Η γιαγιά "έφυγε". Τι λέμε?

[malecon]

Δεν νομιζω ότι θα μπορουσα εκεινη την ώρα να της εξηγήσω τι πραγματικά συνέβη. Και προκειμένου να κάνω άθελά μου κάποια μεγάλη χαζομάρα προτίμησα να κάνω μια πιο μικρή και να την διορθώσω σιγα σιγα αργότερα με καθαρό μυαλό. Γιατί δεν σκοπευω να αποσιωπήσω το γεγονός, θέλω να της εξηγήσω τι πραγματικά συνέβη με τον παππού της και η θεία με μπέρδεψε λίγο με τον ουρανό και τον θεό.

Σε ευχαριστώ για το λινκ -και για τις απαντησεις σου- θα το διαβασω μόλις βρω χρόνο!

[Daphne-]

Αχ αυτές οι θείες... Τα ίδια είπαν και στην κόρη μου...Και πίστεψε ότι η γιαγιά κοιμάται. Ετσι κάποια στιγμή την προηγούμενη μερα της κηδείας, που είχαν μαζευτεί συγγενείς, φίλοι και συζητούσαν φωναχτά, άρχισε να φωνάζει "ΣΣΣΣΣΣΣΣΤ ΗΣΥΧΙΑ ΚΟΙΜΑΤΑΙ Η ΓΙΑΓΙΑ"! και της λέω (γιατί της είχα πάλι εξηγήσει ξανά για να την ξεμπερδέψω) "Ποια γιαγια παιδί μου"? και απαντά "Εεεεεε...Η ΓΙΑΓΙΑ ΤΑΣΙΑ!" (η πεθερά μου...)

[malecon]

Ενταξει μωρέ και τι να έκανε? Να έψαχνε να με βρει να με ρωτησει τι έχω πει εγώ για να πει το ίδιο? Δεν πειράζει, μικρό το "κακο", αυτα είναι μέσα στο πρόγραμμα πιστευω.

Μάλιστα η συγκεκριμένη θεία (που δεν είναι καν θεία αν το καλοσκεφτείς, είναι αδερφή του άντρα της αδερφής της μητέρας μου ) βοήθησε πάρα πολύ και την μητέρα μου όσο ήταν άρρωστη και εμένα με στήριξε, οπότε της το συγχωρώ!

[Daphne-]

Εννοείται! Κι εγω της το συγχωρώ!

Σε τέτοιες φορτισμένες καστάσεις εξάλλου αυτά είναι αναμενόμενα.

[miriki]

Ελπίζω να μη με παρεξήγησες. Καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά σε τι κατάσταση βρισκόσουν και βρίσκεσαι. Γιαυτό σου είπα ότι αυτές οι συζητήσεις θα γίνουν όταν θα αντέχεις. Μια χαρά το πήγες (και μπράβο σου για το κουράγιο σου), αλλά αν το αποφασίσεις, υπάρχει κι άλλος τρόπος.

[malecon]

Ελπίζω να μη με παρεξήγησες. Καταλαβαίνω πάρα πολύ καλά σε τι κατάσταση βρισκόσουν και βρίσκεσαι. Γιαυτό σου είπα ότι αυτές οι συζητήσεις θα γίνουν όταν θα αντέχεις. Μια χαρά το πήγες (και μπράβο σου για το κουράγιο σου), αλλά αν το αποφασίσεις, υπάρχει κι άλλος τρόπος.

Προς Θεού δεν σε παρεξήγησα, απλά είχα την αίσθηση ή ότι εσύ και η Δάφνη δεν με καταλαβαινατε ή ότι εγώ κάτι δεν καταλάβαινα σε αυτά που γραφατε. Γράφω και εγώ βιαστικά πολλές φορές, οπότε δεν θέλει και πολύ! Γι'αυτό έγραψα το σεντόνι χτες

Αυτόν τον "άλλο τρόπο" μπορείς να τον αναλύσεις? Σκέφτηκα χτες να της κάνω μια εισαγωγή χρησιμοποιώντας για παράδειγμα τα λουλούδια που της αρέσει να μαζευει (έχει τσουρομαδήσει όλη την γειτονια ) και να της πω πως όταν τα κόβουμε δεν ζουν πια και γίνονται πάλι χώμα κλπ κλπ. Μου άρεσε σαν ιδέα γιατί ειναι ένα "χειροπιαστό" παράδειγμα για αυτήν, κάτι που είναι εύκολο να το δει και να το αντιληφθει....

[miriki]

Αυτό ακριβώς. Επίσης όταν ασχολείσαι με κάτι που δεν σου προκαλεί εσένα πόνο και φόβο και θυμό και όλα αυτά που μας προκαλεί η απώλεια είναι ευκολότερο να το διαχειριστείς (θυμάσαι το θέμα που είχα ανοίξει με το ψαράκι; αυτός ήταν ο στόχος μου, άσχετο αν έβαλα κι εγώ τα κλάματα).

 

Επίσης πραγματικά μου άρεσε πολύ αυτό που έκανε η Δάφνη, γιατί ήταν πηγαίο και γνήσιο κι έτσι το παιδί μπαίνει στο κλίμα χωρίς ψου ψου ψου που το υποψιάζουν για περίεργα πράγματα. Οπότε αντιλαμβάνεται τη θλίψη, αλλά χωρίς φόβο. (στην αρχή τουλάχιστον μέχρι να αρχίσει να το επεξεργάζεται).

 

Κι ένα τελευταίο που έχει ξαναειπωθεί αλλά νομίζω ότι είναι σημαντικό να το τονίσουμε. τα παιδιά δεν έχουν ακόμη τις φοβίες, τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες, τις ανησυχίες τις δικές μας. Σκέπτονται πιο απλά και πιο μονοσήμαντα. Αν λοιπόν πάμε να τους προστατέψουμε από αυτό που εμείς φοβόμαστε κλπ είναι σαν να τους λέμε ότι κάτι υπάρχει από το οποίο πρέπει να προστατευθούν.

 

Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν στη θέση σου. Δεν ξέρω αν θα κατάφερνα να αντεπεξέλθω με όλα αυτά που σου συνέβησαν όχι να στηρίξω και το νήπιο. Οπότε τη γνώμη μου λέω μόνο πατώντας θεωρητικά και με βάση τις δικές μου πεποιθήσεις.

 

Κι εγώ πάντως το Θεό δεν θα τον ανακάτευα, αλλά αν είχα επιλογή δε θα τον άφηνα να δει κηδείες, "νεκροταφεία" κλπ ακόμα (3,5 ετών).

Κι ένα

[Daphne-]

Μalecon σου ξαναβάζω ένα χρήσιμο βιβλιο-οδηγό.

"Η γιαγιά πήγε στον ουρανό?"

Δινει σύντομες και σαφείς οδηγίες για το πώς μιλάμε στο παιδί ανάλογα με την ηλικία.

Επίσης έχει ασκήσεις-παιχνίδια για κάθε ηλικία.

Ειναι σύντομο και μικρό (και οικονομικό), πιστευω θα σε βοηθήσει.

 

(Και όσον αφορά τις παρεξηγήσεις/παρανοήσεις στο ίντερνετ...μέσα στο πρόγραμμα είναι...)

[Melina22]

Προς Θεού δεν σε παρεξήγησα, απλά είχα την αίσθηση ή ότι εσύ και η Δάφνη δεν με καταλαβαινατε ή ότι εγώ κάτι δεν καταλάβαινα σε αυτά που γραφατε. Γράφω και εγώ βιαστικά πολλές φορές, οπότε δεν θέλει και πολύ! Γι'αυτό έγραψα το σεντόνι χτες

Αυτόν τον "άλλο τρόπο" μπορείς να τον αναλύσεις? Σκέφτηκα χτες να της κάνω μια εισαγωγή χρησιμοποιώντας για παράδειγμα τα λουλούδια που της αρέσει να μαζευει (έχει τσουρομαδήσει όλη την γειτονια ) και να της πω πως όταν τα κόβουμε δεν ζουν πια και γίνονται πάλι χώμα κλπ κλπ. Μου άρεσε σαν ιδέα γιατί ειναι ένα "χειροπιαστό" παράδειγμα για αυτήν, κάτι που είναι εύκολο να το δει και να το αντιληφθει....

 

Δεν έχω χάσει τους γονείς ή κάποιον στην οικογένεια αλλά είχα ασχοληθεί λίγο με το θέμα παλιότερα από απλό ενδιαφέρον κ λόγω δουλειάς για να ξέρω πώς θα φερθώ σε παιδί που αντιμετώπισε απώλεια ή για να απαντώ σε τέτοια ερωτήματα .

 

Κάποια στιγμή λοιπόν βλέποντας ένα φυλαράκι να πέφτει από το δέντρο έχοντας κάνει τον κύκλο της ζωής του, έκανα τη σκέψη "Να ένας ωραίος τρόπος να εξηγήσεις σε ένα μικρό παιδί την έννοια του θανάτου". Όλα τα πλάσματα από το πιο απλό ως το πιο πολύπλοκο γεννιόμαστε ζούμε κ πεθαίνουμε. Και το φυλαράκι ξεκινά από τη γη κ πάλι πέφτει σε αυτή κ γίνεται ένα με το χώμα... Είχα σκεφτεί τότε ότι αν κάνω δικό μου παιδί κάτι τέτοιο θα απαντούσα σε αντίστοιχη ερώτηση.

 

Εν ολίγοις μου αρέσει πολύ η ιδέα σου...

[malecon]

Δεν έχω χάσει τους γονείς ή κάποιον στην οικογένεια αλλά είχα ασχοληθεί λίγο με το θέμα παλιότερα από απλό ενδιαφέρον κ λόγω δουλειάς για να ξέρω πώς θα φερθώ σε παιδί που αντιμετώπισε απώλεια ή για να απαντώ σε τέτοια ερωτήματα .

 

Κάποια στιγμή λοιπόν βλέποντας ένα φυλαράκι να πέφτει από το δέντρο έχοντας κάνει τον κύκλο της ζωής του, έκανα τη σκέψη "Να ένας ωραίος τρόπος να εξηγήσεις σε ένα μικρό παιδί την έννοια του θανάτου". Όλα τα πλάσματα από το πιο απλό ως το πιο πολύπλοκο γεννιόμαστε ζούμε κ πεθαίνουμε. Και το φυλαράκι ξεκινά από τη γη κ πάλι πέφτει σε αυτή κ γίνεται ένα με το χώμα... Είχα σκεφτεί τότε ότι αν κάνω δικό μου παιδί κάτι τέτοιο θα απαντούσα σε αντίστοιχη ερώτηση.

 

Εν ολίγοις μου αρέσει πολύ η ιδέα σου...

Μεταξυ μας δεν ειναι εντελώς δική μου...την έκλεψα από ενα άλλο θεμα (αν θυμαμαι καλά το είχε αναφέρει η alcyon) και από την δασκάλα της στο σταθμό που το συζητήσαμε (βιαστικά) και μου ειπε πως αντιλαμβανονται καλυτερα αν δουν πχ ένα ζουζουνακι ψοφιο

Χτες μου ειπε ότι θέλει να κατεβει ο παππούς από τον ουρανό. Μου φαινεται πρέπει να πάρω συντομα το βιβλιο που προτεινει η Δαφνη

Αχ ρε παππού τι μας έκανες....

 

Κι ένα τελευταίο που έχει ξαναειπωθεί αλλά νομίζω ότι είναι σημαντικό να το τονίσουμε. τα παιδιά δεν έχουν ακόμη τις φοβίες, τις προκαταλήψεις, τις δεισιδαιμονίες, τις ανησυχίες τις δικές μας. Σκέπτονται πιο απλά και πιο μονοσήμαντα. Αν λοιπόν πάμε να τους προστατέψουμε από αυτό που εμείς φοβόμαστε κλπ είναι σαν να τους λέμε ότι κάτι υπάρχει από το οποίο πρέπει να προστατευθούν.

Καλά έκανες κ μου το ξαναθύμισες miriki! Πολύ σημαντικό πράγματι!

[kourkoumpini]

καλησπερα,

δεν διαβασα τις απαντησεις των μελων μεχρι τωρα.

στον παιδικο η παιδοψυχιατρος που μας κανει "μαθηματα-συζητησεις" για καποια θεματα ετυχε να μας μιλησει και για τις απωλειες γενικα. μια απωλεια ειναι η γιαγια η ο παππους.

μας ειπε οτι εινια πολυ σημαντικο να πουμε την αληθεια στο παιιδ, οτι το ατομο αυτο πεθανε και οτι δεν θα ξαναγυρισει γιατι διαφορετικα μπορει το παιδι να το περιμενει να γυρισει και να νιωσει ενοχες οτι το ιδιο δεν φεροταν καλα και ο παππους η η γιαγια το εγκατελειψε και δεν θελει να το δει. μας τονισε γενικα να πουμε την αληθεια γιατι το παιδι, παρολο που δεν εινιαι σε θεση να καταλαβει επακριβως, πρεπει να ξερει την οριστικη απωλεια και να μην τη συνδεσει με δικη του ενοχη.

 

προσφατως εχασα και εγω μια θεια μου πολυ αγαπημενη την οποια ηξερε και ο μικρος μου και την εψαχνε. βεβαια οσο ηταν βαρια του λεγαμε οτι εινια αρρωστη και τοι κοιμαται. οταν πεθανε του ειπαε κανονικα οτι πεθανε αι οτι τωρα πηγε στον ουρανο και δεν προκειται να ξαναγυρισει, οτι θα μας βλεπει απο εκει και οτι δεν μπορει κανεις πλεον να τη δει, ουτε η μαμα ουτε κανενας. θα βλεπουμε μονο τη φωτογραφια. και ενστικτωδως του ειπα και εγω την εξελιξη της ζως απλα, οτι ειμαστε στην κοιλια της μαμας, μετα ειμαστε μωρακια και μεγαλωνουμε σιγα σιγα και γινομαστε μεγαλοι σαν τη μαμα και το μπαμπα και μετα γινομαστε πιο μεγαλοι σαν τη ιαγια και τον παππου και μετα αμα μεγαλωσουμε πολυ μετα πεθαινουμε.

 

ειναι ενα δυσκολο θεμα πραγματικα, ειδικα αμα το παιδι εινια και δεμενο με το συγκεκριμενο ατομο.

[Daphne-]

Π

Αυτόν τον "άλλο τρόπο" μπορείς να τον αναλύσεις? Σκέφτηκα χτες να της κάνω μια εισαγωγή χρησιμοποιώντας για παράδειγμα τα λουλούδια που της αρέσει να μαζευει (έχει τσουρομαδήσει όλη την γειτονια ) και να της πω πως όταν τα κόβουμε δεν ζουν πια και γίνονται πάλι χώμα κλπ κλπ. Μου άρεσε σαν ιδέα γιατί ειναι ένα "χειροπιαστό" παράδειγμα για αυτήν, κάτι που είναι εύκολο να το δει και να το αντιληφθει....

 

Εγω πάλι πιστεύω, κρίνοντας από την κόρη μου, που έχει παρόμοια ηλικία με τη δική σου, ότι σε αυτές τις ηλικίες απαντάμε με όσο λιγότερα και απλούστερα λόγια μπορούμε.

Δηλ. το βασικό της ερώτημα ήταν "η γιαγιά έφυγε, ο παπούς έφυγε που πήγαν".

Εδω απαντάμε με σαφήνεια, όπως γράφτηκε παραπάνω. Το να αρχίσουμε να λέμε για τον κύκλο της ζωής θα μπερδέψει τα πράγματα στο μυαλουδάκι της, την παρούσα στιγμή.

Αφησε το παιδί να σε καθοδηγήσει. Θα κάνει κάποιες ερωτήσεις και απλώς...θα απαντήσεις, όσο πιο απλά και ξεκάθαρα μπορείς. Μην της κρύψεις ότι είσαι κι εσύ πολύ λυπημένη. Δεν θα καταλάβει όμως ότι ο θάνατος είναι κάτι οριστικό και αμετάκλητο. Πρέπει να περάσει λίγος καιρός για να το πάρει απόφαση, ότι ο αγαπημένος της παπούς δεν θα ξαναγυρίσει.

(Κι εδω που τα λέμε, μήπως εμείς οι ενήλικες το συνειδητοποιούμε αμέσως?)

Ακόμα κι αν σε ρωτήσει, γιατί αρχικά τη είπες κάτι άλλο και τώρα της λες κάι άλλο να της πεις την αλήθεια. Πχ. "Γιατί είμουν πολύυυυυυυ στεναχωρημένη και δεν μπορούσα να σου απαντήσω όπως θα ήθελα", "γιατί ημουν πολύ λυπημένη που έχασα τη μαμά μου και τον μπαμπά μου"

 

* Διάβασα προσεκτικά το θέμα από την αρχή, γιατί κυρίως είχα σταθεί στα τελευταία ποστ. Τωρα κατάλαβα ότι έχεις δύο παιδάκια και ότι εξαιτίας έλειψης χρόνου και ψυχικής ενέργειας δεν έχεις προλάβει εσύ η ίδια να θρηνήσεις τους γονείς σου ουσιαστικά....

Ομως νομίζω ότι όσο δεν το κάνεις θα σε ταλαιπωρεί επ άπειρον και "υπογείως" χειρότερα....

 

Δεν έχει νόημα νομίζω, να απαντήσουμε στα παιδιά οτιδήποτε, επειδή "το λένε οι ψυχολόγοι" κτλ εάν δεν το έχουμε επεξεργαστεί εμείς οι ίδιοι αρχικά.

[apeleytheros]

Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Θα παραθέσω δύο εμπειρίες, μια δική μου και μία ενός γνωστού, ο οποίος ανησυχούσε για το τι θα πει στο μικρό παιδί του σχετικά με το θάνατο του παππού του. Ο γνωστός ρώτησε πως θα το φέρει στο παιδί, τι θα πει πως θα του το πει κλπ, και όταν ήρθε η ώρα, η συζήτηση εκτυλίχθηκε κάπως έτσι: "Τι έπαθε ο παππούς; -Πέθανε. -Α. θα πάμε βόλτα το απόγευμα; (άσχετο εντελώς)". Θέλω να πω ότι ενδεχομένως σαν γονείς να δημιουργούμε προβλήματα μόνοι μας, εμπλέκοντας λεπτομέρειες όταν δεν μας έχουν ζητηθεί, όπως πχ για τον ουρανό, η για τον κύκλο της ζωής.

 

Η προσωπική εμπειρία έχει να κάνει με το ότι ως παιδί (7 - 8 ετών) αρχικά δεν μου έλεγαν τίποτα ενώ τους έβλεπα ότι ήταν σε μαύρα χάλια, και κατόπιν όταν μου μισό-είπαν, δεν μου επέτρεπαν να πάω στην κηδεία «για να μη στεναχωρηθώ», αγνοώντας ότι (όπως φιλοσόφησα αρκετά μεγαλύτερος) η αίσθηση εξοβελισμού από την οικογένεια μου που αποκόμισα ήταν πολύ πιο τραυματική από την απώλεια του συμπαθούς παππού που έβλεπα σπάνια. Δεν ξέρω τι θα κάνετε ως γονείς, αλλά ξέρω τι δεν πρέπει να κάνετε: να προσπαθείτε να κρύβετε πράγματα από τα παιδιά σας τη στιγμή που δε μπορείτε να τα κρύψετε. Δε μπορεί να κλαίνε και τα τούβλα και στο παιδί να προσποιείστε ότι δε συμβαίνει τίποτα, η να του λέτε ιστορίες για λουλούδια/παραδείσους κλπ. Κάποιος που δεν έχει εμπλοκή συναισθηματικά εκείνες τις ώρες, ίσως μπορεί να το εξηγήσει, αλλά δεδομένου ότι πρόκειται για δικούς σας ανθρώπους εσείς μάλλον δεν θα μπορείτε. Προσωπική άποψη, βάσει εμπειρίας.

[ekavi_]

Απελεύθερε, συμφωνώ σε όσα έγραψες. Αλλά 7-8 χρονών στην κηδεία του παππού σου δεν θα ήταν σοκ για εσένα; (πχ να δεις πιθανόν ανοικτό φέρετρο, να δεις τη στιγμή της ταφής κτλ). Βέβαια από τη στιγμή που έκλαιγαν μπροστά σου, χωρίς να ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει, είχες ήδη πάρει το πρώτο σοκ...

[Daphne-]

Πολύ ενδιαφέρουσα συζήτηση.

Θα παραθέσω δύο εμπειρίες, μια δική μου και μία ενός γνωστού, ο οποίος ανησυχούσε για το τι θα πει στο μικρό παιδί του σχετικά με το θάνατο του παππού του. Ο γνωστός ρώτησε πως θα το φέρει στο παιδί, τι θα πει πως θα του το πει κλπ, και όταν ήρθε η ώρα, η συζήτηση εκτυλίχθηκε κάπως έτσι: "Τι έπαθε ο παππούς; -Πέθανε. -Α. θα πάμε βόλτα το απόγευμα; (άσχετο εντελώς)". Θέλω να πω ότι ενδεχομένως σαν γονείς να δημιουργούμε προβλήματα μόνοι μας, εμπλέκοντας λεπτομέρειες όταν δεν μας έχουν ζητηθεί, όπως πχ για τον ουρανό, η για τον κύκλο της ζωής.

μπορείτε.

 

Η (εξαιρετική) Φ. Ντολντό ειχε πει

 

"Τα γεγονότα που τραυματίζουν είναι εκείνα για τα οποία δεν μας μιλούν οι άλλοι, εκείνα τα οποία αποσιωπούν. Τραυματικό είναι αυτό που μένει άλεκτο."

[apeleytheros]

Απελεύθερε, συμφωνώ σε όσα έγραψες. Αλλά 7-8 χρονών στην κηδεία του παππού σου δεν θα ήταν σοκ για εσένα; (πχ να δεις πιθανόν ανοικτό φέρετρο, να δεις τη στιγμή της ταφής κτλ). Βέβαια από τη στιγμή που έκλαιγαν μπροστά σου, χωρίς να ξέρεις τι ακριβώς συμβαίνει, είχες ήδη πάρει το πρώτο σοκ...

όχι. γιατί να είναι σοκαριστικό ένα πτώμα; (είχα πεισμώσει και πήγα τελικά, αφού έγινε μεγάλος χαμός). Η εμπειρία απομυθοποίησε το θάνατο, καθώς ο εκλιπών φαίνεται γαλήνιος & μες τον ύπνο (στο μυαλό πιθανότατα σκεφτόμαστε το θάνατο ως κάτι τρομακτικό)

Σήμερα πιστεύω ότι η κηδεία και ο θρήνος (σε λογικά πλαίσια, έτσι;.) είναι ένα υγιές και απαραίτητο κομμάτι για το κλείσιμο του κύκλου συναισθημάτων που έχεις για ένα άτομο. Ζήσαμε, αγαπηθήκαμε, και έφυγε εν ειρήνη όπως φεύγουν όλοι σε μεγάλη ηλικία. (έχω θάψει και άλλα αγαπημένα η λιγότερα αγαπημένα πρόσωπα εν τω μεταξύ, οπότε μπορώ να «φιλοσοφώ» εύκολα..). Σε αυτό το πλαίσιο θεωρώ παράλογες της ιστορίες περί ουρανού και ψυχής και «μας βλέπει», καθώς δεν επιτρέπουν στο άτομο να αποχωριστεί ψυχολογικά τον εκλιπόντα κρατώντας τα ευχάριστα συναισθήματα και να προχωρήσει μπροστά, αφιερώνοντας τον συναισθηματισμό του στους ζωντανούς.

 

Εκτός του εξοβελισμού υπάρχουν και άλλες πολλές προεκτάσεις του να λες (εμμέσως πλην σαφώς) σε ένα παιδί ότι δεν είναι ικανό να χειριστεί ένα συναίσθημα, όπως χαμηλή αυτοεκτίμηση, κλονισμός εμπιστοσύνης και άλλα, τα οποία φαντάζομαι θα υπάρχουν σε σχετικά βιβλία παιδοψυχολογίας.

 

 

 

μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι ισχύει αυτό που έγραψα για τον εξοβελισμό από την οικογένεια (με πείραξε μακροχρόνια περισσότερο). Επειδή είναι προσωπικό το ζήτημα, δεν θέλω να επεκταθώ άλλο.

[ΜΑΡΙΑΛ]

Ο γνωστός ρώτησε πως θα το φέρει στο παιδί, τι θα πει πως θα του το πει κλπ, και όταν ήρθε η ώρα, η συζήτηση εκτυλίχθηκε κάπως έτσι: "Τι έπαθε ο παππούς; -Πέθανε. -Α. θα πάμε βόλτα το απόγευμα; (άσχετο εντελώς)".

αυτό πιθανόν όμως απελευθερε να ηταν αποτελεσμα της άγνοιας της ενοιας του θανατου (μόνιμος αποχωρισμος)

[apeleytheros]

η διήγηση του συμβάντος από τον γνωστό δεν ήταν τόσο σύντομη όσο την περιέγραψα. Το παιδί καταλάβαινε τι συνέβαινε μια χαρά από τα συμφραζόμενα, απλώς δεν του φάνηκε τόσο σημαντικό. Αν δεν είναι σε ηλικία να το κατανοήσει και ρωτήσει, καλώς να του εξηγήσουμε το μόνιμο αποχωρισμό κλπ. Αυτό που λέω είναι να λέμε τι συμβαίνει πραγματικά, και να εξηγούμε αν μας ρωτάνε, και ότι στην πράξη ίσως είναι πιο εύκολο για τα παιδιά απ ότι για τους γονείς. Ειδικά για τον παππού και γιαγιά, τα παιδιά έχουν πολύ λιγότερες εμπειρίες και συναισθήματα απ ότι οι γονείς οι ίδιοι.

[Αγγελίνα_2]

Δεν έχω γράψει σε αυτό το θέμα, γιατί η απώλεια της malecon συνέπεσε με τη δική μας (έχασα κι εγώ τη μαμά μου από καρκίνο). Τώρα, που έχει περάσει πάνω από χρόνος, θέλω να πω πώς χειρίστηκα το θέμα εγώ με τον μεγάλο μου γιο, που ήταν τότε 6 ετών και της είχε μεγάλη αδυναμία.

 

Καταρχάς, δεν του είπα τίποτα την ίδια ημέρα. Δεν τον πήρα μαζί μου στην κηδεία και ήμουν πολύ συγκρατημένη μπροστά του. Την επόμενη εβδομάδα, όταν ένιωσα πως μπορούσα να συζητήσω το θέμα χωρίς να ξεσπάσω σε λυγμούς, του είπα "θέλω να μιλήσουμε για κάτι που έγινε. Η γιαγιά πέθανε. Είχε μια αρρώστια που λέγεται καρκίνος και συμβαίνει σπάνια σε κάποιους ανθρώπους. Οι περισσότεροι γίνονται καλά, αλλά η γιαγιά ήταν και μεγάλη και δεν τα κατάφερε. Τώρα είναι καλύτερα, γιατί δεν πονάει πια και είναι μαζί με το μπαμπά και τη μαμά της στον Παράδεισο, κοντά στο Θεό κι είναι πολύ ευτυχισμένη. Παρόλο που εμείς δεν μπορούμε να τη δούμε, εκείνη μας βλέπει από ψηλά και μας αγαπάει όπως πριν. Το σώμα της το βάλαμε σε ένα σπιτάκι που λέγεται μνήμα κι εκεί θα πηγαίνουμε να ανάβουμε το καντηλάκι της, να της αφήνουμε λουλούδια, να προσευχόμαστε για εκείνη κι έτσι θα ξέρει πως δεν την ξεχάσαμε και θα χαίρεται η ψυχή της." Εννοείται πως όλα αυτά δεν τα είπα κατεβατό, αλλά με ερωταπαντήσεις.

 

Το παιδί το πήρε ανέλπιστα καλά. Έκλαψε φυσικά και ήταν στενοχωρημένος καναδυο μέρες, αλλά τον πήρα στο τρισάγιο, είδε τη φωτογραφία της και της άναψε ένα κεράκι και βάλαμε μαζί λουλούδια στο μνήμα, που τα είχε διαλέξει και πληρώσει μόνος του, από το χαρτζιλίκι του και δεν του πήρε πολύν καιρό να εξοικειωθεί με την ιδέα. Ανακουφίστηκα τρομερά, γιατί είναι ευαίσθητο παιδί και πολύ δεμένο με τη γιαγιά του και περίμενα να έχουμε δράματα. Χαίρεται όταν πάμε στο νεκροταφείο, δεν φοβάται καθόλου, το θεωρεί απόλυτα φυσιολογικό. Φέτος μάλιστα της έφτιαξε και μια ζωγραφιά που έγραφε από κάτω ότι την αγαπάει πολύ και μου ζήτησε να την κορνιζάρουμε και να της την αφήσουμε εκεί μαζί με ένα αυγό κόκκινο, από αυτά που θα βάψουμε (του έχω εξηγήσει πλέον και περί Δευτέρας Παρουσίας κι ότι αυτό είναι μια υπενθύμιση για τους νεκρούς που την περιμένουν).

 

Το μόνο που τον προβλημάτισε στην όλη υπόθεση ήταν ο συσχετισμός ασθένειας και θανάτου. Εκεί ομολογώ πως αναγκάστηκα να παραποιήσω την αλήθεια και να πω πχ πως ο καρκίνος είναι μια αρρώστια που την παθαίνουν μόνο οι ηλικιωμένοι και ποτέ τα παιδάκια κλπ.

 

malecon, αν διαβάζεις ακόμα το thread, θερμά συλλυπητήρια και πάλι. Εύχομαι να είσαι καλύτερα. Εγώ μετά το ετήσια μνημόσυνο, ένιωσα πολύ πιο ήρεμη, χωρίς να μπορώ να το αποδώσω κάπου συγκεκριμένα.

[miriki]

Αγγελίνα συλληπητήρια έστω και τόσο αργότερα. Το πένθος κάνει ένα κύκλο που κρατάει περίπου δυο χρόνια αν αφεθείς να το βιώσεις, οπότε το ότι στον ένα χρόνο νιώθεις καλύτερα δεν είναι καθόλου παράλογο.

 

Πιστεύω ακράδαντα ότι τα λευκά ψέμματα σαν αυτό που είπες δεν είναι τόσο κακά... Ελπίζω να μη χρειαστεί να μάθει στην παιδική του ηλικία ότι κάποια παιδιά αρρωσταίνουν τόσο σοβαρά, να το ανακαλύψει ως ενήλικας όταν απλά θα ενημερώνεται.

[Αγγελίνα_2]

Σε ευχαριστώ πολύ miriki. Πραγματικά κι εγώ ένιωσα σαν να έκλεισε ένας κύκλος. Το αποδέχτηκα και πέρασα σε μια άλλη φάση της ζωής μου. Μπορεί να ακούγεται αστείο, δεδομένου ότι είμαι 36 χρονών, αλλά πραγματικά, η μόνη λέξη που μου ερχόταν στο νου για να περιγράψω την κατάστασή μου, ήταν "ορφάνια". Ούτε που μπορώ να διανοηθώ πώς είναι να σου συμβαίνει κάτι τέτοιο σε τρυφερή ηλικία και τι αγιάτρευτη πληγή αφήνει.

[Λαΐδα]

συλληπητηρια σε οσους εχετε χασει δικους σας ανθρωπους.....ειδικα η απωλεια του γονιου ειναι παντα ορφανια, οσο χρονων και αν εισαι....

Εγω σε τετοια θεματα δεν συμβουλευομαι αρθρα, βιβλια η ψυχολογο αν αποδεδειγμενα το παιδι δεν παρουσιασει κλινικα συμπτωματα διαταραχης (διατροφικες διαταρραχες, υπερκινητικοτητα,νευριοτητα κ.α.).

Και αυτο μου το ειπε φιλη μου ψυχολογος .....

Μου λεει λοιπον, του μιλας απλα του λες την αληθεια που πιστευεις εσυ και ολα θα πανε καλα....Σπανια, μου ειχε πει, θα χρειαστεις βοηθεια ειδικου σε τετοιες περιπτωσεις και αυτο συνηθως συμβαινει οταν χανεται καποιος γονιος του παιδιου...Μια που ο εναπομεινων γονιος θα ειναι και ο ιδιος λιγο σαστισμενος.

Οσον αφορα για το τι λεμε εχει να κανει πιστευω με το πως μεγαλωνουμε ενα παιδι.....με το τι αρχες εχουμε, τι στ' αληθεια πιστευουμε οτι γινεται σε αυτες τις περιπτωσεις. Δεν πιστευω οτι υπαρχει ενας μπουσουλας που κανει σε ολες μας....

Εμεις οταν χασαμε τον παππου μας, του ειπα οτι ο παππους μας πηγε στον Θεό.....και οτι μας αγαπαει και μας προσεχει απο εκει.....και οτι μια μερα θα τον ξαναβρουμε......Αυτο πιστευω, αυτο του ειπα.....

[FEHKO]

συλληπητηρια σε οσους εχετε χασει δικους σας ανθρωπους.....ειδικα η απωλεια του γονιου ειναι παντα ορφανια, οσο χρονων και αν εισαι....

Εγω σε τετοια θεματα δεν συμβουλευομαι αρθρα, βιβλια η ψυχολογο αν αποδεδειγμενα το παιδι δεν παρουσιασει κλινικα συμπτωματα διαταραχης (διατροφικες διαταρραχες, υπερκινητικοτητα,νευριοτητα κ.α.).

Και αυτο μου το ειπε φιλη μου ψυχολογος .....

Μου λεει λοιπον, του μιλας απλα του λες την αληθεια που πιστευεις εσυ και ολα θα πανε καλα....Σπανια, μου ειχε πει, θα χρειαστεις βοηθεια ειδικου σε τετοιες περιπτωσεις και αυτο συνηθως συμβαινει οταν χανεται καποιος γονιος του παιδιου...Μια που ο εναπομεινων γονιος θα ειναι και ο ιδιος λιγο σαστισμενος.

Οσον αφορα για το τι λεμε εχει να κανει πιστευω με το πως μεγαλωνουμε ενα παιδι.....με το τι αρχες εχουμε, τι στ' αληθεια πιστευουμε οτι γινεται σε αυτες τις περιπτωσεις. Δεν πιστευω οτι υπαρχει ενας μπουσουλας που κανει σε ολες μας....

Εμεις οταν χασαμε τον παππου μας, του ειπα οτι ο παππους μας πηγε στον Θεό.....και οτι μας αγαπαει και μας προσεχει απο εκει.....και οτι μια μερα θα τον ξαναβρουμε......Αυτο πιστευω, αυτο του ειπα.....

 

Toσο απλα!

Γιατι εχουμε κανει τα φυσιολογικα και τα απλα , δυσκολα?

 

Γιατι πρεπει να κατεβασουμε τομους και αρθρα ...για να δωσουμε στα φυσιλογικα φαινομενα , απαντησεις?

 

 

Οσο πιο απλοικα, αυθορμητα το αντιμετωπιζουμε, τοσο πιο φυσιολογικα θα το παρουν τα παιδια.