Οταν ο κυριος ιδιοτροπος συνανταει τον κυριο γκρινιαρη

[giala]

Γεια σας κοριτσια! Να σας πω κι εγω τον πονο μου; Εχω διδυμα 4 χρονων (αγορι + κοριτσι). Ο γιος μου ειναι ενα πολυ εξυπνο παιδι με ιδιαιτερη μνημη και παρατηρητικοτητα... ομως εχει απιστευτες ιδιοτροπιες.

Ολη την ημερα ακουω "το γαλα μου ειναι που ζεστο/ κρυο", "δεν θελω κιμα στα μακαρονια", "δεν θελω να παω για υπνο", τις καθημερινες δεν θελει να παει σχολειο... τα σαββατοκυριακα θελει...:confused:, "δεν θελω να παω απο αυτο το πεζοδρομιο, θελω να παω απο το άλλο" και αλλα πολλα. Ολα γενικα θελει να τα κανει δυσκολα.

Η κορη μου ειναι αρκετα βολικη (αν και υπερδραστηρια) αλλα εμφανως πνιγεται και αυτη απο τη συμεπεριφορα του, αφου δεν την αφηνει να παιξει με τα παιχνιδια της ή να κανει αυτα που θελει.

Προσπαθω να τα μαθω να βρισκουν τις λυσεις μονα τους, καποιες φορες του κανω τα χατηρια, αλλες ειμαι καθετη οτι δεν γινεται αυτο που θελει (με το καροτο και το μαστιγιο δηλαδη).

Κατανοω οτι ειναι μικρος, ομως με απασχολει γιατι αυτη συμπεριφορα το να κανει ολη την ημερα τα ευκολα δυσκολα, φοβαμαι οτι αργοτερα θα του δυσκολεψει πολυ την ζωη.

Εχετε καμια προταση; Μαρια Στυλιανακη :idea:

 

Στον παιδικο ειδαν οτι και εκει δεν αφηνει την Κατερινα να παρει ανασα και τα χωρισαμε τμημα (αν και στην ιδια αιθουσα).

[nikol*]

Καλημέρα,

 

 

Ο γιος μου είναι 2,5 και απ οτι φαινεται ειναι ίδιος.....δεν ξερω αν ειναι ιδιοτροπία ή κάποια φάση που θα περάσει (ελπίζω).γιατι μεχρι πρόσφατα ήταν πολύ συνεργάσιμος .

 

Δεν θέλει να μπει για μπάνιο,ενώ μετά δεν θέλει να βγει.Δεν θέλει αυτες τις κάλτσες ...αλλες,όχι αυτό το παντελόνι.Θελει μονο καποια συγκεκριμενα παπούτσια και με κόλπα βάζει κι αλλα.Θέλει να φοράει μέρα-νύχτα,στο σπίτι, στον παιδικό ...παντού ,μια μπλούζα με τον Μπομπ σφουγγαράκη. Επίσης διαλέγει δρόμους κλπ κλπ

 

όποια συμβουλή δεκτή

 

** Δεν χρειάζεται να αναφέρω,οτι αλλιώς κλαίει και οδύρεται

[livinath]

Αν και τα δίδυμα νομίζω πως είναι ιδιαίτερη κατηγορία λόγω του ότι αναπτύσσουν άλλη σχέση μεταξύ τους αλλά και με τους άλλους (ενώ είναι δύο διαφορετικά παιδιά και έτσι πρέπει να τα αντιμετωπίζουν όλοι, συχνά αντιμετωπίζονται ως ένα σύνολο αδιαίρετο από το περιβάλλον, όχι απαραίτητα το άμεσα οικογενειακό αλλά και το ευρύτερο), γενικά όλα τα παιδιά μεγαλώνοντας και κατακτώντας τον λόγο θα πρέπει - θεωρητικά - να περάσουν από το μωρουδίστικο κλάμα, στον προφορικό λόγο. Δεν συμβαίνει όμως πάντα αυτό.

 

Οι γονείς τείνουμε να ανταποκριθούμε (ενστικτωδώς) πιο γρήγορα σε ένα παιδί που γκρινιάζει/κλαψουρίζει/"κάνει σαν μωρό" πάρα σε ένα παιδί που μας μιλάει. Όχι γιατί δεν δίνουμε σημασία αλλιώς, αλλά γιατί μας εκνευρίζει/κουράζει το "νιαούρισμα" στην ηλικία των 4 ή γιατί μας ενεργοποιεί πιο γρήγορα το "κλάμα" στην ηλικία των 2,5 που ακόμα είναι πάνω στην αλλαγή από το κλάμα (για να καλύψει μια ανάγκη του) στην ομιλία.

 

Το παιδί αντιλαμβάνεται τη διαφορά, όσο κι αν σας φαίνεται περίεργο. Και φυσικά προτιμά τον γρηγορότερο και αποτελεσματικότερο τρόπο. Το "κλάμα". Μόνο που τώρα πια το κλάμα έχει μεταλλαχθεί. Έχει γίνει γκρίνια, νιαούρισμα, χτύπημα στο δάπεδο μετά κραυγών και άλλα τέτοια. Κι αυτό δεν φεύγει ποτέ αν δεν το καταπολεμήσετε τώρα που είναι μικρά.

 

Όταν λοιπόν αρχίζει η γκρίνια, οπλιστείτε με υπομονή (θέλει πολλή, τα περάσαμε κι εμείς... ) και αγνοείστε την. Εξηγείτε στο παιδί κάθε φορά που γκρινιάζει/νιαουρίζει/χτυπιέται ότι δεν πρόκειται να τον ακούσετε αν δεν μιλήσει καθαρά και ήρεμα. Μην περιμένετε άμεση συμμόρφωση. Θα συνεχίσει το βιολί του, αυτό ξέρει αυτό εμπιστεύεται. Επαναλάβετε, γυρίστε την πλάτη και φύγετε. Θα δείτε ότι αν επιμένετε κάθε φορά να μιλά κανονικά, πολύ γρήγορα θα καταλάβει ότι μόνο έτσι θα συννενοήστε και θα το υιοθετήσει κι εκείνο. Όχι ότι δεν θα έχει τέτοιες στιγμές ξανά αλλά θα το αντιμετωπίζετε πια πολύ πιο εύκολα και γρήγορα θα το αφήσει πίσω του.

 

Επειδή η τακτική πέφτω-και-χτυπιέμαι-σε-δημόσιους-χώρους-και-οι-γονείς-μου-μασάνε είναι must σε όοοολα τα παιδάκια (πιστεύω ότι τα περισσότερα το έχουν δοκιμάσει έστω και μια φορά, έστω και στο σπίτι) μην μασάτε για το τι λέει ο κόσμος. Αγνοείστε την παράσταση και φύγετε. Αν είστε κάπου που δεν μπορείτε να αφήσετε το παιδί μόνο του απλά ασχοληθείτε με κάτι άλλο και αγνοείστε το επιδεικτικά. Επίσης αγνοείστε και τους γύρω σας που μπορεί να νιώθετε ότι σας κοιτάζουν επικριτικά ή σας κριτικάρουν κιόλας. Όποιος έχει παιδιά καταλαβαίνει, όποιος δεν έχει θα κάνει.... Αν πάλι είστε σε μέρος που ενοχλείτε πχ θέατρο, καφετέρια κοκ δεν σας φταίει κι ο κόσμος. Απομακρυνθείτε με τον μικρό Τσε από τον χώρο και πηγαίνετε κάπου όπου θα του δώσετε τελεσίγραφο "ή θα ηρεμήσεις ή θα μείνουμε εδώ και θα χάσεις τη διασκέδαση/βόλτα/κοκ". Στο σουπερ-μαρκετ ή στο jumbo ας ακούσουν και μια τσιρίδα, δεν είστε στο Μέγαρο.

 

Επειδή έχει τύχει να δω παιδιά να αντιδρούν ακόμα πιο έντονα σε τέτοια αντιμετώπιση (πχ βαράνε τους γονείς τους) εννοείται ότι το κόβετε από την πρώτη στιγμή και μπαίνει και τιμωρία. 1 λεπτό για κάθε έτος της ηλικίας του ή δέσμευση ενός παιχνιδιού (όχι αυτό που μπορεί να παίρνει στον ύπνο) για λίγο χρονικό διάστημα (1 μέρα ή ένα απόγευμα ανάλογα την ηλικία). Όπως δεν το χτυπάτε εσείς έτσι δεν επιτρέπεται να σας χτυπάει κι εκείνο κι ας μην πονάτε.

 

Να θυμάστε, μην κάνετε ποτέ πίσω σε μια τιμωρία ή στο "παιχνίδι" της αδιαφορίας ακόμα κι αν με μια δεύτερη σκέψη σας φανεί άδικο εκείνη τη στιγμή διότι το παιδί δεν μπορεί ακόμα να κάνει την ίδια διάκριση και θα θεωρήσει ότι του "περνάει". Είστε οι γονείς και εσείς βάζετε τους κανόνες τις οικογένειάς σας. Και υπομονή. Ίσως φανεί δύσκολο στην αρχή αλλά θα τα καταφέρετε μια χαρά αν επιμείνετε.

 

Ελπίζω να βοήθησα...!

[giala]

livinath καταλαβαινω πολυ καλα τι θελεις να πεις. Αυτα τα εχουμε "παταξει" προ πολλου... Αυτο που με απασχολει ειναι οτι ειναι εξαιρετικα δυστροπος σαν χαρακτηρας (εχει και κατι ηρεμες ωρες) και κανει μονιμως τα ευκολα δυσκολα. Ναι, εχω παρατηρησει οτι το χρησιμοποιει για να τραβαει την προσοχη, ομως νομιζω οτι ειναι και στοιχειο του χαρακτηρα του. Αναρωτιεμαι λοιπον, πως μπορω να αμβλυνω λιγο αυτη την πλευρα του χαρακτηρα του...

[livinath]

Δεν ξέρω την οικογένεια σου κι έτσι θα ρωτήσω κάτι, ελπίζω να μην σου φανεί "κάπως". Μήπως, λόγω του ότι είναι δίδυμος, έχει ανάγκη να ξεχωρίσει, να κάνει τη διαφορά? Μήπως νιώθει ότι αντιμετωπίζεται σαν ένα με την αδερφή του και τον ενοχλεί? Στις δραστηριότητές τους, εκτός σχολείου, πάνε μαζί? Μήπως σου δείχνει ότι θέλει λίγη ανεξαρτησία από τον αδελφικό δεσμό? Είναι μια σκέψη, μπορεί να μην έχει καμία σχέση αλλά επειδή μου λες ότι επιδιώκει να διαφοροποιήται γι'αυτό λέω, μήπως... Μπορεί να μοιάζει με καψόνι αλλά ίσως να μην είναι ακριβώς έτσι.

[giala]

Η αληθεια ειναι οτι πανε παντου μαζι. Μπορει να εχεις δικιο τωρα που το σκεφτομαι. :rolleyes: Να δω πως θα το κανω ομως.....:confused:

[alcyon]

Επ! Σ' έπιασα!

 

.... καποιες φορες του κανω τα χατηρια, αλλες ειμαι καθετη οτι δεν γινεται αυτο που θελει (με το καροτο και το μαστιγιο δηλαδη).....

 

Αυτό φταίει για την ιδιοτροπία. Στο κείμενό σου αναφέρεις κι άλλα στοιχεία για τη σχέση με την αδερφή του, τα οποία χειρίζεσαι μια χαρά. Για το θέμα της ιδιοτροπίας όμως... εδώ έχεις τη λύση!

 

Το παιδί θέλει κάτι. Του λέμε "όχι". Εκείνο πιέζει. Λέμε "όχι". Κλιμακώνει την πίεση. Το ξανασκεφτόμαστε και λέμε "ναι". Την πατήσαμε!!

 

Αυτό του δίνει το μήνυμα πως αν πιέσει θα το πετύχει. Αν μάλιστα κάποια στιγμή έχουμε ενδώσει μετά από παρατεταμένη πίεση, τότε του δίνουμε το μήνυμα πως χρειαζόμαστε (=περιμένουμε με λαχτάρα) από αυτόν μεγάλη πίεση και έπειτα τον επιβραβεύουμε για αυτή την επιμονή του.

 

Για να λυθεί αυτό θέλει επιμονή στην αρχική μας απόφαση και συνέπεια. Δηλαδή είπαμε "ναι" ... τέλος, είναι οριστικό. Είπαμε "όχι", είναι αμετάκλητο! Θα δώσει σίγουρα παραστάσεις οργής και θα επιστρατεύσει πολλάαααα τεχνάσματα (έχει ήδη εκπαιδευτεί σε αυτά). Αν όμως μένουμε σταθεροί στις αποφάσεις μας, σε λίγο καιρό θα μπει στο νόημα και θα αρχίσει να ελαττώνεται αυτή η συμπεριφορά.

 

Γι' αυτό ας μη βιαζόμαστε να αποφασίσουμε κάτι. Υπάρχει το "ναι", υπάρχει το "όχι", υπάρχει και το "θα το σκεφτώ και θα σου απαντήσω σε λίγο". Tip: Στο "θα σκεφτώ" αν αρχίζει τα μιρ-μιρ του εξηγείς πως μόνος του το μετέτρεψε σε "όχι".

 

 

Αυτά, με πολύ αγάπη...

[giannakosmum]

 

Γι' αυτό ας μη βιαζόμαστε να αποφασίσουμε κάτι. Υπάρχει το "ναι", υπάρχει το "όχι", υπάρχει και το "θα το σκεφτώ και θα σου απαντήσω σε λίγο". Tip: Στο "θα σκεφτώ" αν αρχίζει τα μιρ-μιρ του εξηγείς πως μόνος του το μετέτρεψε σε "όχι".

 

 

Αυτό γιατί δεν το είχα σκεφτεί ποτέ μα ποτέ????? Ήμουν πάντα ναι ή όχι. Βέβαια το ακολουθώ πιστά. Αλλά μερικές φορές λέω όχι και μετά που το σκέφτομαι αλλάζω γνώμη και σκέφτομαι ότι ήμουν άδικη, και ότι δεν ζήτησε και τίποτα φοβερό το παιδί, αλλά επειδή το έχω πει ήδη δεν το παίρνω πίσω και αισθάνομαι φοβερές τύψεις μετά, και ο άντρας μου με αποκαλεί "Γερμανίδα μάνα" και τρελαίνομαι ακόμα περισσότερο.........

Ευχαριστώ πολύ για την ιδέα και το tip απλά φοβερό...

Έγραψες πάλι alcyon!!

[giala]

"Υπάρχει το "ναι", υπάρχει το "όχι", υπάρχει και το "θα το σκεφτώ και θα σου απαντήσω σε λίγο". Tip: Στο "θα σκεφτώ" αν αρχίζει τα μιρ-μιρ του εξηγείς πως μόνος του το μετέτρεψε σε "όχι"."

Αυτο κανει ο αντρας μου και η αληθεια ειναι οτι ειναι σουζα σε αυτον (ωρες ωρες ομως τη μουρμουρα του δεν την γλιτωνει κανεις). Επειδη ομως ο αντρας μου ειναι εντελως καθετος μαζι του, του λεει οτι δεν τον αγαπαει γιατι τον μαλωνει... και η μαμα νιωθει τυψεις και κανακευει (χωρις να απορροπτει ποτε ομως την αποφαση του πατερα).

Τωρα που μπηκαμε για τα καλα στην κουβεντα να σας πω κατι ακομα. Οταν γεννηθηκαν τα μικρα η Κατερινα γκρινιαζε ολη τη μερα, ο Βασιλης δεν γκρινιαζε τοσο (αλλα εχει αντιμετωπισει αρκετες φορες ψιλοζητηματα υγειας που ομως καθε τοσο ειμασταν στο νοσοκομειο...).

Μετα τον πρωτο χρονο, τα πραγματα αντιστραφηκαν. Ο Βασιλης εχει την συμπεριφορα που ειπαμε παραπανω συν οτι απαιτει τα παντα (δωρα, να εχει την πρωτια (στο μπανιο, στο παιχνιδι κτλ). Η Κατερινα εμφανως πνιγεται απο την συμπεριφορα του. Αλλες φορες δεν επεμβαινω καθολου, οταν ομως επεμβαινω ο Βασιλης ζηλευει και οδυρεται. Του εχω εξηγησει επανειλλημενως οτι τα πραγματα μας τα μοιραζομαστε γιατι ετσι θα εχουμε φιλους και θα μπορουμε να παιζουμε και με τα παιχνιδια των αλλων.

 

2 ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑΤΑ: Χθες πηγαμε παιδικη χαρα, αφου εκανε κουνια ποση ωρα, πηγε στην τσουληθρα και η Κατερινα πηγε να κανει και στη δικη του κουνια ... ο κακος χαμος γιατι αυτη η κουνια ειναι μπλε και πρεπει να κανει μονο αυτος. Του εξηγω οτι δεν εγινε δα και τιποτα και πως μπορει να κανει στην αλλη κουνια που μπορει να ειναι και καλυτερη....κλαμα...του λεει ο αντρας μου πως αν συνεχισει αυτη τη συμπεριφορα θα τον παρει και θα πανε σπιτι και ετσι ηρεμησε λιγο. Σημερα πηγαμε σουπερ μαρκετ και τους πηρα απο ενα δωρακι (αυτο το κανουμε 1 φορα στο μηνα). Ηρθαμε σπιτι. Πηγε να παιξει με τα αυτοκινητακια του, μολις πηγα να εξηγησω στην Κατερινα πως να παιζει το επιτραπεζιο που διαλεξε, ο Βασιλης ηρθε και λελει να παιξω κι εγω. Ωραια του λεω να σας δειξω. Ε, δεν την αφησε να σταυρωσει παιχνιδι.....κλαμα η Κατερινα.Του λεω οτι δεν μου αρεσει η συμπεριφορα του, και οτι αν συνεχισει ετσι θα παει στον πιγκουινο (θεση της τιμωριας). Μαζευτηκε λιγο, αλλα την Κατερινα δεν την αφηνει να παρει ανασα. Πρεπει αυτος να ειναι ο αρχηγος. Πως να προστατεψω τωρα εγω τα δικαιωματα της Κατερινας;

[livinath]

Μάλλον δεν μπορώ να σε βοηθήσω σ'αυτό, μαμάδες με 2+ παιδιά θα σε συμβουλέψουν καλλίτερα σίγουρα!

[giala]

Ειναι οντως διαφορετικα οταν εχεις 2+ παιδια. Το πρωτο παιδι ελεγε η γιαγια μου ειναι το φρουτο, και το δευτερο το κυριως πιατο....

Εκτιμω ομως την καλη σου διαθεση να βοηθησεις και το οτι εισαι μητερα που ψαχνεται, γιατι απ' οτι βλεπω γυρω μου δεν ειμαστε και πολλες...:cry:

[alcyon]

Αυτό γιατί δεν το είχα σκεφτεί ποτέ μα ποτέ????? ....

 

Ούτε κι εγώ το είχα σκεφτεί! Από εδώ μέσα το ξεσήκωσα πριν χρόνια. Να 'ναι καλά η Μαρία Στυλιανάκη! (Νομίζω εκείνη μου το είχε αναφέρει).

[ekavi_]

Νομίζω ότι η συμπεριφορά του εστιάζεται ξεκάθαρα στην αδερφή του. Δεν έχει ιδιοτροπίες γενικώς, έχει ιδιοτροπίες που εμφανίζονται όταν είναι η αδελφή του μέσα στο πλάνο και όπως λες δεν την αφήνει να πάρει ανάσα παρόλο που είναι συνομήλικα.

 

Αυτά που έχω να προτείνω είναι 1) να είσαι απόλυτα σταθερή. πχ έκανες κούνια, τώρα είναι η σειρά της αδερφής σου.

Μα είναι μπλε η κούνια

Άσε να αποφασίσει η αδερφή σου αν την ενοχλεί το μπλε της κούνιας και τέρμα η συζήτηση

 

2) Η αδερφή του να αρχίσει να διεκδικεί πράγματα και να μην είναι υποχωρητική (αυτό να της το διδάξεις σιγά σιγά. πχ αν έρχεται να σου παραπονεθεί για τον αδελφό της, πες της πως να χειριστεί το θέμα, αλλά να πάει να του μιλήσει η ίδια. Όχι να βάλει εσένα)

 

3) Αντιπερισπασμός: Είναι σειρά της Κατερίνας να κάνει κούνια, εσύ πήγαινε στην τσουλήθρα με τον μπαμπά τώρα που δεν έχει κόσμο (και καλά...)

 

 

4) Να αφιερώνεις λίγο χρόνο στο καθένα ξεχωριστά. Την ώρα πχ που ο γιος σου παίζει με το αγαπημένο του παιχνίδι, κάνε μια ζωγραφιά με την κόρη σου.

Αν παρατήσει ο γιος το παιχνίδι και έρθει να ζωγραφίσει, βάλτα δίπλα δίπλα αλλά θα ορίσεις μία σειρά. Πχ πρώτα θα βοηθήσω στη ζωγραφιά τον έναν και μετά τον άλλον χωρίς να εμπλέκεται ο ένας στο έργο του άλλου

Ή την ώρα που η κόρη είναι με τον μπαμπά στο ένα δωμάτιο, πήγαινε εσύ με τον γιο στο άλλο και κάντε ό,τι τον ευχαριστεί.

[alcyon]

Για τις πρωτιές, βάζεις απλά σειρά. Λες σήμερα ο ένας και θυμάσαι την επόμενη φορά να μπει ο άλλος. Επίσης εμείς κάναμε το άλλο... (φτιάξε εικόνα):

 

Προσπαθούμε να πάμε κάπου με το αυτοκίνητο. Αρχίζει γκρίνια...

- Εγώ θα μπω πρώτη μέσα

- ΌΧΙΙΙΙ, εγώωωωω!

(ακολουθεί το κλασσικό καβγαδάκι)

Εμείς λέμε πως δεν έχει κάποια σημασία γιατί στο τέλος όλοι θα μπούμε και δε θα αφήσουμε κανέναν απ' έξω. Φυσικά ... δεν έπιασαν τόπο τα λόγια μας.

Έτσι... εκεί πάνω στην τρεχάλα:

- Έφτασα πρώτηηηηηηη (λέει η μία).

- ΟΥΥΑΑΑιιιΙΑΙΑΙΑιαιιΑΑΑ-μπουυυυ-Ααααα (λέει η άλλη)

- Έφτασα τρίτη! (λέω εγώ)

- Έφτασα τέταρτος!! (λέει ο άντρας μου)

Και αρχίζουμε να πανηγυρίζουμε σαν πρωταθλητές...:

- ΖΗΤΩΩΩΩ-ζήτωωωω έφτασα τρίτηηηηηηηη!!!!!!

- ΖΗΤΩΩΩΩΩ έφτασα τέταρτοςςςς!!!!

Όπως καταλαβαίνεις... τα παιδιά σταμάτησαν να τσακώνονται γιατί από τη μια μας έβλεπαν να κάνουμε σαν παιδάκια.... και από την άλλη μπερδεύτηκαν που πανηγυρίζαμε ... όλα τα νούμερα και όχι μόνο το 1ο !!

 

Μια-δυο φορές έγινε αυτό... και τέλος.

(Γίναμε λίγο... νούμερα βέβαια... αλλά ποιος νοιάζεται?! )

 

 

Επίσης για το δεύτερο παράδειγμα που φαίνεται να παίζει ένα ελαφρύ θεματάκι ζήλιας, θα ήταν ίσως σκόπιμο να τα βάλεις να διεκδικήσουν κάτι για το οποίο να αναγκαστούν να συνεργαστούν προκειμένου να το αποκτήσουν.

 

Θα πάμε π.χ. στο σουπερ-μάρκετ. Θα έρθετε μαζί μας. Δεν έχω πρόθεση να σας αγοράσω κάτι. ΑΝ όμως βρείτε ένα παιχνίδι που να αρέσει ΚΑΙ στους δύο και το συμφωνήσετε μεταξύ σας, τότε θα το σκεφτώ για να σας το πάρω (ΕΦΟΣΟΝ δεν είναι ακριβό). Πρέπει να τους δείξεις πως έχεις πραγματικά την πρόθεση αυτή!

Βάζεις το "θα το σκεφτώ" για να μπορείς να καθοδηγήσεις την αγορά. Να μη σου δείξουν κανένα 200.- ευρώ παιχνίδι και πάθεις καρδιακό!

 

Έτσι μπορείς να "στήσεις" λίγο την αγορά και να τα αφήσεις να δοκιμάσουν να κερδίσουν το προνόμιό τους... εφόσον συνεργαστούν!

 

 

Το ίδιο αν το θες χωρίς χρήση του πορτοφολιού σου, μπορείς να το πετύχεις π.χ. με μια βόλτα:

Θα πάμε στην τάδε δουλειά. Αν συνεργαστείτε και δεν έχουμε καβγάδες για το ποιος θα κάτσει πρώτος και πού, τότε θα μας περισσέψει χρόνος και μπορούμε να πάμε για 30 λεπτά στην παιδική χαρά! Αν χάσετε το χρόνο σας στη γκρίνια, δε θα προλάβουμε...

 

Έχει μεγάλη σημασία σε αυτά τα "τεχνάσματα", όταν τα λες... να δείχνεις πως τα εννοείς. Δηλαδή... πως ΘΕΛΕΙΣ πραγματικά να τους πάρεις το παιχνίδι και είναι κάτι που περιμένεις κι εσύ με λαχτάρα! ... ή πως περιμένεις πώς και πώς να τα δεις να βγαίνουν και να ευχαριστιούνται μια βόλτα γιατί τους αξίζει... Και κυρίως... πως θα στενοχωρηθείς αν δεν τα καταφέρουν.

 

Οπότε σε περίπτωση που ΔΕΝ πετύχει ... τότε παίρνεις το στενοχωρημένο ύφος σου... και λες "πωωω πωωωω πόσο ήθελα να σας πάρω παιχνίδι!! Αλλά... κρίμααα... Θα κάνω υπομονή και την επόμενη φορά, είμαι σίγουρη πως θα το πετύχετε και τότε ΝΑΙΙΙΙΙ θα το πάρωωω!! Αχχχχ θα περιμένω! Ναι... θα περιμένω!"

Προσοχή! Οργάνωσε έτσι το χρόνο ή τα οικονομικά σου που να είσαι συνεπείς με αυτό που θα τους πεις! Γιατί αν αυτά συνεργαστούν και τελικά δεν γίνει η αγορά ή δεν πάτε τη βόλτα... τότε.... θα πάτε πολλά βήματα πίσω!!