Θηλασμος 4 χρονια

[sofuka]

Kωνσταντίνα, δίκιο έχεις, φυσικά και θα το κοροϊδέψουν. Η πλειοψηφία τουλάχιστον. Και λοιπόν; Άλλο παιδάκι το κοροϊδεύουν όπως είπες γιατί φοράει γυαλιά, τι πρέπει να κάνει, να μη φοράει; Αφου τα γυαλιά του χρειάζονται. Το ίδιο και ο θηλασμός σε ένα παιδάκι που εξακολουθεί να θηλάζει σ' αυτή την ηλικία. Όπως αντιμετωπίζουμε την κοροϊδία σε όλα τα θέματα, το ίδιο και σε αυτό. Προσωπικά στην κόρη μου, που το ανέφερε στον παιδικό σταθμό και την κοροϊδέψανε, της είπα ότι πολλά παιδάκια δεν ξέρουν ότι γίνεται να πίνουμε το γάλα της μαμάς σε τέτοια ηλικία και τους φαίνεται παράξενο και το κοροϊδεύουν. Όμως δεν είναι σωστό να κοροϊδεύουμε γενικά. Αλλά αφού την κοροϊδέψανε, δεν χρειάζεται να στενοχωριέται, γιατί απλά δεν ξέρουνε και τους φαίνεται περίεργο. Από εδώ και πέρα, δεν χρειάζεται να αναφέρει τον τρόπο με τον οποίο πίνει το γάλα της. Έτσι έμαθε νομίζω πολλά πράγματα και, κυρίως, ότι ακόμα κι αν κάτι μας φαίνεται περίεργο και δεν το καταλαβαίνουμε, δεν κοροϊδεύουμε. Τώρα τη βλέπω, σε φάσεις που έχει τύχει να τη ρωτάνε αν πίνει γάλα, να λέει απλά ναι πίνω ή όχι, δεν πίνω (αν τη ρωτήσουνε συγκεκριμένα αν το πίνει σε ποτήρι). Δεν βλέπω να έχει κανένα κόμπλεξ, έτσι κι αλλιώς πίνει σχεδόν μόνο πρωί και βράδυ, δεν ζητάει να πιει εκτός σπιτιού από 3 ετών και μέσα στο σπίτι ζητάει σπάνια μπροστά σε ανθρώπους του πολύ στενού περιβάλλοντός μας, αλλιώς πηγαίνουμε στο δωμάτιό της, αφού θηλάζει πριν τον ύπνο. Ήδη έχει μπει μονη της σε διαδικασία αποθηλασμού, αν εγώ αποφασίσω να την πιέσω λίγο, θα μπορούσε να αποθηλάσει και μέσα στη βδομάδα, αν την αφήσω, μπορεί να της πάρει και 1 χρόνο, ίσως και παραπάνω, ίσως και λιγότερο, δεν ξέρω και δεν με απασχολεί.

 

Όσο για τη διατροφική αξία, ναι, μια χαρά τρώει τα πάντα από ενός έτους. Όλο και κάτι προσφέρει και το μητρικό γάλα όμως, κυρίως αντισώματα και σιγουριά ότι και να μην τρώει απ' όλες τις ομάδες τροφών (όπως πολύ συχνά κάνουν τα παιδιά σ' αυτές τις ηλικίες), παίρνει όλα τα απαραίτητα συστατικά επειδή θηλάζει.

 

Και ψυχολογικά, μας έχει βοηθήσει πολύ στην αντιμετώπιση της ζήλειας προς τη μικρότερη αδελφούλα.

[jackrussel]

Mήπως το να σταματήσεις να το θηλάζεις ενώ δεν είναι έτοιμο να το αναστέλλει από το να προχωρήσει σε άλλα πράγματα;

Την απάντηση για το αν η φύση έχει όριο αποθηλασμού την έβαλα για εκείνα τα ποστ που υποστηρίζουν ότι αν αφήσουμε ένα παιδί μόνο του να αποφασίσει πότε θα αποθηλάσει, τότε εκείνο θα θηλάζει μέχρι τα βαθεια γεράματα.

Για τα υπόλοιπα, δεν έχω άποψη, καθώς στην πραγματικότητα (και έτσι είναι και στη φύση) η δυάδα μαμάς και μωρού καθορίζουν το χρόνο θηλασμού. Τόσο στους ανθρώπους όσο και στα ζώα που δεν επηρρεάζονται από άλλους παράγοντες, εκτός από αυτά που ζούνε σε αιχμαλωσία, ο αποθηλασμός γίνεται με πολλούς τρόπους. Είτε αποφασίζεται από τη μαμά προτού το παιδί να είναι έτοιμο (υπάρχουν πολλά παραδείγματα ζώων που αποθηλάζουν τα μικρά τους ενώ εκείνα δείχνουν ότι θέλουν ακόμα να θηλάζουν), ή η μαμά αποφασίζει να ακολουθήσει το παιδί και να αποθηλάσει όταν εκείνο είναι έτοιμο.

Όταν όμως γράφει μία μαμά που νιώθει ότι είναι φυσιολογικό και καλό να θηλάζει το 4 ετών παιδί της, αλλά ο περίγυρος της επιτίθεται αναφέροντας πως αυτό δεν είναι φυσιολογικό ή είναι αρρωστημένο και θα δημιουργήσει προβλήματα στο παιδί, καλό είναι εδώ που το αναφέρει και ρωτάει για τη φυσιολογικότητα ή μη του πράγματος να απαντηθεί η απορία της σωστά, ότι δηλαδή ναι, είναι φυσιολογικότατο για τον άνθρωπο να θηλάζει σ' αυτή την ηλικία και ακόμα παραπάνω, ότι καλύπτει έτσι βασικές του ανάγκες που θα του επιτρέψουν να προχωρήσει με ασφάλεια ψυχολογική στην ωρίμανση, παρά το γεγονός ότι η σημερινή κοινωνία (και κυρίως στον δυτικό κόσμο) το θεωρεί αυτό αρρωστημένο. Πριν μερικές δεκαετίες θεωρούταν αρρωστημένο να φοράνε πχ οι γυναίκες παντελόνια ή να πηγαίνουν στο πανεπιστήμιο και πολλά άλλα. Δεν είναι τόσο τραγικό να μη συμφωνούμε σε όλα με την κρατούσα άποψη της κοινωνίας ή τα παιδιά μας να έχουν να αντιμετωπίσουν σε κάποια φάση της ζωής τους το γεγονός ότι κάποια πράγματα τα κάνουν διαφορετικά από άλλους. Νομίζω ότι μπορεί να είναι και χρήσιμο μάθημα γι' αυτά, ώστε να μάθουν να αντιμετωπίζουν διάφορες καταστάσεις και κυρίως, να υποστηρίζουν τα πιστεύω τους, τη γνώμη τους και αυτό που θεωρούν σωστό, χωρίς να συμβιβάζονται ή (αν τυχόν πέσουν σε περιβάλλον πολύ φανατικό), να μάθουν να κρατούν κάποια πράγματα για τον εαυτό τους, κι αυτό χρήσιμη ικανότητα είναι δεν συμφωνείτε;

 

συμφωνω σε ολα, αφορμη παιρνουμε απο τη φιλη μας για να εκφρασουμε ανησυχιες, εκεινη προφανως θα δει τι θα κανει σε συναρτηση με τις αναγκες του παιδιου της τη σχεση τους, την κοσμοθεωρεια της κλπ

 

επισης συμφωνω οτι αν κοβεις το παιδακι απο το θηλασμο χωρις να ειναι ετοιμο κι αυτο μπορει να αφησει αρνητικη εγγραφη μεσα του,,,γι αυτο κι εγω μεσα μου εχω τα 2 χρονια ως σημειο αναφορας,,απο κει και υστερα καλο ειναι να ενθαρρυνουμε την απομακρυνση ηπια και ομαλα απο το στηθος της μαμας, οχι απο το γαλα αλλα απο το στηθος, γνωμη μου,,,αυτη βεβαια η ηπια απομακρυνση μπορει να σε φτασει στα 4 χρονια ολοκληρωτικου αποθηλασμου με αυτην την εννοια οκ

 

αρα απο μια στιγμη κι υστερα, εγω το τοποθετω στα 2 χρονια αλλες νωριτερα η αργοτερα η οδηγια ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΔΕΝ ΑΡΝΟΥΜΑΙ γινεται νομος απαραβατος

 

Υπαρχουν αληθεια ομως μαμαδες που παρολο που το παιδακι, μωρακι περαν του ετους ενοειται , χανει το ενδιαφερον για το στηθος να προσπαθουν παση θυσια να το κρατησουν εκει???εχω διαβασει ιστοριες τετοιες εδω αρκετες,,μαμα με 4χρονο που δεν θελει αλλο κι εκενη να αναρωτιεται γιατι και τι να κανει για να επανελθει! εδω ποιανου αναγκη ειναι ο θηλασμος?

 

θεωρω οτι οταν το παιδι χανει το ενδιαφερον του το αφηνουμε ελευθερο

[sofuka]

αρα απο μια στιγμη κι υστερα, εγω το τοποθετω στα 2 χρονια αλλες νωριτερα η αργοτερα η οδηγια ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΔΕΝ ΑΡΝΟΥΜΑΙ γινεται νομος απαραβατος

 

Υπαρχουν αληθεια ομως μαμαδες που παρολο που το παιδακι, μωρακι περαν του ετους ενοειται , χανει το ενδιαφερον για το στηθος να προσπαθουν παση θυσια να το κρατησουν εκει???εχω διαβασει ιστοριες τετοιες εδω αρκετες,,μαμα με 4χρονο που δεν θελει αλλο κι εκενη να αναρωτιεται γιατι και τι να κανει για να επανελθει! εδω ποιανου αναγκη ειναι ο θηλασμος?

 

θεωρω οτι οταν το παιδι χανει το ενδιαφερον του το αφηνουμε ελευθερο

 

To δεν προσφέρω δεν αρνούμαι, είναι σαφώς μέθοδος αποθηλασμου και σίγουρα όλες οι μαμάδες που θηλάζουμε μεγαλύτερα παιδάκια το ακολουθούμε, η καθεμιά όποτε κρίνει ότι είναι καταλληλότερο. Πχ, εγώ πέρυσι πρόσφερα στην κόρη μου να θηλάσει αν χτύπαγε, φέτος δεν προσφέρω. Αρχικά εκείνη ζητούσε και ανταποκρινόμουν με αγκαλιές κλπ, τώρα δεν ζητάει να θηλάσει σε τέτοιες περιπτώσεις. Ζητάει όμως όταν στενοχωριέται (πχ όταν θεωρεί ότι την έχω μαλώσει άδικα) και σε αυτη την περίπτωση ανταποκρίνομαι. Κάποια στιγμή θα σταματήσει κι αυτό, είτε από εμένα ή από εκείνη, μάλλον από εκείνη απ' ότι βλέπω, γιατί τώρα τελευταία δεν ζητάει πάντα, το ξεπερνάει και χωρίς θηλασμό.

Το να ανησυχεί μια μαμά που το παιδί της αποθηλάζει στο έτος είναι φυσιολογικό. Δεν είναι καλό να αποθηλάσει στο έτος, για πολλούς λόγους, και διατροφικούς και ψυχολογικούς, άλλο αν εμείς το θεωρούμε εντάξει σαν κοινωνία. Το να στενοχωριέται μια μαμά με παιδι 4 ετών και να προσπαθεί να το παρατείνει, δεν το έχω δει εδώ... ίσως να μου έχει ξεφύγει! Η στενοχώρια της μαμάς από μια άποψη είναι κατανοητή, γιατί κλείνει ένας κύκλος και σαφώς η μαμά συγκινείται (όπως συγκινούμαστε όταν το παιδί πάει στο νηπιαγωγείο κλπ). Τώρα το να προσπαθεί, παρά τη θέληση του παιδιού να το παρατείνει, ok, δεν είναι σαφώς υγιές, αλλά όσο και να προσπαθεί δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτεί το παιδί. Υπάρχουν μαμάδες που είναι υπερβολικές (όπως πχ μαμάδες που δίνουν σε τρίχρονα αλεσμένη τροφή -εκτός αν συντρέχει ιατρικός λόγος-). Μπορεί λοιπόν και μια θηλάζουσα μαμά να είναι υπερβολική.

[Rea_1971]

κατι δηλαδη εγκαταλειπει κατι αλλο κερδιζει μεγαλωνοντας

 

 

καμιά φορά βρίσκω τόση σοφία σε λίγες λέξεις...

[tot72]

To δεν προσφέρω δεν αρνούμαι, είναι σαφώς μέθοδος αποθηλασμου και σίγουρα όλες οι μαμάδες που θηλάζουμε μεγαλύτερα παιδάκια το ακολουθούμε, η καθεμιά όποτε κρίνει ότι είναι καταλληλότερο. Πχ, εγώ πέρυσι πρόσφερα στην κόρη μου να θηλάσει αν χτύπαγε, φέτος δεν προσφέρω. Αρχικά εκείνη ζητούσε και ανταποκρινόμουν με αγκαλιές κλπ, τώρα δεν ζητάει να θηλάσει σε τέτοιες περιπτώσεις. Ζητάει όμως όταν στενοχωριέται (πχ όταν θεωρεί ότι την έχω μαλώσει άδικα) και σε αυτη την περίπτωση ανταποκρίνομαι. Κάποια στιγμή θα σταματήσει κι αυτό, είτε από εμένα ή από εκείνη, μάλλον από εκείνη απ' ότι βλέπω, γιατί τώρα τελευταία δεν ζητάει πάντα, το ξεπερνάει και χωρίς θηλασμό.

Το να ανησυχεί μια μαμά που το παιδί της αποθηλάζει στο έτος είναι φυσιολογικό. Δεν είναι καλό να αποθηλάσει στο έτος, για πολλούς λόγους, και διατροφικούς και ψυχολογικούς, άλλο αν εμείς το θεωρούμε εντάξει σαν κοινωνία. Το να στενοχωριέται μια μαμά με παιδι 4 ετών και να προσπαθεί να το παρατείνει, δεν το έχω δει εδώ... ίσως να μου έχει ξεφύγει! Η στενοχώρια της μαμάς από μια άποψη είναι κατανοητή, γιατί κλείνει ένας κύκλος και σαφώς η μαμά συγκινείται (όπως συγκινούμαστε όταν το παιδί πάει στο νηπιαγωγείο κλπ). Τώρα το να προσπαθεί, παρά τη θέληση του παιδιού να το παρατείνει, ok, δεν είναι σαφώς υγιές, αλλά όσο και να προσπαθεί δεν υπάρχει περίπτωση να το δεχτεί το παιδί. Υπάρχουν μαμάδες που είναι υπερβολικές (όπως πχ μαμάδες που δίνουν σε τρίχρονα αλεσμένη τροφή -εκτός αν συντρέχει ιατρικός λόγος-). Μπορεί λοιπόν και μια θηλάζουσα μαμά να είναι υπερβολική.

Επειδή αυτό με προβληματίζει ακόμα πιο πολύ ρωτάω...Γιατί προσφέρεις τροφή στο παιδί όταν χτυπάει ή όταν στεναχωριέται;Προσωπικά βρίσκω λάθος να συνδέεται η τροφή με άλλου είδους ανάγκες πέραν της πείνας.

[jackrussel]

Επειδή αυτό με προβληματίζει ακόμα πιο πολύ ρωτάω...Γιατί προσφέρεις τροφή στο παιδί όταν χτυπάει ή όταν στεναχωριέται;Προσωπικά βρίσκω λάθος να συνδέεται η τροφή με άλλου είδους ανάγκες πέραν της πείνας.

 

δεν τρωμε μονον επειδη πειναμε, για να μην παιθανουμε δηλαδη,,,η σχεση με το φαι ειναι σχεση απολαυσης ευχαριστησης και παρηγοριας,,κι οχι μονον για τα μωρουλια,,αν ηταν θα τρωγαμε καθε βραδυ στι 8 σαν τα σκυλια σε μια γαβαθα ενα ξεροκομματο χωρις να κοιταμαι κανεναν στα ματια

 

δεν νομιζω οτι το δυχρονο παρηγορειται απο το φαι αλλα απο την επαφη με την μαμα που ειναι διαθεσιμη μεσα απο αυτην την πραξη του θηλασμου να παρηγορησει,,,ειναι καλο αρκει να μπορει να παρηγορησει και με αααλλλλους τροπους

[Rea_1971]

Επειδή αυτό με προβληματίζει ακόμα πιο πολύ ρωτάω...Γιατί προσφέρεις τροφή στο παιδί όταν χτυπάει ή όταν στεναχωριέται;Προσωπικά βρίσκω λάθος να συνδέεται η τροφή με άλλου είδους ανάγκες πέραν της πείνας.

 

Φίλη tot, ο θηλασμός δεν είναι απλά τροφή. Είναι σχέση ζωής, ειναι επαφή, είναι παρηγοριά, είναι μοίρασμα, είναι δόσιμο, είναι επικοινωνία.

Αυτή τη δίοδο μόνο μια μάνα που θήλασε μπορεί να καταλάβει. Κανένας άλλος δεν μπορεί να δει τον θηλασμό πέραν από τον απλό ρόλο του ταίζω...

[Μαρια.X]

Φίλη tot, ο θηλασμός δεν είναι απλά τροφή. Είναι σχέση ζωής, ειναι επαφή, είναι παρηγοριά, είναι μοίρασμα, είναι δόσιμο, είναι επικοινωνία.

Αυτή τη δίοδο μόνο μια μάνα που θήλασε μπορεί να καταλάβει. Κανένας άλλος δεν μπορεί να δει τον θηλασμό πέραν από τον απλό ρόλο του ταίζω...

 

 

Αυτο ακριβως!!!

[sofuka]

αλλά δεν θα θελα να μαι στεναχωρημένη και να το ρίχνω στο φαγητό για παρηγοριά.

Από την άλλη τον μηχανισμό του θηλασμού δεν τον ξέρω.Η μικρή μου όταν κλαίει συνήθως παρηγοριέται με παιχνίδια,πετάγματα ψηλά και περπάτημα πέρα δώθε και ωοωοωοωο.Ούτε πιπίλα δεν θέλει ο τσογλανος.Μου την πετάει στα μούτρα.

 

Στην ερώτησή σου απαντήσανε οι κοπέλες παραπάνω. Ο θηλασμός δεν είναι μόνο τροφή, είναι όλα αυτά που περιέργαψαν οι κοπέλες συν ένα πολύτιμο εργαλείο της μητέρας ώστε να ηρεμεί τα μωρά, αλλά και τα μεγαλύτερα παιδιά της. Από την προσωπική μου εμπειρία, καθώς τα 3 πρώτα παιδιά μου τα θήλασα μόνο μέχρι 7 και 9 μηνών, οπότε μετά χρησιμοποιούσα όλα αυτά που περιγράφεις κι εσύ, ο θηλασμός είναι πολύ πιο πετυχημένος τρόπος παρηγοριάς. Και πολύτιμος για τους προγόνους μας που έπρεπε πάση θυσία να έχουν τις περισσότερες ώρες ήσυχα μωρά τα οποία να μην πολυακούγονται, αλλιώς θα είχαν συνέπειες από τους θηρευτές (μιλάω για τους πολύυυ μακρινούς προγόνους μας). Επίσης, ένα μωρό που θηλάζει δεν θα παρηγορηθεί καθόλου με πετάγματα στον αέρα ή τραγούδια και κουνήματα ή ωωωω κλπ, γιατί ξέρει άλλον τρόπο. Σταδιακά, όσο μεγαλώνει και γίνεται νήπιο, αν συνεχίσει να θηλάζει, θα παρηγοριέται με τον θηλασμό, γιατί είναι μια επιβεβαίωση ότι η μαμά είναι κοντά του, ότι το αγαπάει, ότι το στηρίζει. Όπως ένα νήπιο που δεν θηλάζει παρηγοριέται με την αγκαλιά. Ο θηλασμός είναι απλά μια προέκταση της αγκαλιάς για τα νήπια που θηλάζουν, μια "ενισχυμένη" αγκαλιά. Η κόρη μου πέρυσι πχ που ήταν 3 δεν υπήρχε περίπτωση να χτυπήσει και να μη ζητήσει να θηλάσει. Φέτος είμαστε σχεδόν στο δεν υπάρχει περίπτωση να χτυπήσει και να ζητήσει να θηλάσει, της φτάνει μια αγκαλιά ή ένα χάδι. Μεγαλώνει και καθώς μεγαλώνει, δεν έχει πλέον ανάγκη τον θηλασμό για παρηγοριά. Άρα καμία εξάρτηση από τροφή ή οτιδήποτε άλλο δεν έχει αποκτήσει, πόσο μάλλον που χωρίς πίεση ή έστω με ήπια καθοδήγηση από πλευράς μου, αποφάσισε ότι δεν χρειάζεται τον θηλασμό για να παρηγορηθεί. Το ίδιο δεν γίνεται και με ένα νήπιο που δεν θηλάζει; Στην ηλικία των 3-4 μπορεί να ζητάει αγκαλιά και χάδια για να παρηγορηθεί, λίγο αργότερα, το πιθανότερο είναι ότι μπορεί άνετα να παρηγορηθεί με λίγες κουβέντες και μερικά χαδάκια, χωρίς αγκαλιά. Όλα τα παιδιά μεγαλώνουν και ωριμάζουν, και αυτά που θηλάζουν και αυτά που δεν θηλάζουν.

Τελος πάντων, δεν συνδέουν καθόλου την τροφή με την παρηγοριά, γιατί η κόρη μου, την ώρα που κλαίει, αν της προσφέρω το πιο δελεαστικό γι' αυτήν φαγητό απλά θα νευριάσει, αν της προσφέρω στήθος, θα το δεχτεί και θα ηρεμήσει. Αυτά, όπως είπα και στο προηγούμενο μήνυμά μου, μέχρι πριν λίγο καιρό, γιατί από ένα σημείο και μετά, σταμάτησα να προσφέρω το στήθος για παρηγοριά για το παραμικρό, μετά σταμάτησα να το προσφέρω και για πιο σοβαρές αιτίες. Τώρα σπάνια το ζητάει και από μόνη της για παρηγοριά, μερικές φορές το ζητάει, άλλοτε την αποπροσανατολίζω και άλλοτε, αν θεωρώ ότι είναι απαραίτητο στη δεδομένη χρονική στιγμή, το προσφέρω. Ο θηλασμός νηπίου είναι δυναμικό φαινόμενο και προσαρμόζεται τόσο στο χαρακτήρα και τις ανάγκες μαμάς και παιδιού, όσο και στις συνθήκες, αλλά και στις προσδοκίες μας. Μεγαλώνοντας λοιπόν το παιδάκι, η θηλάζουσα μαμά προσαρμόζει τη συμπεριφορά της, στο πότε, πώς και για ποιον λόγο θα προσφέρει στήθος, όπως ακριβώς και μία μη θηλάζουσα μαμά κάνει με άλλα πράγματα, όπως πχ το μπιμπερό, που μπορεί να αφήνει ένα μωρό 1 έτους να κοιμάται με το μπιμπερό στο κρεβάτι, αλλά όταν αυτό πάει 3-4 ετών, προσπαθεί να του δίνει το γάλα σε ποτήρι ή αν το παιδάκι επιμένει πολύ στο μπιμπερό, τουλάχιστον να μην το παίρνει στο κρεβάτι ή, άλλο παράδειγμα, μπορεί να κοιμίζει το λίγων μηνών ή 1 έτους μωρό της αγκαλιά με κούνημα, αλλά το 3-4 ετών με παραμύθια κλπ. Ο θηλασμός του νηπίου έχει μεγάλες διαφορές σε σχέση με τον θηλασμό του βρέφους.

 

Ellemphriem, εγώ χάρηκα που έγραψες αυτά που έγραψες, γιατί μας δόθηκε η ευκαιρία να μιλήσουμε λίγο για το μηχανισμό του θηλασμού και το πως εξελίσσεται μεγαλώνοντας το παιδί.

[Stap]

Να πω κι εγώ εδώ την άποψή μου ως θηλάζουσα. Η οποία άποψη μάλιστα άλλαξε αρκετά από την εγκυμοσύνη μέχρι και τώρα που το παιδάκι μου είναι 2 ετών (σε 2 εβδομάδες).

 

Όπως είπε και μια κοπέλα πιο πάνω, όσες δε θήλασαν δε γνωρίζουν ότι ο θηλασμός είναι μία σχέση, δεν είναι απλώς "δίνω στο παιδί γάλα κι απλώς επιλέγω να είναι το δικό μου αντί του εμπορίου". Η προηγούμενη άποψη ήταν αυτή που είχα κι εγώ αρχικά για το θηλασμό. Κατά την εγκυμοσύνη μου. Οπότε και σκεφτόμουν να θηλάσω το "υποχρεωτικό" 6μηνο (υποχρεωτικό με την έννοια του ότι για να πάρει ένα μωρό αυτής της ηλικίας κάτι άλλο απ' το μητρικό χρειάζεται ιατρική παρακολούθηση, να προτείνει ο ιατρός γάλα, να μας πει πόσο να δίνουμε κλπ κλπ και να το αγοράσω από φαρμακείο). Μ' έπιασε το πατριωτικό κι έλεγα, "δεν κατάλαβα, δεν έχει μάνα το παιδί μου και θα το ταϊσω σκόνες κλπ κλπ...". όπως τα ζωάκια που βλέπω στα ντοκυμαντέρ, που δεν έχουν πια τη μαμά τους και τα ταϊζουν με μπιμπερό"....έλεγα τότε.

Έλα όμως που όταν έγινε 6 μηνών....προς έκπληξή μου, το μωρό εξακολουθούσε να είναι μωρό και να χρειάζεται το γάλα και το στήθος το ίδιο για φαγητό αλλά και για άλλους λόγους. Έλειπα λίγη ώρα, μόλις επέστρεφα ήθελε στήθος, πονούσε, στήθος, μάθαινε κάτι καινούργιο, στήθος... κλπ κλπ. Οπότε διαβάζοντας και περισσότερα πράγματα κατάλαβα (αυτό που είναι αυτονόητο, απλώς έχει πέσει τόσο χρήμα για να μας γίνει αυτή η πλύση εγκεφάλου για το τι είναι φυσιολογικό και τι όχι) ότι σε κάποια θέματα όπως αυτά η φύση έχει προνοήσει κι εδώ κι εκατομμύρια χρόνια έχει εξελίξει το είδος μας έτσι ώστε οι μητέρες να είναι "εξοπλισμένες" για να μεγαλώσουν τα μωρά τους με ασφάλεια.

 

Η ηλικία των 4ων ετών αναφέρεται συχνά ως μια ηλικία που συνήθως σταματούν μόνα τους τα παιδιά να θηλάζουν και συμπίπτει με το χρόνο που έχει ωριμάσει αρκετά το ανοσοποιητικό τους.

 

Τώρα πια, δεν με απασχολεί καθόλου ο αποθηλασμός. Με την έννοια του ότι όσο θέλει το παιδί θα θηλάσει. Έτσι απλά. Στους αιώνες αυτό γινόταν πάντα κι όλα τα άλλα πιστεύω είναι μύθοι.

 

Ξέρω ότι κάποιοι θα έχουν βαρεθεί τα διάφορα λινκς και υποδείξεις, απλώς το βάζω γιατί είναι σχετικό και έτυχε να το βρω σήμερα:

http://www.paidiatros.com/children/Thilasmos-Breastfeeding-Behaviour-Disorders/

μιλάει για μία έρευνα συγκριτική μεγάλης κλίμακας ανάμεσα σε παιδιά που θήλασαν (έστω και μαζί με ξένο) για λίγους μήνες σε σχέση με κάποια που δε θήλασαν και τις επιπτώσεις σε προβλήματα συμπεριφοράς των παιδιών στην ηλικία των 5 ετών. Πόσες ακόμη να είναι οι επιπτώσεις που απλώς δεν έχουν διερευνηθεί (ας κοιτάξει κανείς γύρω του την κοινωνία μας σήμερα και να τη συγκρίνει με κάποιες αρκετές δεκαετίες πριν - ψάξτε να δείτε τι συμβαίνει σε γουρούνια όταν σταματούν πρόωρα το θηλασμό...σκοτώνονται μεταξύ τους...)

 

Αυτό που θέλω απλώς να πω είναι ότι η άποψή μου είναι ότι είναι μία φυσική διαδικασία που όταν λειτουργήσει ελεύθερα χωρίς πιέσεις θα ολοκληρωθεί ομαλά, όπως είναι σχεδιασμένο να γίνει. Θα πρέπει να βγάλουμε απ' το μυαλό μας την εικόνα της δυτικής κοινωνίας που θέλει το γυναικείο σώμα αποκλειστικά ερωτικό αντικείμενο. Αυτό είναι νομίζω που κάνει τους ανθρώπους που δεν έχουν ζήσει το θηλασμό στην οικογένειά τους να τους φαίνεται "κάπως" ένα παιδί 1, 2, 3 ετών να θηλάζει. Είναι, φυσικά, κι ερωτικός ο ρόλος του σώματος της γυναίκας, απλώς όταν υπάρχει ένα παιδί είναι το σώμα αυτό που είναι κατάλληλα εξοπλισμένο για να προσφέρει ασφαλή τροφή, στοργή και την συναισθηματική ασφάλεια που χρειάζεται ώσπου να προχωρήσει στα επόμενα στάδια ανάπτυξής του. Και η μικρή μου εδώ και λίγους μήνες, δείχνει το στήθος μου και λέει: "μπουμπους" (ότι δηλαδή είναι δικά της), της είχα πει την πρώτη φορά: "είναι της μαμάς", επιμένει: "μπουμπούς"!

[mariazerta]

Άτιμο πληκτρολόγιο.Διαβάζω καμιά φορά αυτά που έγραψα κι είναι σαν να τα χει γράψει στρυφνή γεροντοκόρη...Κι εγώ όταν πεινάω γαριδάκια θα φάω όχι καρότο και σέλερι γιατί έχω υπεραναπτυγμένους γευστικούς κάλυκες αλλά δεν θα θελα να μαι στεναχωρημένη και να το ρίχνω στο φαγητό για παρηγοριά.

Από την άλλη τον μηχανισμό του θηλασμού δεν τον ξέρω.Η μικρή μου όταν κλαίει συνήθως παρηγοριέται με παιχνίδια,πετάγματα ψηλά και περπάτημα πέρα δώθε και ωοωοωοωο.Ούτε πιπίλα δεν θέλει ο τσογλανος.Μου την πετάει στα μούτρα.

ρε παιδακι μου πραγματικα τα κοριτσια μας πρεπει να γινουν φιλες:D:D ειναι λες κ καθε φορα αναφερεσαι στο δικο μου παιδι..σε αλλο ποστ σου διαβασα για το καθ.αυτοκ. κ τωρα αυτο!!! οταν εχει γκρινια τα πηγαινε ελα δεν σταματουν,οσο για την πιπιλα δεεεεεν το μωρο μου δεν την γουσταρει με τπτ!!! αφου καμια φορα λεω θα μου την βαλει υποθετο:lol:

[sofuka]

Άρα μια μαμά που δεν έχει θηλάσει νήπιο, δύσκολα μπορεί να καταλάβει το τι προσφέρει ο θηλασμός σε ένα νήπιο. Εγώ τουλάχιστον πριν το ζήσω με την κόρη μου, μόνο από την εμπειρία μου με τα αγόρια που θήλαζα μέχρι 7 και 9 μηνών όπως προανέφερα, δεν το καταλάβαινα, μάλιστα, τον γιο μου που αποθήλασα 9 μηνών, θεωρούσα τότε πως ήταν και πολύ. Αν συμμετείχα τότε σ' αυτή τη συζήτηση σίγουρα θα απαντούσα διαφορετικά. Πολλά πράγματα λοιπόν είναι και θέμα βιωμάτων.

Ξέρω πως κι εσύ το πρώτο παιδί δεν το έχεις θηλάσει τόσο καιρό όσο το δεύτερο, δεν ξέρω αν είδες διαφορές στην επικοινωνία σου με τα δύο παιδιά και στο πως λειτουργούσες ως μαμά, εγώ είδα μεγάλες διαφορές. Μπορεί να μην οφείλονταν όλες στον θηλασμό, μπορεί να ήταν ένα κράμμα τόσο του θηλασμού, όσο και του γεγονότος ότι ήμουν πιο έμπειρη, πιο μεγάλη, πιο χαλαρή πιο, πιο... κλπ. Δεν θα μπορούσα ποτέ να ξέρω. Αλλά σίγουρα ο θηλασμός επηρέασε τον τρόπο που αλληλεπιδρούσα με το παιδί μου που θήλασα πέραν των 2 ετών πχ και των παιδιών που θήλασα μέχρι μερικών μηνών. Όπως και είδα διαφορές στο πώς αλληλεπιδρούσα με τα μωρά μου που θήλασα αποκλειστικά μέχρι 6 μηνών (το 2ο και το 5ο) και με τα μωρά που έδινα συμπλήρωμα (1ο, 3ο, 4ο στην οποία μετά έκανα επαναγαλακτισμό και θηλάζει ακόμα 4 ετών).

[sofuka]

Τωρα ο καθεναςτο βλεπει αλλιως, πιθανως οι μαμαδες που λενε οτι δε θα θηλαζαν ενα παιδι μεγαλυτερο ων δυο ετων να μην του εδιναν και μπιμπερο,εγω εχω αλλη φιλοσοφια περι ανεξαρτητοποιησης και μεγαλωματος και εχει λειτουργησει καταπληκτικα για τη δικη μας οικογενεια.

 

Nαι, κι εγώ στα παιδιά μου που δεν θήλαζαν άφηνα το μπιμπερό μέχρι μεγάλη ηλικία και επενέβαινα ήπια μετά τα 3-4 ώστε να το σταματήσουν, το ίδιο και με το πιπίλισμα του δαχτύλου, ενώ δεν έδωσα σε κανένα πιπίλα. Αλλά το στήθος δεν έχει να κάνει με το αν το κρατάει μόνο του το παιδί ή όχι... το στήθος είναι... μαμά, όπως και να το κάνουμε... Δεν ξέρω, ίσως εγώ να απομακρύνθηκα πιο γρήγορα από τα παιδιά που έπαιρναν μπιμπερό σε σχέση με άλλες μαμάδες και να βλέπω τώρα διαφορά με αυτά που θηλάζουν... Ποτέ δεν θα ξέρω με σιγουριά...

 

Η αληθεια παντως ειναι οτι αν ο γιος μου ξαφνικα ξεχασει το στηθος θα χορευω στο τραπεζι απο τη χαρα μου, δεν υπαρχει περιπτωση να του το θυμισω.... Πως θα συνεχισουμε;; Δεν ξερω, οδευουμε καλα νομιζω και θα τη βρουμε την ακρη παρεουλα

 

Το ίδιο σκεφτόμουν κι εγώ όσο θήλαζα στην εγκυμοσύνη, που ήταν πολύ ενοχλητικό. Βέβαια, τότε η κόρη μου ήταν φανατική, θήλαζε κανονικά ακόμα κι όταν δεν είχα γάλα τους τελευταίους μήνες, εκεί που άλλο παιδί θα είχε αποθηλάσει. Καθόλου έτοιμη δεν ήταν για αποθηλασμό. Τώρα, μετά από μια αύξηση των θηλασμών λόγω ζήλειας για το νέο μωρό και αφού ησύχασε σιγά σιγά και ένιωσε πάλι σίγουρη, βλέπω το πρωτοφανές για εκείνη να ξεχνά να θηλάσει κάποια βράδυα ή κάποια πρωινά (βέβαια, άμα βαριέται και δεν έχει τι να κάνει και κάνω το λάθος να είμαι καθιστή ζητάει να θηλάσει, αλλά πλέον όχι άμα θηλάζει το μωρό, του δίνει προτεραιότητα). Αν πίεζα λίγο, σίγουρα θα αποθήλαζε γρήγορα. Δεν θέλω να πιέσω, αφού βλέπω ότι εκείνη ξέρει τι κάνει, το έχω αφήσει πάνω της!

 

Συγνώμη και για το off topic!

[miriki]

 

αρα απο μια στιγμη κι υστερα, εγω το τοποθετω στα 2 χρονια αλλες νωριτερα η αργοτερα η οδηγια ΔΕΝ ΠΡΟΣΦΕΡΩ ΔΕΝ ΑΡΝΟΥΜΑΙ γινεται νομος απαραβατος

 

 

Το ξεκίνησα στα πρώτα του γεννέθλια και εννοείται ότι το συνεχίζω. Έχω προσθέσει και τον "ακάθιστο ύμνο" και τη χρονοκαθυστέρηση και το μέτρημα. Παρόλα αυτά συνεχίζει να θηλάζει πριν κοιμηθεί και μόλι ξυπνήσει και το μεσημέρι και το βράδυ και πάντα ζητάει στις δύσκολες ώρες του. Αυτό μου λέει εμένα ότι ακόμη δεν είναι έτοιμος. Τον ενθαρρύνω να κάνει άλλα πράγματα αλλά δεν τον αποθαρρύνω να θηλάσει. Απλά δεν το προτείνω εγώ.

 

Δηλαδή μπορεί να κάνεις πολλά πράγματα για να προχωρήσει το παιδί, αλλά αν το παιδί δεν θέλει, δεν θέλει.....

[jackrussel]

Το ξεκίνησα στα πρώτα του γεννέθλια και εννοείται ότι το συνεχίζω. Έχω προσθέσει και τον "ακάθιστο ύμνο" και τη χρονοκαθυστέρηση και το μέτρημα. Παρόλα αυτά συνεχίζει να θηλάζει πριν κοιμηθεί και μόλι ξυπνήσει και το μεσημέρι και το βράδυ και πάντα ζητάει στις δύσκολες ώρες του. Αυτό μου λέει εμένα ότι ακόμη δεν είναι έτοιμος. Τον ενθαρρύνω να κάνει άλλα πράγματα αλλά δεν τον αποθαρρύνω να θηλάσει. Απλά δεν το προτείνω εγώ.

 

Δηλαδή μπορεί να κάνεις πολλά πράγματα για να προχωρήσει το παιδί, αλλά αν το παιδί δεν θέλει, δεν θέλει.....

 

κι εγω καπως ετσι το βλεπω και καπως ετσι κινουμαι,,,παντως κοριτσια ο φανατικος βυζολατρης μου τις τελευταιες 4 μερες θηλαζει ελαχιστα σε σχεση με πριν,,,,αντε να δουμε,,,,

[Niki81]

Κι εγω τωρα και θηλαζω αλλα του δινω και φρεσκο...με ποτηρι ομως...μπιμπερο δε θελει.Οποτε παιρνει το ποτηρακι του στο χερι και το πινει μονος του...δε χρειαζεται να τον ταισω...οποτε καμια σχεση και για μενα.Τωρα σε μικρο μωρακι που αναγκαστικα το ταιζεις δε μπορω να ξερω πως ειναι.

[Stap]

Το ξεκίνησα στα πρώτα του γεννέθλια και εννοείται ότι το συνεχίζω. Έχω προσθέσει και τον "ακάθιστο ύμνο" και τη χρονοκαθυστέρηση και το μέτρημα. Παρόλα αυτά συνεχίζει να θηλάζει πριν κοιμηθεί και μόλι ξυπνήσει και το μεσημέρι και το βράδυ και πάντα ζητάει στις δύσκολες ώρες του. Αυτό μου λέει εμένα ότι ακόμη δεν είναι έτοιμος. Τον ενθαρρύνω να κάνει άλλα πράγματα αλλά δεν τον αποθαρρύνω να θηλάσει. Απλά δεν το προτείνω εγώ.

 

Δηλαδή μπορεί να κάνεις πολλά πράγματα για να προχωρήσει το παιδί, αλλά αν το παιδί δεν θέλει, δεν θέλει.....

Τώρα που το σκέφτομαι, κάτι τέτοιο κάνω κι εγώ τελευταία, εδώ και κάποιους μήνες, χωρίς πραγματικά να το σκεφτώ συνειδητά ότι εφάρμοζα το δεν προσφέρω, δεν αρνούμαι. Κυρίως επειδή οι δραστηριότητες με τις οποίες ασχολείται το παιδί κι εγώ μαζί του είναι πολύ περισσότερες και εύκολα ξεχνιέται...αλλά όταν θέλει θέλει.

 

Είχα γράψει μάλιστα σε ένα άλλο θέμα για το αν έχω γάλα γιατί δεν αισθάνομαι πλέον το letdown κι αναρωτιόμουν μήπως δεν έχω πια γάλα. Εκείνο που με ανησύχησε είναι όχι να μην αποθηλάσει το παιδί και "ξεκολλήσει" από επάνω μου αλλά γιατί έβλεπα το τελευταίο διάστημα να το επιζητά και να κάνει πολλούς θηλασμούς και με προβλημάτιζε το αν ήθελε αλλά δεν έβρισκε γάλα. Νομίζω, μάλιστα, ότι μετά από κάποια ηλικία που τρέχει εδώ κι εκεί το "προσφέρω" δεν έχει την ίδια έννοια όπως όταν είναι πολύ μικρότερα. Απλώς προσφέρω τις ώρες που ξέρω ότι σίγουρα θέλει (αν δεν προσφέρω εγώ π.χ. στις 13.00 όπου και να είναι - εντός σπιτιού - θα ζητήσει μόνη της) ή στις 19.30 ακριβώς όπου και ξεκινάει η διαδικασία ύπνου, το ίδιο και κάποιες άλλες συγκεκριμένες ώρες μέσα στη μέρα.

 

Δεν ξέρω πώς το φαντάζονται όσες δεν το θεωρούν "σωστό" το να θηλάζει ένα μεγαλύτερο του π.χ έτους παιδί...Με το ζόρι πάντως θηλασμός δε γίνεται απ' όσο έδειξε η δική μου εμπειρία. Δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος με το ζόρι να αναγκάσει το παιδί να θηλάσει (ούτε τη μητέρα...). Δεν γίνεται να αναγκάσει κάποιος το παιδί να θηλάζει μέχρι τα 3 ή τα 4.

 

Πάντως να προσθέσω και κάτι γενικό στην όλη συζήτηση και για την παρούσα και για άλλες παρόμοιες. Επειδή ο θηλασμός είναι μία εμπειρία, θεωρώ ότι οι απόψεις όσων δεν τον έχουν ζήσει (και στις αντίστοιχες ηλικίες που συζητιέται) δεν μπορούν να απαντήσουν σε θέματα που αφορούν τον ίδιο το θηλασμό όπως αυτό αλλά και πολλά άλλα που διαβάζω κατά καιρούς στο φόρουμ. Δηλαδή, για να δώσω ένα ανάλογο παράδειγμα, σε μία συζήτηση για τα ταξίδια με αεροπλάνο δεν μπορεί να δοθεί κατάλληλη απάντηση από κάποιον που δεν ταξίδεψε ποτέ με αεροπλάνο με το να χρησιμοιεί την εμπειρία του με άλλα μέσα ταξιδιού, ειδικά για να συμβουλέψει κάποιον που ρωτάει για κάποια ειδική παράμετρο του αεροπορικού ταξιδιού.

[Stap]

Και να προσθέσω, επίσης, ότι τον ίδιο τελευταίο καιρό όταν ζητάει ρωτάω μήπως και θέλει νερό ή φαγητό. Αρκετές φορές συμβαίνει και αυτό, να ξεχνιέται όταν παίζει, να ζητάει στήθος αλλά όταν ρωτάω αν θέλει νερό ειδικά, λέει, ότι θέλει νερό, σαν να της το υπενθυμίζω. Ή και με το φαγητό, ρωτάω, θέλεις μήπως να φας φαγητό (εκτός των "κανονικών" γευμάτων μέσα στη μέρα όπου τρώμε πρωινό, μεσημερινό, βραδυνό και σνακ-φρούτα ενδιάμεσα κλπ όπου τρώει); Και τότε αρκετές φορές με παίρνει απ' το χέρι και με τραβάει προς την κουζίνα ή μου λέει κάτι που θέλει π.χ. πράσσο, τοστ, μπανάνα κλπ

Κι αυτό είναι ένα απ' αυτά που κάνω για να "προχωρήσει" το παιδί όπως λέει η miriki. Αλλά τις πιο πολλές φορές, παρόλο που ρωτάω για εναλλακτικές...επιμένει, "γάλα".

[mmdad]

Το forum ειναι για ανταλλαγη αποψεων σωστα? Και επειδη opinions are like asses; everyone has one! (το θελετε μεταφρασμενο?). Ειπα να πω και εγω την δικη μου...

Το θεμα δεν ειναι ποσες θηλασαν για τεσσερα ή περισσοτερα χρονια για να δικαιουνται να απαντησουν μονο οσες θηλασαν τεσσερα ή περισσοτερα χρονια.

Το τι ειναι φυσιολογικο ειναι σχετικο. Οποιος νομιζει οτι κατι δεν ειναι φυσιολογικο ή δεν το κανει, ή προσπαθει να το σταματησει ή το κανει και δεν το λεει στην αγορα...

Ο Π.Ο.Υ εχει οδηγιες για διαφορα θεματα και μπορουμε να επιλεξουμε τι θα ακολουθησουμε και τι οχι (Αληθεια τι λεει για τα εμβολια?) και φυσικα ανεφεεται σε ολες τις χωρες του κοσμου. Αμα δεν εχω να το ζησω οχι μονο μεχρι τα 4 αλλα μεχρι και τα 14 θα τα θηλασω! και το αιμα μου θα τους δωσω για να ζησουν (μου ειχε κανει εντυπωση σε καποιο σεισμο στην Αρμενια μαλλον την δεκαετιοα του 80 που μια μανα εσωσε το μωρακι της δινοντας του σταγονες απο το αιμα της μεχρι να τους βγαλουν απο τα συντριμια).

Εγω τον πρωτο δεν τον θηλασα αντλουσα μεχρι που εγινε 7 μηνων και τον δευτερο τον θηλασα μεχρι 10 μηνων. Και τις δυο φορες σταματηασ για προσωπικου λογος και οχι γιατι δεν ειχα γαλα.

Οταν κλαινε γιατι πχ επεσαν και χτυπησαν ή τρομαξαν τους σφιγκω στον κορφο μου και τους δινω λιγο νερακι, δεν τους δινω (ουτε τους εδωσα ποτε) γαλα ή μπισκοτα. Επισεις μια και δν πινουν πλεον απο το μπιμπερο δικαιουμε να μην θεωρο φυσιολογικο να θηλαζουν τα τετραχρονα για να κοιμηθουν?

Εγω τους δικους μου τους βλεπω "μεγαλους". Σε αυτη την ηλικια που ειναι τωρα ο μεγαλος μου με απασχολει το πως παει το σχολειο, αν πρεπει να του δωσω χαρτζιλικι για να ψωνησει απο το κυλικιο και αν τελικα θα κανει τενις ή πρεπει να επιμεινω στην κολυμβηση και οχι αν θα θηλασει...

Και ο μικρος μου ομως ειναι πια παιδακι. Εχει βγαλει τις πανες, εχει τους φιλους του στο σχολειο, ξερει που ειναι ο παγος και η κρεμα να βαλει οταν χτυπησει..

Κονανικα θα επρεπε να τρωνε απο ολα και ελπιζω να μην παρουν τα δικα μου αντισωματα (ενας χρονια συναχωμενος στο σπιτι ειναι αρκετος)..

Και για να πω την γνωμη μου και εμενα υπερβολικο μου φαινεται ο θηλασμος στα 4 αλλα και τι με νοιαζει? Αν θα εχει ψυχολογικα προβληματα? Αφου απαντησε ο ψυχολογος και απορυφθηκε η αποψη του μπορουμε οι κοινοι θνητοι να εχουμε αποψη? Αλλωστε ολες οι αγορομανες απο τις νυφες μας θα κριθουμε στο μελλον...

[ERIANTON]

Το forum ειναι για ανταλλαγη αποψεων σωστα? Και επειδη opinions are like asses; everyone has one! (το θελετε μεταφρασμενο?). Ειπα να πω και εγω την δικη μου...

Το θεμα δεν ειναι ποσες θηλασαν για τεσσερα ή περισσοτερα χρονια για να δικαιουνται να απαντησουν μονο οσες θηλασαν τεσσερα ή περισσοτερα χρονια.

Το τι ειναι φυσιολογικο ειναι σχετικο. Οποιος νομιζει οτι κατι δεν ειναι φυσιολογικο ή δεν το κανει, ή προσπαθει να το σταματησει ή το κανει και δεν το λεει στην αγορα...

Ο Π.Ο.Υ εχει οδηγιες για διαφορα θεματα και μπορουμε να επιλεξουμε τι θα ακολουθησουμε και τι οχι (Αληθεια τι λεει για τα εμβολια?) και φυσικα ανεφεεται σε ολες τις χωρες του κοσμου. Αμα δεν εχω να το ζησω οχι μονο μεχρι τα 4 αλλα μεχρι και τα 14 θα τα θηλασω! και το αιμα μου θα τους δωσω για να ζησουν (μου ειχε κανει εντυπωση σε καποιο σεισμο στην Αρμενια μαλλον την δεκαετιοα του 80 που μια μανα εσωσε το μωρακι της δινοντας του σταγονες απο το αιμα της μεχρι να τους βγαλουν απο τα συντριμια).

Εγω τον πρωτο δεν τον θηλασα αντλουσα μεχρι που εγινε 7 μηνων και τον δευτερο τον θηλασα μεχρι 10 μηνων. Και τις δυο φορες σταματηασ για προσωπικου λογος και οχι γιατι δεν ειχα γαλα.

Οταν κλαινε γιατι πχ επεσαν και χτυπησαν ή τρομαξαν τους σφιγκω στον κορφο μου και τους δινω λιγο νερακι, δεν τους δινω (ουτε τους εδωσα ποτε) γαλα ή μπισκοτα. Επισεις μια και δν πινουν πλεον απο το μπιμπερο δικαιουμε να μην θεωρο φυσιολογικο να θηλαζουν τα τετραχρονα για να κοιμηθουν?

Εγω τους δικους μου τους βλεπω "μεγαλους". Σε αυτη την ηλικια που ειναι τωρα ο μεγαλος μου με απασχολει το πως παει το σχολειο, αν πρεπει να του δωσω χαρτζιλικι για να ψωνησει απο το κυλικιο και αν τελικα θα κανει τενις ή πρεπει να επιμεινω στην κολυμβηση και οχι αν θα θηλασει...

Και ο μικρος μου ομως ειναι πια παιδακι. Εχει βγαλει τις πανες, εχει τους φιλους του στο σχολειο, ξερει που ειναι ο παγος και η κρεμα να βαλει οταν χτυπησει..

Κονανικα θα επρεπε να τρωνε απο ολα και ελπιζω να μην παρουν τα δικα μου αντισωματα (ενας χρονια συναχωμενος στο σπιτι ειναι αρκετος)..

Και για να πω την γνωμη μου και εμενα υπερβολικο μου φαινεται ο θηλασμος στα 4 αλλα και τι με νοιαζει? Αν θα εχει ψυχολογικα προβληματα? Αφου απαντησε ο ψυχολογος και απορυφθηκε η αποψη του μπορουμε οι κοινοι θνητοι να εχουμε αποψη? Αλλωστε ολες οι αγορομανες απο τις νυφες μας θα κριθουμε στο μελλον...

νομιζω δεν εχω διαβασει κατι σωστοτερο........

απο την αρχη εως το τελος!!!εισαι απολυτα σωστη,για μενα

[Mammy in love]

Εγώ βρε κοριτσάρες να ρωτήσω κάτι άσχετο;Η ερώτηση μου αφορά όσες θηλάζουν τα μικρά τους πέραν των 2ετών.Πόσο συχνά κατά την διάρκεια του 24ώρου θηλάζουν τα μικρά σας;

[gavramid]

καλησπερα κι απο μενα!!Λοιπον σας διαβαζω τις μερες που υπαρχει το θεμα και λεω να γραψω ναμην γραψω....????

Εγω θα σας απαντησω σαν μια μαμα που εχει δυο παιδακια που το ενα το θηλασε λιγο(λογω λανθασμενης ενημερωσης) και το αλλο το θηλαζω αποκλειστικα.

Εχω να πω οτι την ιδια αγαπη εδωσα και στα δυο...την ιδια στοργη,αγκαλια και την ιδια σωματικη επαφη!!!

Σε καθε κλαμα τους ημουν σφιχτα διπλα στην μεγαλη χωρις στηθος ή με στηθος δεν εχει σημασια.Η αγκαλια μου ηταν εκει οπως ειναι και στη μικρη μου κορη.Ποτε δεν με στερηθηκε επειδη δεν θηλαζε.Οποια νυχτα φοβοταν ,εβγαζε δοντια ή εβλεπε κακο ονειρο.Τις ωρες που χαλαρωναμε μαζι απο νεογεννητο ως τωρα.εγινε ενα υπεροχο παιδακι που θηλασε ελαχιστα αλλα δεν της ελειψε ποτε η μαμα της.Το μονι που της ελειψε ηταν το γαλατακι τηςμαμας της αλλα δοξα το Θεο ειναι υγιεστατη ..σωματικα και ψυχικα

Το ιδιο λοπον θελω να κανω τωρα και για το μωρακι μου.Εχω ενημερωθει καλυτερα και για τον θηλασμο και πιστευω οτι θα τα καταφερω με τον θηλασμο για μεγαλο χρονικο διαστημα.

Αλλα δεν πιστευω οτι ενα παιδακι 4 χρονων εχει αναγκη το στηθος σε αυτη την ηλικια,Την αγαπη της μαμας τους την εχουν αναγκη.Αλλα η αγκαλια της μαμας παντα θα ειναι εκει.Δεν ειναι αναγκη να θηλαζει για να την εχει.Σε αυτη την ηλικια υπαρχουν χιλιοι τροποι να δειξω στην τετραχρονη κορη μου ποσο την αγαπαω.

Καθε μαμα παρολα αυτα δειχνει με τον δικο της τροπο την αγαπη της.Επομενως ας κανει η καθε μια οτι πιστευει και νιωθει..Αυτο ειναι το πιο σωστο

[Χλοη]

Λουκουμένια, να θηλάσεις το παιδάκι σου για όσο θέλει, και όσο εξακολουθείς κι εσύ να νιώθεις καλά. Μην περιμένεις να ακούσεις πολλά θετικά σχόλια γύρω σου για το θηλασμό ένος 4χρονου, όταν μόνο το !% στην Ελλάδα θηλάζει μέχρι τους 6 μήνες και παραπάνω.

Δυστυχώς δεν υπάρχει ενημέρωση, και δυστυχώς οι περισσότερες από μας δεν έχουμε δει καν παιδάκια να μεγαλώνουν θηλάζωντας. Σε μια κοινωνία που το στήθος της γυναίκας θεωρείται σύμβολο του σεξ, σίγουρα ο περισσότερος κόσμος δε βρίσκει το θηλασμό φυσιολογικό, ούτε μετά τους 6 μήνες, ειδικά για τα αγόρια λένε κάποιοι "ειδικοί".

 

Η γιαγιά μου πριν πάνω από 60 χρόνια θήλασε όλα της τα παιδιά από 4 χρόνια και πάνω.

Κανένα παιδί δε θηλάζει μέχρι την εφηβία. Όλα κάποια στιγμή αποθηλάζουν.

Θα ήθελα να ξέρω, κάποιες μητέρες που θεωρούν "υπερβολικό και ανούσιο" το να θηλάζει ένα παιδί μετά τα 2, 3, 4, για ποιό λόγο το πιστεύουν αυτό.

Τι ακριβώς είναι υπερβολικό?

Και από ποιά άποψη είναι ανούσιο? Δεν έχει πια το μητρικό γάλα θρεπτικά συστατικά? Δεν έχει αντισώματα? τι ακριβώς είναι ανούσιο? Είναι ολοφάνερο οτι προφανώς αυτές οι μητέρες δε γνωρίζουν πολλά για το θηλασμό, όπως ο περισσότερος κόσμο. Αν γνώριζαν, θα ήξεραν οτι ο θηλασμός εξακολουθεί να είναι ωφέλιμος.

 

Τέλος πάντων, μη δίνεις σημασία σε αρνητικά σχόλια. Γνωρίζω πολλά παιδάκια που θηλάζουν μετά τα 4, και μερικά μετά τα 5 (ένα απ'αυτά το δικό μου παιδάκι ) και είναι μια χαρά φυσιολογικά παιδάκια. Δεν έχεις κανένα λόγο να ανησυχείς. Συγχαρητήρια που έχετε φτάσει ως εδώ, και καλή συνέχεια.

[Συντονιστής Περιεχομένου]

Γειά σας,

το θεμα κλειδώνεται καθώς η θεματοθέτρια έχει ήδη δηλώσει ότι έχει καλυφθεί απο τις απαντήσεις, ενώ στην συνέχεια παρατηρήθηκαν γενικεύσεις και κείμενα που πιθανώς παραπληροφορούν.

Όλα τα κείμενα που είτε είναι εκτός θέματος είτε περιέχουν κίνδυνο παραπληροφόρησης μεταφέρθηκαν εδώ

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=116015

 

Ευχαριστούμε για την κατανόηση