Μηπως το παιδακι μου ειναι ενας Αινσταιν

[kinkajoujou]

Εγώ να το αντιστρέψω και να ρωτήσω: όλοι οι άνθρωποι (παιδιά και ενήλικες) που πάσχουν από anxiety disorder ή έχουν σοβαρά θέματα κοινωνικότητας, είναι και χαρισματικοί; Σαφώς και όχι... Γιατί λοιπόν δίνουμε τέτοια έμφαση στο ότι κάποια από αυτό το 1% των παιδιών που υπερέχει νοητικά θα υστερούν κοινωνικά; Ό,τι σου δίνει με το ένα χέρι με το άλλο σου το παίρνει, λένε οι φίλοι αγγλοσάξονες.. Αν

το χαρισματικό παιδί έχει κάποιο τέτοιο θέμα, θα αντιμετωπιστεί. Μην το προεξοφλούμε όμως και εκ προοιμίου θεωρούμε ότι θα δυσκολευτούν, θα χρειαστούν ειδική αντιμετώπιση κλπ κλπ. Με τον τρόπο αυτό μάλλον εμείς τα βάζουμε σε καλούπια πριν καλά-καλά καταλάβουν τα ίδια τι τους συμβαίνει..

[zwaki28]

Εδώ οι ψυχολόγοι δεν βγάζουν άκρη, εμείς θα βγάλουμε.... ο ενας σου λέει το μακρύ του και ο άλλος το κοντό του! Είναι έξυπνο....χμ έχει κάποια διαταραχή αλλά θα περιμένεις μέχρι τα 6 τουλάχιστον για να το σιγουρέψεις. Είναι ντροπαλό; μοναχικό μπορεί και λύνει γρήγορα παζλ; έχει τέλεια μνήμη; κλπ κλπ κλπ... για όλα θα πρέπει να περιμένεις! Κάθε συμπεριφορά είναι μετρήσημη , κάθε κίνηση επίσης . Κάθε μέρα που θα μπαίνει και θα βγαίνει θα πρέπει να παρακολουθείς στενά ακόμα και την ανάσα του για να βγάλεις το συμπέρασμα ως τα 6 αν είναι χαρισματικό, ιδιαίτερο ή με τυπική ανάπτυξη. Μέχρι τότε θα έχεις χάσει πολλά χρόνια ζωής, πολλές στιγμές ανεμελιάς και ευτυχίας του παιδιού σου ψάχνοντας αυτό το κάτι που θα του κάνει καλό ενώ μπορεί να προκαλείς και το αντίθετο. Χωρίς να έχουμε ζήσει καταστάσεις σαν κ αυτές δε μπορούμε να αναφερόμαστε στο τι θακάναμε, πως θα νιώθαμε, μόνο υποθέσεις γίνονται! Απλά θεωρώ οτι οπώς σε κάθε παιδί που θα του δώσεις πλούσια ερεθίσματα, μουσική, ζωγραφική, γενικα τέχνη, αθλητισμός , παιδεία και θα έβρισκε και αυτό προς τα που έχει κλίση έτσι θα ήταν και για ένα χαρισματικό παιδί.

Οι εκπαιδευτικοί ας μην περιμένουμε να λειτουργούν και ως γιατροί γιατί το έχω δεί τελευταία και αυτό το έργο και μόνο μηνύσεις που δεν έπεσαν. Ναι είναι υποχρεωμένοι να αναφέροουν στους γονείς τη συμπεριφορά των παιδιών τους και αν δουν κάτι ανησυχητικό να χτυπήσουν το καμπανάκι. Αλλά γιαυτό το λόγο πρέπει να υπάρχουν στα σχολεία γιατροί!

Τέλος το κάθε τι που έχει το παιδί μας είτε αυτό θεωρείται χαρισματικό είτε ιδιαίτερο είναι στο χέρι των γονιών να το αναπτύξουν, να του δώσουν έμφαση ή να το αποκρύψουν. Ο χαρακτήρας που διαμορφώνεται μέσα απο το οικογενειακό περιβάλλον είναι αυτός που θα καθορίσει την ομαλή συνύπαρξη του ατόμου και των χαρακτηριστικών του στο σύνολο.

Όλες έχετε τα δίκια σας.... απλά η θεωρία απο την ζωή απέχει έτη φωτός!!

[Little Monkey]

Ειδική αντιμετώπιση τα παιδιά αυτά χρειάζονται για δύο λόγους, πρώτον για να μπορέσουν να αναπτύξουν τις δυνατότητές τους (οι οποίες είναι πολύ ανώτερες των άλλων παιδιών της ηλικίας τους και δεν μπορούν να καλυφθούν από τη συνήθη διδακτική ύλη στον συνήθη ρυθμό) και δεύτερον για να αποφύγουμε αρνητικές συμπεριφορές που προκύπτουν από τη διαφορικότητα (π.χ. απομόνωση, διάσπαση προσοχής, σκανταλιές). Αυτά είναι προβλήματα που αντιμετωπίζουν όλα τα χαρισματικά παιδιά σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Οι αγχώδεις διαταραχές είναι άλλο θέμα, και μπορούν να αποφευχθούν με τη σωστή αντιμετώπιση και υποστήριξη.

 

Όσες έχετε παιδιά στο σχολείο, φανταστείτε τον Σεπτέμβριο να βάλουν το παιδάκι σας 2 τάξεις πίσω. Δηλαδή ενώ είναι να πάει στην Γ Δημοτικού, θα το βάλουν στην Α. Αντί να κάνει ιστορία και γεωγραφία και κλάσματα, θα μαθαίνει ανάγνωση, γραφή, θα μετράει με κυβάκια και θα παίζει με πλαστελίνες. Πώς νομίζετε ότι θα αντιδράσει το παιδί σας κατά τη διάρκεια της σχολικής χρονιάς; Θα έχει ενδιαφέρον για τα μαθήματα; Θα πηγαίνει με όρεξη στο σχολείο; Θα του αρέσει να συναναστρέφεται συνέχεια και αποκλειστικά παιδάκια που μέχρι χθες πήγαιναν νηπιαγωγείο; Θα έχει υπομονή όσο η δασκάλα εξηγεί στα άλλα παιδάκια πώς κρατάμε το ψαλίδι για να κόψουμε ζιγκ ζαγκ; Θα κάθεται ήσυχο στο θρανίο του όσο η δασκάλα δείχνει πώς γράφουμε το 8; Θα νιώθει ισότιμο μέρος της ομάδας; Κάπως έτσι αισθάνονται τα χαρισματικά παιδιά όταν πάνε στο σχολείο και δεν υπάρχει κανείς να τα βοηθήσει...

[kinkajoujou]

Οι συνήθεις παρανοήσεις για τα χαρισματικά παιδιά, είναι ότι συνήθως εξετάζονται υπό το πρίσμα της επίσημης εκπαίδευσης. Δεν σημαίνει ότι ένα χαρισματικό παιδί θα είναι το ίδιο προχωρημένο σε όλα τα μαθήματα που διδάσκεται, για να βαριέται όλα τα μαθήματα του σχολείου, να νιώθει τρομερά ανώτερο από τα υπόλοιπα κλπ. Είναι κι αυτό παιδί, έχει προτίμηση και φυσική κλίση σε κάποιο από τα μαθήματά του, το ότι έχει ανώτερη νοημοσύνη δεν σημαίνει ότι θα τη δείχνει ή χρησιμοποιεί το ίδιο σε ΟΛΑ τα αντικείμενα που του προσφέρονται..

 

Επίσης, υπάρχουν πολλά χαρίσματα που δεν αναγνωρίζονται από το σχολικό περιβάλλον, αλλά δεν καθιστούν τον άνθρωπο που τα κατέχει λιγότερο χαρισματικό. Δεν νομίζω δλδ η δασκάλα των καλλιτεχνικών του Πικάσο να είχε γράψει στον έλεγχό του ότι δείχνει ιδιαίτερη ευκολία στο ντεκοστρουκτιβισμό και να πάνε οι γονείς του να τον αξιολογήσουν

[zwaki28]

Νομίζω πως είσαι λίιιιγο υπερβολική...ας πούμε... κ εμείς κάνουμε στο σπίτι ζωγραφιές, σπιτάκια απο πλαστελίνη, μαθαίνουμε τα γραμματάκια και τους αριθμούς τραγουδάκια... και ότι άλλο κάνει ενα παιδάκι 3 ετών.. στον παιδικό τι θα πρέπει να μάθουν ;πολλαπλασιασμό; Το οτι είναι ένα παιδάκι χαρισματικό δεν σημαίνει οτι γνωρίζει τα πάντα χωρίς να τα διδαχθεί!απλά είναι ποιό εύστροφο και αντιλαμβάνεται γρηγορότερα απο τα άλλα. Έχει ανεπτυγμένη περισσότερο την συνδιαστική σκέψη και γιαυτό του παίρνει πολύ λιγότερο να μάθει την προπαίδεια απο ένα άλλο τυπικό παιδάκι. Το οτι εχει ομως αυτά τα χαρακτηριστικά δε σημαίνει οτι ξέρει και πώς πρέπει να τα διαχειριστεί. Στο σχολείο δε μαθαίνουμε μόνο την εκπαιδευτική ύλη αλλά και την κοινωνικοποίηση, την ομαλή συμπεριφορά, τον σεβασμό στο οποιοδήποτε επίπεδο του άλλου. Και εγώ ήξερα Αγγλικά πριν πάω στο λύκειο αυτό δε σημαίνει οτι δε σεβόμουν αυτόν που δεν ήξερε... ούτε οτι εμένα μου έκαναν επιπέδου ανώτερου απο τους άλλους. Έπρεπε να συμμετέχω κανονικά και να υπάρχω στη τάξη.

[Little Monkey]

Εδώ οι ψυχολόγοι δεν βγάζουν άκρη, εμείς θα βγάλουμε.... ο ενας σου λέει το μακρύ του και ο άλλος το κοντό του! Είναι έξυπνο....χμ έχει κάποια διαταραχή αλλά θα περιμένεις μέχρι τα 6 τουλάχιστον για να το σιγουρέψεις.

Ο λόγος που δεν βγάζουν άκρη είναι γιατί η νοημοσύνη είναι πολύπλευρη και δύσκολη στη μέτρηση. Ακόμα κι αν συμφωνούμε στο τι είναι η νοημοσύνη ή η οποιαδήποτα απόκλιση ή διαταραχή, το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν μετράμε τη νοημοσύνη καθαυτή ή την διαταραχή καθαυτή, αλλά τις εκφάνσεις της και από αυτά που παρατηρούμε προσπαθούμε να βγάλουμε συμπέρασμα για το τι έχει ή δεν έχει το παιδί. Ο λόγος που δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα πριν το παιδί γίνει 5 ή 6 χρονών είναι διττός:

 

Πρώτον γιατί υπάρχουν διαφορές στην ανάπτυξη, που σημαίνει ότι όταν δύο παιδιά δεν παρουσιάζουν τη Χ συμπεριφορά όπως αναμένεται, το ένα ίσως να μην την παρουσιάζει επειδή έχει κάποιο πρόβλημα και το άλλο απλά επειδή αναπτύσεται σε διαφορετικούς ρυθμούς. Συνεπώς πρέπει να ολοκληρωθεί η ανάπτυξη πριν είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει κατ' αναλογία με το περπάτημα. Τα περισσότερα παιδάκια περπατάνε γύρω στους 12 μήνες. Όταν το δούμε αυτό είμαστε σίγουροι ότι έχουμε καλή ανάπτυξη χωρίς προβλήματα. Όταν όμως ένα παιδάκι 12 μηνών δυσκολεύεται να σταθεί όρθιο, τι σημαίνει αυτό; Μπορεί να σημαίνει ότι απλά ακολουθεί πιο αργούς ρυθμούς, μπορεί όμως και να σημαίνει ότι έχει κάποιο νευρολογικό πρόβλημα. Πολλές φορές είναι δύσκολο να ξέρεις ποιο παιδί έχει το νευρολογικό πρόβλημα και ποιο έχει πιο αργούς ρυθμούς.

 

Δεύτερον γιατί τα μικρά παιδάκια δεν συνεργάζονται. Μπορεί να τους ζητήσεις να κάνουν κάτι και να μην το κάνουν γιατί έτσι. Ενώ τα μεγαλύτερα παιδάκια καταλαβαίνουν τι τους ζητείται σε μια δοκιμασία και αν μπορούν το κάνουν. Έτσι είσαι πιο σίγουρος για το τι παρατηρείς. Τα μεγαλύτερα παιδάκια έχουν και μεγαλύτερη γκάμα δεξιοτήτων, οπότε μπορείς πιο εύκολα να κρίνεις αν κάποιο αποκλείνει από το μέσο όρο και κατά πόσο.

 

Ένας τρόπος να υπερπηδήσεις το εμπόδιο της ηλικίας είναι να μην κάνεις καμία διάγνωση πριν τα 5 ή 6 χρόνια και να αφήσεις τα παιδιά να εξελιχθούν ελεύθερα και χωρίς παρέμβαση. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα ηθικό ή θεμιτό, γιατί πολλά προβλήματα ψυχολογικής αλλά και ιατρικής φύσεως μπορούν να αντιμετωπιστούν πολύ πιο επιτυχώς όσο πιο νωρίς ξεκινήσει η παρέμβαση, λόγω του νεαρού της ηλικίας. Ο ρόλος του ειδικού (και του γονιού) είναι δύσκολος: επιλέγεις να μην παρέμβεις για να μην βάλεις ταμπελάκι ενδεχομένως λανθασμένο ή παρεμβαίνεις ώστε να μην στερήσεις από το παιδί που έχει ανάγκη βοήθειας τη μοναδική ευκαιρία βελτίωσης; Το ίδιο ισχύει για τις περιπτώσεις που δεν είσαι σίγουρος για τη διάγνωση: δεν κάνεις τίποτα ώστε να μην κάνεις λάθος ή κάνεις κάτι ώστε να μην ρισκάρεις να χάσεις την ευκαιρία να παρέμβεις. Προσωπικά είμαι της γνώμης ότι είναι καλύτερα να είσαι σε εγρήγορση και αν δεις ό,τιδήποτε ανησυχητικό, να κάνεις κάτι παρά να μην κάνεις τίποτα και να πορεύεσαι με βάρκα την ελπίδα. Για τον γονιό αυτό είναι μεγάλο φορτίο, αλλά ποιος είπε ότι το να είσαι γονιός είναι εύκολο;

[emmaki]

Ο δάσκαλος μπορεί μέσω της εμπειρίας του να χτυπήσει ένα καμπανάκι στους γονείς για να το ψάξουν παραπάνω. Δεν θα κάνει διάγνωση, όπως δεν θα κάνει διάγνωση και για δυσλεξία (πάλι γίνεται μετά τα μέσα της Β Δημοτικού) ή για νοητική καθυστέρηση ή για αυτισμό. Θα χτυπήσει καμπανάκι στους γονείς.

 

Τα έξυπνα-δουλεμένα παιδιά ξεχωρίζουν από τα έξυπνα-χαρισματικά παιδιά. Η βιβλιογραφία είναι πλούσια σε παραδείγματα. Και όχι, δεν είναι συχνό φαινόμενο, εγώ είχα νήπιο που έκανε διαιρέσεις (στη δεκάδα πάντα) αλλά αργότερα που έμαθαν και τα υπόλοιπα να κάνουν διαιρέσεις στο δημοτικό δεν ξεχώριζε. Ήταν χαρισματικό; Όχι! Ήταν απλά ένα παιδί με πιο δουλεμένο μυαλό. Άλλο παιδί δεν έτυχε ποτέ ούτε στα σχολεία που ήμουν ούτε στο ΚΕΔΔΥ.

 

Από εκεί και πέρα, ο γονιός αυτό που μπορεί να κάνει είναι να πάει το παιδί του για αξιολόγηση για να καθοριστεί το νοητικό του δυναμικό (όχι το iq, όχι ο δείκτης ευφυίας). Η αξιολόγηση γίνεται σε πολλούς τομείς (σύνθεση, πρακτικά προβλήματα, μνήμη κλπ κλπ) και γίνεται από εκπαιδευμένο ψυχολόγο.

 

Αν το παιδί βρεθεί ως χαρισματικό, τότε εντάσσεται στα άτομα με ειδικές ανάγκες και λαμβάνει ειδική αγωγή. Θα είναι τμήμα ένταξης όπου ο ειδικός εκπαιδευτικός θα το "προκαλεί" γνωστικά; Θα είναι ο γενικός δάσκαλος που θα κάνει την πρόκληση; Αυτό, υποθέτω (γιατί δεν μου έχει τύχει να δω περιστατικό) θα αποφασιστεί.

[emmaki]

Οι συνήθεις παρανοήσεις για τα χαρισματικά παιδιά, είναι ότι συνήθως εξετάζονται υπό το πρίσμα της επίσημης εκπαίδευσης. Δεν σημαίνει ότι ένα χαρισματικό παιδί θα είναι το ίδιο προχωρημένο σε όλα τα μαθήματα που διδάσκεται, για να βαριέται όλα τα μαθήματα του σχολείου, να νιώθει τρομερά ανώτερο από τα υπόλοιπα κλπ. Είναι κι αυτό παιδί, έχει προτίμηση και φυσική κλίση σε κάποιο από τα μαθήματά του, το ότι έχει ανώτερη νοημοσύνη δεν σημαίνει ότι θα τη δείχνει ή χρησιμοποιεί το ίδιο σε ΟΛΑ τα αντικείμενα που του προσφέρονται..

 

Επίσης, υπάρχουν πολλά χαρίσματα που δεν αναγνωρίζονται από το σχολικό περιβάλλον, αλλά δεν καθιστούν τον άνθρωπο που τα κατέχει λιγότερο χαρισματικό. Δεν νομίζω δλδ η δασκάλα των καλλιτεχνικών του Πικάσο να είχε γράψει στον έλεγχό του ότι δείχνει ιδιαίτερη ευκολία στο ντεκοστρουκτιβισμό και να πάνε οι γονείς του να τον αξιολογήσουν

 

 

Εδώ μπλέκεις 2 διαφορετικά πράγματα.

Την χαρισματικότητα-ευφυϊα και τη χαρισματικότητα-ταλέντο.

O Françoys Gagné (2003) όρισε: "Gifted students are those whose potential is distinctly above average in one or more of the following domains of human ability: intellectual, creative, social and physical. Talented students are those whose skills are distinctly above average in one or more areas of human performance."

 

Υπάρχει η λέξη κλειδί "ability" και η λέξη "performance" που τα διαχωρίζει.

Η χαρισματικότητα είναι χρακτηριστικό που υπάρχει στο παιδί από τη γέννηση του και το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.

Το ταλέντο αναφέρεται σε ικανότητα του παιδιού, η οποία αρκετές φορές είναι αποτελεσμα της μάθησης και των ευκαιριών.

 

Πάρε για παράδειγμα τη μουσική. Χαρισματικός είναι αυτός που στα 5 του συνθέτει συμφωνίες (π.χ. Μότσαρτ) αλλά ταλέντο είναι αυτός που στα 5 του έχει μάθει να παίζει τις συμφωνίες του Μότσαρτ.

[Little Monkey]

Το χαρισματικό παιδί δεν είναι "προχωρημένο στα μαθήματα του σχολείου". Το χαρισματικό παιδί έχει την ικανότητα να απορροφήσει γνώσεις (όχι μόνο σχολικές) με πιο γρήγορο ρυθμό από τα άλλα παιδάκια της ηλικίας του. Στο σχολείο αυτό μεταφράζεται ως εξής: μπορεί να μάθει 3 κεφάλαια ιστορίας στον ίδιο χρόνο που ένα άλλο έξυπνο παιδί θα μάθει ένα, μπορεί να μάθει διαίρεση με την πρώτη φορά που θα του τη δείξεις χωρίς συνεχείς επαναλήψεις, όταν μάθει για τους πλανήτες στο μάθημα της γεωγραφίας έχει απορίες που δεν τις έχουν τα άλλα παιδιά για το πώς δημιουργήθηκε το σύμπαν, τι θα γίνει αν ένας πλανήτης βγει από την τροχιά του κ.λπ., όταν κάνουν φυσική θέλει και μπορεί να καταλάβει πιο δύσκολες έννοιες από αυτές που κάνουν στην τάξη, μπορεί να μάθει την προπαίδεια με τη μία κ.ο.κ. Να το πω αλλιώς, είναι μεγαλύτερο σφουγγάρι, απορροφά πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά τη γνώση και την χειρίζεται πιο αποτελεσματικά με αποτέλεσμα να έχει "δύσκολες" απορίες συγκριτικά με τα παιδιά της ηλικίας του.

 

Χαρισματικό παιδί δεν είναι το παιδί που έχει ταλέντο στη μουσική ή στα μαθηματικά ή στη ζωγραφική και είναι "κανονικό" σε όλα τα άλλα μαθήματα. Αλλά η αντιμετώπιση είναι κατά βάση η ίδια: όπως προσπαθείς να ενισχύσεις ένα παιδί με ιδιαίτερο ταλέντο προσφέροντάς του ιδιαίτερα μαθήματα ή στέλνοντάς το σε ένα ειδικό σχολείο (π.χ. μουσικό γυμνάσιο) ή επιτρέποντάς του να ασχοληθεί με αυτό που του αρέσει εις βάρος κάποιας άλλης γνώσης (π.χ. να κάνει πρωταθλητισμό ή να μάθει 3 ξένες γλώσσες αντί για αγγλικά και μπαλέτο) έτσι είναι καλό να ενισχύσεις το χαρισματικό παιδί (π.χ. να του δώσεις τη δυνατότητα να περάσει τάξεις ή να προσφέρεις συμπληρωματική ταχύρυθμη διδασκαλία) ώστε να μην βαριέται στο σχολείο και να μπορέσει να αναπτύξει τις δυνατότητές του στο έπακρο.

[kinkajoujou]

Εδώ μπλέκεις 2 διαφορετικά πράγματα.

Την χαρισματικότητα-ευφυϊα και τη χαρισματικότητα-ταλέντο.

O Françoys Gagné (2003) όρισε: "Gifted students are those whose potential is distinctly above average in one or more of the following domains of human ability: intellectual, creative, social and physical. Talented students are those whose skills are distinctly above average in one or more areas of human performance."

 

Υπάρχει η λέξη κλειδί "ability" και η λέξη "performance" που τα διαχωρίζει.

Η χαρισματικότητα είναι χρακτηριστικό που υπάρχει στο παιδί από τη γέννηση του και το συνοδεύει σε όλη του τη ζωή.

Το ταλέντο αναφέρεται σε ικανότητα του παιδιού, η οποία αρκετές φορές είναι αποτελεσμα της μάθησης και των ευκαιριών.

 

Πάρε για παράδειγμα τη μουσική. Χαρισματικός είναι αυτός που στα 5 του συνθέτει συμφωνίες (π.χ. Μότσαρτ) αλλά ταλέντο είναι αυτός που στα 5 του έχει μάθει να παίζει τις συμφωνίες του Μότσαρτ.

 

Σε αυτά που έχω πει μέχρι στιγμής, δεν βλέπω κάποια διάκριση περί ability και performance. Δεν αναφέρομαι στο χάρισμα που καλλιεργείται, αλλά στην έμφυτη ικανότητα του ανθρώπου, η οποία όπως λέει και ο ειδικός μπορεί να αφορά έναν ή περισσότερους τομείς, όχι όμως απαραίτητα όλους. Υπάρχουν άνθρωποι (και τυχαίνει να γνωρίζω 1-2) που είναι αποδεδειγμένα στο top 1% των φοιτητών όλου του κόσμου στις θετικές επιστήμες π.χ., αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι με την ίδια δεξιοτεχνία χρησιμοποιούν και τη γλώσσα. Ο Bobby Fischer που ανέφερα σε προηγούμενο μήνυμα ήταν χαρισματική φυσιογνωμία στο σκάκι, αυτό δεν σημαίνει ότι ήταν το ίδιο καλός και στο κολύμπι π.χ. Κι ο Φελπς ήταν ένας ακόμη μέσος αμερικανός μαθητής με ΔΕΠΥ, μέχρι που τον έστειλαν για κολύμπι για να εκτονώνεται... Γιατί ακόμη και στα σπορ, πολλοί είναι οι αθλητές, αλλά ελάχιστοι εκείνοι που καταφέρνουν να μείνουν στη συνείδηση του κόσμου, άρα κάτι τους ξεχωρίζει και δεν είναι κάτι που πάντα καλλιεργείται..

Δεν είναι όλα ή τίποτα η χαρισματικότητα και σίγουρα δεν χωράει σε ορισμούς και καλούπια.

 

Και πιστεύω επίσης ότι είναι πολύ πολύ σπάνιο να μπορέσει ο γονιός να κατευθύνει σωστά το χαρισματικό παιδί, γιατί (εκτός κι αν είναι κι ο ίδιος καμιά διάνοια), το παιδί αυτό ξεπερνά τις δυνατότητές του ως γονιού.. είναι πολύ δύσκολο ένας μέσος γονιός με τις εμπειρίες μιας μέσης ζωής να δώσει στο παιδί αυτό τα κίνητρα και τα ερεθίσματα που θα το κάνουν challenge.. γι΄αυτό τα παιδιά αυτά συνήθως βρίσκουν μόνα τους το δρόμο τους και την κλίση τους, συνήθως σε μονοπάτια που για το γονιό είναι επιστημονική φαντασία. Αλλά αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό. Πολλές ζωές δεν είναι εύκολες, αλλά δεν είναι και λιγότερο πλούσιες.

[emmaki]

 

Η παράθεση μου πήγαινε για την αναφορά σου στον Πικάσο.

Αυτός δεν ήταν χαρισματικός. Ήταν ταλέντο. Δεν έπιασε πινέλο στα 3 και άρχισε να ζωγραφίζει τοπία και προσωπογραφίες, αλλά πολύ αργότερα και το δούλεψε πάρα πολύ.

 

Χαρισματικός ήταν ο Μότσαρτ (δεν γνωρίζω κάποιον αντίστοιχο στη ζωγραφική).

[kinkajoujou]

Η παράθεση μου πήγαινε για την αναφορά σου στον Πικάσο.

Αυτός δεν ήταν χαρισματικός. Ήταν ταλέντο. Δεν έπιασε πινέλο στα 3 και άρχισε να ζωγραφίζει τοπία και προσωπογραφίες, αλλά πολύ αργότερα και το δούλεψε πάρα πολύ.

 

Χαρισματικός ήταν ο Μότσαρτ (δεν γνωρίζω κάποιον αντίστοιχο στη ζωγραφική).

 

Το ότι δούλεψε το ταλέντο του αργότερα δεν σημαίνει ότι ήδη από τα 3 δεν αντιλαμβανόταν με πολύ διαφορετικό τρόπο τις εικόνες γύρω του. Και το ότι δούλεψε πολύ δεν σημαίνει ότι δούλεψε για να γίνει καλός, αλλά ότι δούλεψε για να δώσει το όραμα που είχε μέσα στο κεφάλι του, όπως ακριβώς το αντιλαμβανόταν ο ίδιος. Και εκεί έγκειται η ιδιοφυϊα του, ότι έδωσε ένα νέο ρεύμα και έφερε μια νέα εποχή στη ζωγραφική. Μπορείς να διαβάσεις το "Η αυτοβιογραφία της Άλις Μπ. Τόκλας" της Gertrude Stein που κάνει πολλές αναφορές στα πρώιμα χρόνια του Πικάσο, έχει ενδιαφέρον.

 

Π.χ. ο Πικάσο έφτιαξε το πορτραίτο της Stein. Δεν άρεσε σε κανέναν, εκτός από την ίδια. Του έλεγαν όλοι "she doesn't look anything like it" κι αυτός απαντούσε "Don't worry, she will"

[AthinaP]

Ο λόγος που δεν βγάζουν άκρη είναι γιατί η νοημοσύνη είναι πολύπλευρη και δύσκολη στη μέτρηση. Ακόμα κι αν συμφωνούμε στο τι είναι η νοημοσύνη ή η οποιαδήποτα απόκλιση ή διαταραχή, το πρόβλημα είναι ότι ποτέ δεν μετράμε τη νοημοσύνη καθαυτή ή την διαταραχή καθαυτή, αλλά τις εκφάνσεις της και από αυτά που παρατηρούμε προσπαθούμε να βγάλουμε συμπέρασμα για το τι έχει ή δεν έχει το παιδί. Ο λόγος που δεν μπορούμε να βγάλουμε ασφαλές συμπέρασμα πριν το παιδί γίνει 5 ή 6 χρονών είναι διττός:

 

Πρώτον γιατί υπάρχουν διαφορές στην ανάπτυξη, που σημαίνει ότι όταν δύο παιδιά δεν παρουσιάζουν τη Χ συμπεριφορά όπως αναμένεται, το ένα ίσως να μην την παρουσιάζει επειδή έχει κάποιο πρόβλημα και το άλλο απλά επειδή αναπτύσεται σε διαφορετικούς ρυθμούς. Συνεπώς πρέπει να ολοκληρωθεί η ανάπτυξη πριν είμαστε σίγουροι ότι υπάρχει πρόβλημα. Το ίδιο ισχύει κατ' αναλογία με το περπάτημα. Τα περισσότερα παιδάκια περπατάνε γύρω στους 12 μήνες. Όταν το δούμε αυτό είμαστε σίγουροι ότι έχουμε καλή ανάπτυξη χωρίς προβλήματα. Όταν όμως ένα παιδάκι 12 μηνών δυσκολεύεται να σταθεί όρθιο, τι σημαίνει αυτό; Μπορεί να σημαίνει ότι απλά ακολουθεί πιο αργούς ρυθμούς, μπορεί όμως και να σημαίνει ότι έχει κάποιο νευρολογικό πρόβλημα. Πολλές φορές είναι δύσκολο να ξέρεις ποιο παιδί έχει το νευρολογικό πρόβλημα και ποιο έχει πιο αργούς ρυθμούς.

 

Δεύτερον γιατί τα μικρά παιδάκια δεν συνεργάζονται. Μπορεί να τους ζητήσεις να κάνουν κάτι και να μην το κάνουν γιατί έτσι. Ενώ τα μεγαλύτερα παιδάκια καταλαβαίνουν τι τους ζητείται σε μια δοκιμασία και αν μπορούν το κάνουν. Έτσι είσαι πιο σίγουρος για το τι παρατηρείς. Τα μεγαλύτερα παιδάκια έχουν και μεγαλύτερη γκάμα δεξιοτήτων, οπότε μπορείς πιο εύκολα να κρίνεις αν κάποιο αποκλείνει από το μέσο όρο και κατά πόσο.

 

Ένας τρόπος να υπερπηδήσεις το εμπόδιο της ηλικίας είναι να μην κάνεις καμία διάγνωση πριν τα 5 ή 6 χρόνια και να αφήσεις τα παιδιά να εξελιχθούν ελεύθερα και χωρίς παρέμβαση. Αυτό όμως δεν είναι απαραίτητα ηθικό ή θεμιτό, γιατί πολλά προβλήματα ψυχολογικής αλλά και ιατρικής φύσεως μπορούν να αντιμετωπιστούν πολύ πιο επιτυχώς όσο πιο νωρίς ξεκινήσει η παρέμβαση, λόγω του νεαρού της ηλικίας. Ο ρόλος του ειδικού (και του γονιού) είναι δύσκολος: επιλέγεις να μην παρέμβεις για να μην βάλεις ταμπελάκι ενδεχομένως λανθασμένο ή παρεμβαίνεις ώστε να μην στερήσεις από το παιδί που έχει ανάγκη βοήθειας τη μοναδική ευκαιρία βελτίωσης; Το ίδιο ισχύει για τις περιπτώσεις που δεν είσαι σίγουρος για τη διάγνωση: δεν κάνεις τίποτα ώστε να μην κάνεις λάθος ή κάνεις κάτι ώστε να μην ρισκάρεις να χάσεις την ευκαιρία να παρέμβεις. Προσωπικά είμαι της γνώμης ότι είναι καλύτερα να είσαι σε εγρήγορση και αν δεις ό,τιδήποτε ανησυχητικό, να κάνεις κάτι παρά να μην κάνεις τίποτα και να πορεύεσαι με βάρκα την ελπίδα. Για τον γονιό αυτό είναι μεγάλο φορτίο, αλλά ποιος είπε ότι το να είσαι γονιός είναι εύκολο;

 

Όπως είναι το παραπάνω ποστ με εκφράζει πλήρως.

 

Σκέφτομαι μέρες πώς να γράψω και τι να γράψω για να μην ακουστεί "κάπως"...

 

Καταρχήν το παιδάκι του τόπικ δεν νομίζω ότι κινδυνεύει ιδιαίτερα να μην τα πάει καλά στο σχολείο. Το σχόλιό μου αφορά ένα άλλο κομμάτι παιδιών που δεν μπορούν εύκολα να διαχειριστούν το ότι το σχολείο στις πρώτες τάξεις δεν τους προσφέρει πολλά.

 

Όπως και να έχει το να λέει κάποιος που είναι υπεύθυνος για τα παιδιά ότι τα προχωρημένα παιδιά καταλήγουν να είναι στο ίδιο επίπεδο στην τρίτη τάξη, μπορεί να έχει δίκιο αντικειμενικά ή μπορεί να βλέπει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. 2-3 χρόνια είναι πάρα πολλά για ένα παιδί αυτής της ηλικίας. Αν κάποιος ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εκπαίδευσή του το αντιμετωπίσει με το πνεύμα ότι δεν κάνει και τίποτε σπουδαίο αυτό το παιδί, αυτό μπορεί να έχει αντίκτυπο στην απόδοση του παιδιού.

 

Παράδειγμα για το αντίθετο έχω από γνωστό παιδάκι που η δασκάλα του στον παιδικό διαπίστωσε ότι είχε ικανότητες για πολύ υψηλές επιδόσεις. Οι δασκάλες του στις πρώτες βαθμίδες συνέχισαν έτσι. Το παιδί στο νηπιαγωγείο διάβαζε βιβλία και άκουγαν οι συμμαθητές του. Οι συγκεκριμένες δασκάλες δεν περίμεναν κάποια επίσημη αξιολόγηση για να κρίνουν και να δουν ότι μπορούσαν να ενθαρρύνουν το συγκεκριμένο παιδί. Και πιθανότατα ότι ούτε και στα υπόλοιπα παιδιά έκανε κακό αυτή η κατάσταση.

 

Με άλλα λόγια, αρκετά παιδιά ξεκινούν έχοντας δυνατότητες για πολύ υψηλές επιδόσεις. Κάποια από αυτά τα παιδιά θα πραγματοποιήσουν αυτά τα προγνωστικά, κάποια άλλα όχι... Δεν σημαίνει ότι δεν τις είχαν ποτέ αυτές τις ικανότητες ή ότι η αξία σε μικρές ηλικίες είναι περιορισμένη.

[marandnik]

Όπως είναι το παραπάνω ποστ με εκφράζει πλήρως.

 

 

Όπως και να έχει το να λέει κάποιος που είναι υπεύθυνος για τα παιδιά ότι τα προχωρημένα παιδιά καταλήγουν να είναι στο ίδιο επίπεδο στην τρίτη τάξη, μπορεί να έχει δίκιο αντικειμενικά ή μπορεί να βλέπει μια αυτοεκπληρούμενη προφητεία. 2-3 χρόνια είναι πάρα πολλά για ένα παιδί αυτής της ηλικίας. Αν κάποιος ο οποίος είναι υπεύθυνος για την εκπαίδευσή του το αντιμετωπίσει με το πνεύμα ότι δεν κάνει και τίποτε σπουδαίο αυτό το παιδί, αυτό μπορεί να έχει αντίκτυπο στην απόδοση του παιδιού.

 

 

Μα τα 2-3 χρόνια είναι πολλά για όλα τα παιδιά αυτής της ηλικίας. Και δυστυχώς το επίπεδο της εκπαίδευσης που λαμβάνουν σήμερα στα δημόσια σχολεία είναι τις περισσότερες φορές χαμηλό για πολλούς και διάφορους λόγους.

 

Η σωστή εκπαίδευση που θα ενεργοποιεί τις ιδιαίτερες ικανότητες κάθε παιδιού είναι το ζητούμενο για όλα τα παιδιά και όχι μόνο για τα χαρισματικά. Οποιοδήποτε παιδί μπορεί να μείνει "πίσω" στο σχολείο λόγω κακών εκπαιδευτικών μεθόδων. Γιατί λοιπόν έχει τόση σημασία να μπει η ταμπέλα χαρισματικός;

 

 

 

 

Παράδειγμα για το αντίθετο έχω από γνωστό παιδάκι που η δασκάλα του στον παιδικό διαπίστωσε ότι είχε ικανότητες για πολύ υψηλές επιδόσεις. Οι δασκάλες του στις πρώτες βαθμίδες συνέχισαν έτσι. Το παιδί στο νηπιαγωγείο διάβαζε βιβλία και άκουγαν οι συμμαθητές του. Οι συγκεκριμένες δασκάλες δεν περίμεναν κάποια επίσημη αξιολόγηση για να κρίνουν και να δουν ότι μπορούσαν να ενθαρρύνουν το συγκεκριμένο παιδί. Και πιθανότατα ότι ούτε και στα υπόλοιπα παιδιά έκανε κακό αυτή η κατάσταση.

 

Με άλλα λόγια, αρκετά παιδιά ξεκινούν έχοντας δυνατότητες για πολύ υψηλές επιδόσεις. Κάποια από αυτά τα παιδιά θα πραγματοποιήσουν αυτά τα προγνωστικά, κάποια άλλα όχι... Δεν σημαίνει ότι δεν τις είχαν ποτέ αυτές τις ικανότητες ή ότι η αξία σε μικρές ηλικίες είναι περιορισμένη.

 

Καταρχάς για μένα είναι τεράστιο σφάλμα να ταυτίζουμε τις επιδόσεις στο σχολείο με την επιτυχία ενός ανθρώπου στη ζωή. Προσωπικά βρίσκω αυτή την άποψη αναχρονιστική και θεωρώ αποτελεί κατάλειμμα των παιδικών μας χρόνων, τότε που όλος ο κόσμος μας ήταν το σχολείο.

 

Ευτυχώς τα παιδιά δεν μαθαίνουν μόνο στο σχολείο. Όλοι οι άνθρωποι (πόσο μάλλον οι "χαρισματικοί") ασχολούνται με τα πράγματα που τους ενδιαφέρουν και αποκομίζουν γνώσεις και εμπειρίες και εκτός σχολείου και μάλιστα ακόμα και πολλά χρόνια αφότου το τελειώσουν.

 

Επίσης, οι επιδόσεις στο σχολείο είναι καθαρά υποκειμενικές και περιστασιακές. Π.χ. έχω δει περιπτώσεις δασκάλων που βαθμολογούν με άριστα και επικροτούν την παπαγαλία ή απαιτούν να λύνονται οι ασκήσεις με τον τρόπο του βιβλίου και όχι με κάποιον τρόπο που θα ευνοούσε την ελεύθερη σκέψη. Συνήθως τα παιδιά που διαπρέπουν σε έναν τέτοιο εκπαιδευτικό δεν είναι αυτά που έχουν τις περισσότερες δεξιότητες αλλά αυτά που απλά "πάνε με τα νερά του".

 

Για μένα το να πάει κάποιος να ψάξει, να μετρήσει και να επιβεβαιώσει πόσο πιο έξυπνο από τον μέσο όρο είναι το παιδί του δεν προσφέρει τίποτα στον τρόπο που θα το χειριστεί (γιατί ότι θα κάνει σ' αυτή την περίπτωση θα όφειλε να το είχε κάνει και αν το παιδί του ήταν απλά στον μέσο όρο).

[my billy]

δεν ειμαι ειδικη να παραθεσω βιβλιογραφιες ειμαι απλα μια μαμα, και ναι το παιδι μου ειναι εξυπνο πολυ!εχει πολυ καλη αντιληψη, κανει αρκετα απο αυτα που περιγραφει η θεματοθετρια. δεν με ενδιαφερει να το ενταξω σε καποια κατηγορια το ξερω εγω οτι εχει δυνατοτητες. το μεγαλυτερο αχγος μου ειναι να μην τις ευνουχισω αλλα να τον βοηθησω να τις αναπτυξει. δεν θελω μεγαλωνοντας να ξεχωριζει απο το πληθος, θελω να μπορει να ενταχθει σε αυτο κ να ελλισεται αναλογα.

θελω να διατηρησει την φαντασια του κ την παρατηριτικοτητα του.

ευχομαι να μην εξατμιστουν κατα την ωριμανση του. θελω να ειναι ισορροπημενος κ ευτυχισμενος

θυμαμαι τον ευατο μου ποση φαντασια ειχα κ τωρα μου ζηταει ο γιος μου να του ζωγραφισω κατι κ κοιταω γυρω μου να δω κατι ωστε να το αποτυπωσω στο χαρτι. θυμαμαι οτι ποτε κανεις δεν με παροτρυνε για κατι παραπανω η εστω για αυτα που θα μπορουσα να κανω

ας μην εξελιχθει σε Αινσταιν, ας ειναι τοσο εξυπνος ωστε να διασφαλισει την ευτυχια του

[boy'smam]

δεν ειμαι ειδικη να παραθεσω βιβλιογραφιες ειμαι απλα μια μαμα, και ναι το παιδι μου ειναι εξυπνο πολυ!εχει πολυ καλη αντιληψη, κανει αρκετα απο αυτα που περιγραφει η θεματοθετρια. δεν με ενδιαφερει να το ενταξω σε καποια κατηγορια το ξερω εγω οτι εχει δυνατοτητες. το μεγαλυτερο αχγος μου ειναι να μην τις ευνουχισω αλλα να τον βοηθησω να τις αναπτυξει. δεν θελω μεγαλωνοντας να ξεχωριζει απο το πληθος, θελω να μπορει να ενταχθει σε αυτο κ να ελλισεται αναλογα.

θελω να διατηρησει την φαντασια του κ την παρατηριτικοτητα του.

ευχομαι να μην εξατμιστουν κατα την ωριμανση του. θελω να ειναι ισορροπημενος κ ευτυχισμενος

θυμαμαι τον ευατο μου ποση φαντασια ειχα κ τωρα μου ζηταει ο γιος μου να του ζωγραφισω κατι κ κοιταω γυρω μου να δω κατι ωστε να το αποτυπωσω στο χαρτι. θυμαμαι οτι ποτε κανεις δεν με παροτρυνε για κατι παραπανω η εστω για αυτα που θα μπορουσα να κανω

ας μην εξελιχθει σε Αινσταιν, ας ειναι τοσο εξυπνος ωστε να διασφαλισει την ευτυχια του

Πολυ γλυκο μηνυμα!!!!

Συμφωνω σε ολα οσα λες!Να σε χαιρεται το παιδακι σου!!!

[rica]

Το τεστ WPPSI-R (που αν δεν κάνω λάθος είναι το αντίστοιχο wisc για μικρότερες ηλικίες) από ποια ηλικία και μετά μπορεί να εφαρμοστεί;