δεν αντέχω άλλο!!!

[pinkflower]

Καταρχάς, είμαι 14 χρονών. Δεν αντέχω άλλο τη ζωή μου για πολλούς λόγους.

Ζω με τη μητέρα μου η οποία μου φέρεται συχνά απαίσια, ενώ μου λέει καθημερινά τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Με βάζει καθημερινά να κάνω δουλειές του σπιτιού, και όταν δεν τις κάνω καλά μου φωνάζει πολύ.Δεν με αφήνει να πηγαίνω βόλτα με τις φίλες μου, ούτε να πηγαίνω σπίτια τους. Θέλει να κάνω παρέα με συγκεκριμένες κοπέλες που αυτή θεωρεί καλές και "ηθικές". Με τίποτα δεν θέλει να έχω αγόρι, γιατί είναι φοβερά συντηρητική και οπισθοδρομική. Μια φορά που είχε γίνει μαι παρεξήγηση και νόμιζε ότι είχα αγόρι , με είχε χτυπήσει και μου είχε μιλήσει πολύ άσχημα. Παλιά δεν με άφηνε να φορώ τα ρούχα που μου αρέσουν ούτε να ακούω τη μουσική που θέλω. Είμαι συνεχώς κλεισμένη στο σπίτι και κλαίω καθημερινά. Πέρυσι΄είχα κάνει μια μικρή απόπειρα αυτοκτονίας, αλλά κάτι με σταμάτησε. Σχεδόν καθημερινά όμως μου έρχεται η ιδέα του θανάτου, γιατί δεν μπορώ άλλο αυτή τη κατάσταση. Γελάω σπάνια. Επίσης, είμαι πολύ μαζεμένη και κλειστή, με αποτέλεσμα να με κοροϊδεύουν στο σχολείο. Όταν βρίσκομαι με πολύ κόσμο(σε αούπερ μάρκετ, σε γάμο κλπ) τρέμω και νιώθω πως όλοι με παρακολουθούν και με κριτικάρουν, ενώ όταν γνωρίζω καινούρια άτομα δεν έχω θάρρος να τους μιλήσω, νιώθω πολύ άβολα, κοκκινίζω και ιδρώνω. Δεν μπορώ να συνεργαστώ με άλλους. Νιώθω ακόμα πιο άβολα όταν βρίσκομαι με αγόρια και άντρες στο ίδιο χώρο. Δεν αντέχω άλλο αυτήν την κατάσταση πραγματικά. Δεν έχω θάρρος να κάνω τίποτα και μισώ τη ζωή μου. Δεν μπορώ όμως να κάνω κάτι για αυτό. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με.!!!

[fotinist]

Καταλαβαινω απολυτα πως αισθανεσαι γιατι και εγω αντιμετωπιζα τα ιδια προβληματα με τη μητερα μου και δεν ειχα κανεναν να με βοηθησει η εστω να με καταλαβει. Εγω βεβαια ειχα προσπαθησει ουκ ολιγες φορες να συζητησω μαζι της αλλα αυτη ηταν αδιαλλακτη και επεμενε στις αποψεις της. Εσυ ομως εχεις προσπαθησει να την πλησιασεις και να συζητησεις μαζι της χωρις φωνες και καβγαδες αλλα με ηρεμια; Αν οχι δοκιμασε το. Πες της επισης για τον τροπο που αισθανεσαι και προτεινε της να κανετε πραγματα μαζι οπως να πατε για ψωνια η σινεμα ισως ετσι ερθετε πιο κοντα και θα δεις οτι θα αρχισει να σου εχει εμπιστοσυνη. Αν ομως δεν αλλαξει κατι σου προτεινω αυτο που εκανα και εγω απευθυνσου σε καποιο ψυχολογο εκεινος θα σε βοηθησει πολυ. Καταρχην και μονο που θα βγαλεις τον πονο σου απο μεσα σου θα αισθανθεις μια ανακουφιση. Εμενα παντως με βοηθησε πολυ! Δεν αναφερεις ομως τιποτα για τον μπαμπα σου...εκεινου εχεις δοκιμασει να του πεις πως νιωθεις; Ισως μαζι βρειτε μια λυση. Παντως μην απογοητευεσαι και μην σε παιρνει απο κατω! Να θυμασαι παντα οτι αξιζεις και να κανεις το καλυτερο για τον εαυτο σου κοντρα σε ολους και σε ολα

[kokko]

Επίσης να είσαι σίγουρη ότι η μαμά σου πάνω απόλα σ'αγαπάει και θέλει το καλύτερο για σένα. Λες ότι ζεις με την μητέρα σου,αυτό μπορεί να της δημιουργεί αναφάλεια και φοβία ως προς το να μεγαλώσει το παιδί της μόνη της, και προσπαθεί να σε προφυλάξει πέρνοντας μέτρα τα όποία εσένα σου φαίνονται ακραία. Μίλησε της για το πως νιώθεις, αλλά άκουσε και εκείνη πως νιώθει και μαζί προσπαθείστε να βρείτε τον τρόπο να βαδίσετε ομαλά σε αυτή την ομολογουμένως δύσκολη φάση της εφηβείας, με τρόπο που να εσύ ψυχικά ήρεμη και η μαμά σου να νιώθει ότι είσαι ασφαλής.

[sofi@p]

κι εγώ μεγάλωσα με αυστηρούς γονείς σε θέματα ηθικής και καταλαβαίνω πώς νιώθεις. είσαι μικρούλα ακόμη αλλά σκέψου ότι η μαμά σου σε αγαπάει πολύ και θέλει το καλό σου, απλά το χειρίζεται με λάθος τρόπο (ίσως μόνο αυτό ξέρει, αλήθεια πώς ήταν η σχέση με τους δικούς της γονείς?).

σκέψου επίσης ότι η εφηβεία είναι μια δύσκολη περίοδος για τους περισσότερους και πολλά πράγματα τα βλέπουμε μεγενθυμένα και υπερβολικά και αντιδρούμε με περισσότερο συναίσθημα από ότι με λογική. κάνε υπομονή, θα μεγαλώσεις και θα ζήσεις τη ζωή που θέλεις, μη βιάζεσαι. οι γονείς μας θέλουν το καλό μας και το καταλαβαίνουμε όταν μεγαλώσουμε (καλά, αυτή η κουβέντα πολύ με εκνεύριζε όταν ήμουν στην εφηβεία, αλλά μάλλον είναι αλήθεια).

[pinkflower]

Έχω προσπαθήσει εκατοντάδες φορές να μιλήσω μαζί της, αλλά το αποτέλεσμα πάντα ήταν αρνητικότατο. Δεν αναφέρω τον μπαμπά μου, γιατί απλούστατα δεν υπάρχει. Έχουν χωρίσει πριν πολλά χρόνια. Δεν ξέρω πως μπορώ να απευθυνθώ σε ψυχολόγο και ούτε έχω χρήματα. Πραγματικά δεν ξέρω...συνεχώς με μειώνει για τα πάντα...

[pk33]

Θα μπορούσες να πας σε κάποιον πνευματικό. Θα σου συνιστούσα τον π. Βασίλειο Θερμό ή τον π. Φιλόθεο Φάρο, που μπορείς να τον βρείς στον Αγ. Νικόλαο Ραγκαβά στην πλάκα.

[alcyon]

Υπάρχουν τηλεφωνικές γραμμές εφήβων...

Πάρε... οπωσδήποτε!

 

 

edit: Για πρώτη φορά... θα συμφωνήσω και με τον pk33... (και μόνο) για τους συγκεκριμένους ανθρώπους (λόγω της ... πολλαπλής ιδιότητάς τους).

[Skybeam]

Σε καταλαβαίνω. Και η δική μου μαμά ήταν πολύ αυστηρή. Όμως σε λατρεύει και φοβάται για σένα, ειδικά έτσι όπως έγινε ο κόσμος σήμερα. Δυστυχώς προσπαθεί να σε προστατεύσει με λάθος τρόπο, με αποτέλεσμα να εκνευρίζεσαι και να στενοχωριέσαι.

 

Την επόμενη φορά που θα τρελλαθείς και θα θέλεις οπωσδήποτε μια συμβουλή, τσέκαρε κι αυτό:

 

Ε.Ψ.Υ.Π.Ε.

Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού & του Εφήβου

http://www.epsype.gr

SOS: 801 801 11 77 Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών & Εφήβων

 

Σου εύχομαι καλή τύχη και μια όμορφη ζωή με πολλά χαμόγελα.

[Μαρια Στυλιανακη]

γειά σου. στην ηλικία σου και εγώ έκλαιγα καθε μερα με αυτά που έλεγε η μητέρα μου. δυστυχώς είχε κάποιο θέμα ψυχολογικό το οποίο την έκανε να τα βλέπει όλα μαυρα, σε μένα ειδικά περισσότερο απο όλους.

όλα μου τα ημερολογια αν τα διαβασω τώρα ακόμα και μια έκθεση που έκανα στην 5η δημοτικο οταν μας ειπαν να πουν για την μητέρα μας, ήταν πολύ άσχημα. έγραφα και γράμμα στο θεό μάλιστα σε ένα σημείο, όπου τον παρακαλούσα να μην τα κανω εγώ ποτέ αυτά τα πράγματα στα παιδιά μου, μην μπορώντας να καταλαβω γιατι μου το κανει αυτο η μητέρα μου. Τώρα πλέον ξέρω οτι δεν έφταιγε εκείνη, και δεν μπορούσε αλλιώς. (είμαι 37 τώρα)

Ξέρω ότι με αγαπάει σαν να ήμουν κομμάτι της - για αυτο ήταν και τόσο αυστηρή, δυστυχώς!.

 

..και αυτο που λες με τους άλλους μου φαίνεται εντελώς γνώριμο. και εγώ εξαιτίας της διαρκούς κριτικής της μητέρας μου δεν μίλαγα, δεν επικοινωνούσα με κανέναν, κλεινομουν στον εαυτό μου εντελώς. δεν συμμετείχα σε κλίκες ούτε είχα φίλες, για χρόνια. είχα πάθει και ένα ατυχημα με το μπροστινό μου δόντι, φόραγα απαίσια γυαλιά, είχα παχύνει και σωματικά δηλαδή ένιωθα εντελώς χάλια! +όταν ακους κριτική απο κάποιον διαρκώς, συνέχεια ακους αυτή τη φωνή εκ μέρους των άλλων, νομίζεις δηλαδή ότι ΟΛΟΣ ο κόσμος σε βλέπει όπως σε βλέπει η μητέρα σου...κοιτάς συνέχεια τον ευατό σου με τα μάτια των άλλων, είναι εξαντλητικό! αν νιωθεις έτσι,.... τι να πω... κουράγιο..!!!! (θα περάσει!!!!ναι! - γιατί δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα! )

θα σου γραψω πιο κάτω τι βοήθησε εμένα.

κοίτα... στην ζωή δεν μπορούμε να επιλέξουμε ποιός θα μας τύχει ως γονέας ή πως θα μας φέρεται.

Μπορούμε να επιλέξουμε εμείς όμως κάτι καλό για τον εαυτό μας,

ακόμα και εάν δεν μπορεί εκείνη τη στιγμή ο γονέας να το κάνει για εμάς.

αυτό το κάτι καλό, ψάξε το μέσα στην καρδιά σου, γιατί αυτό θα σε οδηγήσει.

μην αφήνεις να σε οδηγεί η ίδια στεναχώρια που ίσως χωρίς να το καταλάβει, ή χωρίς να μπορεί αλλιώς, σου μεταφέρει η μητέρα σου - γιατί σίγουρα εχεις δεί ότι οδηγεί μόνο σε κάτι δυσάρεστο όπως και το βιώνεις.

 

προσπάθησε να είσαι εσυ ο καπετάνιος του καραβιού σου με το να βρείς αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία, μέσα στα πλαίσια του υγιούς, του νόμιμου και του επιτρεπτού.

στην δική μου περίπτωση ήταν τα ημερολόγια και οι ζωγραφιές μου και το ραδιόφωνο (είχε πολύ ωραίες εκπομπές τότε πολύ πιο ζωντανες, με φοβερούς ομιλητές), δεν υπήρχαν τότε ούτε το διαδικτυο ούτε κάτι άλλο! φρίκη! σίγουρα θα ήταν τέλεια να υπήρχε τότε!

Όταν ερχόταν η νονά μου (μια φορά το χρόνο) που με πέρναγε 17 χρόνια βέβαια αλλά ήταν εντελώς κούλ, είχα την θεική τύχη εκείνη να μπορεί να έχει αυτό το ρόλο, δυστυχώς ζούσε όμως Γερμανία και έτσι δεν την έβλεπα συχνά. Όταν πήγα στην Γερμανία για σπουδές στα 18, ευτυχώς την έβλεπα πιο συχνά, και μίλαγα μαζί της σχεδόν μόνο, για τα πάντα. Με τους γονείς μου μίλαγα ίσως μια φορά το μήνα για βασικά πράγματα. Με στήριξαν όμως οικονομικά στην σταδιοδρομία μου ή σε σημαντικές αποφάσεις, πάντα. [εξαιρετικά σημαντικό φυσικά] Καθόλη την διάρκεια φυσικά η μητέρα μου εξαιτίας της κατάστασής της, ήταν αρνητική, για αυτό και απομακρύνθηκα εφόσον μπορούσα και χωροταξικά.. Αυτό μου έδωσε σίγουρα μια μεγάαλη ανάσα.

 

Θυμάμαι η νονά μου είχε χαρίσει το βιβλίο 12-18 και απο εκεί έμαθα τα πάντα γενικά για τα θέματα της εφηβείας - μια περίοδος πολύ δύσκολη και περίεργη στις ζωές πολλών παιδιών.

Πραγματικά πιστεύω ότι θα ήταν δύσκολα χωρίς την νονά μου!

Εάν η μητέρα σου δεν μπορεί να σου δώσει αυτά που ψάχνεις/χρειάζεσαι,

μπορούν και άλλοι άνθρωποι στο ενδιάμεσο, μέχρι εκείνη να μπορέσει να το κάνει, να σε βοηθήσουν, πολύ πολύ.

Πρέπει να σου πω ότι έχω κάνει πολύ ωραία πράγματα στην ζωή μου παρότι δυστυχώς η μητέρα μου δεν είχε την ψυχολογία που θα μου έκανε καλό. Όσο έμενα εκεί μου μαγείρευε όμως κάθε μέρα, και με συντηρούσε με υλικά πράγματα. Για πολλούς γονείς, αυτό είναι αρκετό, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι εκείνη τη στιγμή παραβλέπουν κάτι άλλο που είναι εξαιρετικά σημαντικό και critical.

Μπορεί και ακόμα και αν τους το λές να συνεχίζουν να μην μπορούν να το δούν και αυτό πονάει ΠΑΡΑ πολύ, αφόρητα, και το ξέρω πολύ καλά.

 

Αυτό όμως που σου λείπει, και έχεις ανάγκη, αν δεν μπορείς να το έχεις στο σπίτι, μπορείς να το βρείς αλλού, αρκεί να το ψάξεις. Αυτό να ξέρεις ισχύει με όλα τα πράγματα. (όποιος ψάχνει, βρίσκει) Μίλα με κόσμο της εμπιστοσύνης σου, άλλους συγγενείς, και εάν αυτό δεν έχει αποδόσει, στις γραμμές τις ειδικές, (116111 είναι ειδικά για έφηβους και παιδιά!) που πάαααρα πολλοί παίρνουν τηλέφωνο όταν νιώθουν έτσι άσχημα πολύ πολύ ή μέτρια ή και λίγο, ή σε δασκάλους σου... όλο και κάπου κάποιος θα υπάρχει... ανοιξε καλά τα μάτια σου και τα αυτιά σου για να τους βρείς.

πρόσεχε τις εύκολες λύσεις που πολλοί πλασάρουν, και δυστυχώς στην ηλικία σου είναι δόλωμα για μόνο κακές εξελίξεις (τα ναρκωτικά κ το αλκοόλ πχ) και δεν σε βοηθούν να έχεις καθαρό μυαλό.

- όταν κρατάς το τιμόνι του καραβιού σου στα χέρια σου θες πολύ πολύ καθαρό μυαλό

Να θυμάσαι πάντα ότι μπορείς να τα καταφέρεις, αρκεί να το θέλεις.

Αν κουράστηκες να το θέλεις, δεν είναι ντροπή να κουράζεσαι, όλοι μας κουραζόμαστε. υπαρχουν μαύρες στιγμές που αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να αντέξεις κάποια πράγματα. όλοι έχουν ένα όριο. το όλο θέμα είναι, τι κάνεις όταν έχεις φτάσει το όριο.

κατά τη γνώμη μου, ανθρωποι που φτάνουν το όριο και κάνουν κάτι βιαστικό ή παρορμητικό, αρκετά πιθανό αυτό να μην εχει μετά καλό αποτέλεσμα...

είτε είναι να θυμώσουν και να σπάσουν την πόρτα (μετα πονάει το χέρι)

είτε να χτυπήσουν κάποιον (μετά το μετανιώνουν και στεναχώρησαν τον άλλο τρομερά),

είτε να εγκαταλείψουν κάποιον (θα στεναχωρηθεί) είτε να εγκαταλείψουν τον εαυτό τους (θα αφήσουν τον εαυτό τους μόνο του ).

και εγώ το έχω ακουσει απο ψυχολογο, για μένα:

(δεν είναι ντροπή να μιλήσεις σε ψυχολογο και για να ξέρεις πλέον η αγαπημένη μου νονά στην γερμανία είναι φοβερή ψυχοθεραπεύτρια και μιλάει πλέον πολύ με νεαρά άτομα!)

όταν αισθάνεσαι ότι έχεις "φορτώσει/φουντώσει", απλά μην κάνεις τίποτα.

αποδέξου το εκείνη τη στιγμή. πες, φόρτωσα. είμαι χάλια. θα κάνω μια βόλτα έξω, θα ρουφήξω λίγο αέρα, θα πάρω μια ανάσα, ή θα το βγάλω στο ημερολόγιό μου.

αυτό θα σε κάνει να έχεις πιο καθαρό μυαλό. όπως είπα, χωρίς καθαρό μυαλό, κατά πάσα πιθανότητα το μονοπάτι να είναι λίγο "ζαλισμένο" )

μπορείς να γράφεις και εδώ για να πάρεις μια ανάσα, όταν αισθάνεσαι άσχημα.

πιο καλή όμως πάντα, είναι μια συνομιλία με κάποιον που θέλει να σε ακούσει και μπορεί και να σε συμβουλέψει καλά, όπως το έκανε και τότε εμένα η νονά μου και όπως το κάνει τώρα με άλλες κοπέλες και αγορια ή ζευγάρια, και όπως το κάνουν με πολύ αγάπη και όσοι είναι πίσω απο αυτά τα τηλέφωνα εδω στην Ελλάδα. !.. (α και είναι δωρεάν ε, δεν κοστίζει ! είναι σαν να παίρνεις κανονικά τηλέφωνο..! 116 111 - ) ελπίζω να σε βοηθησα!... ......

[Λαΐδα]

Μεσα στη ζωη που ζεις, υπαρχει ενα δρομακι. Αυτο θα σε παρει απο τα μιζερα συναισθηματα σου και θα σε παει στην ευτυχια που σου αξιζει. Βρες αυτο το δρομακι. Μονο εσυ μπορεις, κανεις αλλος. Και αν νομιζεις οτι δεν μπορεις να το βρεις, φταιει οτι δεν εχεις το κινητρο να προσπαθησεις πολυ. Η μαμα σου σε λατρευει αλλα δυστυχως ο τροπος της ειναι χαλια. Στην ισως σκληρη ζωη της σιγουρα εσυ υπηρξες κινητρο για την δικη της ευτυχια.

Μην παραδιδεσαι στα ασχημα συναισθηματα σου, οραματισου τα ονειρα σου.

[alcyon]

Από το μεσημέρι που διάβασα την ιστορία αυτή της κοπέλας, τριγυρίζει στο μυαλό μου. Την είχα έγνοια, και ... μπήκα να γράψω δυο κουβέντες. Μα είδα το πόστ της Μαρίας... και ... δεν έχω να πω τίποτα περισσότερο. Τα κάλυψε όλα! Με τον καλύτερο τρόπο!

[kateriina]

ειμαι λιγο μεγαλυτερη σου και σε καταλαβαινω γιατι καποτε και εγω ετσι ενιωθα..καταπιεσμενη και πως κανεις δεν με καταλαβαινει.βεβαια εγω ζουσα και με τους δυο μου γονεις ομως η μητερα μου ηταν πιο ας το πουμε αυστηρη ενω ο πατερας μου οχι..η γνωμη μου ειναι πως η μητερα σου σε λατρευει,καθε μητερα αγαπαει το παιδι της και θελει το καλυτερο για αυτο!!ισως τωρα τα βλεπεις τα πραγματα ετσι γιατι εισαι ακομα μικρη και στην εφηβεια και οι ορμονες σου βαρανε κοκκινο!!σιγουρα το ξυλο δεν ειναι ο καλυτερος τροπος για να σου δειξει η μητερα σου οτι θελει να σε προστατεψει ομως καποια μερα θα καταλαβεις οτι ειχε δικιο!!και εμενα η μητερα μου μου ελεγε με ποια ατομα να κανω και με ποια να μην κανω παρεα και σε πληροφορω ειχε δικιο!!τωρα πια το καταλαβαινω και οσο για το θεμα των αγοριων εισαι μικρη ακομα για να εχεις αγορι,σε αυτη την ηλικια τα αγορια δεν σκεφτοντε κατι αλλο παρα μονο πως να διαδωσουν οτι εχουν κοπελα!!συζητα με τη μαμα σου και αν δεις οτι και παλι δεν καταλαβαινει πως νιωθεις συμβουλευσου μια ψυχολογο παντως σιγουρα ο θανατος δεν ειναι η λυση!!!εισαι τοσο μικρη και εχεις ολη τη ζωη μπροστα σου )

[polina26]

Καταρχάς, είμαι 14 χρονών. Δεν αντέχω άλλο τη ζωή μου για πολλούς λόγους.

Ζω με τη μητέρα μου η οποία μου φέρεται συχνά απαίσια, ενώ μου λέει καθημερινά τα σοβαρά οικονομικά προβλήματα που αντιμετωπίζουμε.

Με βάζει καθημερινά να κάνω δουλειές του σπιτιού, και όταν δεν τις κάνω καλά μου φωνάζει πολύ.Δεν με αφήνει να πηγαίνω βόλτα με τις φίλες μου, ούτε να πηγαίνω σπίτια τους. Θέλει να κάνω παρέα με συγκεκριμένες κοπέλες που αυτή θεωρεί καλές και "ηθικές". Με τίποτα δεν θέλει να έχω αγόρι, γιατί είναι φοβερά συντηρητική και οπισθοδρομική. Μια φορά που είχε γίνει μαι παρεξήγηση και νόμιζε ότι είχα αγόρι , με είχε χτυπήσει και μου είχε μιλήσει πολύ άσχημα. Παλιά δεν με άφηνε να φορώ τα ρούχα που μου αρέσουν ούτε να ακούω τη μουσική που θέλω. Είμαι συνεχώς κλεισμένη στο σπίτι και κλαίω καθημερινά. Πέρυσι΄είχα κάνει μια μικρή απόπειρα αυτοκτονίας, αλλά κάτι με σταμάτησε. Σχεδόν καθημερινά όμως μου έρχεται η ιδέα του θανάτου, γιατί δεν μπορώ άλλο αυτή τη κατάσταση. Γελάω σπάνια. Επίσης, είμαι πολύ μαζεμένη και κλειστή, με αποτέλεσμα να με κοροϊδεύουν στο σχολείο. Όταν βρίσκομαι με πολύ κόσμο(σε αούπερ μάρκετ, σε γάμο κλπ) τρέμω και νιώθω πως όλοι με παρακολουθούν και με κριτικάρουν, ενώ όταν γνωρίζω καινούρια άτομα δεν έχω θάρρος να τους μιλήσω, νιώθω πολύ άβολα, κοκκινίζω και ιδρώνω. Δεν μπορώ να συνεργαστώ με άλλους. Νιώθω ακόμα πιο άβολα όταν βρίσκομαι με αγόρια και άντρες στο ίδιο χώρο. Δεν αντέχω άλλο αυτήν την κατάσταση πραγματικά. Δεν έχω θάρρος να κάνω τίποτα και μισώ τη ζωή μου. Δεν μπορώ όμως να κάνω κάτι για αυτό. Σας παρακαλώ, βοηθήστε με.!!!

 

1oν ηρέμησε!!! το να κάνεις κακό στον εαυτό σου πιστεψέ με δεν βοηθάει κανέναν.. το ξέρω είσαι σε μια δύσκολη ηλικία και όλα σου φένονται μαύρα αλλα πρόσπαθησε να σκέφτεσε θετικά...

2ον βρες να μιλήσεις σε κάποιον που θα μιλήσει στην μητέρα σου μην ντραπείς να ανοιχτείς ίσως σε κάποια γιαγιά ή θεια που η μαμά σου έχει πολύ καλές σχέσεις

3ον αν κρίνεις ότι δεν μπορείς μίλα με την μητέρα σου εσύ πες τι σε απασχολεί και τι σε πειράζει τα πράγματα μόνο χειρότερα δεν μπορούν να γίνουν με μια συζήτηση αλλά καλύτερα και πες της αν είναι να δείτε απο κοινού εναν ψυχολόγο ή κοινονιολόγο έτσι ώστε να καταλάβετε καλύτερα η μια την άλλη..

Στο λέω γιατί και εγώ μικρή τα ίδια περίπου περνούσα αλλά με τον πατέρα μου.. σκεψου πως μέχρι τα 18 δεν ήξερα τι θα πει βόλτα και έξω και όσο δοιάβαζα το κείμενό σου έβλεπα εμένα.. χώρια που με θεωρούσα χοντρή και άσχημη όσπου ξύπνησα μια μέρα και είπα δεν πάνε όλοι απο εκεί που ήρθανε μια χαρά είμαι τι μου λείπει ανέβασα την αυτοπεποιθησή μου και απο τότε ήμουν η ψυχή της παρέας..

όσο για τις δουλείες είναι λόγικό να πρέπει να βοηθάς λίγο στο σπίτι , για τις βόλτες μην βιάζεσαι έχεις να κάνεις πάρα πολλες.. η μαμά σου να ξέρεις μόνο το καλό σου θέλει ξέρω καμιά φορά εμείς οι μάνες γινόμαστε υστερικές αλλα σκέψου ότι ανυσηχεί μπορεί να έχει άσχημες εμπειρίες και να μην θέλει να περάσεις και εσύ αυτά που πέρασε εκέινη με αποτέλεσμα να γίνετε δεσποτική.. άλλωστε πια μάνα δεν αγαπάει τα παιδιά της?? απο μωρό που ήσουνα για θυμήσου ποια ήτανε δίπλα σου όταν έπεφτες και χτυπούσες... μεγαλώνεις και όσο μεγαλώνεις τόσο πιο πολύ θα ανησυχεί η μητέρα σου.. μιλησέ της θα δεις θα σε καταλάβει καλύτερα απο ότι περιμένεις.. δεν έχεις κάτι να χάσεις...

[Daphne-]

γειά σου. στην ηλικία σου και εγώ έκλαιγα καθε μερα με αυτά που έλεγε η μητέρα μου. δυστυχώς είχε κάποιο θέμα ψυχολογικό το οποίο την έκανε να τα βλέπει όλα μαυρα, σε μένα ειδικά περισσότερο απο όλους.

όλα μου τα ημερολογια αν τα διαβασω τώρα ακόμα και μια έκθεση που έκανα στην 5η δημοτικο οταν μας ειπαν να πουν για την μητέρα μας, ήταν πολύ άσχημα. έγραφα και γράμμα στο θεό μάλιστα σε ένα σημείο, όπου τον παρακαλούσα να μην τα κανω εγώ ποτέ αυτά τα πράγματα στα παιδιά μου, μην μπορώντας να καταλαβω γιατι μου το κανει αυτο η μητέρα μου. Τώρα πλέον ξέρω οτι δεν έφταιγε εκείνη, και δεν μπορούσε αλλιώς. (είμαι 37 τώρα)

Ξέρω ότι με αγαπάει σαν να ήμουν κομμάτι της - για αυτο ήταν και τόσο αυστηρή, δυστυχώς!.

 

..και αυτο που λες με τους άλλους μου φαίνεται εντελώς γνώριμο. και εγώ εξαιτίας της διαρκούς κριτικής της μητέρας μου δεν μίλαγα, δεν επικοινωνούσα με κανέναν, κλεινομουν στον εαυτό μου εντελώς. δεν συμμετείχα σε κλίκες ούτε είχα φίλες, για χρόνια. είχα πάθει και ένα ατυχημα με το μπροστινό μου δόντι, φόραγα απαίσια γυαλιά, είχα παχύνει και σωματικά δηλαδή ένιωθα εντελώς χάλια! +όταν ακους κριτική απο κάποιον διαρκώς, συνέχεια ακους αυτή τη φωνή εκ μέρους των άλλων, νομίζεις δηλαδή ότι ΟΛΟΣ ο κόσμος σε βλέπει όπως σε βλέπει η μητέρα σου...κοιτάς συνέχεια τον ευατό σου με τα μάτια των άλλων, είναι εξαντλητικό! αν νιωθεις έτσι,.... τι να πω... κουράγιο..!!!! (θα περάσει!!!!ναι! - γιατί δεν είναι έτσι στην πραγματικότητα! )

θα σου γραψω πιο κάτω τι βοήθησε εμένα.

κοίτα... στην ζωή δεν μπορούμε να επιλέξουμε ποιός θα μας τύχει ως γονέας ή πως θα μας φέρεται.

Μπορούμε να επιλέξουμε εμείς όμως κάτι καλό για τον εαυτό μας,

ακόμα και εάν δεν μπορεί εκείνη τη στιγμή ο γονέας να το κάνει για εμάς.

αυτό το κάτι καλό, ψάξε το μέσα στην καρδιά σου, γιατί αυτό θα σε οδηγήσει.

μην αφήνεις να σε οδηγεί η ίδια στεναχώρια που ίσως χωρίς να το καταλάβει, ή χωρίς να μπορεί αλλιώς, σου μεταφέρει η μητέρα σου - γιατί σίγουρα εχεις δεί ότι οδηγεί μόνο σε κάτι δυσάρεστο όπως και το βιώνεις.

 

προσπάθησε να είσαι εσυ ο καπετάνιος του καραβιού σου με το να βρείς αυτό που σε κάνει να αισθάνεσαι ωραία, μέσα στα πλαίσια του υγιούς, του νόμιμου και του επιτρεπτού.

στην δική μου περίπτωση ήταν τα ημερολόγια και οι ζωγραφιές μου και το ραδιόφωνο (είχε πολύ ωραίες εκπομπές τότε πολύ πιο ζωντανες, με φοβερούς ομιλητές), δεν υπήρχαν τότε ούτε το διαδικτυο ούτε κάτι άλλο! φρίκη! σίγουρα θα ήταν τέλεια να υπήρχε τότε!

Όταν ερχόταν η νονά μου (μια φορά το χρόνο) που με πέρναγε 17 χρόνια βέβαια αλλά ήταν εντελώς κούλ, είχα την θεική τύχη εκείνη να μπορεί να έχει αυτό το ρόλο, δυστυχώς ζούσε όμως Γερμανία και έτσι δεν την έβλεπα συχνά. Όταν πήγα στην Γερμανία για σπουδές στα 18, ευτυχώς την έβλεπα πιο συχνά, και μίλαγα μαζί της σχεδόν μόνο, για τα πάντα. Με τους γονείς μου μίλαγα ίσως μια φορά το μήνα για βασικά πράγματα. Με στήριξαν όμως οικονομικά στην σταδιοδρομία μου ή σε σημαντικές αποφάσεις, πάντα. [εξαιρετικά σημαντικό φυσικά] Καθόλη την διάρκεια φυσικά η μητέρα μου εξαιτίας της κατάστασής της, ήταν αρνητική, για αυτό και απομακρύνθηκα εφόσον μπορούσα και χωροταξικά.. Αυτό μου έδωσε σίγουρα μια μεγάαλη ανάσα.

 

Θυμάμαι η νονά μου είχε χαρίσει το βιβλίο 12-18 και απο εκεί έμαθα τα πάντα γενικά για τα θέματα της εφηβείας - μια περίοδος πολύ δύσκολη και περίεργη στις ζωές πολλών παιδιών.

Πραγματικά πιστεύω ότι θα ήταν δύσκολα χωρίς την νονά μου!

Εάν η μητέρα σου δεν μπορεί να σου δώσει αυτά που ψάχνεις/χρειάζεσαι,

μπορούν και άλλοι άνθρωποι στο ενδιάμεσο, μέχρι εκείνη να μπορέσει να το κάνει, να σε βοηθήσουν, πολύ πολύ.

Πρέπει να σου πω ότι έχω κάνει πολύ ωραία πράγματα στην ζωή μου παρότι δυστυχώς η μητέρα μου δεν είχε την ψυχολογία που θα μου έκανε καλό. Όσο έμενα εκεί μου μαγείρευε όμως κάθε μέρα, και με συντηρούσε με υλικά πράγματα. Για πολλούς γονείς, αυτό είναι αρκετό, χωρίς να καταλαβαίνουν ότι εκείνη τη στιγμή παραβλέπουν κάτι άλλο που είναι εξαιρετικά σημαντικό και critical.

Μπορεί και ακόμα και αν τους το λές να συνεχίζουν να μην μπορούν να το δούν και αυτό πονάει ΠΑΡΑ πολύ, αφόρητα, και το ξέρω πολύ καλά.

 

Αυτό όμως που σου λείπει, και έχεις ανάγκη, αν δεν μπορείς να το έχεις στο σπίτι, μπορείς να το βρείς αλλού, αρκεί να το ψάξεις. Αυτό να ξέρεις ισχύει με όλα τα πράγματα. (όποιος ψάχνει, βρίσκει) Μίλα με κόσμο της εμπιστοσύνης σου, άλλους συγγενείς, και εάν αυτό δεν έχει αποδόσει, στις γραμμές τις ειδικές, (116111 είναι ειδικά για έφηβους και παιδιά!) που πάαααρα πολλοί παίρνουν τηλέφωνο όταν νιώθουν έτσι άσχημα πολύ πολύ ή μέτρια ή και λίγο, ή σε δασκάλους σου... όλο και κάπου κάποιος θα υπάρχει... ανοιξε καλά τα μάτια σου και τα αυτιά σου για να τους βρείς.

πρόσεχε τις εύκολες λύσεις που πολλοί πλασάρουν, και δυστυχώς στην ηλικία σου είναι δόλωμα για μόνο κακές εξελίξεις (τα ναρκωτικά κ το αλκοόλ πχ) και δεν σε βοηθούν να έχεις καθαρό μυαλό.

- όταν κρατάς το τιμόνι του καραβιού σου στα χέρια σου θες πολύ πολύ καθαρό μυαλό

Να θυμάσαι πάντα ότι μπορείς να τα καταφέρεις, αρκεί να το θέλεις.

Αν κουράστηκες να το θέλεις, δεν είναι ντροπή να κουράζεσαι, όλοι μας κουραζόμαστε. υπαρχουν μαύρες στιγμές που αισθάνεσαι ότι δεν μπορείς να αντέξεις κάποια πράγματα. όλοι έχουν ένα όριο. το όλο θέμα είναι, τι κάνεις όταν έχεις φτάσει το όριο.

κατά τη γνώμη μου, ανθρωποι που φτάνουν το όριο και κάνουν κάτι βιαστικό ή παρορμητικό, αρκετά πιθανό αυτό να μην εχει μετά καλό αποτέλεσμα...

είτε είναι να θυμώσουν και να σπάσουν την πόρτα (μετα πονάει το χέρι)

είτε να χτυπήσουν κάποιον (μετά το μετανιώνουν και στεναχώρησαν τον άλλο τρομερά),

είτε να εγκαταλείψουν κάποιον (θα στεναχωρηθεί) είτε να εγκαταλείψουν τον εαυτό τους (θα αφήσουν τον εαυτό τους μόνο του ).

και εγώ το έχω ακουσει απο ψυχολογο, για μένα:

(δεν είναι ντροπή να μιλήσεις σε ψυχολογο και για να ξέρεις πλέον η αγαπημένη μου νονά στην γερμανία είναι φοβερή ψυχοθεραπεύτρια και μιλάει πλέον πολύ με νεαρά άτομα!)

όταν αισθάνεσαι ότι έχεις "φορτώσει/φουντώσει", απλά μην κάνεις τίποτα.

αποδέξου το εκείνη τη στιγμή. πες, φόρτωσα. είμαι χάλια. θα κάνω μια βόλτα έξω, θα ρουφήξω λίγο αέρα, θα πάρω μια ανάσα, ή θα το βγάλω στο ημερολόγιό μου.

αυτό θα σε κάνει να έχεις πιο καθαρό μυαλό. όπως είπα, χωρίς καθαρό μυαλό, κατά πάσα πιθανότητα το μονοπάτι να είναι λίγο "ζαλισμένο" )

μπορείς να γράφεις και εδώ για να πάρεις μια ανάσα, όταν αισθάνεσαι άσχημα.

πιο καλή όμως πάντα, είναι μια συνομιλία με κάποιον που θέλει να σε ακούσει και μπορεί και να σε συμβουλέψει καλά, όπως το έκανε και τότε εμένα η νονά μου και όπως το κάνει τώρα με άλλες κοπέλες και αγορια ή ζευγάρια, και όπως το κάνουν με πολύ αγάπη και όσοι είναι πίσω απο αυτά τα τηλέφωνα εδω στην Ελλάδα. !.. (α και είναι δωρεάν ε, δεν κοστίζει ! είναι σαν να παίρνεις κανονικά τηλέφωνο..! 116 111 - ) ελπίζω να σε βοηθησα!... ......

Αν και διαβασα τυχαία το θέμα και εκ των υστέρων, ήθελα να πω ..RESPECT....για τα παραπάνω

[thampelina]

Θα μπορούσες να πας σε κάποιον πνευματικό. Θα σου συνιστούσα τον π. Βασίλειο Θερμό ή τον π. Φιλόθεο Φάρο, που μπορείς να τον βρείς στον Αγ. Νικόλαο Ραγκαβά στην πλάκα.

Λιγο προσοχη..με πνευματικους...οταν μιλαμε για ενα 14...δεν ξερετε που θα πεσει..γνωμη μ..

[alcyon]

Έχεις δίκιο thampelina. Κι εγώ είμαι της ίδιας άποψης με σένα, αλλά για τους δύο συγκεκριμένους που λέει ο pk33 ... να σημειώσω πως είναι και ειδικοί σχετιζόμενοι με την ψυχική υγεία (με αντίστοιχες σπουδές).