Ποια εκδοχή του εαυτού σου επιλέγεις να κυριαρχήσει όταν γίνεσαι μαμά?

[Skybeam]

Και δεν εννοώ ότι είμαι διχασμένη προσωπικότητα!:p Πάμε στο θέμα.

 

Δεν ξέρω αν απασχολεί και τους μπαμπάδες αυτό. Σας κάνω την ερώτηση γιατί τώρα που πλησιάζω τα 39, και μετά από πολλές γυναικολογικές εγχειρήσεις που δεν είναι του παρόντος, έχω μπει στο δρόμο για εξωσωματική.

 

Με τον άντρα μου είμαστε μαζί 11 χρόνια από τα οποία συζούμε τα 10 και είμαστε παντρεμένοι τα 7 τελευταία. Εκείνος έχει έναν γιο από τον πρώτο του γάμο και δεν τρελλαίνεται πολύ να γίνει μπαμπάς, αλλά δεν μου αρνείται να κάνουμε ένα παιδί. Συμφωνεί, εφόσον το θέλω εγώ, και υποστηρίζει ότι θα συμμετέχει όσο καλύτερα μπορεί.

 

Σε προχτεσινή συζήτηση, και αυτό είναι η αφορμή που ανοίγω αυτό το topic, μου λέει τα εξής: δεν διαφωνώ να κάνουμε ένα παιδί, παρά την οικονομική ανασφάλεια που υπάρχει. Είναι όμως το θέμα του χαρακτήρα σου. Εσένα φοβάμαι, γιατί δεν έχεις ιδιαίτερη υπομονή, γιατί είσαι κυκλοθυμική, γιατί φοβάμαι ότι θα κουραστείς και αυτό θα έχει άσχημο αντίκτυπο στη σχέση μας.

 

Του απάντησα ότι πλέον ελέγχω πολύ καλύτερα την κούρασή μου, τα νεύρα και το... στόμα μου, δεν συμφωνείς? Ναι, μου λέει, αλλά δεν ξέρω αν αρκεί. Φοβάμαι για τη σχέση μας.

 

Δεν έχει άδικο σ' αυτό που είπε. Είμαι όντως κυκλοθυμική, νευριάζω όταν είμαι υπερβολικά κουρασμένη και νυστάζω πολύ αλλά έχω ακόμη δουλειές να κάνω. Έχω όντως θέμα με την υπομονή μου. Το παλεύω, όμως, το έχω βελτιώσει μέσα στα χρόνια και θεωρώ ότι αν έρθει ένα παιδί θα αναγκαστώ εκ των πραγμάτων να το δουλέψω καλύτερα και το ελέγξω σε μεγαλύτερο βαθμό.

 

Με έβαλε όμως σε σκέψεις. Οι γυναίκες με παιδιά δείχνουν πάντοτε ιώβεια υπομονή? Δεν φωνάζουν καμμιά φορά όταν τα πράγματα ξεφεύγουν από τον έλεγχο? Δεν απογοητεύονται καμμιά φορά από νύστα κούραση? Δεν "σιχτιρίζουν" όταν στο τέλος της μέρας έχουν τελειώσει από δουλειές και επιτέλους θα ξεκουραστούν, αλλλά προκύπτει κάτι ακόμα? Μήπως δεν είμαι κατάλληλη για να γίνω μαμά γιατί εγώ είμαι ήδη έτσι χωρίς παιδί? Αυτό είναι το ένα σκέλος της ερώτησης.

 

Το άλλο σκέλος τώρα: με απασχολεί από τότε που πήρα την απόφαση για την εξωσωματική και δεν έβρισκα τα λόγια να το εκφράσω, αλλά πλέον το έχω συνειδητοποιήσει. Ποια πλευρά του εαυτού πρέπει να κυριαρχεί όταν υπάρχει παιδί? Η αστεία πλευρά, που δίνει βάρος στο παιχνίδι, στα τραγουδάκια, στην ενασχόληση με το παιδί? Που δεν αγχώνεται όταν όλες οι δουλειές έχουν πάει πίσω και γίνεται χαμός? Η σοβαρή πλευρά, που κρατάει κάποιο αυστηρό/σταθερό πρόγραμμα παιχνιδιού/φαγητού/ύπνου/διαβάσματος/τάξης στο σπίτι? Η αυστηρή πλευρά? Αυτή, δηλαδή, που επαγρυπνά και δίνει συνεχώς μαθήματα ζωής στο παιδί? [π.χ. μαζεύουμε τα πράγματά μας, δεν λέμε ψέμματα, δεν κάνουμε ό,τι δεν θέλουμε να μας κάνουν, κ.λπ., κ.λπ....?]

 

Για παράδειγμα, η δική μου μαμά ήταν κυρίως μια σοβαρή/αυστηρή μαμά και πολύ υπερπροστατευτική, πράγμα που με έκανε ως παιδί να τη "φοβάμαι" συχνά, και στην εφηβεία μου με αποξένωσε και μας έφερε σε κόντρα η οποία έκανε πολλά χρόνια να ξεπεραστεί από μέρους μου, ώστε να μπορέσω να την πλησιάσω στο τέλος σαν άνθρωπο και ως γυναίκα...

 

Υπάρχει λοιπόν τρόπος να συνδυαστούν όλες οι πλευρές του χαρακτήρα της μαμάς, έτσι ώστε να είναι μια ευχάριστη μαμά, αλλά σωστή στο ρόλο της, και ταυτόχρονα να μην στέλνει μπερδεμένα σήματα στο παιδί? Ελπίζω να έκανα κατανοητή αυτή τη δεύτερη ερώτηση.

 

Έχω μπερδευτεί πολύ... με απασχολούν και τα δύο σκέλη του θέματος παρα πολύ και εξίσου. Αναρωτιέμαι αν τελικά είμαι κατάλληλη υποψήφια μαμά ή να τα παρατήσω.

 

Θα εκτιμούσα τις σκέψεις και τις εμπειρίες σας με παραδείγματα, όπου υπάρχουν.

[kLiMt]

Θα σου πω πώς το βιώνω εγώ από τη στιγμή που έγινα μαμά πριν από ένα χρόνο. Και ανασφάλειες πολλές θα εμφανίσεις, και νεύρα θα βγάλεις και στήριξη πολύ θα χρειάζεσαι κυρίως από τον άντρα σου, και κάτω θα κυλιστείς να παίζεις σαν μωρό μαζί με το παιδί σου, και θα μάθεις να αντέχεις με 3-4 ώρες ύπνο, και υπομονή τεράστια θα μάθεις να κάνεις...και λάθη θα γίνονται (και χρειάζεται να γίνονται μεταξύ μας) και υποψιάζομαι πως θα δεις στο χαρακτήρα σου πολλά στοιχεία της δικής σου μανούλας να βγαίνουν και προς τον άντρα σου και προς το παιδί σας.

Ο ερχομός του παιδιού φέρνει τα πάνω-κάτω, σε μας τουλάχιστον έτσι έγινε. Αν έχετε καλή επικοινωνία με τον άντρα σου, θα σας δέσει ακόμη περισσότερο. Αν δεν έχετε επικοινωνία ή έχετε ανταγωνιστική σχέση, θα σας δοκιμάσει πολύ ο ερχομός του παιδιού, ειδικά ο πρώτος χρόνος.

Μέσα από όλα αυτά όμως θα μάθεις καλύτερα τον εαυτό σου και τον άνθρωπο που εδώ και τόσα χρόνια έχεις δίπλα σου. Και υπάρχουν αρκετές πιθανότητες να βελτιωθούν και συμπεριφορές. Ευτυχώς ή δυστυχώς αυτός έχει κι άλλο παιδί, και έχει περάσει το λούκι ήδη μια φορά, ας ελπίσουμε ότι ως πιο έμπειρος θα σταθεί δίπλα σου ανάλογα.

Εύχομαι να σας πάνε όλα καλά με την εξωσωματική και να αποκτήσετε ένα υγιέστατο παιδάκι. Το σίγουρο είναι πως όση ταλαιπωρία κι αν περάσετε, είναι μεγάλη ευτυχία να αποκτήσεις και να μεγαλώνεις παιδί.

[ravT]

Δεν υπάρχει τέλεια μαμά... Και εγώ πάντα ήμουν νευρική και ακόμα είμαι. Και δυστυχώς είναι και το παιδί μου έτσι. Απ τη στιγμή που επιθυμείς διακαώς ένα παιδί και βρίσκεσαι σε αυτή την ηλικία φαντάζομαι πως είσαι σε θέση να γνωρίζεις (πόσο μάλλον που βρίσκεσαι σε αυτό το φορουμ πολύ πολύ καιρό) πως τα παιδιά δοκιμάζουν τις αντοχές και τις ανοχές μας απ τη γέννησή τους. Και θα νυστάζεις και θα κουράζεσαι πολύ και το σπίτι θα είναι βρώμικο και γεμάτο παιχνίδια, και με τον άνδρα σου θα τσακώνεσαι παραπάνω και θα νευριάζεις και θα φωνάζεις και όλα. Αλλά όλα αυτά είναι στο χέρι σου σε τι βαθμό και συχνότητα θα συμβαίνουν.

Για το 2ο σκέλος θεωρώ πως είναι πολύ νωρίς να σε απασχολούν τέτοια ζητήματα και επίσης το μεγάλωμα ενός παιδιού δεν είναι θεωρία. Το παιδί και η ζωή θα σε κατευθύνει. Σαφώς το παιδί πρέπει να μάθει να σέβεται και να λειτουργεί σωστά και κυρίως να είναι ασφαλές (οι περισσότερες φωνές και τιμωρίες μου αφορούν πράγματα που έκανε και κινδύνευσε), άρα θα είσαι αυστηρή μαμά. Αλλά ένα παιδί χρειάζεται πρωτίστως παιχνίδι και ευτυχία. Τέλος χρειάζεται εκπαίδευση και διαπαιδαγώγηση. Εν ολίγοις πρέπει να σαι μαμά απ όλα.

[marianna88]

καλημερα! μου αρεσε πολυ το θεμα σου! αν και ειμαι μικρη σχετικα (κοντευω τα 24) ειμαι 7 χρονια μαζι με τον συζυγο μου και εχουμε ενα γιο σχεδον τριων χρονων και εντος ολιγου περιμενουμε και την κορουλα μας! γενικα λοιπον εχω να πω οτι και εγω δεν ειμαι και πολυ της υπομονης, αλλα επισης ειμαι και πολυ τεμπελα . αυτα ομως ειναι καποια μονο απο τα μειονεκτηματα μου. ας μην ξεχναμε και τα θετικα που εχει ο καθενας! για παραδειγμα, μπορει ολη μερα να μην πλυνω τα πιατα και να τα αφησω βουνο για την επομενη, αλλα τον χρονο αυτον που "γλιτωσα" (και καλα!), θα παω μια βολτα με τον μικρο στην παιδικη χαρα, στη δημοτικη βιβλιοθηκη, ή οτιδηποτε εποικοδομητικο για κεινον. θελω με λιγα λογια να πω οτι ας μην μενουμε στα αρνητικα, καθε ανθρωπος εχει, αλλα τα αντισταθμιζει με κατι αλλο απο το χαρακτηρα του που αξιζει. επισης παιζει ρολο και ο συντροφος μας, απο ολες τις αποψεις. δηλαδη ενα αλλο παραδειγμα απο μενα ειναι οτι ο αντρας μου πραγματικα βαριεται να κατσει κατω να παιξει στο χαλι με τα αυτοκινητακια, βαριεται τις παιδικες χαρες, και γενικα δεν πολυπαιζει σαν παιδι, πραγμα που κανω εγω φυσικα και το καταχαιρομαι! αρα παλι αντισταθμιζουμε τα πραγματα!

 

και οσον αφορα αυτο με τους ρολους του γονιου, το καταλαβαινω απολυτα το σημειο με την μητερα σου, μιας και η δικια μου ετσι ηταν σιγουρα λοιπον το πως συμπεριφερεται κανεις σε ενα παιδι πιστευω πως καθοριζει και τον χαρακτηρα ενος παιδιου ως ενα βαθμο. υποτιθεται οτι εμεις ειμαστε οι δασκαλοι του στη ζωη, κυριως οσο ειναι μικρο και μαθαινει τα παντα απο την αρχη. ειναι ενας ανθρωπακος που δεν γνωριζει τιποτα και στηριζεται σε μας για να μαθει. επισης ειμαστε τα προτυπα του. τα παιδια λατρευουν την μιμιση.. αρα για μενα το καθε ζητημα πρεπει να το χειριζομαστε και με τον αναλογο τροπο. πχ δεν εχει την ιδια βαρυτητα η καθε ζημια. και δεν νομιζω οτι ενα παιδι θα μπερδευτει οταν βλεπει το γονιο του αλλοτε αυστηρο και αλλοτε δεκτικο. εξαλλου αυτο ειναι το νοημα!! να το διδαξουμε την πολυπλευρη ζωη, οτι πρεπει να υπαρχει και το προγραμμα με τις εκαστοτε υποχρεωσεις, αλλα ταυτοχρονα υπαρχουν και οι χαρες της ζωης! δεν πρεπει να τα βλεπουμε ολα μονοπλευρα, κανει κακο..

 

εμενα μου αρεσει παντως το να προσπαθω να μπαινω στη θεση του παιδιου, να καταλαβαινω πως θα ενιωθα εγω, τι θα ηθελα κτλ... αυτο το κολπο με καθοδηγει ειδικα στα θεματα που χρειαζονται υπομονη. α και το θεμα της κουρασης ειναι σιγουρα μεγαλο ζητημα, και νομιζω οτι δεν υπαρχει μητερα που να νιωθει παντα ξεκουραστη, αλλιμονο! και παλι παιζει σημαντικο ρολο ο συζυγος.. ας μην ξεχναμε οτι υπαρχουν και πολυτεκνες οικογενειες, αυτες δηλαδη καπως δεν τα βγαζουν περα με ολα αυτα τα ζητηματα? (που σιγουρα περιπλεκονται οταν υπαρχουν τοσα ατομα)

 

τελος παντων, αυτα εν ολιγοις ελπιζω καπως να βοηθησα! αυτη ειναι η αποψη μου και φυσικα σεβομαι τον τροπο που ο καθε γονιος επιλεγει για την διαπαιδαγωγηση του παιδιου του. χιλια συγγνωμη για το τεραστιο ποστ αλλα αυτο το θεμα σηκωνει πολη κουβεντα και πολλες σκεψεις!

[mama@2]

Συμφωνω απολυτα με τα κοριτσια.....

Δεν υπαρχει τελεια μαμα....υπαρχουν στιγμες ευτυχιας, παιχνιδιου, χαρας, αλλα κ κουρασης....κ οσο το αγαπαμε, αλλο τοσο, πρεπει να ειμαστε κ αυστηροι, να θετουμε ορια.

Και γλυκια θα εισαι κ ηρεμη, αλλα κ θα χασεις την ψυχραιμια σου, κ θα φωναξεις(οπως κ εγω αλλωστε....)ανθρωποι ειμαστε, κανενας δεν ειναι τελειος...κ ουτε μπορεις να προγραμματισεις τη συμπεριφορα σου.

Φυσικα κ να το προσπαθησεις...κ σου ευχομαι γρηγορα να ερθει.

Ενα παιδι αλλαζει ολη σου τη ζωη...(κ ο συζυγος που εχει ενα παιδι ηδη, οταν με το καλο ερθει το μωρακι θα δεις ποσο θα αλλαξει...τι συναισθηματα σου προκαλει οταν σου χαμογελα, οταν σε φωναζει μαμα/μπαμπα...)

Σου ευχομαι ολα να σου πανε καλα....κ μην το σκεφτεσαι απο τωρα...οταν ερθει με το καλο, ολα θα τα βρεις.

[Maya]

Δεν υπάρχει πρότυπο μητρότητας. To μόνο που χρειάζεται είναι να το θέλεις (το παιδί, εννοώ)

 

 

Μετά διαλέγεις ποια πράγματα στη ζωή σου είναι α δ ι α π ρ α γ μ ά τ ε υ τ α για τον εαυτό σου (φρόντισε να είναι λίγα, για να τα προστατέψεις καλύτερα:lol:) πχ. να βγαίνεις με τον άντρα σου μία δύο φορές το μήνα. Μην τα στερηθείς!

 

Μετά θα βρεις τα αδιαπραγμάτευτα για την οικογένεια (κι εκεί μην υπερβάλεις) και θα βάλεις κανόνες

 

Μετά θα εξετάσεις ποια χαρακτηριστικά του εαυτού σου αγαπάς και δεν θέλεις να τα αλλάξεις με τίποτα (αυτά θα σε βοηθήσουν στα δύσκολα)

 

Μετά θα εξετάσεις ποια χαρακτηριστικά του εαυτού σου χρειάζονται βελτίωση και το παιδί είναι μία καλή ευκαιρία να τα βελτιώσεις (αυτό που λένε, σε κάνει καλύτερο άνθρωπο)

 

Μετά θα είσαι ο εαυτό σου που θέλεις και αγαπάς, θα μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου (το παιδί πάντα σε συγχωρεί)

 

Θα ευχηθείς να κάνεις ένα υγιές παιδάκι, και...... μετά ετοιμάσου να αιστανθείς την πραγματική αγάπη!

[τον]

Ειμαι μια μαμα οχι τελεια ...ομως ειμαι εκει οταν χρειαζονται κατι ακουω τα θελω τους ουρλιαζω στα θελω μου ....ναι εχω υπομονη γαιδουρινη μπορω να πω πολλες φορες παραπανω απο οτι πρεπει.....βαζω κανονες που θελω να τιρουντε και απο μενα βεβαια γιατι αλιμονο αν δεν τους εφαρμοσω εγω που τους βαζω ......θα παιξω μαζι τους , θα τα συμβουλευσω , ξερουν οτι μπορουν να μου πουν τα παντα ....και μαλιστα εχω πει οτι οταν γινει κατι προτιμο να το μαθω απο αυτα παρα απο ξενους ......αλλα πολες φορες και εγω θα βγω απο τα ρουχα μου λογο κουρασης...ζητω συγνωμη για την συμπεριφορα μου κανει δεν ειναι τελειος ουτε εγω ουτε αυτα .....................ΒΑΣΙΚΟ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥΣ ΣΕ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΣΤΟΥΝ ΚΑΛΟ Η ΚΑΚΟ ...............

[sofi@p]

δεν υπάρχει τέλεια μαμά, όπως δεν υπάρχει τέλειο παιδί, τέλεια σχέση, τέλειος σύντροφος κλπ.

ο ερχομός του παιδιού φέρνει τα πάνω-κάτω σε ένα ζευγάρι και χρειάζονται γερές βάσεις για να αντέξει η σχέση και πολλή υπομονή και στήριξη από την πλευρά του άντρα. από κει και πέρα, βρίσκονται σιγά-σιγά οι νέες ισορροπίες και αρχίζουμε πάλι να λειτουργούμε, σαν γονείς πλεόν. εννοείται ότι όλοι ξέρουμε ποιά πρέπει να είναι η ιδανική συμπεριφορά προς ένα παιδί, αλλά πόσο εύκολο είναι να την εφαρμόσεις??

απλά πρέπει να αποδεχτείς ότι θα λειτουργήσεις ανάλογα με το χαρακτήρα σου και τα πιστεύω σου. όλοι έχουμε τα θετικά μας και τα αρνητικά μας. και θα νευριάσεις (και θα σιχτιρίσεις από μέσα σου) και θα αγχωθείς και θα φωνάξεις κάποια στιγμή. αλλά και θα παίξεις και θα γελάσεις. και θα εξηγήσεις/μάθεις τα πάντα στο παιδί (από σένα περιμένει να τα μάθει) και θα βάλεις όρια. έχει να κάνει και με το χαρακτήρα του παιδιού. αλλιώς συμπεριφέρεσαι σε ένα παιδί που βλέπεις ότι είναι αντιδραστικό, αλλιώς σε ένα παιδί εσωστρεφές κλπ. πρέπει να ψάχνεις τρόπους επικοινωνίας και να βλέπεις τί λειτουργεί στο κάθε παιδί. παίζει ρόλο επίσης και η ηλικία του παιδιού. και να μην ξεχνάμε ότι πρέπει να ζητάμε και συγνώμη, όταν χρειάζεται και να συζητάμε με τα παιδιά μας. εμείς θα είμαστε το παράδειγμά τους (θετικό ή αρνητικό).

σου εύχομαι από καρδιάς να αποκτήσεις ένα παιδάκι σύντομα!!

[pitsikoki]

Ολες οι πλευρες του χαρακτηρα μας συμμετεχουν και η αστεια οταν παιζουμε και η σοβαρη και ολες αναλογα τη στιγμη! Εγω απο τοτε που εκανα παιδι ζω για το παιδι μου και δεν με ενδιαφερει αυτα που λενε οτι δεν πρεπει να ζεις για τα παιδια σου κτλ. Ζω για το παιδι μου και οχι μεσω του παιδιου μου. Επισης απο τοτε που εγινα μανα βλεπω τα παντα με περισσοτερη ευαισθησια απο πριν γιατι τωρα συμμεριζομαι την πλευρα της μανας ενω μεχρι πριν ημουν μονο παιδι. Τί θελω να πω; Π.χ. μπορω να καταλαβω τον πονο της Παναγιας και να κλαψω ενω πριν δεν μπορουσα να το νιωσω αυτο τοσο εντονα.

Παντως το να εισαι μανα ειναι τεραστια ευθυνη, ξεχνα την ανεμελια, συνεχεια πρεπει να εισαι σε εγρηγορση και δυστυχως συνεχεια θα ανησυχεις για το παιδι σου μην παθει κατι, που είναι, που γυρναει, με ποιους κανει παρεα κτλ κτλ.

[agentP]

Τα περισσότερα ζευγάρια στον πρώτο χρόνο του παιδιού γίνονται μαλλιά - κουβάρια, ακόμα κι αν δεν το ομολογούν το ξεβόλεμα που φέρνει ένα μωρό δημιουργεί γκρίνια και τα πράγματα δεν είναι ποτέ πια όπως πριν. Όσο πιο νωρίς το αποδεχτούν τόσο το καλύτερο. Το τελευταίο πράγμα που θα θέλεις όταν γεννήσεις θα είναι κάποιον να σε επικρίνει, οπότε θα χρειαστείτε και οι δύο υπομονή. Την υπομονή θα την αποκτήσεις στην πορεία όπως όλες.

Το ποια πλευρά του εαυτού σου θα επικρατήσει δεν είναι συνειδητή απόφαση. Όταν πέφτεις στα βαθιά δεν κοιτάς με τι στυλ θα κολυμπήσεις, απλά κολυμπάς όπως σε βολεύει καλύτερα για να βγεις. Είναι πολύ πιθανό σαν μαμά, να μοιάσεις στη μαμά σου. Εμένα τουλάχιστον μου βγαίνει πάρα πολύ και στα καλά και στα άσχημα.

Καλές βουτιές!

[mimika2011]

Πρέπει να μοιάζουμε πολύ, γιατί όταν διάβαζα το ποστ, νόμιζα οτι περιγράφεις την ζωή μου (ακόμα και τα χρόνια!!!)

Οταν ήρθε η μπέμπα έγινα τελειώς διαφορετική σε κάποια πράγματα..Πχ παρόλο που είμαι πολύ της τάξης, δεν με ενοχλεί αν πλατσουρίζει στην μπανιέρα και κάνει το μπάνιο μαντάρα, κι ας έχω τόνους κούρασης πάνω μου..Ο πρώτος χρόνος είναι δύσκολος, αλλά μόλις χρονίσει, περπατήσει και ξεπεταχτεί, είναι απίστευτο συναίσθημα!!Ερχεται εκει που παίζουμε και μου κάνει αγκαλιές και φιλιά και ούτε νευρα, ούτε γκρίνια, ούτε τίποτα..Ανακαλύπτεις οτι πρέπει να κόψεις ταχύτητα!!!

[Skybeam]

Eυχαριστώ για τις μέχρι τώρα απαντήσεις, ήταν όλες πολύ κατατοπιστικές και οι εμπειρίες και οι συμβουλές σας

[maela]

Kαλησπερα!

Κανεις δεν ειναι τελειος.. ομως ολοι αξιζουμε να γινουμε γονεις και να ζησουμε το θαυμα της μητροτητας!!Συγνωμη αλλα δεν το καταλαβαινω τον αντρα σου!Δεν θελω νασε βαλω σε σκεψεις.. αλλα αυτο που ειπε ..νομιζω δεν το ειπε γιατι δεν εισαι αξια εσυ να γινεις μια καλη μητερα.. αλλα προφανως δεν θελει να κανετε παιδι!Ολες γυναικες.. στην περιοδο.. αλλαζουμε συμπεριφορες σε δευτερολεπτα!Η κυκλοθυμια χτυπαει κοκκινο!Και εγω ειμαι σαν εσενα συμφωνα με οσα αναφερεις!Ομως με το παιδι.. προσπαθω να κανω υπομονη... προσπαθω να ειμαι λιγο απο ολα!Με τον αντρα μου .. εχουμε και τις καλες μας στιγμες.. και τις κακες μας!Λιγο πολυ οπως πριν γτ ειμαστε και εμεις πολλα χρονια μαζι!Ομως οι καλες μας στιγμες μαζι και με τον μπεμπη μας..δεν συγκρινονται με το παρελθον!Ειναι οτι καλυτερο μας εχει συμβει!

Φυσικα και εισαι αξια να γινεις μανα.. ολες ειμαστε!Η αγαπη... θα σε καθοδηγισει!

[girandola]

Kοριτσακι μου, συμφωνω με τα κοριτσια απολυτα! Δεν υπαρχει η τελειοτητα σε τιποτα, οποτε δεν υπαρχει και η τελεια μανουλα ή οι τελειοι γονεις! Πιστευω οτι οταν με το καλο ερθουν τα παιδακια μας, το ενστικτο μας ξερει πως θα πρεπει να συμπεριφερθουμε για να δωσουμε μια καλη ανατροφη και ομορφη καθημερινοτητα στα βλασταρακια μας! Το οτι νευριαζουμε τωρα,(γιατι κι εγω ακριβως τα ιδια ειμαι), δε σημαινει οτι δεν θα μπορουμε να το ελεγξουμε τοτε, για την ακριβεια νομιζω οτι ενα παιδακι θα μας ηρεμησει απολυτα μιας και σε αυτην την ηλικια που ειμαστε θα το κανουμε απολυτα συνειδητοποιημενα! Και αυστηρη θα υπαρξεις, και χαζομαμα θα υπαρξεις, και κουρασμενη θα υπαρξεις, και αστεια θα υπαρξεις αναλογα με τη στιγμη και την κατασταση, αλλα ολα μαζι θα συνθετουν τη γλυκια μανουλα που θα εχει αναγκη το αγγελουδακι σου!!!! Οποτε μην ανησυχεις και το ενστικτο σου ξερει το σωστο!!!!

Σε φιλω!!!!

Σου εχω στειλει πμ!

[missirlou]

Εγώ είμαι μια μαμά που λατρεύει τα παιδιά της....τίποτα άλλο. Και αυστηρή γίνομαι και αστεία και πιο παιδί απο αυτά....Και εσύ το ίδιο θα κάνεις γιατι αυτό είναι η μαγεία της μητρότητας, να σε οδηγεί η αγάπη για τα πλασματάκια σου.

Με προβληματίζει όμως, μιλώντας εντελώς ειλικρινά, η στάση του άντρα σου. Δεν δειχνει να έχει διάθεση να αλλάξει έστω και λίγο προκειμένου να έρθει η ισορροπία στη ζωή σας μετά τον ερχομό του νεόυ μέλους.

Αυτό να συζητήσετε....

[natassa-tasos]

Καλησπέρα. Είναι σίγουρο ότι θα έρθουν τα πάνω κάτω στη ζωή σας. Δεν είναι τόσο τραγικό όμως όσο ακούγεται. Θα περάσεις ξενύχτια και κούραση, όπως όμως τα περάσαμε οι περισσότερες εδώ μέσα.

Δεν είναι λόγος αύτός να φοβάσαι και να μην γίνεις μητέρα. Αν ο άντρας σου σε βοηθάει και έχει υπομονή (γιατί τα ξεσπάσματά σου στην αρχή λόγο των ορμονών θα τα έχεις), θα βρείτε τους ρυθμούς σας.

Κι αν υπάρχει και καμμιά γιαγιά για έξτρα βοήθεια, τότε δεν το συζητάμε μια χαρά θα περάσετε τη δύσκολη φάση.

[apricot]

νομιζω οτι δεν μπορεις να διαλεξεις μια πλευρα του εαυτου σου, θα εισαι ταυτοχρονα ολες οι πλευρες σου ποτε σε μεγαλυτερο και ποτε σε μικροτερο βαθμο. θα ξαναγινεις παιδι και θα εχεις ευθυνες και κουραση και απεραντη αγαπη και θυμο και κατανοηση.

θα εισαι και χαρουμενη και πολλες φορες και στεναχωρημενη. ετσι ειναι θα εισαι ενας απλος ΑΝΘΡΩΠΟΣ που θα κανει σωστα και λαθος πραγματα...

[Skybeam]

Διαβάζω με πολύ προσοχή όλα όσα γράφετε...

 

Kαλησπερα!

Συγνωμη αλλα δεν το καταλαβαινω τον αντρα σου!Δεν θελω νασε βαλω σε σκεψεις.. αλλα αυτο που ειπε ..νομιζω δεν το ειπε γιατι δεν εισαι αξια εσυ να γινεις μια καλη μητερα.. αλλα προφανως δεν θελει να κανετε παιδι!

 

 

Με προβληματίζει όμως, μιλώντας εντελώς ειλικρινά, η στάση του άντρα σου. Δεν δειχνει να έχει διάθεση να αλλάξει έστω και λίγο προκειμένου να έρθει η ισορροπία στη ζωή σας μετά τον ερχομό του νεόυ μέλους.

 

Κάπως έτσι το ψυχανεμίζομαι κι εγώ. Νομίζω ότι το ανέφερα και στο αρχικό ποστ. Δεν τρελλαίνεται να κάνουμε παιδί. Ούτε το πρώτο του έχει μεγαλώσει, γιατί χωρίσανε όταν το παιδί χρόνισε. Του αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής που έχουμε τώρα. Όποτε θέλει κοιμάται, όποτε θέλει ξυπνάει, ευχαριστιέται που έχει το περιθώριο να κάνει τα πάντα όποτε θέλει. Παρόλα αυτά λατρεύει τα παιδιά! Όπως και νά' χει, εγώ θα πάρω το ρίσκο, κι αν επιβιώσουμε ως ζευγάρι (που το εύχομαι δηλαδή να επιβιώσουμε) έχει καλώς. Αν δεν... δεν θα είμαι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία....

[Μαρία1982]

καλημέρα σε όλες μας! Γνώμη μου είναι ότι μέχρι να γίνεις μητέρα κια να το εμπεδώσεις καλά στο πετσί σου απάντηση δεν θα πάρεις. Η κάθε μια μας αντιδρά διαφορετικά καθώς επίσης διαφορετικά και στη γέννηση κάθε παιδιού (1ου, 2ου κτλ). Από τη στιγμή που αποφάσισες να προχωρήσεις σε εξωσωματική και υπολογίζοντας ότι το έχεις σκεφτεί και έχεις αποφασίσει ότι το θέλεις πραγματικά, δεν πρέπει να σκέφτεσαι τέτοια. Ο σύζυγος σου δεν ξέρω γιατί στα είπε (δεν θέλει, πραγματικά νομίζει ότι δεν θα αντέξεις και δεν θέλει να επιφορτηστεί ο ίδιος με έξτρα ευθύνες, δεν ξέρω) αλλά ότι κια λές αυτή τη στιγμή, όπως κι αν αισθάνεσαι, όταν θα γεννήσεις το παιδάκι σου θα αρχίσεις να βλέπεις τη ζωή και την καθημερινότητα σου διαφορετικά. Εννοείται ότι θα νευριάζεις, πόσο μάλλον θα κουράζεσαι αλλά θα νοιώθεις κια τόση ευτυχία και ολοκλήρωση που δεν θα σε νοιάζει κι ι=θα το ξεχνάς κατευθείαν. Στο λέω όντας ένα άτομο που ήμουν μόνο δουλεια, διασκέδαση ξεκούραση και θέλοντας να νοιώθω πάντοτε ελεύθερη για την επιλογή μου. Τώρα είμαι με δύο παιδάκια και ναι νευριάζω , βαριέμαι , κουράζομαι, δουλέυω αλλά λιγότερο και δεν βγαίνω κάθε μέρα αλλά αισθάνομαι χαρούμενη και ας είχαν όλοι ανγωθεί πως θα μεγαλώσω παιδί με τον ανεξάρτητο χαρακτήρα που είχα. Όσο για την πλευρά του χαρακτήραα που θα ακολουθήσεις θα το δεις βάσει του χαρακτήρα του παιδιού σου. Μην τα σκέφτεσαι τώρα αυτά. Με το καλο να σου έρθει μια καλή και ομαλή εγκυμοσύνη!!! Καλημέρα

[kounelitsa]

Κάπως έτσι το ψυχανεμίζομαι κι εγώ. Νομίζω ότι το ανέφερα και στο αρχικό ποστ. Δεν τρελλαίνεται να κάνουμε παιδί. Ούτε το πρώτο του έχει μεγαλώσει, γιατί χωρίσανε όταν το παιδί χρόνισε. Του αρέσει αυτός ο τρόπος ζωής που έχουμε τώρα. Όποτε θέλει κοιμάται, όποτε θέλει ξυπνάει, ευχαριστιέται που έχει το περιθώριο να κάνει τα πάντα όποτε θέλει. Παρόλα αυτά λατρεύει τα παιδιά! Όπως και νά' χει, εγώ θα πάρω το ρίσκο, κι αν επιβιώσουμε ως ζευγάρι (που το εύχομαι δηλαδή να επιβιώσουμε) έχει καλώς. Αν δεν... δεν θα είμαι ούτε η πρώτη, ούτε η τελευταία....

 

καλημέρα! Βρε κοπέλα μου δηλαδή έχεις ένα σύζυγο που δεν τρελαίνεται να κάνει παιδιά (του αρέσει απλά να τα βλέπει), σου βάζει αμφιβολίες και σε χαρακτηρίζει ως μη έτοιμη να γίνεις μαμά...θα ξεκινήσεις μια διαδικασία (εξωσωματική) που χρειάζεται πολλά από εσένα (σωματικά και ψυχολογικά) και παρολα αυτά λες ότι είσαι προετοιμασμένη να χωρίσεις γιατί δεν θα είσαι ούτε η πρώτη ούτε η τελευταία....κάτι δεν έχω καταλάβει καλά??

 

Εκτος απο τη μεγάλη σου επιθυμία να κάνεις παιδάκι (που σου το έυχομαι μέσα από την ψυχή μου) τα υπόλοιπα είναι λίγο....ρευστα!

[Skybeam]

Kounelitsa, σε ευχαριστώ για το σχόλιό σου, θα σου απαντήσω.

Όντως η διατύπωση του προηγούμενου ποστ μου ήταν ασαφής.

 

Ο άντρας μου πραγματικά αγαπάει τα παιδιά, και δεν έχει πει ότι δεν θέλει παιδιά. Το έχουμε συζητήσει άπειρες φορές. Γνωρίζει ότι υπάρχει εναλλακτική στην περίπτωση που δεν θέλει παιδί. Απλώς από τα λεγόμενά του καταλαβαίνω ότι του αρέσει περισσότερο η ζωή χωρίς μια τέτοια ευθύνη. Όμως όταν και αν προκύψει παιδί, είναι διατεθειμένος, όπως λέει, να συμβάλει και να βοηθήσει όσο μπορεί. Ούτε με χαρακτήρισε ανέτοιμη, εξέφρασε έναν φόβο σύμφωνα με τα δείγματα που του έχω δώσει. Ως μπαμπάς ενδιαφέρετε και αγαπάει πολύ το πρώτο παιδί του, συμβάλει στη ζωή του υποστηρικτικά και στον οικονομικό και στον συναισθηματικό τομέα, και έχει δώσει καλά δείγματα πατρότητας.

 

Το τελευταίο σχόλιό μου ήταν ότι αν η σχέση μας δεν αντέξει αυτό το τεστ, ακόμα και αν αυτή λήξει (όπως συμβαίνει σε τόσα και τόσα ζευγάρια) είμαι διατεθειμένη να υποστηρίξω και να μεγαλώσω μόνη το παιδί που θα έχει έρθει.

 

Για όλον τον κόσμο τα πράγματα είναι ρευστά. Ακόμη και για τον εαυτό μας δεν μπορούμε να προβλέψουμε μια πιθανή αντίδραση (το πώς θα μας βγει δηλαδή) σε κάποια ενδεχόμενη κατάσταση ή δυσκολία.