bulling στο νηπιο!!

[miriki]

O καθένας μόνος του δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Μπορούμε μαζί να κάνουμε κάποια πράγματα αλλά όχι θαύματα. Κι επίσης δεν αλλάζουν οι καταστάσεις και οι άνθρωποι από τη μια στιγμή στην άλλη. Κι εμένα ο δικός μου ερχόταν δαγκωμένος την πρώτη του χρονιά. Καθόλου δε μου άρεσε, αλλά τα πάντα φτάνουν μέχρι ένα σημείο.

 

Αν πιστεύετε ότι δε γίνεται τίποτα και ο εκπαιδευτικός σηκώνει τους ώμους αδιάφορα, μιλήστε ήρεμα να δείτε αν όντως είναι έτσι. Σε αυτήν την περίπτωση απαιτήστε περισσότερα και ταυτόχρονα θωρακίστε το παιδί σας. Πρέπει όμως να έχετε υπόψιν τα παραπάνω που σας έγραψα, γιατί αυτή είναι η αμείλικτη πραγματικότητα.

[AthinaP]

Να πω και εγώ ως μαμά ενός ζωηρού, όχι επιθετικού παιδιού, ότι οι διαφορετικές δασκάλες έχουν διαφορετικά αποτελέσματα. Η άποψή μου, αν και είμαι έξω από το χορό φυσικά, είναι ότι το δεκαπενθήμερο της παρατήρησης δεν χρειάζεται να είναι δεκαπενθήμερο. Αυτό το πράγμα φαίνεται από την πρώτη ώρα, την πρώτη μέρα. Οι συστάσεις καλό είναι να γίνονται άμεσα, για υπάρχουν τυχόν κινήσεις από την πλευρά του γονιού άμεσα. Το πράγμα στις μικρές ηλικίες δεν μαζεύεται εύκολα μετά. Τα παιδιά μια χαρά καταλαβαίνουν ότι σε διαφορετικά περιβάλλοντα ισχύουν διαφορετικοί κανόνες. Το 90% των παιδιών που είναι ζωηρά στην τάξη, στην παρέα με άλλα παιδάκια και άλλους γονείς έχουν κανονική συμπεριφορά, γιατί εκεί ξέρουν ότι δεν τα "παίρνει". Με λίγα λόγια ο δικός μου μπροστά μας και με δικές μας παρέες είναι άψογος, όταν είναι σε ζωηρό τμήμα είναι ο εφιάλτης της δασκάλας. Άλλοι Ταζ δίνουν το σύνθημα και μάλιστα μπορεί εκείνοι να μαζεύονται παρουσία της δασκάλας, όμως ο δικός μου συνεχίζει. Ζητάω άμεση ενημέρωση, που δεν την έχω, γιατί υπάρχει τρόπος με συνέπειες στο σπίτι το παιδί να μαζευτεί.

 

Πρόπερσι μας είχαν πει ότι είναι ζωηρός, είχε αξιολογηθεί, αλλά φυσικά δεν έδειξε τη ζωηράδα στην αξιολόγηση που δείχνει στην τάξη, μας έδωσαν συγχαρητήρια που είναι πανέξυπνος αλλά εν πάσει περιπτώσει δεν μας τα είπαν και πολύ μαύρα ούτε από το σχολείο, απλά να το δούμε λίγο και στο τέλος της χρονιάς μας τα είπαν αυτά μάλιστα, που δεν υπήρχε κανένα περιθώριο για ραντεβού με δημόσιο φορέα. Τι περίμεναν και εγώ δεν ξέρω. Πέρυσι δεν είχαμε ιδιαίτερα θέματα, γιατί ήταν άλλο το περιβάλλον, και φέτος ξανά έχουμε θέματα. Δηλαδή χειρότερα και από πέρυσι και από πρόπερσι.

 

Ένα άλλο ακατανόητο για εμένα και το είδα με πάνω από μία δασκάλα, ότι τα όποια θέματα δεν μου τα μεταφέρουν άμεσα, την ίδια μέρα που παραλαμβάνω εγώ η ίδια το παιδί, αλλά περιμένουν την ενημέρωση του τριμήνου! Κάτι τελείως αντιπαιδαγωγικό. Αν περιμένουν να κάνω εγώ κάτι για κάτι που συμβαίνει στο σχολείο, χρειάζομαι την άμεση και καθημερινή, αν γίνεται ενημέρωση. Αλλιώς δεν μπορώ να αντιληφθώ τη σοβαρότητα, αν υπάρχει και σίγουρα αυτό τον επιπλέον "κόπο" δεν χρειάζεται να τον κάνουν οι δασκάλες για όλα τα παιδιά, αλλά για δυο - τρία.

 

Επίσης, δεν καταλαβαίνω, επειδή είναι γνωστό ότι οι δημόσιοι φορείς είναι αναποτελεσματικοί, τουλάχιστον εδώ στην Αθήνα και ως προς το χρόνο παρέμβασης και συχνά (όπως φαίνεται και στα τόπικς εδώ) ειναι αναποτελεσματικοί ακόμα και όταν παρέμβουν, γιατί δεν υπάρχει, τουλάχιστον στην Αθήνα, κάποιος αναγνωρισμένος φορέας, ιδιωτικός έστω, με συγκεκριμένα αποτελέσματα και άμεσα... Οι γονείς, αν θέλουν, έχουν τον τρόπο να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους, άμεσα σχετικά. Μήπως η ιστορία με τη στήριξη είναι και αυτό ένα μαγαζί που ο στόχος τους δεν είναι να ανακουφιστεί άμεσα η τάξη, αλλά μεταξύ άλλων να παρέχει και θέσεις εργασίας;

 

Συγνώμη για το ύφος, ήθελα να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου λίγο και πιστεύω ότι τα θέματα της συμπεριφοράς εμποδίζουν και τα ίδια τα ζωηρά παιδιά, και το δικό μου μεταξύ τους, να προοδεύσουν όσο γίνεται στο σχολείο.

[emmaki]

Επίσης, δεν καταλαβαίνω, επειδή είναι γνωστό ότι οι δημόσιοι φορείς είναι αναποτελεσματικοί, τουλάχιστον εδώ στην Αθήνα και ως προς το χρόνο παρέμβασης και συχνά (όπως φαίνεται και στα τόπικς εδώ) ειναι αναποτελεσματικοί ακόμα και όταν παρέμβουν, γιατί δεν υπάρχει, τουλάχιστον στην Αθήνα, κάποιος αναγνωρισμένος φορέας, ιδιωτικός έστω, με συγκεκριμένα αποτελέσματα και άμεσα... Οι γονείς, αν θέλουν, έχουν τον τρόπο να διαπαιδαγωγούν τα παιδιά τους, άμεσα σχετικά. Μήπως η ιστορία με τη στήριξη είναι και αυτό ένα μαγαζί που ο στόχος τους δεν είναι να ανακουφιστεί άμεσα η τάξη, αλλά μεταξύ άλλων να παρέχει και θέσεις εργασίας;

 

Συγνώμη για το ύφος, ήθελα να κάνω το δικηγόρο του διαβόλου λίγο και πιστεύω ότι τα θέματα της συμπεριφοράς εμποδίζουν και τα ίδια τα ζωηρά παιδιά, και το δικό μου μεταξύ τους, να προοδεύσουν όσο γίνεται στο σχολείο.

 

Να κάνω και εγώ το συνήγορο (όχι του διαβόλου) για τους δημόσιους φορείς.

 

Και θα πάρω για παράδειγμα το ΚΕΔΔΥ στο οποίο εργάζομαι εγώ, μιας και εκεί ξέρω τα πράγματα από πρώτο χέρι (υποθέτω ότι παρόμοια και χειρότερη θα είναι η κατάσταση και στα υπόλοιπα ΚΕΔΔΥ). Και θα μιλήσω για το ΚΕΔΔΥ γιατί είναι ο φορέας που κατεξοχήν έχει το καθήκον και την υποχρέωση να κάνει παρεμβάσεις και να ασχολείται με τα παιδιά (το "Υ" που σημαίνει "Υποστήριξη" στον τίτλο).

 

Πάμε λοιπόν και ας αρχίσουμε από το θέμα πώς φτάνει ένα παιδί στο ΚΕΔΔΥ. Αρχικά οφείλει το σχολέιο να κάνει παρατήρηση της συμπεριφοράς. Βλέπει η δασκάλα ότι ο Χ δεν κάθεται στον ποπό του, δεν ακολουθεί οδηγίες, παρουσιάζει συμπεριφορές που μπορούν να θεωρηθούν επιθετικές. Στη συνέχεια πρέπει η ίδια η δασκάλα να κάνει ένα πρόγραμμα παρέμβασης. Αν δεν λειτουργήσει, να φωνάξει το σύμβουλο γενικής αγωγής και να κάνουν μαζί ένα πρόγραμμα παρέμβασης. Αν και αυτό δεν λειτουργήσει, φωνάζουν το σύμβουλο ειδικής αγωγής να παρέμβει. Μετά και από αυτή την παρέμβαση και αν δεν λειτουργήσει τίποτα, τότε (πρέπει να) παραπέμπεται ένα παιδί στο ΚΕΔΔΥ. (Δεν τα λέω εγώ, είναι στο νόμο και είναι για να αποφορτιστούν τα ΚΕΔΔΥ).

 

Και ερχόμαστε στα ΚΕΔΔΥ. Έρχεται, λοιπόν, ο γονιός, που έχει αποδεχτεί ότι το παιδί του παρουσιάζει προβλήματα συμπεριφοράς, και κάνει μια άιτηση για αξιολόγηση στο ΚΕΔΔΥ. Σύμφωνα με το νέο νόμο για το "νέο λύκειο" η αξιολόγηση πρέπει να γίνεται εντός 45 ημερών.

Σταματώ εδώ, κρατάω το "45 ημέρες" και πάω στο "δικό μου" ΚΕΔΔΥ (σχετικά μικρό και επαρχιακό). Σήμρεα είμαστε 1 νηπιαγωγός, 2 δασκάλες για 2 μέρες/εβδομάδα η κάθε μία, 1 φιλόλογος για 2 μέρες/εβδομάδα, 3 κοινωνικές λειτουργοί και 1 ψυχολόγος. Οι λίστες αναμονής σήμερα είναι 4 παιδιά νηπιαγωγείου που οι γονείς δήλωσαν ότι θέλουν η αξιολόγηση να γίνει στο τέλος της χρονιάς, 42 δημοτικού και 72 στη δευτεροβάθμια. Μπορούμε να αξιολογήσουμε μέχρι το πολύ 10 παιδιά/δεκαπενθήμερο (ο ψυχολόγος δεν μπορεί να δει πάνω από παιδί τη μέρα). Αντιστοιχούν, λοιπόν, περίπου 3 παιδιά σε κάθε δασκάλα και άλλα 3 στη φιλόλογο, δεν μπορούν να δουν και περισσότερα, ακόμα και αν υπήρχαν άλλοι ψυχολόγοι, γιατί δεν προλαβαίνουν.

Πότε θα τελειώσουν αυτε΄ς οι λίστες που τροφοδοτούνται συνέχεια;

 

Επίσης, ταυτόχρονα με τις αξιολόγήσεις, είμαστε υποχρεωμένοι να επισκεπτόμαστε και σχολεία αν κληθούμε και να βλέπουμε παιδιά, να συμβουλέυουμε εκπαιευτικούς, να κάνουμε ημερίδες ενημερωτικές, να υποστηρίζουμε παιδιά και γονείς στην υπηρεσία (ψυχολογικά και εκπαιδευτικά)....

 

Και θέτω το μέιζον ερώτημα πότε μπορούν να γίνουν όλα αυτά;

 

Εγώ, που προς το παρόν, δεν έχω παιδιά, όπως προείπα, κάθε μέρα είμαι σε σχολέια σε όλο το νομό. Εκ των πραγμτάτων, και από τη στιγμή που ο νομός μου έχει 70 νηπιαγωγεία που το καθένα έχει 1-2 παιδιά που οι νηπιαγωγοί θέλουν να δω, δεν μπορώ να τα επισκεφτώ όλα. Επίσης, από αυτό το μήνα σταματάω να επισκέπτομαι σχολεία εκτός πόλης, λόγω του γεγονότος ότι η βενζίνη είναι στο 1,70 και δεν μπορώ να χρησιμοποιώ το αυτοκίνητο μου πλέον.

 

Το υπουργείο κωφεύει χαρακτηριστικά στις εκκλήσεις μας για μόνιμο προσωπικό και το μόνο που κάνει είναι να ζητάει ποσοτικά αποτελέσματα (να "βγάζουμε" παιδιά και να κάνουμε το πολύ 45 μέρες για να "ολοκληρώσουμε" κάθε παιδί).

 

Αυτή είναι η κατάσταση με τους δημόσιους φορείς. Δυστυχώς, δεν υπάρχει παραπάνω δυνατότητα!!!!!! Θέληση υπάρχει. Ανάγκη, ακόμα μεγαλύτερη. Διάθεση, τεράστια.

[AthinaP]

Να ρωτήσω emmaki?

 

Ο γονιός, μπορεί να μην εμπλακεί; Το σχολείο ενημερώνει το γονιό για τις κλιμακούμενες ενέργειες, από την πρώτη στιγμή, όπως τις περιγράφεις; Είναι υποχρεωμένο ή όχι;

 

Στο σενάριο του γονιού που αδιαφορεί/δεν θέλει να παραδεχτεί το πρόβλημα, το σχολείο δεν μπορεί να καλέσει ΚΕΔΔΥ "αυτεπάγγελτα", ναι ή όχι;

 

Δεν ξέρω αν φάνηκε καλά σε εμάς και συγνώμη αν κάνω κατάχρηση, νομίζω όμως ότι έχει κάποιο ενδιαφέρον, σε εμάς το θέμα είναι διπλής φύσης. Έχω τη διάθεση να βοηθήσω το παιδί μου, με οποιονδήποτε τρόπο, βλέπω αποτέλεσμα και από ενέργειες που κάνω μόνη μου, γιατί έχω εκπαίδευση εκπαιδευτικού, άλλο αν δεν ασκώ το επάγγελμα. Βλέπω παράλληλα μια αναποτελεσματικότητα σε άλλα παιδιά της τάξης και δεν θέλω να πω περισσότερα δημόσια. Ο γονιός λοιπόν, ο τρίτος, που έχει περισσότερη σχέση με το παρόν τόπικ, που βλέπει να θίγεται η εκπαίδευση του δικού του παιδιού, τι ενέργειες μπορεί να κάνει; Νομίζω σε μια κακώς εννοούμενη προστασία των προσωπικών δεδομένων, το σύνηθες είναι να μην έχει οποιαδήποτε ενημέρωση η υπόλοιπη τάξη για το αν γίνεται οποιαδήποτε ενέργεια, τι στόχοι έχουν μπει και ποιο είναι το προσδοκώμενο αποτέλεσμα.

 

Η ανησυχία μου είναι, όπως και άλλων γονιών στο τόπικ, μήπως αυτή η κατάσταση τείνει να παγιωθεί σε ένα "άτυχο" τμήμα και μήπως αυτό το τμήμα στο μέλλον καταλήξει να μην το προτιμάνε δασκάλες που έχουν προσανατολισμό στο να "δουλέψουν" τα παιδιά. Το έχω ακούσει από εκπαιδευτικό αυτό, ότι ένα προικισμένο παιδί μπορεί να "θαφτεί" σε ένα τέτοιο τμήμα.

[AthinaP]

Να το πω και αλλιώς. Έχω παράδειγμα από γνωστή μου μαμά, στην επαρχία, όπου αντί της κλιμάκωσης του ΚΕΔΔΥ που γράφτηκε, ενημερώθηκε η μαμά από το σχολείο και βρήκε ειδικό ιδιωτικά και υπήρξαν άμεσα αποτελέσματα. Αν υπήρχε ο ίδιος ειδικός εδώ στην Αθήνα, φαντάζομαι δεν θα έγραφα τώρα εδώ. Προσπαθούμε κάποιοι γονείς να κινηθούμε σε θολά νερά.

[emmaki]

Το σχολείο σαφώς και οφείλει να ενημερώνει το γονιό για ότιδήποτε αφορά το παιδί (και αντίστροφα φυσικά!).

 

Για να εμπλακεί το ΚΕΔΔΥ χρειάζεται να υπάρχει η συναίνεση του γονέα. Δεν μπορώ, δηλαδή, εγώ να πάω στο 1ο σχολείο της πόλης μου, όπου στην π΄ρωτη τάξη υπάρχει το Ψ παιδί που φαίνεται να έχει κάποιο πρόβλημα συμπεριφοράς χωρίς να υπάρχει η έγγραφη συναίνεση του γονιού.

Μπορώ, όμως, να πάω να συναντήσω τη δασκάλα της πρώτης τάξης και να της προτείνω κάποιους τρόπους διαχείρισης συμπεριφοράς για όλα τα παιδιά...

 

Για όλες τις υπόλοιπες παρεμβάσεις δεν χρειάζεται η έγγραφη συναίνεση του γονιού. Είναι απαραίτητη όμως η ενημέρωση του και (αν χρειάζεται) και η συνάντηση μαζί του.

 

Η διαφορά είναι λεπτή, αλλά υπάρχει!

 

Επίσης, σε καμία πε΄ριπτωση δεν έχει δικαίωμα εκπαιδευτικός να προτείνει στο γονιό να πάει σε κάποιον ιδιώτη, πόσω μάλλον σε συγκεκριμένο ιδιώτη. Αποτελεί πειθαρχικό παράπτωμα!

 

Επίσης, ο τρίτος γονιός δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Είναι η πικρή αλήθεια. Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να θωρακίσει το δικό του παιδί και να ενημερώσει το δάσκλαο της ταξης καιτη διεύθυνση του σοχλείου για το θέμα. Δεν μπορεί ούτε να ζητήσει (και να πετύχει, γιατί ο καθένας μπορεί να ζητάει ό,τι θέλει) απομάκρυνση του "προβληματικού" παιδιού, ούτε παρέμβαση από άλλους, ούτε κινητοποίηση των γονέων του "προβληματικού" παιδιού (αυτό είναι δουλειά του σοχλέιου).

 

***** η λέξη "προβληματικό" είναι σε εισαγωγικά για οικονομία

[AthinaP]

Δεν προτάθηκε ο ιδιώτης από το σχολείο. Το σχολείο ενημέρωσε, κατά κάποιον τρόπο απαίτησε ότι ή θα ήταν ΚΕΔΔΥ ή κάποιο άλλο μέτρο (αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος ; ) τέλος πάντων έτριξε τα δόντια στη μαμά, η μαμά άρχισε να ρωτάει γνωστούς, κάποιος γνωστός της πιάτσας της είπε ότι το ΚΕΔΔΥ δεν έχει εγγυημένο αποτέλεσμα και πάντως της πρότεινε να μην είναι το πρώτο μέτρο το ΚΕΔΔΥ, για να μην στιγματιστεί το παιδί, κατά το δυνατόν. Να προσθέσω ότι επίσης και σε αυτή την περίπτωση η μαμά μέχρι τότε δεν είχε ενημέρωση ιδιαίτερη για τη συμπεριφορά του παιδιού (κάτι που δεν μου κάνει εντύπωση πλέον γιατί ήταν ακριβώς και η δική μας εμπειρία) και ότι κινήθηκαν οι υπόλοιποι γονείς και απαίτησαν από το σχολείο κάποιο αποτέλεσμα. Από όσο έγινε γνωστό τουλάχιστον. Βρήκε λοιπόν η συγκεκριμένη μαμά, ειδικό, σαφώς πιο γρήγορα από το αν πήγαινε η υπόθεση μέσω ΚΕΔΔΥ και όπως αποδείχτηκε η συγκεκριμένη παρέμβαση ήταν αποτελεσματική.

 

Θέλω να πω μια τέτοια λύση είναι ικανοποιητική για όλους στην τελική, αν εκ των πραγμάτων δεν γίνεται να βρεθεί κάτι άλλο, άμεσα τουλάχιστον.

[AthinaP]

Τέλος πάντων, ήθελα να πω ότι πέρα από τα όσα προβλέπονται θεσμικά, υπάρχει και μια διαφορετική ερμηνεία των προβλεπομένων σε κάθε περίπτωση. Άλλες περιοχές την αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος ή την επανάληψη τάξης την έχουν "στο τσεπάκι" και άλλες όχι. Είναι και πού θα πέσεις και ίσως πόσο πιεστικοί είναι κάθε φορά "οι τρίτοι" ή το ίδιο το σχολείο.

[miriki]

Αθηνά, όλα αυτά συμβαίνουν γιατί τα σχολεία λειτουργούν σε παράλογες συνθήκες. Η αναλογία μαθητών/ ανά εκπαιδευτικό που υπάρχει στη χώρα μας είναι φτιαγμένη για αυταρχικά σχολικά περιβάλλοντα. Στις περισσότερες χώρες του αναπτυγμένου κόσμου που εφαρμόζοντα σοβαρά παιδαγωγικά συστήματα, η αναλογία είναι 15/1 και όχι 25/1 στις μικρές ηλικίες μάλιστα στα πολύ μικρά παιδιά (π.χ. 2 ετών ή 3 ετών μπορεί να είναι και 10/1). Στην ίδια αίθουσα κάλλιστα μπορεί να βρίσκονται δυο ή και τρεις παιδαγωγοί.

 

Επιπλέον μέσα στην αίθουσα κανονικά (για να είναι ασφαλής και παιδαγωγικά κατάλληλος ο χώρος με δυνατότητες κίνησης) πρέπει να αντιστοιχούν 3 τμ ανά μαθητή και στην αυλή 5 τμ ανά μαθητή (αν και υπάρχουν έρευνες που προσδιορίζουν το έξω σε 8- 10). Εδώ βλέπεις ότι δια νόμου ορίζονται 1,5 τμ ανά μαθητή και μάλιστα δεν υπολογίζονται τα έπιπλα.

 

Όλα αυτά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι δεν είναι όλοι οι γονείς σαν εσένα (που ψάχνεις, παραδέχεσαι τις δυσκολίες και είσαι διατεθειμένη να κάνεις κάτι γιαυτό) συνθέτουν ένα σκηνικό που είναι δύσκολο στη διαχείρισή του. Παλεύεις, κάνεις ότι μπορείς.

 

Για να καταλάβεις τι εννοώ φέτος έχω στην τάξη μου 15 παιδιά. Πετάω. Κάνω το καλύτερο μάθημα που έχω κάνει ποτέ. Γυρνάω ξεκούραστη!!!! Σκέψου ότι μέσα σε αυτήν την τάξη έχω ένα παιδί με μεικτή εξελικτική διαταραχή, ένα παιδί που μάλλον έχει υπερκινητικότητα, δυο με διαγνωσμένη ανωριμότητα και ένα με λειτουργικής φύσης ανωριμότητα (καθώς οι γονείς του ανακάλυψαν ότι έπρεπε να του αγοράσουν βιβλία, μαρκαδόρους, ψαλίδι φέτος που το παιδί είναι πέντε χρονών και μέχρι τώρα απλά έβλεπε dvd ή πείραζε την αδελφή του).

 

Φέτος όμως το υπερκινητικό μου μπορώ να το διαχειριστώ. Πριν από πέντε χρόνια δεν μπορούσα γιατί είχα 25 παιδιά από τα οποία τα μισά δε μιλούσαν καθόλου ελληνικά και δεν μπορούσα να παρέμβω όσο γρήγορα ήθελα. Όταν προσπάθησα να μιλήσω στους γονείς του παιδιού, ο πατέρας του μου είπε ότι δουλεύει πάρα πολύ και δεν προλαβαίνει να έρθει στη συνάντηση μαζί μου για να δούμε τι θα κάνουμε με το θέμα του παιδιού. (Μιλάμε για παιδί που ανέβαινε πάνω στο καλοριφέρ και πήδαγε επάνω στα παιδιά ή επάνω μου 25 κιλά παιδί.). Αποκαλύφθηκε αργότερα ότι ο πατέρας είχε ερωμένη και προτιμούσε να επενδύει εκεί το χρόνο του.

 

Συνεπώς όλοι έχουμε ανάγκη από καλά στελεχωμένες υπηρεσίες που να λειτουργούν όπως πρέπει και όταν πρέπει. Όλοι έχουμε ανάγκη από σχολεία που θα λειτουργούν με βάση τις πραγματικές ανάγκες και τις πραγματικές συνθήκες. Η λύση είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία επομένως. Στις επόμενες απεργίες ελάτε μαζί μας στο δρόμο και στις επόμενες εκλογές κοιτάξτε καλά και τα προγράμματα των κομμάτων ως προς την εκπαίδευση. Επίσης απαιτήστε από τους δήμους να λυθεί το στεγαστικό των σχολείων.

 

Πόσο πιο εκτός θέματος μπορώ να βγω Μήπως να φτιάξουμε ένα άλλο και να ζητήσουμε να μεταφερθούν εκεί αυτά τα τελευταία, να μη χαλάμε και το θέμα της κοπέλας;

[miriki]

Αλλαγή περιβάλλοντος λόγω συμπεριφοράς δεν μπορεί να γίνει στο νηπιαγωγείο. Εδώ σου φέρνουν αυτιστικό παιδί που δεν μπορείς εσύ της γενικής να το υποστηρίξεις σε τίποτα και αν ο γονιός δεν πειστεί να κάνει κάτι την πατάτε όλοι μαζί και το ίδιο το παιδί, και τα υπόλοιπα παιδιά και ο εκπαιδευτικός.

 

Για του λόγου το αληθές γνωρίζω κι εγώ νηπιαγωγούς που δεν λένε τίποτα στους γονείς των "άτακτων" παιδιών για να μην τους πουν ότι βάζουν τα παιδιά στο μάτι και τα στιγματίζουν και όλα αυτά τα χαρίτωμένα και λένε δεν μπλέκω. Απλά ουρλιάζουν όλη την ημέρα και βάζουν τιμωρίες.... Πιστεύω, μετά λόγου γνώσεως, όμως ότι η πλειονότητα με πολλή χαρά θα αξιοποιούσε τις δομές αν αυτές λειτουργούσαν όπως θα πρεπε.

[emmaki]

Επίσης, κάτι που ξέχασα, ό,τι και να πει το ΚΕΔΔΥ δεν είναι δεσμευτικό. Το ΚΕΔΔΥ δεν μπορεί να υποχρεώσει το γονιό να κάνει κάτι. Προτείνει τι πρέπει να γίνει, αλλά απλά προτείνει. Αν ο γονιός δεν συμφωνεί δεν υπογράφει τη γνωμάτευση ή το ενημερωτικό σημείωμα και αυτό δεν στέλνεται στο σχολείο.

Επίσης, αν ο γονιός επιθυμεί μπορεί να υπογράψει τη γνωμάτευση ή το ενημερωτικό σημείωμα και να δηλώσει ότι δεν επιθυμεί να σταλεί στο σχολείο για τον Χ ή Ψ λόγο, και άρα το σχολέιο να μην ενημερωθεί.....

 

Πολύπλοκο; Είναι!

 

Ίσως αν αρχίσουν να λειτουργούν τα ΣΔΕΥ* που έχουν ήδη θεσπιστεί να βελτιωθούν κάποια πράγματα....

 

*ΣΔΕΥ: Πρόκειται για ομάδες επιστημονικές (αποτελούμενες από ψυχολόγους και κοινωνικούς λειτουργούς) που θα διατείθενται στα σχολεία (θα ανήκουν στα Ειδικά Σχολεία και κάθε ομάδα θα έχει υπό την ευθύνη της σχολέια με περίπου 1200 μαθητές συνολικά). Θα κάνουν την πρώτη αξιολόγηση των παιδιών και θα συντάσσουν και εξατομικευμένο πρόγραμμα εκπαίδευσης (κάτι σαν φιλτράρισμα των περιστατικών) και όπου δεν υπάρχει αποτέλεσμα τότε θα παραπέμπονται τα παιδιά στο ΚΕΔΔΥ για περαιτέρω αξιολόγηση. Επίσης, θα παρεμβαίνουν άμεσα όπου υπάρχει θέμα.

Πάλι, όμως, θα χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη του γονέα

[emmaki]

Αλλαγή περιβάλλοντος λόγω συμπεριφοράς δεν μπορεί να γίνει στο νηπιαγωγείο. Εδώ σου φέρνουν αυτιστικό παιδί που δεν μπορείς εσύ της γενικής να το υποστηρίξεις σε τίποτα και αν ο γονιός δεν πειστεί να κάνει κάτι την πατάτε όλοι μαζί και το ίδιο το παιδί, και τα υπόλοιπα παιδιά και ο εκπαιδευτικός.

 

Για του λόγου το αληθές γνωρίζω κι εγώ νηπιαγωγούς που δεν λένε τίποτα στους γονείς των "άτακτων" παιδιών για να μην τους πουν ότι βάζουν τα παιδιά στο μάτι και τα στιγματίζουν και όλα αυτά τα χαρίτωμένα και λένε δεν μπλέκω. Απλά ουρλιάζουν όλη την ημέρα και βάζουν τιμωρίες.... Πιστεύω, μετά λόγου γνώσεως, όμως ότι η πλειονότητα με πολλή χαρά θα αξιοποιούσε τις δομές αν αυτές λειτουργούσαν όπως θα πρεπε.

 

Σαφώς!!!!

 

Και αν όλο αυτό φαντάζει επιστημονική φαντασία της miriki, ρίξτε μια ματιά σε άλλες αναρτήσεις. Πόσες δεν υπάρχουν με περιεχόμενο του στυλ "Η δασκάλα μου είπε ότι το παιδί μου παρουσιάζει προβληματική συμπεριφορά. Τι ξέρει και αυτή!" ή "Δεν μπορεί να χιεριστεί η δακσάλα τα παιδιά και τα βάζει με το δικό μου" ή άλλα παρόμοια;

Προσοχή! Δεν λέω ότι δεν υπάρχουν συνάδελφοι που δεν μπορούν να χειριστούν κάποιες καταστάσεις.....λέω ότι κάποιοι γονείς δεν μπορούν να χειριστούν οι ίδιοι το γεγονός ότι η συμπεριφορά του παιδιού τους μπορεί να μην είναι η πρέπουσα για την τάξη

[AthinaP]

Αλλαγή σχολικού περιβάλλοντος εννοούσα ως μέσο πίεσης. Για να κάνει ΚΑΤΙ ο γονιός, όσο του περνάει από το χέρι τουλάχιστον. Δεν ήξερα ότι δεν εφαρμόζεται στο νήπιο. Στην τελική, θα μπορούσε να πέσει ως χαρτί στο τραπέζι, ότι αν ο γονιός δεν ξεκινήσει να κάνει κάτι τώρα, στο μέλλον θα έχει θέματα και συνέπειες, όπως η αλλαγή ή η επανάληψη τάξης.

 

Βέβαια, δίκιο έχεις σε αυτά που λες. Στις μικρές τάξεις τουλάχιστον.

 

Καλά αυτό με το αυτιστικό παιδάκι, μου θυμίζει δική μας εμπειρία και πάνω από όλα την πάτησε το ίδιο το παιδί. Ένας χρόνος που πέρασε χωρίς να μάθει τίποτα που θα το βοηθούσε πραγματικά. Κάπως έτσι έφτασε στην Αμερική, που αποτελεί πρότυπο μάλλον για αυτές τις δομές, τέτοιο παιδί να φτάσει 20 ετών και ο στόχος της χρονιάς να είναι να γράψει το όνομά του... Στο μεταξύ πέρασε 15 χρόνια να παρευρίσκεται απλώς στην κανονική τάξη, δηλαδή μπέιμπι σίτινγκ, χωρίς προφανώς κάποιο αποτέλεσμα ή κάποια ουσιαστική πρόοδο για τον ίδιο. Προσπαθώ τώρα να βρω την είδηση, που δημιοσιεύτηκε πριν λίγους μήνες και δεν μπορώ να τη βρω... Νομίζω τέτοια φαινόμενα έχουν ήδη ξεκινήσει εδώ.

[emmaki]

Καλά αυτό με το αυτιστικό παιδάκι, μου θυμίζει δική μας εμπειρία και πάνω από όλα την πάτησε το ίδιο το παιδί. Ένας χρόνος που πέρασε χωρίς να μάθει τίποτα που θα το βοηθούσε πραγματικά. Κάπως έτσι έφτασε στην Αμερική, που αποτελεί πρότυπο μάλλον για αυτές τις δομές, τέτοιο παιδί να φτάσει 20 ετών και ο στόχος της χρονιάς να είναι να γράψει το όνομά του... Στο μεταξύ πέρασε 15 χρόνια να παρευρίσκεται απλώς στην κανονική τάξη, δηλαδή μπέιμπι σίτινγκ, χωρίς προφανώς κάποιο αποτέλεσμα ή κάποια ουσιαστική πρόοδο για τον ίδιο. Προσπαθώ τώρα να βρω την είδηση, που δημιοσιεύτηκε πριν λίγους μήνες και δεν μπορώ να τη βρω... Νομίζω τέτοια φαινόμενα έχουν ήδη ξεκινήσει εδώ.

 

 

Είχα και εγώ αυτιστικό παιδί στην τάξη. Οι γονείς έλεγαν ότι το παιδί δεν έχει τίποτα, απλά δεν έχει αρχίσει να μιλάει ακόμα (ήταν νήπιο και μετά έκανε και επανάληψη τάξης). Εγώ στο σχολέιο το δούλευα όσο μπορούσα, καθώς είχα και άλλα 27 παιδιά (ω ναι!!!). Αλλά μόνο δουλειά στο σχολείο δεν μπορεί να έχει τα αποτελέσματα που θέλουμε και δεν μπορεί να βοηθήσει το παιδί να φτάσει στο maximum των δυνατοτήτων του (όχι μόνο για τα αυτιστικά παιδιά, αλλά για όλα τα παιδιά).

Αποτέλεσμα; Μέχρι τα Χριστούγεννα είχαμε μάθει ότι όταν θέλουμε τσίσα ή κακά πάμε στην τουαλέτα. Μετά τα Χριστούγεννα επανήλθαμε στην αρχική κατάσταση όπου κατεβάζαμε το παντελόνι όπου να 'ναι!

Την πρώτη χρονιά μάθαμε ότι καθόμαστε στην τάξη και δεν ανοίγουμε την πόρτα να φύγουμε. Το επόμενο Σεπέμβρη ήμασταν στην αρχική κατάσταση!

Τη δεύτερη χρονιά μάθαμε να πιάνουμε το χέρι κάποιου για να μας δώσει αυτό που θέλουμε και να το δείχνουμε με το δάχτυλο!

 

Μέχρι να συμβούν όλα αυτά ως νηπιαγωγός αφιέρωσα πολλές πολλές ώρες. Ώρες που πολλοί γονείς μου είπαν ότι τις στερώ από τα δικά τους παιδιά.... Ίσως και να είχαν δίκιο, γιατί σίγουρα θα μπορούσαν τα δικά τους "φυσιολογικά" παιδιά να κάνουν 10 χειροτεχνίες παραπάνω όλη τη χρονιά.

Εγώ, όμως, αν άφηνα τον Μ. στη γωνία, το λιγότερο που θα είχα να κάνω θα ήταν να καθαρίζω τσίσα και κακά από το πάτωμα! Τώρα, όμως, είμαι σίγουρη ότι έκανα ό,τι μπορούσα καλύτερο (αν και πιθανότατα όχι αρκετό)

[miriki]

Αθηνά μου αν χρησιμοποιήσω ως μέσο πίεσης κάτι που δεν ισχύει, καταλαβαίνεις ότι η καταγγελία φεύγει πριν καν προλάβω να βγω από την πόρτα. Έχεις δει πόσο "παρμένος" είναι ο κόσμος με τους εκπαιδευτικούς οπότε δεν παίζω παιχνίδια. Παίζω το παιχνίδι όπως πρέπει και καταβάλλω προσπάθειες για να γίνουν τα πράγματα όπως πρέπει.

 

Εμμάκι έμαθα δυο πράγματα σήμερα από σένα, το ένα για την κοινοποίηση της διάγνωσης και το άλλο για τα ΣΔΕΥ. Το πρώτο μου κοψε τα πόδια, το δεύτερο με χαροποίησε ιδιαίτερα.

[AthinaP]

Αθηνά μου αν χρησιμοποιήσω ως μέσο πίεσης κάτι που δεν ισχύει, καταλαβαίνεις ότι η καταγγελία φεύγει πριν καν προλάβω να βγω από την πόρτα. Έχεις δει πόσο "παρμένος" είναι ο κόσμος με τους εκπαιδευτικούς οπότε δεν παίζω παιχνίδια. Παίζω το παιχνίδι όπως πρέπει και καταβάλλω προσπάθειες για να γίνουν τα πράγματα όπως πρέπει.

 

Δεν έχεις και άδικο... Ακούμε διάφορα δεξιά και αριστερά. Υπάρχουν και αυτοί οι γονείς. Και όμως ισχύει σε κάποιες περιοχές, αυτά τα μέτρα πέφτουν στο τραπέζι και εφαρμόζονται. Δεν έχω εικόνα ακριβώς, αλλά γνωρίζω δύο περιοχές τουλάχιστον που κουβεντιάζονται έστω, στη μια πιο έντονα και στην άλλη όπως είπα έως ποτέ. Οπότε υπάρχουν διαφορές στο πώς εφαρμόζονται, ανά περιοχή. Όλως τυχαίως, στην πρώτη περιοχή τα προβλήματα δεν είναι έντονα μετά την πρώτη τάξη, στη δεύτερη συνεχίζονται μέχρι την πέμπτη τουλάχιστον, οπότε όλοι οι εμπλεκόμενοι περιμένουν το μυαλό των παιδιών να πήξει από μόνο του και να μπει στο κεφάλι τους λόγω του ότι ωρίμασαν και κατάλαβαν από μόνα τους ότι δεν τους πάει πουθενά αυτό! Από τη δεύτερη αυτή περιοχή είχα και την πληροφόρηση ότι τα παιδιά με δυνατότητες πάνε στράφι σε τέτοια τάξη. Ευτυχώς δεν είναι αυτή η περιοχή μας, αλλά ποτέ δεν ξέρεις τελικά.

[emmaki]

Εμμάκι έμαθα δυο πράγματα σήμερα, το ένα για την κοινοποίηση της διάγνωσης και το άλλο για τα ΣΔΕΥ. Το πρώτο μου κοψε τα πόδια, το δεύτερο με χαροποίησε ιδιαίτερα.

 

Δυστυχώς έτσι είναι για τη διάγνωση. Όλα εξαρτώνται από το γονέα. Στο προσχέδιο του νέου νόμου υπήρχε το εδάφιο ότι η διάγνωση των ΚΕΔΔΥ αν δεν γίνει δεκτή, ο γονιός υποχρεωτικά πάει σε δευτεροβάθμια επιτροπή (στην Περιφερειακή γίνεται νέα αξιολόγηση) της οποία η γνωμάτευση είναι δεσμευτική. Στο τελικό κείμενο η λέξη "δεσμευτική" άλλαξε με "οριστική" που σημαίνει απλά ότι αν η δευτεροβάθμια πει ότι τι παιδί έχει π.χ. νοητική, όσο και να χτυπιέται ο γονιός, όσα χαρτιά από ιδιώτες και αν φέρει, το παιδί έχει νοητική! Δεν μπορούσε να υπάρχει "δεσμευτική" γιατί αντιτίθεται στο σύνταγμα που λέει ότι η εκπάιδευση είναι υποχρεωτική αλλά υπεύθυνος για την εκπάιδευση του παιδιού είναι ο γονέας, που σημαίνει ότι ο γονιός θα επιλέξει το σχολέιο που θα φοιτήσει το παιδί του (δεν πα να έχει νοητική...αν θέλει ο γονιός θα είναι στο γενικό σχολείο και χωρίς τμήμα ένταξης!).

 

Όσο για ΣΔΕΥ....μην χαίρεσαι ακόμα! Μέχρι να βγει ο κανονισμός λειτουργίας τους και να γίνουν οι προσλήψεις..... Τεράστια η διαδρομή!

[AthinaP]

Έχεις δει πόσο "παρμένος" είναι ο κόσμος με τους εκπαιδευτικούς οπότε δεν παίζω παιχνίδια. Παίζω το παιχνίδι όπως πρέπει και καταβάλλω προσπάθειες για να γίνουν τα πράγματα όπως πρέπει.

 

Όταν μιλάμε για μια πολύ ακραία περίπτωση, που είναι διατεθειμένος ο σύλλογος (δεν ξέρω βέβαια αν υπάρχει στα νήπια, αλλά πιο μετά υπάρχει), να υποστηρίξει όπου χρειαστεί και γραπτώς ότι εξαντλήθηκαν όλα τα δυνατά μέτρα, τότε νομίζω θα καταλάβει και ο γονιός ότι καλό είναι να παίξει το παιχνίδι σύσσωμου του σχολείου, αλλιώς μπορεί να δοκιμάσει την τύχη του αλλού... Φυσικά δεν μιλάμε πλέον για ένα παιδάκι απλώς ζωηρό, μιλάμε νομίζω για μια απελπιστική κατάσταση. Αρκεί να συμφωνούν οι εμπλεκόμενοι τι θεωρείται απελπιστική κατάσταση.

[miriki]

Τότε θυματοποιείται το παιδί και η οικογένεια. Όλα αυτά θέλουν πολύ προσεκτικούς χειρισμούς, γιατί οι ισορροπίες είναι εξαιρετικά ευαίσθητες.

 

Λύσεις υπάρχουν. Π.χ. σε κάποιες περιτπώσεις το παιδάκι με την παραβατική συμπεριφορά έστρωσε αφότου άρχισαν να το καλούν στο σπίτι τους τα άλλα παιδιά και γνωρίστηκε καλύτερα μαζί τους... Θέλει ψάξιμο η κάθε περίπτωση για να βρεις τι ταιριάζει. Οι απειλές δεν είναι χρήσιμες, εκτός κι αν απειλήσεις γονιό ότι θα το αφαιρέσεις την επιμέλεια, που και πάλι δεν πιάνει πάντα και θες και νομική υποστήριξη.....

[Daphne-]

Μου είχε περιγράψει φίλη νηπιαγωγός περίπτωση πατέρα που όρμηξε μέσα στην τάξη και έπιασε το παιδί που χτύπησε το δικό του για να το "συναιτήσει" ο ίδιος...Και προσπαθούσαν οι δασκάλες να σωσουν το παιδί...

Χωρίς να μη λαμβάνω υπόψιν μου την αγωνία και το θυμό της θεματοθέτριας, θέλω απλά να πω οτι "ενδιαφέρομαι για το παιδί μου" σημαίνει ενδιαφέρομαι και κάνω ότι μπορω και για τα άλλα...

 

Δεν είναι λύση να διωχθεί το παιδί από το σχολείο. Και που να πάει δηλαδή?

 

Είτε η συμπεριφορά οφείλεται σε λόγους υγείας, είτε σε οτιδήποτε με τρομάζει να το διαβάζω....

[mmdad]

μα και να φυγεια πο το σχολειο δεν θα λυθει το προβλημα - ενα παιδακι που χτυπαει ολη την ταξη θα κανει το ιδιο και στο αλλο σχολειο. απλα δεν θα ειναι προβλημα της μαμας Μαριας στο σχολειο νουμερο 1 αλλα της μαμας Γιωργιας στο σχολειο νουμερο 2.

Εχω ομως μια επιφυλαξη για το αν θα εκανε καλο η απομακρυνση αν η επιθετικοτητα ειναι προς ενα συγκεριμενο παιδακι (στο σχολειο μας γραφει οτι θα απομακρυνουν παιδακι απο το σχολειο αν βλαψει σοβαρα καποιο αλλο). Σε αντιστοιχη περιπτωση που ο γιος μου προκαλεσε νευρικο κλωνισμο σε μια παλια τους συμμαθητρια - επισκεπτρια, τον απομακρυναν απο το τμημα μεχρι την ληξη του ωραριου (βεβαια στην δικη μας περιπτωση ειναι αξιο αποριας που ηταν η δασκαλα μια και η παρενοχλησει ξεκινησε απο την ταξη και συνεχιστικε στην αυλη και η δασκαλα δεν ειχε παρει ειδηση τι εγινε μεχρι που το κοριτσακι αρχισε να ουρλιαζει)

[Daphne-]

Νευρικό κλονισμό της προκάλεσε? Δηλαδή?

 

Οχι αν φύγει-διωχθεί το παιδί το πρόβλημα δεν θα μετατεθεί αλλά θα γιγαντωθεί. Αν ένα παιδί περιθωριοποιθεί από μικρό τι θα γινει οταν μεγαλώσει?

 

Εγω στο νηπιαγωγείο είχα τραβήξει τα πάνδεινα από ένα συμμαθητή. Με κυνηγούσε συνήθως στα διαλείματα που οι δασκάλες δεν έβλεπαν, για να με χτυπήσει. Για μεγάλο διάστημα με θυμάμαι στα διαλείματα να τρέχω ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Ειχε καταντήσει εφιάλτης.

Στους γονείς μου δεν ειχα πει τίποτα γιατί ήξερα ότι δεν θα με υποστηρίζαν.

Τελικά τον άφησα να με χτυπήσει μπροστα στις δασκάλες και το ρύθμισαν εκείνες. Εκτοτε σταμάτησε.

Νομίζω οτι με ειχε ερωτευτεί γιατί μόνο σε μένα το έκανε...

 

Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες....

Μερικές φορές τα αγοράκια εκφράζουν όντως τον "έρωτα΄" τους έτσι...

[mmdad]

Νευρικό κλονισμό της προκάλεσε? Δηλαδή?

 

Οχι αν φύγει-διωχθεί το παιδί το πρόβλημα δεν θα μετατεθεί αλλά θα γιγαντωθεί. Αν ένα παιδί περιθωριοποιθεί από μικρό τι θα γινει οταν μεγαλώσει?

 

Εγω στο νηπιαγωγείο είχα τραβήξει τα πάνδεινα από ένα συμμαθητή. Με κυνηγούσε συνήθως στα διαλείματα που οι δασκάλες δεν έβλεπαν, για να με χτυπήσει. Για μεγάλο διάστημα με θυμάμαι στα διαλείματα να τρέχω ΣΥΝΕΧΕΙΑ.

Ειχε καταντήσει εφιάλτης.

Στους γονείς μου δεν ειχα πει τίποτα γιατί ήξερα ότι δεν θα με υποστηρίζαν.

Τελικά τον άφησα να με χτυπήσει μπροστα στις δασκάλες και το ρύθμισαν εκείνες. Εκτοτε σταμάτησε.

Νομίζω οτι με ειχε ερωτευτεί γιατί μόνο σε μένα το έκανε...

 

Το θυμάμαι σαν να ήταν χθες....

Μερικές φορές τα αγοράκια εκφράζουν όντως τον "έρωτα΄" τους έτσι...

 

Το κοριτσακι ειχε νοσηλευτει προσφατα σε νοσοκομιο. Ηταν συμμαθητρια τους την προηγουμενη χρονια. Και πηγε προπερσι (προνηπιο) να τους επισκευτει. απο οτι εμαθα την επομενη του συμβαντος (γιαυτο ειπα οτι δεν θυματαν τι εχει κανει) της ειχε βαψει το χερι κοκκκινο με μαρκαδορο (αρα μεσα στην ταξη) και οταν βγηκαν δειαλειμα στον κηπο της εριξε χωμα και της ειπε οτι αν δεν φυγει με νερο θα πεθανει. Και το κοριτσακι αρχισε να ουρλιαζει. (Μετα εγιναν οι καλυτεροι φιλοι το καλοκαιρι στα stage). Γι αυτο αναρωτηθηκα που ειναι η δασκαλα. Α! και σε υπερσπιση των γονιων που δεν συμαζευουν τα παιδια τους οταν πηγα να τον παρω ηταν παλι τιμωρια

Γιατι ειχε χασει την τσαντα του

Την οποια εχασε στην πρωτη τιμωρια (οταν τον εστειλαν σε αλλο τμημα) αλλα δεν ηξεραν να μου πουν γιατι πηγε σε αλλο τμημα

Οποτε τι ακριβως να του πω???

 

(και τις 8 αγαπημενες του τις χτυπαει!!! αλλα που θα παει θα του την στησουν και οι 8 μαζι καποια μερα,,,)

[BabyCute]

Αυτό δεν είναι μπούλινγκ. Αυτό είναι ένα από τα άπειρα δύσκολα παιδιά που ακόμη δεν έχει προσαρμοστεί στο χώρο του σχολείου και δεν έχει μάθει από το σπίτι του ή για κάποιους λόγους δεν μπορεί να συμπεριφερθεί κόσμια.

 

Συγνώμη αλλά δεν μπορείς να πεις εσυ αν αυτο είναι μπουλινκγ η όχι! Αν το κοριτσάκι παρενοχλειται συνέχεια και νιώθει bullied τότε αυτο είναι bulling και μόνο αυτή και η οικογένεια της το ξέρει

 

Αν ένας παιδαγωγός σε μια πιο αναπτυγμένη χώρα απο την Ελλάδα έλεγε κάτι τέτοιο στη οικογένεια του κοριτσιού, θα τον είχαν απολύσει και θα τον βγάζανε και στην τηλεόραση!

[Daphne-]

Συγνώμη αλλά δεν μπορείς να πεις εσυ αν αυτο είναι μπουλινκγ η όχι!

Το bullying αφορά μια κατάσταση που εκδηλώνεται όταν υπάρχει ανομοιογένεια στη σχέση ανάμεσα στο θύτη και στο θύμα, υπάρχει δηλαδή ασύμμετρη σχέση εξουσίας και το θύμα αδυνατεί να υπερασπιστεί αποτελεσματικά τον εαυτό του όταν παρενοχλείται.

http://www.stirizo.gr/articles/opinions/86-to-qbullyingq-sta-sholia.html

 

Ο χαρακτηρισμός Bullying ειναι υπερβολικός μεταξύ νηπίων...

 

Γι αυτο αναρωτηθηκα που ειναι η δασκαλα. Α! και σε υπερσπιση των γονιων που δεν συμαζευουν τα παιδια τους οταν πηγα να τον παρω ηταν παλι τιμωρια

Γιατι ειχε χασει την τσαντα του

Την οποια εχασε στην πρωτη τιμωρια (οταν τον εστειλαν σε αλλο τμημα) αλλα δεν ηξεραν να μου πουν γιατι πηγε σε αλλο τμημα

Οποτε τι ακριβως να του πω???

Σωστά αναρωτήθηκες που ειναι η δασκάλα....

Τον έβαλαν τιμωρία επειδή έχασε την τσάντα του? Η΄δεν κατάλαβα καλά?