Μοναξιά

[sol]

Με τον άντρα μου γνωριζόμαστε από έφηβοι. Στο λύκειο τα «φτιάξαμε» και μαζί εξερευνούσαμε τον εφηβικό έρωτα, αγνός και τρυφερός. Μετά τα 20 τα βρήκαμε σκούρα και χωρίσαμε. Μετά από 2 χρόνια τα ξαναβρήκαμε και από τότε είμαστε μαζί. Στα 2 αυτά χρόνια εγώ γνώρισα κι άλλους άντρες, εκείνος δεν είχε ούτε μια περιπετειούλα. Με αποτέλεσμα να πάει με μια άλλη όταν ήμασταν γύρω στα 25. Έδειξε μετανιωμένος κι έδειξα επιείκεια γιατί δεν ήθελα να έχει απωθημένα, όλοι οι άντρες νιώθουν την ανάγκη να δοκιμάσουν αρκετές γυναίκες πριν καταλήξουν. Όχι ότι δεν περάσαμε την κρίση μας βέβαια, αλλά ήμασταν νέοι και αυτά τα θέματα δεν είχαν τη βαρύτητα που έχουν αργότερα.

 

Από τότε πραγματικά δεν ξαναασχολήθηκε με άλλες γυναίκες, έδειχνε να με αγαπάει πραγματικά (αν και ποτέ με τον τρόπο που εγώ ήθελα). Επέμενε πολύ να παντρευτούμε και να κάνουμε παιδιά αλλά εγώ θεωρούσα ότι ήταν νωρίς. Τελικά στα 28 παντρευτήκαμε και μετά από 2 χρόνια κάναμε το πρώτο μας μωράκι. Τα πράγματα δεν ήταν ρόδινα, ποτέ δεν ήταν η σχέση που ρέει ομαλά, υπήρχαν καυγάδες, υπήρχαν πράγματα που μας ενοχλούσαν πολύ, γενικά δεν ήταν όλα ροζ κι ονειρεμένα. Αλλά αγαπιόμασταν και τα βρίσκαμε. Τώρα καταλαβαίνω ότι δεν τα βρίσκαμε, απλά τα παρατούσαμε στην τύχη τους. Θέλαμε να είμαστε μαζί και όλα περνούσαν δεύτερα.

 

Μετά τον γάμο, ήμασταν ήδη σε απόσταση. Ποτέ δεν ήταν ο υπέρ-τρυφερός άνθρωπος αλλά μετά τον γάμο δεν υπήρχαν καν φιλιά, με φιλούσε μόνο στο σεξ. Εγώ σχεδόν ζητιάνευα ένα χάδι κι αυτός πάγος. Οκ, είπα, τόσα χρόνια μαζί, έφυγε το πάθος. Αλλά τόσα χρόνια μαζί, είναι η ζωή μου. Αρχίσαμε να προσπαθούμε να κάνουμε παιδί. Εκεί χάθηκε και το τελευταίο οχυρό. Πάντα κάναμε πολύ καλό σεξ. Εκείνο το μέρα παρά μέρα όμως μας διέλυσε. Δεν υπήρχε πια αίσθημα, ήταν θέμα διαδικαστικό.

 

Όταν έμεινα έγκυος, άρχισε να με προσέχει κι εγώ πληγωνόμουν ακόμα περισσότερο. Έλεγα με προσέχει επειδή είμαι έγκυος όχι επειδή με αγαπάει. Και αφού ήρθε και το παιδί, η σχέση πια πέθανε. Εγώ, ναι, αρχικά αφοσιώθηκα στο παιδί, το βρίσκω την πιο φυσιολογική αντίδραση. Τον έβαλα δεύτερο και τον εαυτό μου ακόμα πιο πίσω. Κι αυτός άλλαξε πιο πολύ από μένα. Άρχισε να θέλει να βγαίνει μόνος του με τους φίλους του, πράγμα αδιανόητο μέχρι τότε, δεν διανοούμασταν ότι θα βγαίναμε χωριστά, όχι λόγω ζήλειας αλλά λόγω του ότι θα έλειπε από δίπλα το κολληταράκι μας. Ξαφνικά άρχισε να φλερτάρει στο δρόμο με πολύ μικρότερα κορίτσια, άρχισε να προσθέτει κουκλίτσες στη λίστα του στο Facebook και να τσατάρει μαζί τους κλείνοντας το παράθυρό όταν έμπαινα εγώ. Άρχισε γυμναστήριο, αγόραζε καινούργια ρούχα, πήγαινε να ψωνίσει στο σούπερ μάρκετ κι αργούσε 2 ώρες να γυρίσει γιατί στο μεταξύ είχε πιει κι ένα καφεδάκι με κάποιον φίλο. Ήθελε συνεχώς να φεύγει από το σπίτι, πάντα υπήρχε λόγος να βρίσκεται κάπου αλλού. Εγώ σπίτι με το παιδί, από τη μία να είμαι τρισευτυχισμένη με το πλασματάκι που με κοιτούσε μες στα μάτια κι από την άλλη να είμαι τόσο μόνη! Γιατί αναγκάστηκα να αφήσω τη δουλειά μου (είμαι μαία, δεν γινόταν πια να λείπω ατελείωτες ώρες για τις ξαφνικές γέννες των πελατισσών μου) κι έτσι δεν είχα και την επαγγελματική διέξοδο, οι φίλες μου είναι όλες ελεύθερες και δεν καταλαβαίνουν γιατί είναι σημαντικό το ότι τελικά το μωράκι έφαγε το αχλαδάκι του κι έτσι βρέθηκα στους τέσσερις τοίχους, εντελώς μόνη.

 

Τώρα είμαι έγκυος στο δεύτερο που ήρθε τελείως αναπάντεχα. Δεν κάνουμε σεξ παρά μόνο 2-3 φορές το εξάμηνο, δεν μου το ζητάει καν, εγώ ούτε λόγος, δεν χρειάζομαι σεξ χωρίς τρυφερότητα, γδύσου να ξεχαρμανιάσω, έτσι το κατάντησε. Το ότι έμεινα έγκυος πάλι είναι σχεδόν θαύμα αλλά χάρηκα πολύ γιατί δεν ήθελα να αφήσω το παιδί μου μοναχοπαίδι όπως είμαι εγώ. Τώρα στη δεύτερη εγκυμοσύνη δεν με προσέχει πια όπως στην πρώτη, όλα του είναι γνώριμα και καθόλου συναρπαστικά. Το μόνο που τον νοιάζει είναι το ποδόσφαιρο, ο υπολογιστής και πώς θα ξενυχτήσει κανένα Σαββατόβραδο. Εννοείται πως κι εγώ πια του έχω γυρίσει την πλάτη, δεν αντέχω άλλο να ζητιανεύω ένα χάδι κι ένα φιλί. Κατά λάθος έπεσα πάνω σε μια συζήτηση που είχε με μια κοπελίτσα 20 χρόνων και είδα ότι αυτά που της λέει δεν φανταζόμουν ότι θα έβγαιναν ποτέ από το στόμα του. Γιατί εκείνος λύσσαγε να παντρευτούμε, εκείνος λαχταρούσε τα παιδιά όσο το δυνατόν συντομότερα, εκείνος προτιμούσε καναπέ και dvd αντί για βόλτα που εγώ του ζητούσα. Κι όμως, το γεγονός ότι έχουμε ένα μωρό και περιμένουμε κι άλλο, ότι δηλαδή αυτά που ονειρευόμασταν γίνονται πραγματικότητα δεν του δημιουργούν τον παραμικρό φραγμό κι ας είναι ακόμα μωράκι το παιδί μας, δεν είμαστε δα και 50 χρόνων, μόλις που περάσαμε τα 30.

 

Και κλαίω μόνο και μόνο γιατί συνειδητοποιώ ότι δεν ελπίζω να καλυτερεύσουν τα πράγματα. Ξέρω ότι η σχέση μου πέθανε. Κι εγώ είμαι κλειδωμένη σε ένα χρυσό κελί με 2 αγγελούδια στην αγκαλιά μου ενώ εκείνος βγαίνει να φλερτάρει με καμιά μικρούλα. Εγώ στα 40 μου θα είμαι κουρασμένη και πιο μόνη απ’ ότι τώρα κι εκείνος θα είναι ακμαίος, έτοιμος να με αφήσει για καμιά 25άρα. Και κλαίω γιατί δεν με νοιάζει που είναι έτοιμος να με κερατώσει, απλά δεν με νοιάζει, ας βγει, ας ξενυχτήσει, ας κάνει ό,τι νομίζει σωστό. Εγώ οφείλω να μεγαλώσω τα μωρά μου, δε μου λείπουν οι βόλτες και τα ξενύχτια. Μόνο να μην ένιωθα τόσο μόνη μέσα μου…

 

Συγνώμη κορίτσια που το πρώτο μου ποστ είναι μαύρο… δεν έχω πού αλλού να τα πω για να ξαλαφρώσει λίγο η ψυχή μου.

[GEORGI]

Είμαι στην δουλειά και έχω καθηλωθεί αμίλητη διαβάζοντας αυτά που γράφεις!!!!

Ο πόνος ψυχής είναι αβάσταχτος και δεν αξίζει να το ζήσεις αυτό.....

Να σου πούμε τι????

Κάνε υπομονή?

Μίλησέ του?

Βρες δικά σου ενδιαφέροντα?

Βρες ξανά τις φίλες σου και μην μιλάτε για το "αχλαδάκι" αλλά για τόσα άλλα κοινά που έιχατε και θα έχετε?

Μέσα σου νοιώθεις ότι τον αγαπάς?

Αν τον αγαπάς πως γίνετε να μην σε πηράζει που αυτός βγαίνει, διασκεδάζει ή φλερτάρει με άλλες?

Ψάξε μέσα σου να βρεις τι νοιώθεις.... νοιώθεις μοναξιά γιατί έχεις ανάγκη τον άνθρωπό σου και την αγκαλιά του και το χάδι του?

Μόνο σε παρακαλώ μην αποτραβιέσαι από την ζωή σου, μην γίνεσαι θεατής....

Περιμένω να μάθω νέα σου και ευχάριστα!!!

[ΖΑΧΑΡΕΝΙΑ]

Πραγματικα δεν το καταλαβαινω κοριτσι μου γιατι μενεις σε μια σχεση που σου προκαλει τοσο πονο? τον αγαπας? αν ναι μιλα του διαφορετικα βγες απο αυτη την φυλακη εισαι πολυ μικρη ακομα ,η ζωη ειναι μικρη για να θαφτεις ετσι .

Τ α παιδια μας θελουν να μας βλεπουν ευτυχισμενες αν νομιζεις οτι με το να εισαι σε ενα γαμο νεκρο ειναι καλο γι αυτα κανεις λαθος κοπελα μου.

Σε λιγο καιρο θα σου χτυπησει την πορτα η καταθληψη και τοτε ουτε τα παιδια σου θα θελουν να σε βλεπου ετσι .

Δεν ξερω αν εχεις βοηθεια απο τους δικου σου για να μπορεσεις να πας για δουλεια , να πας μια βολτα , να πας και εσυ γυμναστηριο , να πας για καφε ,ισως ετσι ξυπνησει και αυτος γιατι σε εχει πολυ δεδομενη .

Αν και νομιζω οτι εχεις δεχτει την μοιρα σου αλλα την μοιρα μας την καθωριζουμε εμεις γι αυτο σε παρακαλω ξυπνα απο αυτο τον λιθαργο και δες την ζωη σου οπως πραγματικα σου αξιζει.

Ελπιζω να τα σκεφτεις αυτα εστω και 1 λεπτο .

[sol]

Τι να του πω που δεν το έχω ήδη πει; Ξέρει ότι η σχέση είναι πεθαμένη αλλά δεν το παραδέχεται με τίποτα. Μου λέει περνάω μια φάση κι εγώ και μπορεί να κάνω καμιά μαλακία αλλά θα γυρίσω στο σπιτάκι μου. Ακούγεται λίγο σοκαριστικό, το ξέρω, να μου το παραδέχεται. Αλλά μάλλον παίρνει το ελεύθερο γιατί ποτέ δεν ήμουν ζηλιάρα, περπατούσαμε χέρι χέρι και του έλεγα «να, κοίτα, αυτή έχει ωραίο κ***», ήμασταν φιλαράκια και τα λέγαμε όλα ανοιχτά, φλέρταρε με φίλες μου εντελώς αθώα. Το ξέρω ότι ήταν αθώα γιατί όταν έγινε πονηρό το κατάλαβα αμέσως. Και δεν το αρνείται κιόλας. Ξέρω ότι δεν σαλιάρισε αρκετά όταν ήταν μικρός κι έχει απωθημένα, ότι θέλει επιβεβαίωση, ότι ίσως περνάει την κρίση των 30, ότι φρίκαρε με την αλλαγή στη ζωή μας, ότι μέχρι τώρα εγώ ήμουν σχετικά εμφανίσιμη και του άρεσα ενώ τώρα έχω και κάτι κιλάκια και έχω να πάω για μανικιούρ ένα χρόνο… τα ξέρω όλ’ αυτά. Αλλά πώς γίνεται ένας άντρας 30 ετών να μην μπορεί να ζυγίσει τα πράγματα; Να βάλει στη ζυγαριά τη γυναίκα που υποστηρίζει ότι αγαπάει και τα μωράκια που λαχταρούσε κι από την άλλη να βάλει όλα τα παραπάνω και να δει προς τα πού γέρνει; Είναι τόσο δυσνόητο; Εγώ γιατί τα ζυγίζω όλα; Πώς καταπίνω την πίκρα μου γιατί το μωρό με την πρώτη φωνή που θα υψώσω κλαίει;

Πώς να τον αγαπάω πια; Αφού δεν με φιλάει, δεν με κοιτάζει τρυφερά, δεν νιώθω να με θέλει, στο σεξ μου φέρεται σα να είμαι πόρνη, έμπαινα να κάνω μια εγχείρηση και δεν μου κράτησε το χέρι, μου είπε από μακριά μην ανησυχείς. Δεν παραπονιέμαι, φαινομενικά είναι καλό παιδί, απλά αγαπάει τον εαυτό του πιο πολύ από οτιδήποτε. Δε θέλω να αλλάξει αν δεν θέλει εκείνος. Αν δε με αγαπά, δε θέλω να πιεστεί ούτε να μένει μαζί μου από υποχρέωση.

ΘΕΛΩ ΑΠΛΑ ΝΑ ΜΗΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΣΟ ΣΙΓΟΥΡΗ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΑ 30 ΜΟΥ ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΝ. Ονειρευόμουν να μεγαλώσω τα παιδιά μου σε ένα περιβάλλον που θα ξεχείλιζε η αγάπη, όχι μέσα στην ψύχρα και την αδιαφορία.

 

Υ.Γ. Ευχαριστώ που με διαβάζετε και που μου γράφετε. Αυτή τη στιγμή είναι η μοναδική μου διέξοδος.

[DaF]

Η δουλειά σου είναι εκπληκτική! Φέρνεις μία -ή και δύο; - ζωές στον κόσμο! Τους καρπούς του έρωτα! Δεν ξέρω αν τη συνεχίζεις..μάλλον όχι απ'ό,τι καταλαβαίνω, αλλά ...είσαι και μανούλα! Αυτό είναι ζωή! Ανακάλυψέ την και πάλι! Ζήτα βοήθεια, δεν είναι ντροπή..όλοι θέλουμε στήριγμα που και που...εκτός από το ότι οφείλεις να μεγαλώσεις τα μωρά σου, όπως το λες κι εσύ, οφείλεις στον εαυτό σου να είσαι ευτυχισμένη και ολοκληρωμένη...Καλή τύχη..

[yogini]

Κούκλα μου εισαι πολύ μικρή για να χαντακωθείς, επειδή έχεις δυο παιδάκια δεν σημαίνει ότι πρέπει να παραμείνεις σε εναν γάμο χωρίς μέλλον και για μένα κακώς χάνεις και το χρόνο σου. Πρέπει να διεκδικίσεις και εσυ τη ζωή σου. Εισαι μάνα αλλα εισαι και γυναίκα και απο τη στιγμή που δεν σου δίνει αυτά που χρειάζεσαι σου ειναι περιττός. Ίσως αν του δώσεις και τα παπούτσια στο χέρι ξυπνήσει κιόλας.

 

Ότι ειναι να κάνεις κάντο σύντομα...η ζωή περνάει γρήγορα και δεν ειναι καλό τα παιδάκια σου να ζούνε με δυο δυστυχισμένους γονείς άσχετο αν νομίζεις εσυ οτι δεν καταλαβαίνουν.

 

Εύχομαι να πάνε όλα καλα...

[gavrias]

Mη χαλαλίσεις τη ζωή σου σε κανέναν.Ντάντεψε εσύ πρώτη εσένα,βάλτον κάτω και αφου του δείξεις τι ακριβώς έκανε στη σχέση και την οικογένειά του,πάρε τη ζωή σου στα δικά σου χέρια.

Πονάει όλο αυτό αλλά μην επιτρέψεις να γίνει άλλη μια φορά αυτό που έιπες ότι συνέβαινε πρίν με τα προβλήματά σας ,μην τα παρατήσεις άλλο στην τύχη γιατί ξέρεις ότι έτσι δε λύνεται τίποτα.Θα το βρέις παρακάτω μεγάλύτερο το πρόβλημα και πιό βαρύ. ΄Λές ότι θέλεις να θέλει εκείνος ν'αλλάξει.Και σε ρωτάω: γιατί να Θέλει να αλλάξει όταν δεν έχει καμιά επίπτωση ή συνέπεια η συμπεριφορά του σε επίπεδο που να το καταλαβαίνει ο ίδιος?Με τη στάση σου έχει βολευτεί μια χαρά και σαφώς δεν έχει λόγο να προβληματιστεί για κάτι.Εσύ όμως πρέπει να απαιτήσεις ότι πιτέυεις ότι αναλογεί στη ζωή σου...και να διεκδικήσεις όσα θέλεις απο κέινον για να συνεχίσετε να είσαστε μαζι... Και τελικά πές του περνάω κι εγώ μια άγρια φάση ξέρεις και με ενοχλέις γι αυτό φύγε.

[sol]

Πραγματικα δεν το καταλαβαινω κοριτσι μου γιατι μενεις σε μια σχεση που σου προκαλει τοσο πονο? τον αγαπας? αν ναι μιλα του διαφορετικα βγες απο αυτη την φυλακη εισαι πολυ μικρη ακομα ,η ζωη ειναι μικρη για να θαφτεις ετσι .

Τ α παιδια μας θελουν να μας βλεπουν ευτυχισμενες αν νομιζεις οτι με το να εισαι σε ενα γαμο νεκρο ειναι καλο γι αυτα κανεις λαθος κοπελα μου.

Σε λιγο καιρο θα σου χτυπησει την πορτα η καταθληψη και τοτε ουτε τα παιδια σου θα θελουν να σε βλεπου ετσι .

Δεν ξερω αν εχεις βοηθεια απο τους δικου σου για να μπορεσεις να πας για δουλεια , να πας μια βολτα , να πας και εσυ γυμναστηριο , να πας για καφε ,ισως ετσι ξυπνησει και αυτος γιατι σε εχει πολυ δεδομενη .

Αν και νομιζω οτι εχεις δεχτει την μοιρα σου αλλα την μοιρα μας την καθωριζουμε εμεις γι αυτο σε παρακαλω ξυπνα απο αυτο τον λιθαργο και δες την ζωη σου οπως πραγματικα σου αξιζει.

Ελπιζω να τα σκεφτεις αυτα εστω και 1 λεπτο .

 

 

Έχω βοήθεια από τους γονείς μου, βγαίνω και μια φορά το μήνα, δεν μου λείπει η βόλτα, έχω χορτάσει. Κι όταν λέω ότι είμαι μόνη σε 4 τοίχους εννοώ είμαι μόνη μου μέσα μου. Έχω φίλες, μιλάμε στο τηλέφωνο συνεχώς, έχω τον υπολογιστή μου, και 2 φορές την εβδομάδα πηγαίνω σαν σύμβουλος-μαία και δουλεύω για 3 ωρίτσες, έτσι για το χαρτζιλίκι. Δεν είναι ότι δεν έχω αυτές τις διεξόδους.

 

Μέσα μου όμως τι γίνεται;;; Θέλω έναν σύντροφο, κάπου να ακουμπήσω την ψυχή μου. Πώς γίνεται να μην θέλει να με αγκαλιάζει και να με φιλάει; Άρα δεν με αγαπάει. Και ούτε κι εγώ τον αγαπώ πια, είναι ο μπαμπάς των μωρών μου και τίποτε άλλο, δεν με δένει τίποτα πια μαζί του γιατί πάντα προσπαθούσα να κάνω τη σχέση μας καλυτερη και πάντα γύριζε πλάτη. Πέρασε λέει μια φάση κι απομακρύνθηκε λίγο για 3 ολόκληρα χρόνια. 3 χρόνια πάλευα να τον κανακεύω, να τον φιλάω, να τον ζουζουνεύω γιατί ήταν ο άνθρωπός μου. Και έβρισκα τοίχο. Και είπα κι εγώ να δείξω ότι έχω κι εγώ πλάτη και τη γυρίζω και για δες τώρα; Κουράστηκα να ζητιανεύω αγάπη, δε σε έχω ανάγκη. Κι από τότε η απόλυτη κατηφόρα.

 

Δεν θέλω να τον χωρίσω γιατί το μωρό τον χρειάζεται. Δεν μπορώ να τους στερήσω τον μπαμπά τους. Ξαπλώνω με το μωρό μου το βράδυ να κάνουμε ναζάκια και φωνάζει "μπαμπά, έλα κι εσύ". Πώς να του το στερήσω; Κι από την άλλη, να χωρίσω για να ελευθερωθεί αυτός κι εγώ να τραβήξω λούκι; Να χωρίσω για να είμαι μόνη και μέσα και έξω;;;

[yogini]

μην το βλέπεις οτι θα του κάνεις χάρη αν τον χωρίσεις ενω εσύ θα ζοριστείς! Κι εγω στην ηλικία σου ειμαι και αν κάτι συμβεί με το σύντροφο μου δεν θα καταστραφώ ούτε θα αρρωστήσω. Αν δεν εισαι εσύ καλά με τον εαυτό σου δεν θα είσαι με κανέναν και ούτε και με τα μωρά σου. Τόσος κόσμος δεν τα βρίσκε και χωρίζει, και εμείς παιδιά χωρισμένων γονιών είμαστε. Δηλαδή πως θα σταματήσει η μοναξιά σου αν συνεχίσεις αυτό που ζεις τώρα. Έχεις τη δουλειά σου, τις φίλες σου, τους γονείς σου, τα παιδιά σου....αν γίνεις και καλά ψυχολογικά θα έρθει και ενας σωστός σύντροφος....να θυμάσαι ότι ζούμε το εκπέμπουμε και αναλόγως έλκουμε ή απωθούμε και τους άλλους.

[Jean]

Αν γλυκεια μου κοπελα τον αγαπας και υπηρξε καποτε το κολληταρι σου οπως λες και μοιραστηκατε υπεροχες στιγμες μαζι σκουπισε τα δακρυα γιατι ηρθε η ωρα να παιξεις το τελευταιο σου χαρτι. Το οτι οι περισσοτεροι αντρες ειναι ανωριμοι κι οταν κανουν παιδια παλιμπαιδιζουν και θυμουνται ολα οσα δεν εκαναν δεν νομιζω οτι χρειαζεται να στο πω εγω. Δεν ειναι φυσικα ολοι οι αντρες ετσι αλλα οι μικροδεσμευμενοι ειναι οι πιο επιφοβοι. θα στα πω λιγο βιαστικα και με συγχωρεις γιατι εχω την γκρινια του αιωνα πανω απ' το κεφαλι μου.

Δεν πιστευω οτι επαψε να σ΄αγαπαει. Εγωιστικη φαση περναει που θελει να ξαναζησει την πρωτη νιοτη του. Το γεγονος οτι εισαι εσυ ωριμη απλως τον βολεψε. Αν εχει επιθυμησει οπως λες μικρουλες, μην αφησεις να στον φανε οι μικρουλες. Σου δινω τωρα τη λιστα μου:

1. Σταματα να του γκρινιαζεις.

2. Γινε πιο ευχαριστη.

3.Μαγειρεψε κατι ωραιο και νοικιασε καμια ταινιουλα ν' αραξετε.

4. κανε τους εκπληξουλες.

5. Γινε πιο ενθουσιωδης

6. Ανακαλυψε τα χομπυ του και κανε του ερωτησεις πανω σ' αυτα (ε, υποκρισου και λιγο, τι να κανουμε! )

7. Κατσε να δεις μαζι τους εναν αγωνα. Μοιρασου τον ενθουσιασμο του.

8. Πηγαινε για μαλλι, νυχι, πεταξε τα βαμβακερα σου σλιπακια και σταματα να κοιμασαι με τισερτ! (ξερω ειναι πολυ ανετα αλλα μονο αυτο. Απλα ανετα)

9. Ξερω οτι εισαι εγκυος και δεν μπορει να σου κανει πολλα πολλα στο κρεβατι, μπορεις ομως να του κανεις εσυ. Πριν βρεις τη συμβουλη μου φαλλοκρατική και υποτιμητική σε συμβουλευω να το ξανασκεφτεις (σου τονιζω οτι ειμαι γυναικα, δεν εχω κανενα συμφερον )

10. Ανανεωσε την ντουλαπα σου με σεξι ρουχαλακια, ζητα του να σου κανει μασαζακια, εχε μονιμως λουλουδια στο σπιτι, παιξτο ανετη και χαμογελαστη!

 

Αυτος ειναι ο 10λογος μου. Να θυμασαι οτι ειναι το τελευταιο σου χαρτι. Δεν ξερω αν θα πιασει αλλα θα ξερεις οτι προσπαθησες.

[Serba]

Σκέψου ότι όπως αυτός περνάει μια κρίση, έτσι περνάς κι εσυ την κρίση, κάνε λίγη υπομονή, δες τα πράγματα που σου συμβαίνουν αποστασιοποιημένα, περίμενε να δεις πώς θα εξελιχθούν, το ξέρω είναι πολύ δύσκολο να σκεφτείς καθαρά την ώρα που είσαι μέσα στην θύελλα, όμως πίστεψέ με, η κρίση θα περάσει και βλέπεις τι θα κάνεις, μην πάρεις βιαστικές αποφάσεις, ηρέμησε και περίμενε λίγο, οι ίδιες οι εξελίξεις μας δείχνουν τον δρόμο, τα παιδιά σε έχουν απόλυτη ανάγκη, αφοσιώσου σε αυτά προς το παρόν,δεν είσαι μόνη, έχεις αυτά!

Tα παιδιά μας χρειάζονται κυρίως συναισθηματικά, αντιλαμβάνονται την αναστάτωσή σου, ο άντρας σου είναι ενήληκας και θα βρεί τον δρόμο, τα παιδιά κοιτάζουν τα μάτια σου γι'αυτό φρόντησε να είναι χαμογελαστά και αισιόδοξα...

[rit@]

δεν ξέρω αν είδες το πμ μου αλλά η jean τα λέει καλά για την πράξη δεν ξέρω πρέπει να είσαι έτοιμη.......

[DaF]

Δεν θέλω να τον χωρίσω γιατί το μωρό τον χρειάζεται. Δεν μπορώ να τους στερήσω τον μπαμπά τους. Ξαπλώνω με το μωρό μου το βράδυ να κάνουμε ναζάκια και φωνάζει "μπαμπά, έλα κι εσύ". Πώς να του το στερήσω; Κι από την άλλη, να χωρίσω για να ελευθερωθεί αυτός κι εγώ να τραβήξω λούκι; Να χωρίσω για να είμαι μόνη και μέσα και έξω;;;

 

μμμ..εσύ είσαι λες σε ένα χρυσό κλουβί (το γράφεις πιο πάνω) ...οπότε αν χωρίσετε θα ελευθερωθεί αυτός;;;Μα πώς;

 

Θα τραβήξεις λούκι άραγε αν είσαι αυτάρκης; Λούκι είναι να νιώθεις ευτυχισμένη ή να κάνεις βήματα γι'αυτό;

 

Η μοναξιά άραγε είναι όταν δεν είναι κοντά ο πατέρας των παιδιών ή όταν είναι;

 

"Μόνη μέσα κι έξω"...τώρα δηλαδή πώς νιώθεις;

 

Υπάρχουν σαφώς καλύτερες γνώμες από τη δική μου εδώ, από γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες τα παιδιά τους, δεν θα αργήσουν να σου απαντήσουν πιστεύω...

 

(έχει τύχει να διαβάσω κάποια ποστ τους...απλά τις θαυμάζω...)

 

Κουράγιο...

[DaF]

Υ.Γ. Ο δεκάλογος της Jean είναι όλα τα λεφτά! Με ζητήματα ή χωρίς, αξίζει νομίζω την προσπάθεια, Jean ευχαριστούμε

[sol]

Mη χαλαλίσεις τη ζωή σου σε κανέναν... Και τελικά πές του περνάω κι εγώ μια άγρια φάση ξέρεις και με ενοχλέις γι αυτό φύγε.

 

Δεν είχα πρόβλημα να κάνω θυσίες και υποχωρήσεις για την οικογένειά μου. Ούτε έχω απαίτηση να είναι όλα όπως την πρώτη μέρα. Μόνο να ξέρω ότι με αγαπάει ήθελα. Το μόνο που του ζήτησα και δεν μπορεί να το δώσει. Αλλά είναι ο πατέρας των παιδιών μου ρε γαμώτο, πώς να τον διώξω; Τόσα χρόνια στα σκουπίδια; Εγώ ήμουν ισορροπημένος άνθρωπος, συνειδητά παντρεύτηκα, συνειδητά έκανα παιδί. Πώς σκατά έγινε έτσι όλο αυτό; Πώς να τον διώξω; Δεν έχει και πού να πάει, το σπίτι είναι δικό μου, οι γονείς του τον έχουν γραμμένο, ούτε μία μέρα δε θα τον φιλοξενήσουν. Πώς να το κάνω αυτό στον μπαμπά των μωρών μου;

 

Και οι γονείς μου που με λατρεύουν και δεν έχουν ιδέα θα διαλυθούν. Σίγουρα θέλουν να είμαι ευτυχισμένη και θα με στηρίξουν σε ό,τι αποφασίσω αλλά ποιος λέει ότι θα είμαι πιο ευτυχισμένη μόνη μου; Δε θέλω να κάνω τα παιδιά μπαλάκια, μία στη μαμά μία στον μπαμπά. Πώς τα σκάτωσα έτσι; Λέτε να μην αντέξω τελικά; Γιατί κρύβομαι σχετικά καλά στους γύρω μου, όλοι μας θεωρούν σχετικά πετυχημένο γάμο, τίποτα δε μας λείπει, υγεία, οικογένεια, οικονομικά νορμάλ. Το χρυσό μου κλουβάκι.

 

Μία και μόνη φίλη που ξέρει την κατάσταση, μου λέει ότι έχει βολευτεί -ωραίο σπίτι, χωρίς οικονομικά προβλήματα, με γυναίκα να τον αφήνει να τσιλιμπουρδίζει έστω και αθώα, με 2 μωράκια υγιή και μέσα στην καλή χαρά, με πεθερικά να εξυπηρετούν στο παραμικρό- και μόνο αν του χαλάσω τη ζαχαρένια θα ξυπνήσει. Να τον διώξω να δει ότι δεν αστειεύομαι, να βρω και κάνενα γκόμενο να φοβηθεί. Εγώ όμως δεν θέλω γκόμενο, σέβομαι τα παιδιά μου και δεν θέλω να τον υποχρεώσω να με θέλει, δεν είμαι δικτάτορας να του επιβάλω το παραμικρό. Μακάρι να ήξερα τι του φταίει, αλλά δεν νομίζω να ξέρει κι εκείνος. Και ποτέ δεν ήταν πολύ της εσωτερικής αναζήτησης, είναι κάπως ό,τι φάμε, ό,τι πιούμε, άρα δεν έχω ελπίδες να ψαχτεί και να αλλάξει. Αδιέξοδο απ' όπου κι αν το πιάσω. Γαμώτο...

[gavrias]

Mη χαλαλίσεις τη ζωή σου σε κανέναν.Ντάντεψε εσύ πρώτη εσένα,βάλτον κάτω και αφου του δείξεις τι ακριβώς έκανε στη σχέση και την οικογένειά του,πάρε τη ζωή σου στα δικά σου χέρια.

Πονάει όλο αυτό αλλά μην επιτρέψεις να γίνει άλλη μια φορά αυτό που έιπες ότι συνέβαινε πρίν με τα προβλήματά σας ,μην τα παρατήσεις άλλο στην τύχη γιατί ξέρεις ότι έτσι δε λύνεται τίποτα.Θα το βρέις παρακάτω μεγάλύτερο το πρόβλημα και πιό βαρύ. .

 

Το να τον "διώξεις" έιναι η έσχατη λύση όταν και αν τα παραπάνω αποτύχουνε.

[Serba]

Μόνο να ξέρω ότι με αγαπάει ήθελα. Το μόνο που του ζήτησα και δεν μπορεί να το δώσει

 

η αγάπη είναι δώρο, δεν την ζητάμε, μας την δίνουν ή δεν μας την δίνουν, αυτός πήρε την απόφασή του να μην την δίνει πια... το μπαλάκι είναι σε σένα...

[Jean]

Ειναι απλα ανωριμος κι εισαι εσυ παρα πολυ ωριμη. Ξεπερνας κατα πολυ τα κυβικα που μπορει να αντεξει. Δεν μου απαντησες αν τον αγαπας. Τα βλεπεις ολα πολυ τετραγωνα και τα αναλυεις σαν μαθηματικα. Το χειριζεσαι λαθος. Ακουγεσαι κουρασμενη, ετοιμη να παραιτηθεις απο ολα, γερασμενη πριν την ωρα σου κι αυτος το εισπραττει αυτο. Το μυριζεται. Κι αυτο συμβαινει γιατι αδυνατει να δει το εργο που εσυ επιτελεις κανοντας τιτανια προσπαθεια να τον αντεξεις για χαρη της οικογενειας σας. Σε λιγο θα αρχισει να σε ειρωνευεται και μην εκπλαγεις αν σου πει :"πως εγινες ετσι; Σαν γρια εισαι!" Κι οσο εσυ θα απελπιζεσαι και θα βουλιζεις στην στενοχωρια τοσο αυτος θα ανθιζει και θα ομορφαινει. Εστι πανε αυτα κοπελια. Πολυ λιγοι αντρες εκτιμουν τη σοβαροτητα και την ωριμοτητα σε μια γυναικα. Φυσικα αυτα αν τα εχει η γυναικα ειναι καλοδεχουμενα φτανει να φοραει ψηλοτακουνα καθως τηγαιζει το γαυρο.Μην νομισεις οτι παιρνω το μερος του. Προς Θεου!! Απλα εχω μαθει μελετωντας το...ειδος τους, οτι η αναπτυξη της ωριμοτητας των περισσοτερων αντρων σταματαει στα 12. Μην προσπαθεις να τον αντιμετωπισεις σαν ενηλικα γιατι ειναι σαν να πετας αυγα στον τοιχο. Χειραγωγησε τον (με τον καλως εννοουμενο τροπο) και βαλτον στο φουξια δαντελωτο βρακακι σου. Οταν ο αντρας εχει κρυα μπιρα στο σπιτι δεν υπαρχει λογος να πεταχτει στο περιπτερο. Με πιανεις;

Αν παρολα αυτα αυτος συνεχιζει ακαθεκτος τις μλκς σκεψου οτι μια ζωή της εχεις και σουταρε τον οσο προλαβαινεις να την ξαναφτιαξεις!

[sol]

Αυτος ειναι ο 10λογος μου. Να θυμασαι οτι ειναι το τελευταιο σου χαρτι. Δεν ξερω αν θα πιασει αλλα θα ξερεις οτι προσπαθησες.

 

Καλή μου, τα έκανα αυτά όταν περνούσε τη "φάση" του. Κι όχι με το ζόρι, επειδή ήθελα. Ξέρω απ' έξω ενδεκάδες από ομάδες που δεν θα έχεις ξανακούσει. Εχω πάει γήπεδο, έχω πάει σε εκθέσεις αυτοκινήτου, σε ηλίθιες action ταινίες, του 'χω κλείσει βραδιά σε στριπτιζτάδικο για δώρο, όλοι οι φίλοι του λένε ότι ψάχνουν μία σαν κι εμένα, δεν τον πιέζω, ήταν πάντα ελέυθερος να βγει με αντροπαρέες, μάλιστα εγώ ήμουν που τον μύησα στο πονηρούτσικο τσατ με κοριτσάκια, του πληκτρολογούσα εγώ γιατί εκείνος δεν ήταν εξοικειωμένος με το πληκτρολόγιο. Τον εμπιστευόμουν γιατί δεν μου έδινε δικαιώματα. Απλά δεν ήταν ποτέ διαχυτικός. Ή μάλλον έτσι πίστευα. Τώρα νομίζω ότι απλά βολευόταν, καλή ζωή, καλό σεξ. Κι ότι δεν με αγάπησε ποτέ, αγάπησε τη "φάση", όχι εμένα. Ήμουν πιο μικρή και δεν το κατάλαβα. Όταν είπα ως εδώ, θα κάνω κι εγώ τη γαϊδούρα, έγινε όπως είναι τώρα. Οπότε ΔΕ ΓΟΥΣΤΑΡΩ άλλο να κάνω την καλή νοικοκυρά, τη γατούλα του σεξ και τα λοιπά. Είμαι η γυναίκα του, η μάνα των παιδιών του και ΟΦΕΙΛΕΙ να με εκτιμήσει για ό,τι είμαι. Χωρίς τσαλίμια από μέρους μου.

 

Σ' ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΓΙΑ ΤΙΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ, ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΟΛΕΣ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ ΠΟΛΥ. ΧΑΡΗ ΣΕ ΣΑΣ ΚΑΤΑΦΕΡΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΤΟ ΚΛΑΜΑ ΣΗΜΕΡΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΠΟΥ ΘΑ ΕΡΘΕΙ ΣΕ ΛΙΓΟ ΔΕ ΘΑ ΜΕ ΔΕΙ ΣΤΟ ΠΡΩΙΝΟ ΜΟΥ ΧΑΛΙ.

[fistikaki]

κατ αρχην, να σου πω οτι εχω παθει πλακα με τον τροπο που γραφεις τα κειμενα σου. ανυπομονω να διαβασω την επομενη προταση σου και ειναι τοσο ξεκαθαρα αυτα που μου περνας ειναι σα να τα ζω.

 

εχω βρεθει στη θεση σου, ισως οχι ακριβως αλλα στο περιπου (ο Τολστοι εχει πει οτι ολες οι ευτυχισμενες οικογενειες μοιαζουν μεταξυ τους, οι δυστυχισμενες διαφερουν)

 

τα πραγματα ποτε ειναι καλυτερα, ποτε χειροτερα... ισως εγω ειμαι αχαριστη, ολοι μου λενε πως ο αντρας μου ειναι τελειος,τελος παντων το θεμα δεν ειναι τι λενε οι αλλοι, αλλα πως νιωθω εγω

 

να σου πω τι σκεφτομαι εγω? πως αν νιωσω τον αντρα μου να απομακρυνεται, αν νιωσω πως εχει χαθει το παιχνιδι θα φυγω... Εχω μεγαλωσει με δυο γονεις που εμειναν μαζι αναγκαστικα, λογω εμενα, θα το κουβαλαω αυτο μεχρι να πεθανω.Το παιδι μου αξιζει καλυτερα!!

 

δεν σε συμβουλευω να χωρισεις.σε συμβουλευω αυτο που λεω στον εαυτο μου παντα (ειδικα αυτη τη περιοδο που τα βλεπω κι εγω ολα μαυρα)

ΠΡΩΤΑ Ο ΕΑΥΤΟΣ ΣΟΥ... μονο αν αγαπαμε τη παρτη μας, θα μας αγαπησουν κι οι αλλοι.. μονο ετσι θα μεγαλωσουμε χαρουμενα παιδια, χωρις κομπλεξ και συναισθηματικα κολληματα!

 

Βλεπω το δικο μου πιτσιρικι, μιας βδομαδας σκατο, κι οταν κλαιω η οταν ειμαι μεσα στα νευρα, το πιανει υστερια και κλαιει και χτυπιεται και δε με θελει ουτε να το θηλασω... Τρελαινομαι!! δηλαδη, η συναισθηματικη ταραχη υπερισχυει της αυτοσυντηρησης????!!!!

 

δεν αξιζει κατι τετοιο, κανενα παιδακι

[yogini]

Δυστυχώς νομίζω οτι εχεις εγκλωβιστεί μόνη σου στο χρυσό σου κλουβί....ολα τα άλλα ειναι δικαιολογιές για να ξεγελάς τον εαυτό σου. Τον λυπάσαι ενω αυτός δεν σε υπολογίζει και σπαταλάς τα νιάτα σου άσκοπα γιατί αν νομίζεις ότι αυτός μια μέρα θα γυρίσει μέσα στην τρελή χαρά να σου πει οτι σε λατρεύει γελιέσαι. Άκου τους γύρω σου και μην γίνεσαι αυτοκαταστροφική. Ίσως τον έκανες κι εσυ έτσι με το να του τα δίνεις όλα στο πιάτο...οι άντρες ειναι κυνηγοί. Λυπάμαι αν στο λέω έτσι χύμα αλλα δεν εχεις πολλές ελπίδες όπως μας τα περιγράφεις....διώξτον για λίγο και βλέπεις...γίνει λίγο σκληρή και παρτάκιας...κάντο για τα παιδιά σου και για σένα. Δεν νομίζω να θές να εισαι μια μαμά που να φωνάζει "θύμα" απο χιλιόμετρο.

 

MAY THE FORCE BE WITH YOU!

[Μαμά του Ωρίων]

με πήραν τα κλάματα όταν σε διάβαζα...

είδα τον εαυτό μου μέσα στον πρώτο μου γάμο

ευτυχώς δεν είχα παιδιά εγώ και απλά έφυγα....

 

θα συμφωνήσω με τη φίλη σου

ο άντρας σου χρειάζεται ταρακούνημα γιατί έχει δέσει το γαϊδουράκι του και σε θεωρεί δεδομένη

και μόνο η έκφραση που σου είπε οτι μπορεί να κάνει και καμιά χαζομάρα αλλά θα γυρίσει στο σπιτάκι του, αυτό δηλώνει

δηλώνει επίσης - συγγνώμη αλλά θα στο πω - ότι ήδη την κάνει την κουτσουκέλα του αλλά να μην ανησυχείς... απλά παίζει και θα γυρίσει

 

δεν χρειάζεται να τον κερατώσεις κι εσύ για να τον κερδίσεις πίσω

το μόνο που χρειάζεται είναι να σε δει αποφασισμένη να πάρεις τη ζωή σου στα χέρια σου

παραδέχεσαι μόνη σου ότι άφησες πίσω τον εαυτό σου

όλες το κάνουμε... κι εγώ το έκανα

αυτό, πρέπει να αλλάξει άρδην

πρώτα απ όλα για σένα... για να κερδίσεις πίσω λίγο απ το χαμένο σου εαυτό... λίγο από εκείνη την κοπέλα που ήξερες πριν λίγα χρόνια όταν δεν είχες παιδί

όταν συμβεί αυτό, αυτός θα το δει... και θα φάει το πρώτο σκαμπίλι του...

όταν του αφήσεις το σαββατοβραδο τα αγγελούδια σου να τα προσέχει γιατί πλέον είναι η σειρά σου να βγεις να ξενυχτήσεις... τότε θα καταλάβει και λίγο παραπάνω...

όταν θα πας κομωτήριο και θα φτιάξεις μαλλί και νύχι για αυτή την έξοδο... τότε θα πάθει σοκ

όταν θα αγοράσεις και το μπλουζάκι το σεξυ για την ίδια έξοδο... όταν την επόμενη μέρα θα μιλάς ψυθιριστά με την κολλητή σου για το προηγούμενο βράδυ... όταν το μεθεπόμενο σαββατόβραδο θα είναι πάλι η σειρά σου

 

ο έρωτας είναι πόλεμος και χρειάζεται συνεχώς μάχες

δυστυχώς έτσι είναι

νομίζω ότι είσαι πολύ έξυπνη για να παρατήσεις τα όπλα έτσι απλά και να γίνεις η τριαντασάμθινγκ μόνη μητέρα που θα μεγαλώνει μόνη τα παιδιά της κι ο αντρούλης θα κάνει δημόσιες σχέσεις στο γυμναστήριο (που παρεμπιπτόντως να γραφτείς κι εσύ και να πηγαίνεις εναλλάξ τις μέρες που δε θα πηγαίνει αυτός για να κρατάει τα παιδιά)

 

 

αν κερδίσεις πίσω τον εαυτό σου και τον αυτοσεβασμό σου καθώς και την αυτοπεπίθηση σου που νομίζω την έχεις ψιλοχάσει...

τότε χωρίς να το καταλάβεις, θα έχεις κερδίσει και τη μάχη με την 20άρα

γιατί καλά τα καινούργια παπούτσια που γυαλίζουν αλλά συνήθως στενεύουν... κι οι μαλακές γνωστές μας παντοφλίτσες είναι μια χαρά

κοίτα να γίνεις όμως αντί για τη γνωστή καρώ παντοφλιτσα, εκείνο το λεοπαρ πασούμι που ίσως ποτέ δε θα φορούσες

[Jean]

Τοτε καλη μου αφου οπως λες τα εκανες ολα αυτα και δεν ειδες αποτελεσμα ηρθε η ωρα να του τριξεις τα δοντια. Ετοιμασε του μια βαλιτσουλα και πες του:"θελω να μεινω λιγο μονη, γιατι δεν με καλυπτεις συναισθηματικα και θελω να σκεφτω" Αν δεν τον κοψει κρυος ιδρωτας ουτε μ' αυτο τοτε μαλλον πρεπει να σκεφτεις την παρτη σου. Μια ζωη την εχεις και αν την θυσιασεις κατ' αυτον τον τροπο δεν θα σου πει κανενας ευχαριστω.

[sol]

!! Χειραγωγησε τον (με τον καλως εννοουμενο τροπο) και βαλτον στο φουξια δαντελωτο βρακακι σου.

 

Αυτό μου λέει και η φίλη μου. Αλλά πώς γίνεται αυτό άμα δεν "το 'χεις";; Δεν ήμουν ποτέ τέτοια, ήμουν ευθύς και ξεκάθαρη και γι' αυτό δημοφιλής στους άντρες, δεν χρειαζόμουν τακούνια, είχα μυαλό και γλώσσα που τους ερέθιζε. Με τα τακούνια νιώθω ηλίθια. Και όχι, δεν θα του κάνω αυτή τη χάρη, να αλλοιώσω την προσωπικότητά μου. Του χάρισα τόσα και τόσα, αλλά θα κρατήσω την ακεραιότητά μου, δεν θα αλλάξω χαρακτήρα. Είμαι ξεροκέφαλη;

 

Δεν παρεξηγώ με τίποτα, πες ό,τι νομίζεις σωστό. Έχω μάθει να μιλάω "αντρίκια" όσο μλκία κι αν ακούγεται αυτό (ο ανδρισμός κάτι σαν μύθος μου φαίνεται; Υπήρξε ποτέ;;;;

[Jean]

Η μαμα του Οριων τα ειπε μια χαρα. Δεν θα σε εκτιμησει οπως λες, επειδη εισαι η μανα των παιδιων του. Το ξερει οτι εισαι η μανα των παιδιων του. Μονο αυτο βλεπει σ' εσενα. Καταλαβες; Πρεπει να δει κατι αλλο σ' εσενα. Πρεπει να δει τη γυναικα. Αν ησουν 55 χρονων κι ο 60χρονος αντρας σου αρχιζε να τσιλιμπουρδιζει με νεαρουλες θα σου ελεγα ξεχνα το. Αλλα η 30αρα καρδουλα μου αν το θελει τρωει την 20αρα στην στροφη. Με το σταυρο στο χερι δεν θα βγαλεις ακρη. Κανε την πληρη μεταμορφωση μεσα σου πρωτα και μετα εξω σου. Να τον κανεις να τρεμει. Κομμωτηριο γρηγορα και νυχι. Το Σαββατο θα βγεις και θα περασεις καλα.