Η γιαγιά "έφυγε". Τι λέμε?

[Daphne-]

Πάντως βρε κοριτσια δεν έχω πει και ψέματα αν το καλοσκεφτειτε...!

Για την γιαγια είπα ότι είναι κάπου αλλου (αλήθεια ξέρει κανενας να πει με ακρίβεια πού ειναι?), ξεκουραζεται (όταν έμαθα ότι πέθανε σκέφτηκα ότι πραγματικά ησυχασε) και δεν μπορει να έρθει πίσω.

Για τον παππου είπα ότι πήγε να βρει την γιαγια, πράγμα που ειναι επίσης αλήθεια. Δλδ της έχω περιγραψει ότι πέθαναν χωρις να της έχω πει την λέξη

 

Ναι αυτά που λες έχουν θρησκευτική/φιλοσοφική διάσταση. Αυτά πιστευεις εσυ. Το παιδί καταλαβαίνει τα γεγονότα αυτά καθεαυτά. "Δεν ζει δεν αναπνεει, δεν κουνιεται"

Κι εμενα με ρωτησε που πηγε και της ειπα οτι την εβαλαν στο νεκροταφειο. Ρωτησε πολλες φορες αν θα ξαναγυρισει και μάλιστα επέμενε οτι θα ξαναγυρισει. Τελικά το δέχτηκε.

Συγνώμη πάντως δεν χρησιμοποιησα τη λέξη "ψέμματα" με την κακή έννοια.

[malecon]

Ναι αυτά που λες έχουν θρησκευτική/φιλοσοφική διάσταση. Αυτά πιστευεις εσυ. Το παιδί καταλαβαίνει τα γεγονότα αυτά καθεαυτά. "Δεν ζει δεν αναπνεει, δεν κουνιεται"

Κι εμενα με ρωτησε που πηγε και της ειπα οτι την εβαλαν στο νεκροταφειο. Ρωτησε πολλες φορες αν θα ξαναγυρισει και μάλιστα επέμενε οτι θα ξαναγυρισει. Τελικά το δέχτηκε.

Συγνώμη πάντως δεν χρησιμοποιησα τη λέξη "ψέμματα" με την κακή έννοια.

Δεν υπάρχει λόγος να μου ζητας συγνωμη, κουβεντα κάνουμε

Απλά πιστευω πως και να πεις οτι κάποιος πέθανε, θα χρειαστει να απαντησεις σε ερωτηματα του στυλ "πού ειναι?" (έλα ντε) ή "θα ξαναρθει?" και "θέλω να ξαναρθει" κλπ

[FEHKO]

άντως βρε κοριτσια δεν έχω πει και ψέματα αν το καλοσκεφτειτε...!

Για την γιαγια είπα ότι είναι κάπου αλλου (αλήθεια ξέρει κανενας να πει με ακρίβεια πού ειναι?), ξεκουραζεται (όταν έμαθα ότι πέθανε σκέφτηκα ότι πραγματικά ησυχασε) και δεν μπορει να έρθει πίσω.

Για τον παππου είπα ότι πήγε να βρει την γιαγια, πράγμα που ειναι επίσης αλήθεια. Δλδ της έχω περιγραψει ότι πέθαναν χωρις να της έχω πει την λέξη

 

Καταρχην συλλυπητηρια

 

Δεν ειπες ψεμματα αντιθετα με αυτό που είπες ότι πήγαν κάπου αλλού, ότι η γιαγιά ξεκουράζεται και ο παππούς πήγε να τη βρει, περιέγραψες τον θάνατο , με πολύ τρυφερό τρόπο ότι πιο κατάλληλο για αυτή την ηλικία και παρηγορώντας την με έμμεσο τρόπο ότι θα είναι μαζί και θα είναι χαρούμενοι, παρολο που εφυγαν από διπλα της . Σαν ένα παραμυθι.

 

Διαφωνώ να λεμε στα παιδια σε αυτες τις τοσο ευαισθητες ηλικιες ότι αυτός που πεθαίνει δεν περπατάει, δεν τρώει , δεν κουνιέται, δεν μιλαει. Σκληρα λογια χωρις συναισθημα και ωμη περιγραφη του πεθαμενου, ας το λένε και οι ψυχολόγοι. Με αυτά τα λογια νομιζω ότι τα τρομοκρατουμε γιατι τους λεμε οτι ο θάνατος είναι κάτι φοβερό , εφιαλτικό αφου τους τους στερεί , το περπάτημα, την ομιλία , το φαγητό κατα συνεπεια το παιχνιδι, τις βασικες αναγκες .

 

Εμείς Πρόσφατα που πέθανε η γιαγιά μου, του είπα ότι πέθανε , και ότι πήγε στον ουρανό, είναι ψηλά και μας βλέπει και μας παρακολουθεί από εκεί. Δεν είχε όμως πολλές επαφές μαζί της, οπότε δεν κατάλαβε την απουσία της. . Νομίζω ότι αυτή η απάντηση ικανοποιεί και εμάς τους μεγάλους να ελπίζουμε ότι υπάρχει μεταθανατον ζωή και ότι οι δικοί μας άνθρωποι είναι κάπου εκεί ψηλά και μας παρακολουθούν. Σε ολους τους θανατους των παππουδων μου , η πιστη αυτη μου μαλακωνε τον πονο μου.

 

Η καθε μητερα βεβαια αναλογα με αυτα που πιστευει , και βασισμενη στο ενστικτο της μπορει να βρει τον πιο καταλληλο τροπο να εξηγησει στο παιδι της χωρις να το στενοχωρησει και χωριςνα του δημιουργησει φοβο.

[Daphne-]

Διαφωνώ να λεμε στα παιδια σε αυτες τις τοσο ευαισθητες ηλικιες ότι αυτός που πεθαίνει δεν περπατάει, δεν τρώει , δεν κουνιέται, δεν μιλαει. Σκληρα λογια χωρις συναισθημα και ωμη περιγραφη του πεθαμενου, ας το λένε και οι ψυχολόγοι. Με αυτά τα λογια νομιζω ότι τα τρομοκρατουμε γιατι τους λεμε οτι ο θάνατος είναι κάτι φοβερό , εφιαλτικό αφου τους τους στερεί , το περπάτημα, την ομιλία , το φαγητό κατα συνεπεια το παιχνιδι, τις βασικες αναγκες .

Ωωωωπ...Σεβαστή η άποψη σου αλλά το "χωρίς συναίσθημα" και το "ωμή περιγραφή" δεν ισχύει.... Πίστεψε με εγω τα είπα με πολύ συναίσθημα στο παιδί μου και καθόλου ωμά.... Επίσης δεν πληγώθηκε ούτε άλλαξε κάτι στην καθημερινότητα της, ούτε τρομοκρατήθηκε, παρόλο που γιαγιά της ήταν προσωπο κοντικό και ειχαμε συχνές επαφές. Η μικρη μέχρι τωρα μιλάει για τη γιαγιά της και μας ειπε πρόσφατα οτι της λείπει "και δεν θα ξαναφάμε ποτέ μαζί"....

Εμείς Πρόσφατα που πέθανε η γιαγιά μου, του είπα ότι πέθανε , και ότι πήγε στον ουρανό, είναι ψηλά και μας βλέπει και μας παρακολουθεί από εκεί. Δεν είχε όμως πολλές επαφές μαζί της, οπότε δεν κατάλαβε την απουσία της. .

Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία αντιλαμβάνονται τον παπού και τη γιαγιά και οτιδήποτε ως αυτό που βλέπουν και ξέρουν. Εσύ πιστεύεις οτι η ψυχή του παπού είναι ψηλά και παρακολουθεί, αλλά ένα τρίχρονο νομίζει οτι ειναι ο παπούς με το σώμα του, τα ρούχα του κτλ.

Νομίζω ότι αυτή η απάντηση ικανοποιεί και εμάς τους μεγάλους να ελπίζουμε ότι υπάρχει μεταθανατον ζωή και ότι οι δικοί μας άνθρωποι είναι κάπου εκεί ψηλά και μας παρακολουθούν. Σε ολους τους θανατους των παππουδων μου , η πιστη αυτη μου μαλακωνε τον πονο μου.

 

.

Ναι ακριβώς αυτη η απάντηση όπως και η κάθε απάντηση ίσως ικανοποιεί εμάς τους μεγάλους Αλλά να σου πω κάτι? Εμένα δεν με παρηγορεί καμία απάντηση....Ειδικά ο θάνατος της μητέρας μου...μου προκαλεί πόνο, και θέλει χρόνο, οχι για γιατρευτεί (γιατί δεν νομίζω οτι θα πάψει να αποτελει ΑΠΩΛΕΙΑ κάποτε), αλλά για να μου γίνει συνείδηση ότι δεν υπάρχει πια. Ακόμα κι εγω ακόμα "νομίζω" οτι θα ξαναγυρίσει...

 

Συμφωνώ απολύτως να προστατεύουμε τα παιδιά από ακραίες καταστάσεις και να τους παρουσιάζουμε τα γεγονότα με ένα τρόπο ανάλογο της ηλικίας και αντίληψης τους.

Ομως η ζωή περιλαμβάνει συναισθήματα. Και ειναι τα εξής 4: χαρά, λύπη, φόβος, θυμός.

 

Εμεις θέλουμε να ειναι μονο χαρούμενα? Ή να μαθουν να βιώνουν και να αντιμετωπίζουν ολα τα συναισθηματα? Την ιδια τη ζωη τους με λίγα λόγια? (Και για να μην παρερμηνευθω δε λέω να τους τα προκαλούμε εμείς)

[dstavr]

Κορίτσια θα συμφωνήσω κι εγώ με τη Daphne γιατί το έχω ψάξει και έχω ρωτησει και διαφοερτικούς ψυχολόγους-παιδοψυχολόγους... Δεν λέμε πήγε στον ουρανό, σε κοιτάει, σε προσέχει, κοιμήθηκε, έφυγε, ξεκουράζεται κ.ο.κ Όλα αυτά στο παιδικό μυαλό μπορούν να παρερμηνευθούν.

Εμένα με ρώτησε ο δικός μου όταν ήταν 3 χρονών περίπου για τον παππού μου (προ-πάππους του μωρού) και του είπα ότι πεθανε γιατί σταμάτησε να χτυπάει η καρδιά του, ήταν μεγάλος πολύ και ήθελε η καρδιά του να ξεκουραστεί. Μου λέει μετά "κι εμένα πότε θα σταματήσει η καρδιά μου" του λέω λοιπόν ότι πρώτα θα μεγάλώσεις, θα γίνεις μπαμπάς, μετά θα γίνεις κι εσυ παππούς και μετά προ-παππούς εεεε και τότε πια θα σταματήσει κι εσένα η καρδούλα σου. Οταν ρώτησε που είναι τώρα, του είπα ότι είναι σ'ενα μέρος μαζί με όλους τους πολύ ηλικιωμένους ανθρώπους που έχουν πεθάνει.

 

Βέβαια, καταλαβαίνω ότι άτομα που εχουν πιο στενή σχέση με τη θρησκεία μπορεί να τα βλέπουν αλλιώς τα πράγματα αλλά οι ειδικοί λένε ότι εάν εσείς πραγματικά μέσα σας πιστεύετε πως είναι στον παράδεισο και περνάει τέλεια και είναι παρέα με τους υπόλοιπους νεκρούς τότε μπορείτε να το πείτε αυτό στο παιδί. Το βασικό είναι να μην πείτε ψέμματα. Αν κάτι σχετικά με μετά το θάνατο ζωή κτλ.το πιστεύετε κι εσείς , πείτε το... αλλιώς καλύτερα να πείτε την αλήθεια.

Δείτε λίγο κι αυτό:http://www.hamogelo.gr/4-1/926/Milontas-sta-poidia-gia-to-thanato

[FEHKO]

Αλλά να σου πω κάτι? Εμένα δεν με παρηγορεί καμία απάντηση....Ειδικά ο θάνατος της μητέρας μου...μου προκαλεί πόνο, και θέλει χρόνο, οχι για γιατρευτεί (γιατί δεν νομίζω οτι θα πάψει να αποτελει ΑΠΩΛΕΙΑ κάποτε), αλλά για να μου γίνει συνείδηση ότι δεν υπάρχει πια. Ακόμα κι εγω ακόμα "νομίζω" οτι θα ξαναγυρίσει...

 

Για τη μητερα σου λυπαμαι πολυ που εχει πεθανει, ο πονος σου ειναι πολυ μεγαλος. Οτι και να πω ειναι λιγο.

 

Τα παιδιά σε αυτή την ηλικία αντιλαμβάνονται τον παπού και τη γιαγιά και οτιδήποτε ως αυτό που βλέπουν και ξέρουν. Εσύ πιστεύεις οτι η ψυχή του παπού είναι ψηλά και παρακολουθεί, αλλά ένα τρίχρονο νομίζει οτι ειναι ο παπούς με το σώμα του, τα ρούχα του κτλ.

 

Ομως η ζωή περιλαμβάνει συναισθήματα. Και ειναι τα εξής 4: χαρά, λύπη, φόβος, θυμός.

 

Δεν διαχωρισα την ψυχη. Δεν βρισκω που ειναι το κακο σε αυτη την ηλικια, να πιστευει οτι η γιαγια ειναι καπου αλλου, ετσι όπως την θυμοταν με το σωμα και τα ρουχα . Σε ένα τοπο μακρια μας οπου θα είναι εκει καλα και αναπαυμενη , στον ουρανο , στον παραδεισο μαζι με το Χριστο η την Παναγια, η οπουδηποτε αλλου, αναλογα με το τι πιστευει ο καθενας παντα .Σαν ενα παραμυθι . Πολύ αργοτερα , (κοντα στα 6-7) όταν θα είναι και πιο ωριμος συναισθηματικα σαν μεγαλυτερος , θα μιλησουμε και για την ψυχη.

Όχι όλα μαζι αποτομα, αλλα πολύ ομαλα. Δεν μπορουμε να ξερουμε τι συνειρμους μπορει να κανει το παιδι τωρα η αργοτερα και για αυτο πρεπει να ειμαστε προσεκτικοι. Ειναι πολυ ευαισθητες ηλικιες. Εμενα αυτο μου λεει το ενστικτο μου, σαν μανα.

Σε αυτες τις ηλικιες και απο τις μικροτερες τους περιγραφουμε τη ζωη , τα συναισθηματα και τους διδασκουμε, μεσα απο τα παραμυθια.Τους μαθαινουμε να διαχωριζουν το κακο, απο το καλο με εναν τροπο κατανοητο για αυτα. Ολα τα παραμυθια και κυριως του Αισωπου αυτο το νοημα εχουν . Τοτε με αυτη τη λογικη να μην λεγαμε καθολου παραμυθια στα παιδια , γιατι ειναι ολα ψεμματα.

 

Επισης να του πω οτι ο ταφος και το νεκροταφειο ειναι το σπιτι της νομιζω οτι θα του δημιουργησει πολλα ερωτηματα και θα μπερδεψει στο μυαλο του την εννοια του σπιτιου, που την εχει συνδυασει με ανθρωπους , με ζωντανια, αγαπη και θαλπωρη.

[Melina22]

Συμφωνώ με την Daphne σε όλα όσα είπε. Ως παιδί πάντα διαισθανόμουν το "ψέμα" που είχε σκοπό να με προστατεύσει κ δεν ηρεμούσα κ ρωτούσα ξανά κ ξανά... υπάρχει το πρόβλημα ότι τα παιδιά μπερδεύονται όταν άλλη πραγματικότητα τους περιγράφουμε κ άλλα βιώνουν βλέποντας το οικογενειακό περιβάλλον. Με το παραμύθι δεν ισχύει καθόλου το ίδιο γιατί το παιδί ξέρει εκ των προτέρων ότι είναι κάτι που δεν είναι αλήθεια κ δεν ανησυχεί..

 

¨οπως αναφέρεται κ στο άρθρο είναι πολύ σημαντικό κ το εξής

 

Κι όμως, παρά τη συνεχή αναμέτρηση με την απώλεια που βιώνουμε όλοι ανεξαιρέτως, έχουμε εκπαιδευθεί κοινωνικά να προσπερνάμε τα συναισθήματα που αυτή μας προκαλεί, είτε εκλογικεύοντάς τα, είτε απωθώντας τα βαθιά μέσα μας.

 

Συνέπεια αυτού είναι ότι και τα παιδιά δεν εξοικειώνονται με την απώλεια και δεν μαθαίνουν πώς να την αντιμετωπίσουν, με αποτέλεσμα να εξελίσσονται σε ενήλικες που δυσκολεύονται να χειριστούν πληθώρα καταστάσεων που ενέχουν απώλεια (π.χ. χωρισμός, αλλαγή εργασίας, θάνατος, κλπ).

 

αυτό που είπε δηλαδή η Daphne- για τα 4 συναισθήματα με άλλα λόγια.

[Daphne-]

Σε αυτες τις ηλικιες και απο τις μικροτερες τους περιγραφουμε τη ζωη , τα συναισθηματα και τους διδασκουμε, μεσα απο τα παραμυθια.Τους μαθαινουμε να διαχωριζουν το κακο, απο το καλο με εναν τροπο κατανοητο για αυτα. Ολα τα παραμυθια και κυριως του Αισωπου αυτο το νοημα εχουν . Τοτε με αυτη τη λογικη να μην λεγαμε καθολου παραμυθια στα παιδια , γιατι ειναι ολα ψεμματα.

Λέγοντας οτι τους περιγράφουμε τη ζωή τι ακριβώς εννοείς (γιατί κι ο θάνατος ειναι μεσα στη ζωη)?

Τα δε συναισθήματα δεν χρειάζονται περιγραφή διότι τα παιδιά νιώθουν ήδη και αντιλαμβάνονται με τις ευαίσθητες "κεραίες τους". Χρειάζονται όμως καταρχήν αποδοχή των συναισθημάτων τους (πχ όταν ένα παιδί κλαίει για κάποιο λόγο, καταρχήν δεχόμαστε οτι ειναι λυπημένο και δεν του λέμε πχ "έλα τωρα μην κλαις, θέλω να εισαι χαρούμενο". Και κατα δευτερον βοήθεια να εκφραστούν. Και επειδη κι εμείς όπως τα παιδιά έχουμε συναισθήματα μπορούμε να τους πούμε "ειμαι θυμωμένος γιατι...", "ειμαι λυπημένος γιατι...". Δεν χρειάζεται να το παίζουμε βράχοι.

Δεν θα επεκταθώ άλλο. Υπάρχουν άρθρα, και βιβλία για τη συναισθηματική νοημοσύνη το λεγόμενο eq.

Σε οτι αφορά τωρα τα (κατάλληλα) παραμύθια, τα παιδιά διδάσκονται (και οχι μόνο) μέσα από αυτα αλλα δεν τα χρησιμοποιουμε για να περιγραψουμε θέματα όπως ο θάνατος.

 

Εξάλλου κάποια παραμυθια ειναι πολυ πιο "σκληρα" από την περιγραφη του θανάτου. Δηλ. πχ Χάνσελ και Γκρετελ "ο πατερας παράτησε τα παιδια μονα στο δάσος, γιατι ηταν φτωχος" και πολλα άλλα παρόμοια που λέγονται ετσι ωμα και σκληρα, ως μέρος μιας ιστοριας.

 

 

Επισης να του πω οτι ο ταφος και το νεκροταφειο ειναι το σπιτι της νομιζω οτι θα του δημιουργησει πολλα ερωτηματα και θα μπερδεψει στο μυαλο του την εννοια του σπιτιου, που την εχει συνδυασει με ανθρωπους , με ζωντανια, αγαπη και θαλπωρη.

Αυτο δεν το έγραψα εγω σίγουρα...Το νεκροταφειο ειναι ένα μέρος που βάζουν τους νεκρους. Αυτο απάντησα εγω. Σαν μάννα κι εγω, αυτο μου ηρθε. Η μικρη ειπε "θέλω να παω κι εγω εκει να δω", δεν πήγαμε. Δεν το ξαναζητησε. Με ρωτησε κι αν η γιαγια της ειναι καλα εκει. Της ειπα "ναι ειναι γαληνια και ησυχη πια".

 

Κλείνοντας θα πω οτι δεν διαφωνώ με τους ψυχολόγους (αν και υπάρχουν διάφορες σχολες και απόψεις). Διότι αυτες οι επιστημες βασίζονται σε έρευνες, πειράματα κτλ. και μπορούν να δωσουν κατευθύνσεις στους γονείς, που βασιζόμενοι παράλληλα στο ένστικτο τους, αναθρέφουν τα παιδια τους αλλά και τον εαυτο τους οπως λέει και η υπογραφη μου.

[FEHKO]

Το καθε παιδι αναλογα με την ηλικια του θελει διαφορετικη μεταχειριση.Αλλο 2 αλλο 3, η 5. Ηγνωμη μου ειναι στις ηλικιες των 3 ειναι να βιωνουν οση λιγοτερη θλιψη απο την απωλεια. Να προσπαθουμε να αποκρυψουμε τη θλιψη μας οσο μπορουμε , ετσι κι αλλιως κατι διαισθανονται.

 

Απο Melina22

Με το παραμύθι δεν ισχύει καθόλου το ίδιο γιατί το παιδί ξέρει εκ των προτέρων ότι είναι κάτι που δεν είναι αλήθεια κ δεν ανησυχεί..

 

Tα παιδια της ηλικιας 2-3 , πολλες φορες δεν ξεχωριζουν το φανταστικο απο το πραγματικο . Πιστευουν στα παραμυθια.,.Σιγα σιγα μεγαλωνοντας μετα τα 3 καταλαβαινουν οτι το παραμυθι ειναι κατι φανταστικο.

 

Κοιταξτε και εδω τη γνωμη της παιδιατρικης , που διαχωριζει την αντιμετωπιση στις ηλικιες πριν τα 3 και προσχολικη ηλικια

 

http://www.paediatriki.gr/data/issue3/tsikoulas.pdf

 

Το γενικοτερο νοημα ειναι οτι στις ηλικιες πριν τα 3 το παιδι δεν καταλαβαινει το γεγονος αλλα διαισθανεται τη θλιψη μας και αυτο που εισπραττει κυριως ειναι η απορριψη απο εμας επειδη το παραμελουμε λογω του πενθους μας.Το παιδι χρειαζεται πιο πολυ ενασχοληση μαζι του και τρυφεροτητα .

 

Σε μεγαλυτερη ηλικια στις προσχολικες που εχει πολλα ερωτηματα , τοτε αρχιζουμε και εξηγουμε.

και συμπερασματικα ειναι λαθος να λεμε οτι κοιμηθηκε, για να μην συνδυασει το θανατο με τον υπνο και ειναι καλο να λεμε οτι πηγε στο παραδεισο η στον ουρανο για να δοθει μια εικονα στο παιδι της μεταθανατιας ζωης, αναλογα με τις πεποιθησεις της οικογενειας.

[Daphne-]

Το καθε παιδι αναλογα με την ηλικια του θελει διαφορετικη μεταχειρηση. Αλλο 2 αλλο 3, η 5. Ηγνωμη μου ειναι στις ηλικιες των 3 ειναι να βιωνουν οση λιγοτερη θλιψη απο την απωλεια. Να προσπαθουμε να αποκρυψουμε τη θλιψη μας οσο μπορουμε , γιατι ετσι κιαλλως την καταλαβαινουν.

 

Δεν βιώνουν μεγάλη θλίψη γιατι ειναι βουτηγμενα στη ζωη σε αυτες τις ηλικιες.Και αφου καταλαβαινουν τη θλιψη μας, γιατι να την κρυβουμε? Για να τους δειξουμε οτι η λύπη ειναι μη αποδεκτη? (Ξαναγραφω οτι δεν εχουμε ακραιες αντιδρασεις μπροστα τους)

 

 

 

Κοιταξτε και εδω τη γνωμη της παιδιατρικης , που διαχωριζει την αντιμετωπηση στις ηλικιες πριν τα 3 και προσχολικη ηλικια

 

http://www.paediatriki.gr/data/issue3/tsikoulas.pdf

 

Το γενικοτερο νοημα ειναι οτι στις ηλικιες πριν τα 3 το παιδι δεν καταλαβαινει το γεγονος αλλα διαισθανεται τη θλιψη μας και αυτο που εισπραττει κυριως ειναι η απορρηψη απο εμας επειδη το παραμελουμε λογω του πενθους μας.Το παιδι χρειαζεται πιο πολυ ενασχοληση μαζι του και τρυφεροτητα . Πιο πολυ του μενει η απορρηψη η δικη μας, απο ολο το γεγονος.

 

Σε μεγαλυτερη ηλικια στις προσχολικες που εχει πολλα ερωτηματα , τοτε αρχιζουμε και εξηγουμε.

και συμπερασματικα ειναι λαθος να λεμε οτι κοιμηθηκε, για να μην συνδυασει το θανατο με τον υπνο και ειναι καλο να λεμε οτι πηγε στο παραδεισο η στον ουρανο για να δοθει μια εικονα στο παιδι της μεταθανατιας ζωης, αναλογα με τις πεποιθησεις της οικογενειας.

Τα ιδια έγραψα κι εγω για τις απαντήσεις περί θανάτου στις προσχολικές ηλικίες. Επισης οι θρησκευτικες πεποιθησεις εκφραζονται από τους γονεις (εαν υπάρχουν) σε μεγαλυτερες ηλικιες (ανω των 3), λεει το αρθρο. Το κοριτσακι της θεματοθετριας ειναι κατω των 3 οπως και η κορη μου (εγραψα ηταν 2 και 8 μηνων)

 

Ομως προσοχή! το άρθρο που που εδωσες αναφερεται στην απώλεια του ενός γονιού (γονεις= τα σημαντικοτερα προσωπα για το παιδι). Πακέτο για το παιδι ΚΑΙ ΚΥΡΙΩΣ για τον εναπομειναντα γονιο).

Εδω χρειάζεται ψυχολογικη στηριξη του γονιου από ειδικο για κάποιο διάστημα, ωστε να μην παραμεληθει πολυ το παιδι λογω πενθους κτλ κτλ. Αυτο ειναι αλλο κεφάλαιο.

Το θεμα εδω "Η γιαγια..έφυγε "αφορα τις απαντησεις περι θανατου γιαγιας και παπου.

Να κι αλλο εδω http://www.hamogelo.gr/140-1/926/Milontas-sta-poidia-gia-to-thanato πιο "ευπεπτο" άρθρο.

Κι ενα βιβλιο http://www.biblionet.gr/book/82091/Baum,_Heike/%CE%97_%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B3%CE%B9%CE%AC_%CF%80%CE%AE%CE%B3%CE%B5_%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD_%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B1%CE%BD%CF%8C περιλαμβάνει και παιχνίδια/ ασκήσεις για τα παιδια.

[FEHKO]

Το αρθρο που εστειλα, ναι αναφερεται στην απωλεια του ενος γονεα, αλλα περιγραφει την αντιμετωπιση της θλιψης και γενικοτερα αναλογα με τις ηλικιες.

 

 

Η γιαγιά..έφυγε "αφορα τις απαντησεις περι θανατου γιαγιας και παπου.

Να κι αλλο εδω http://www.hamogelo.gr/140-1/926/Mil...gia-to-thanato πιο "ευπεπτο" άρθρο.

Αυτό αναφέρεται γενικά σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας, κάνει και μια αναφορά στη προσχολική ηλικία χωρίς να τη διαχωρίζει .

 

Στις ηλικιες απο 1 εως 5 το παιδί παρουσιάζει ταχεια ανάπτυξη (κυριως 1-3)και η συμπεριφορά μας και η αντιμετωπιση τοσο σοβαρων γεγονοτων πρέπει να είναι διαφορετική , αναλογα με το σταδιο και την ωριμοτητα του παιδιου .

 

To λέει και στο άρθρο που μας έστειλες

 

΄΄Επομένως, κάθε παιδί αντιδρά διαφορετικά στο θάνατο, ανάλογα με το αναπτυξιακό του στάδιο, την ψυχοσυναισθηματική του ωριμότητα, τη σχέση που διατηρούσε με το άτομο που πέθανε, αλλά και τους χειρισμούς των γονέων του.

 

Χρειάζονται όμως καταρχήν αποδοχή των συναισθημάτων τους (πχ όταν ένα παιδί κλαίει για κάποιο λόγο, καταρχήν δεχόμαστε ότι είναι λυπημένο και δεν του λέμε πχ "έλα τωρα μην κλαις, θέλω να εισαι χαρούμενο". Και κατα δευτερον βοήθεια να εκφραστούν. Και επειδη κι εμείς όπως τα παιδιά έχουμε συναισθήματα μπορούμε να τους πούμε "ειμαι θυμωμένος γιατι...", "ειμαι λυπημένος γιατι...". Δεν χρειάζεται να το παίζουμε βράχοι.

 

Συμφωνώ απόλυτα σε αυτό που γράφεις. Δεν μίλησα για καθοδήγηση συναισθημάτων. Μην κλαις , γελα, κτλ. Και εκνευριζομαι πολυ οταν τα λενε αυτα οι αλλοι στο δικο μου παιδι.

Αλλά πάντα πρέπει να φροντίζουμε σαν γονείς να δημιουργούμε ευχάριστο περιβάλλον στα παιδιά, ώστε να τους μεταφέρουμε λιγότερα προβλήματα. Τα προβλήματα τα δικά μας συνηθως ειναι πολλα και οσο μεγαλωνουμε ακομα πιο πολλα, που ενα παιδι δεν μπορει να τα καταλαβει και να αντεξει τη δυσφορια μας απο τα προβληματα μας. Προσπαθουμε να δημιουργουμε τις καταλληλες συνθηκες ωστε το παιδι μας να στενοχωριεται λιγοτερο . Δεν ειπα να κρυψουμε την απωλεια του προσωπου, αλλα δεν χρειαζεται να του μεταφερουμε ολη τη θλιψη μας. Ουτε να ειμαστε βραχοι , παντα ιδιοι . Οσο και να το θέλουμε αυτο δεν μπορουμε να το πετυχουμε και το παιδί μας το διαισθάνεται.

 

Τέλος σχετικά με τους ψυχολόγους, πολλές φορές οι απόψεις διίστανται Οι έρευνες που γίνονται πολλές φορές αναιρούνται από επόμενες έρευνες.

Πχ. Συνήθως υποστηρίζεται ότι το παιδί πρέπει να φεύγει από το δωμάτιο των γονιών. Κάποιοι γονείς βασιζόμενοι σε αυτό ''το πρέπει'' ταλαιπωρούσαν τα παιδιά τους ,αλλα και τον εαυτο τους . Κάποιες τελευταίες έρευνες έχουν δείξει ότι όταν το παιδί κοιμάται με τους γονείς συμβάλλει θετικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα του, στη συναισθηματική του ολοκλήρωση και αυτοπεποιθηση του.

 

Επίσης διαβάζοντας ένα κείμενο ψυχολογίας, ο ψυχολόγος αναφέρεται γενικά. Το κάθε παιδί , ο κάθε γονέας είναι διαφορετικός . Εχει αλλη βαρυτητα να ρωτησεις ψυχολογο για τη δικη σου περιπτωση, απο το να βγαλεις ενα συμπερασμα απο ενα βιβλιο .

Η malecon , ρώτησε ψυχολόγο (για την συγκεκριμένη περίπτωση και τη συγκεκριμένη ηλικία παιδιού) και της επιβεβαίωσε ότι αυτό που είπε στη κόρη της είναι καλό.

 

Συγγνώμη εάν σας κούρασα θα σας γράψω και κάτι άλλο που μου άρεσε πολύ.

Όταν μια φίλη μου γέννησε( δίδυμα )ρώτησε τον άντρα της τον ψυχολόγο.

΄΄Πως πρέπει να συμπεριφέρομαι στα παιδια΄΄

Και της απάντησε ΄΄Κλεισε τα αυτιά σου σε όλους , και άκουσε το ένστικτο σου, που είναι πολυ δυνατοʼʼ

 

Για να μην παρεξηγηθω παντα οι συμβουλες ψυχολογων είναι πολυτιμες , και τα βιβλια τους καλα, αλλα πρεπει να ακουμε και να μην παραβλεπουμε το ενστικτο μας , γιατι οσο ξερουμε εμεις τα παιδια μας δεν τα ξερει κανενας άλλος, οσο καλος επιστημονας να είναι. Ο παιδιατρος μου ελεγε ΄΄ ακουω παντα τη μητερα, ας εχω διαφορετικες ενδειξεις για κατι γιατι η μαρτυρια της μητερας ειναι σημαντικη,''

 

Δεν θελω να επεκταθω περισσοτερο αυτη ειναι η αποψη μου.

[Daphne-]

Δηλαδή Fefko που ακριβώς διαφωνείς με αυτα που έγραψα?

[malecon]

Η malecon , ρώτησε ψυχολόγο (για την συγκεκριμένη περίπτωση και τη συγκειμένη ηλικία παιδιού) και της επιβεβαίωσε ότι αυτό που είπε στη κόρη της είναι καλό.

Μια διευκρινηση Με ψυχολόγο μιλησε η θεια μου κυριως για δικά της θέματα αλλά συζητησαν και αυτα που πάνω στον πανικό μου είπα στην κόρη μου. Η ψυχολόγος είπε πως καλά έκανα και της είπα ότι έφυγε επειδη τον ζήτησε η γιαγια. Υποθετω πως αυτη η απάντηση δείχνει πως ο παππους δεν εφυγε επειδη βαρεθηκε να παιζει μαζι μας, αλλά δεν μπορουσε να κάνει διαφορετικά-αφου η γιαγια ήταν μονη της και τον πηρε τηλέφωνο να πάει να της κάνει παρέα.

Πιστευω πως ακομα ειναι νωρις να της εξηγησω με περισσοτερες λεπτομέρειες την έννοια του θανάτου και πως ακόμα η περιγραφή που της έκανα αρκει. Το πολύ πολυ να της εξηγησω πως εκει που ειναι δεν μπορει να περπατησει, να μιλησει και φυσικα δεν μπορει να φυγει.

Το πρώτο "πρόβλημα" μου ειναι πώς να συνδυασω τις διαφορετικές εξηγησεις που μπορει να της δώσουν άλλοι τους οποίους δεν μπορώ να ελέγξω. Γιατι για παραδειγμα μπορώ να συνεννοηθώ με την κοπέλα που την κραταει να της απαντησει οτι ο "παππους πήγε να βρει την γιαγια γιατι η γιαγια ήταν μόνη της" και όχι ότι "παππους πήγε να βρει την γιαγια γιατι ήθελε παρέα" (και εμεις παρέα ειμαστε, έχει διαφορά), αλλά δεν μπορώ να ελέγξω τι θα της πει η θεία μου, η κουμπάρα μου, η δασκάλα στον παιδικο κλπ

Το δευτερο "πρόβλημα" είναι ότι χρειάζεται να της το εξηγώ συχνα, αφου τον αναζητα συνέχεια και εκει με πιανει το παράπονο που ενω του ειχε τόσο μεγάλη αδυναμια θα τον στερηθει. Αλλά μάλλον δεν μπορώ να κάτι για αυτο....

[Daphne-]

Μια διευκρινηση Με ψυχολόγο μιλησε η θεια μου κυριως για δικά της θέματα αλλά συζητησαν και αυτα που πάνω στον πανικό μου είπα στην κόρη μου. Η ψυχολόγος είπε πως καλά έκανα και της είπα ότι έφυγε επειδη τον ζήτησε η γιαγια. Υποθετω πως αυτη η απάντηση δείχνει πως ο παππους δεν εφυγε επειδη βαρεθηκε να παιζει μαζι μας, αλλά δεν μπορουσε να κάνει διαφορετικά-αφου η γιαγια ήταν μονη της και τον πηρε τηλέφωνο να πάει να της κάνει παρέα.

Πιστευω πως ακομα ειναι νωρις να της εξηγησω με περισσοτερες λεπτομέρειες την έννοια του θανάτου και πως ακόμα η περιγραφή που της έκανα αρκει. Το πολύ πολυ να της εξηγησω πως εκει που ειναι δεν μπορει να περπατησει, να μιλησει και φυσικα δεν μπορει να φυγει.

Τον πήρε τηλέφωνο η γιαγιά να πάει να τη βρει? Συγνώμη ποια ψυχολόγος το ειπε αυτο?

Το πρώτο "πρόβλημα" μου ειναι πώς να συνδυασω τις διαφορετικές εξηγησεις που μπορει να της δώσουν άλλοι τους οποίους δεν μπορώ να ελέγξω. Γιατι για παραδειγμα μπορώ να συνεννοηθώ με την κοπέλα που την κραταει να της απαντησει οτι ο "παππους πήγε να βρει την γιαγια γιατι η γιαγια ήταν μόνη της" και όχι ότι "παππους πήγε να βρει την γιαγια γιατι ήθελε παρέα" (και εμεις παρέα ειμαστε, έχει διαφορά), αλλά δεν μπορώ να ελέγξω τι θα της πει η θεία μου, η κουμπάρα μου, η δασκάλα στον παιδικο κλπ

Το δευτερο "πρόβλημα" είναι ότι χρειάζεται να της το εξηγώ συχνα, αφου τον αναζητα συνέχεια και εκει με πιανει το παράπονο που ενω του ειχε τόσο μεγάλη αδυναμια θα τον στερηθει. Αλλά μάλλον δεν μπορώ να κάτι για αυτο....

Το "πρωτο προβλημα" λύνεται εαν της εξηγησεις εσυ και τους πεις να σταματησουν να λενε αυτα που λένε.

Το "δευτερο προβλημα" δεν ειναι προβλημα. Οταν αγαπαμε λυπομαστε αν χασουμε αυτους που αγαπαμε. Διαφορετικα δεν ειμαστε ανθρωποι.

[malecon]

Τον πήρε τηλέφωνο η γιαγιά να πάει να τη βρει? Συγνώμη ποια ψυχολόγος το ειπε αυτο?

Δεν καταλαβες την σειρα που εγιναν τα πράγματα.....

Πάνω στον πανικό μου, 7 το πρωι ξυπναω την κόρη μου για να φυγουμε ταξιδι αντι να πάμε στον παιδικο και της λεω ότι η γιαγια ένιωθε μόνη της και πήρε τηλ τον παππου ότι ειναι μόνη της και θέλει παρέα και ο παππους πήγε να την βρει. Δηλαδη η γιαγια ζήτησε από τον παππου να πάει να την βρει

Το συζηταω αυτο με την θεια μου

Λιγες μερες μετα η θεια μου μιλάει με την ψυχολόγο της και ανάμεσα στα άλλα της λεει και την δικαιολογια που είπα στην κόρη μου για την ξαφνική απώλεια του παππου

Και η ψυχολόγος απάντησε πως τελικά το ότι έφυγε επειδή τον ζήτησε η γιαγια ήταν καλή απάντηση, γιατι ο παππούς έφυγε επειδή η γιαγια ηθελε παρέα και όχι επειδή ήθελε αυτός παρεα (υποθετω)

Δεν μιλησα εγώ με ψυχολόγο, δεν είχα άλλωστε τον χρόνο, η θεια μου μετεφερε τα λόγια μου στην ψυχολόγο της και της ψυχολόγου σε εμενα

[Daphne-]

Αυτα που απάντησε η ψυχολόγος λοιπον δηλ. οτι σωστα δοθηκαν αυτες οι απαντησεις, έρχονται σε πληρη αντιθεση με οσο λένε ολοι οι αλλοι ψυχολογοι, βιβλια, αρθρα για το θέμα αυτο. Μου κάνει εντύπωση και διαφωνω πλήρως. Τους λόγους τους εχω ηδη γράψει.

Πολυ καλο ειναι και το αρθρο που παραθεσε η FEFKO, πιο πάνω διαβασε το.

[malecon]

Δηλαδη κατα την γνωμη σου ήταν λάθος που δικαιολόγησα τον ξαφνικό θάνατο του υγειους κατα τα άλλα πατερα μου λέγοντας ότι πήγε να βρει την γιαγια που τον ζητησε?

Όσο για το άρθρο το διάβασα και δεν εντοπίζω αποκλίσεις στο πώς χειριστηκα το όλο θέμα. Πιστευω πως σε γενικές γραμμές κινηθηκα εντός του "επιπέδου κατανόησης" της ηλικιας της κόρης μου και των δικών μου πεποιθήσεων αφου για παραδειγμα δεν ανεφερα κάτι στο οποίο δεν πιστευω ότι δλδ πήγε στον Θεό

[FEHKO]

Δηλαδή Fefko που ακριβώς διαφωνείς με αυτα που έγραψα?

 

Διαφωνω γενικα με τα παρακατω, και εξηγησα τους λογους στο αρχικο post που εγραψα.

Αρχικό μήνυμα απο prosperous

αποσπασματα απο το βιβλιο του William C. Kroen ph. D., LMHC εκδόσεις Φυτράκη

".. δώστε στα παιδιά να καταλάβουν ότι ο θάνατος είναι μια κατάσταση όπου το σώμα παύιει να λειτουργεί. Εξηγήστε του ότι ενας άνθρωπος η ένα ζώο δεν μπορεί να περπατήσει, να φάει, να μιλήσει, η να νοιώσει τίποτε. Εξηγήστε του ότι δεν είναι μορφή ύπνου.Το νεκρό σώμα δεν μπορεί να ξυπνήσει. Δώστε έμφαση στη λέξη "τελείως" για να αποφευχθεί κάθε παρερμηνεία της κατάστασης του θανάτου.

 

Να της πεις οτι πέθανε. Οτι δεν έφυγε απλά, αλλά δεν ζει. Δεν αναπνέει, δεν περπατάει, δε μιλάει, δεν θα ξαναεπιστρέψει.

 

Δεν τα θεωρω καταλληλα για την ηλικια των 3 και κυριως κατω των 3. Eπισης δεν μου αρεσει η παρομοίωση με τα ζωα. Aκομα και να μην πιστευα στη μεταθανατον ζωη, δεν θα παρομοιαζα το θανατο του ανθρωπου με τα ζωα, στο παιδι μου.

 

Προτιμω να εξηγησω οτι ο θανατος ειναι μια απωλεια , με συμβολικο τροπο οπως η malecon και αλλες μητερες που εγραψαν , χωρις να λεω ψεμματα.

[Daphne-]

Μalecon, με όλο το σεβασμό διαφωνώ. Εγραψα στο θέμα, διοτι έχω προσφατη ίδια σχεδόν εμπειρία (ακόμα και στο "ξαφνικά" που έγραψες..κι εγω ξαφνικά το έμαθα). Μου έκανε "Μπαμ" ο τίτλος σου!

Κατα τα άλλα όλοι μπορούμε να ψάξουμε στο ίντερνετ σχετικά άρθρα και βιβλία κ.α.. Εδω νομίζω γράφουμε εμπειρίες και γνώμες κυρίως, γιατί δεν είμαστε ειδικοί.

Εγραψα, τι έκανα και τι είπα. Εγραψα τι διάβασα. Εγραψα πως αντέδρασε το παιδί μου άμμεσα, τι ειπε, και τι λέει ακόμα και τωρα. Δεν θύμωσε, δεν πληγώθηκε, δεν σοκαρίστηκε, από τις "ωμές" απαντήσεις κτλ. Και κάτι ακόμα πολύ σημαντικό για μένα: δεν ένιωσε ότι την αποκλείουμε από κάτι που την αφορά, που ειναι δικό της (η γιαγιά ΤΗΣ), Η ΟΙΚΟΓΈΝΕΙΑ της. Α! Και μη νομίζεις....κι εγω ωραιοποίησα κατά πολύ τα πράγματα. Ειπα πχ "η γιαγια σου πέθανε γιατι ηταν ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ μεγάλη (μονο 69 ηταν) και ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ άρωστη", για να μην αναπτυξει φοβίες για μας η μικρη.

 

Αρα διαφωνούμε και γι αυτο πράξαμε τελειως διαφορετικά, επειδή ξεκινάμε από άλλες αφετηρίες η καθεμία και έχουμε άλλα κίνητρα. Εσύ αρχικά θέλησες να την προστατέψεις από κάτι οδυνηρό για σένα άρα και για εκείνη.

Εγω θέλησα αρχικά να την ενημερώσω για ένα θέμα που την αφορούσε άμεσα και να της δείξω με τον ηπιοτερο τρόπο πόσο κι εγω λυπάμαι.

Σεβαστές οι απόψεις μας κι ας διαφωνούμε!

* http://parents.org.gr/forum/showpost.php?p=2414772&postcount=8 Εχει απαντηθεί και από ειδικό, εδω το ίδιο θέμα.

Επίσης υπάρχει και αυτο http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=19724

 

Eπισης δεν μου αρεσει η παρομοίωση με τα ζωα. Οσο και να μην πιστευω εγω στη μεταθανατον ζωη, δεν θα παρομοιασω το θανατο του ανθρωπου με τα ζωα, στο παιδι μου.

Σύμφωνα με την επιστήμη είμαστε ζώα. Η θρησκεία κάνει διαχωρισμό, αλλά γράφεις οτι δεν πιστευεις στη μεταθάτον ζωή

 

http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%BF%CF%82

Ο όρος Άνθρωπος αναφέρεται ταξινομικά στο είδος Homo sapiens (Άνθρωπος ο σοφός στα Λατινικά), και περιγράφει κυρίως το μόνο σωζόμενο υποείδος του Homo sapiens, τον Homo sapiens sapiens. Το δεύτερο υποείδος του Homo sapiens είναι ο Homo sapiens idaltu που έχει αφανιστεί. Ο Homo sapiens αποτελεί το μόνο επιζών μέλος του γένους Homo των Ανθρωποειδών, δηλαδή της υπεροικογένειας των μεγάλων πιθήκων. Περιστασιακά ο όρος χρησιμοποιείται και ως αναφορά σε κάθε είδος του γένους Homo.

Ο ιδιαίτερα ανεπτυγμένος εγκέφαλος του ανθρώπου, ο οποίος του προσδίδει ανεπτυγμένη διανοητική ικανότητα, σε συνδυασμό με τη δίποδη όρθια στάση του, που του απελευθερώνει τα χέρια, καθιστούν τον άνθρωπο το μόνο είδος ικανό να κάνει εκτεταμένη χρήση εργαλείων συγκριτικά με τα άλλα ζώα. Έρευνες στο DNA του ανθρώπου υποστηρίζουν πως οι πρώτοι ανατομικά σύγχρονοι άνθρωποι έζησαν στην Αφρική 200.000 χρόνια πριν.[2]

Όπως και τα περισσότερα πρωτεύοντα, οι άνθρωποι είναι κοινωνικοί από την φύση τους. Παρόλα αυτά, είναι το μόνο είδος που έχει αξιοποιήσει συστήματα επικοινωνίας για αυτό-έκφραση, για ανταλλαγή ιδεών, και για την οργάνωση. Οι άνθρωποι δημιουργούν πολυσύνθετες κοινωνικές κατασκευές από οικογένειες μέχρι έθνη. Η κοινωνική αλληλεπίδραση μεταξύ των ανθρώπων έχει καθιερώσει μία μεγάλη ποικιλία αξιών, κοινωνικών θεσμών, και διαδικασιών, οι οποίες σχηματίζουν τα θεμέλια μίας κοινωνίας.

Οι άνθρωποι χαρακτηρίζονται για την επιθυμία τους να κατανοήσουν και να επεξεργαστούν το περιβάλλον τους, αναζητώντας απαντήσεις σε διάφορα φαινόμενα μέσω της επιστήμης, της φιλοσοφίας, της μυθολογίας και της θρησκείας. Η φυσική περιέργεια έχει οδηγήσει στην ανάπτυξη εξελιγμένων εργαλείων και δεξιοτήτων, τα οποία μεταδίδονται από γενιά σε γενιά μέσω του πολιτισμού. Χαρακτηριστικές διαφορές με τα άλλα ζώα είναι η ικανότητα των ανθρώπων να ανάβουν φωτιές, να μαγειρεύουν την τροφή τους, να ντύνονται και να κάνουν χρήση διαφόρων τεχνολογιών.

[FEHKO]

Η θρησκεία κάνει διαχωρισμό, αλλά γράφεις οτι δεν πιστευεις στη μεταθάτον ζωή

 

Ισως δεν το εγραψα καλα. Εγω προσωπικα πιστευω στη μεταθανον ζωη και στο Θεο, αλλα εννοουσα ακομα και εαν δεν πιστευα . Θα το διορθωσω.

 

Υπαρχουν πολλες ερευνες πανω σε αυτο και κυριως τα τελευταια χρονια, που η επιστημη εχει εξελιχθει και βασιζονται σε μαρτυριες ανθρωπων που επαθαν ανακοπη και επανηλθαν στη ζωη μετα απο ιατρικη παρεμβαση.

Υπαρχουν γιατροι που το υποστηριζουν και προσπαθουν να το τεκμηριωσουν.

 

Δες εδω

 

Αλλα ξεφευγουμε λιγο απο το θεμα. Ισως πρεπει να ανοιξουμε ενα καινουριο.

 

Α! Και μη νομίζεις....κι εγω ωραιοποίησα κατά πολύ τα πράγματα. Ειπα πχ "η γιαγια σου πέθανε γιατι ηταν ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ μεγάλη (μονο 69 ηταν) και ΠΟΛΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥΥ άρωστη", για να μην αναπτυξει φοβίες για μας η μικρη.

 

Οταν αργοτερα ανακαλυψει οτι πεθαινουν και μικροι ανθρωποι, δεν θα αναιρεθεις; Tι θα της πεις τοτε;

[Daphne-]

Δες εδω

 

Αλλα ξεφευγουμε λιγο απο το θεμα. Ισως πρεπει να ανοιξουμε ενα καινουριο.

Προσωπικά δεν με ενδιαφέρει να ασχοληθώ με τη μεταθάνατον ζωή. Με καλύπτει ο Γιάλομ και οι απόψεις του περί Θεού και θανάτουhttp://sciencearchives.wordpress.com/2012/08/09/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%AE%CF%80%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B5%CF%80%CE%AF%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%BF%CF%85-irvin-yalom/

 

 

 

Οταν αργοτερα ανακαλυψει οτι πεθαινουν και μικροι ανθρωποι, δεν θα αναιρεθεις; Tι θα της πεις τοτε;

Στο συγκεκριμένο θέμα δεν θα αναιρεθώ γιατί δεν της ειπα οτι δεν πεθαίνουν μικροί και υγιείς άνθρωποι. Απλώς (εξαιτίας της ηλικίας της), στάθηκα μόνο στο θέμα της γιαγιάς της (άλλωστε η γιαγιά της πέθανε και εκει κλήθηκα να εξηγήσω), μεγαλοποιώντας και ωραιοποιώντας κάποια σημεία. Δεν με ρωτησε και τιποτα αλλο εξάλλου.

 

Εχω αναιρεθεί σε άλλα όμως, και επειδη εκ των υστερων με ρωτάει (μνήμη ελέφαντα έχει) της έχω εξηγήσει τα γιατί.

[miriki]

Συμφωνώ σε όλα με τη Δάφνη. Αν θυμάστε είχα ανοίξει θέμα για το ψαράκι μας, γιατί έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι όλοι μας σήμερα είμαστε κι αύριο δεν, οπότε καλό είναι να έχει γίνει μια προεργασία αφού υπήρξε η αφορμή.

 

malecon εσύ αντέδρασες υπό το κράτος πανικού και τεράστιας θλίψης, οπότε οι πιο ψύχραιμες αντιδράσεις που περιγράφουμε είναι λογικό να φαντάζουν απλά ψυχρές. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι κατανοήσουμε ότι εμείς οι ίδιες δεν έχουμε μηχανισμούς να διαχειριστούμε το πένθος και γιαυτό όλα μας φαίνονται τρομακτικά και βασανιστικά κλπ.

 

Το πένθος έχει στάδια από τα οποία θα διέλθεις θές δε θες (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, θλίψη, αποδοχή) και ο κύκλος τους κάνει περίπου δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί. Το πιο σημαντικό από όλα είναι να βιώσουμε αυτά τα συναισθήματα και να δείξουμε στα παιδιά μας ότι είναι φυσιολογικά (εντάξει ας μην τσουρομαδιόμαστε σα Μανιάτισσες μοιρολογίστρες, καταλαβαίνετε τι εννοώ) και ότι έχουν δικαίωμα να τα νιώθουν, αλλά και να τα εκφράζουν (απλά εκεί θα πρέπει να δουλέψουμε όλοι λίγο τον τρόπο ώστε να είναι κοινωνικά αποδεκτός).

 

Επομένως αν η μικρή θυμώσει με τον παππού που την παράτησε (έχει τύχει να ακούσω, αλλά και να σκεφτώ "γιατί μου το κανες αυτό", λες και είχε κάποιο στόχο αυτός που χάθηκε), άστην να το εκφράσει. Ας μη μας τρομάζουν τα συναισθήματα είναι δείγμα υγειούς προσωπικότητας. Το χάπι μπορεί να είναι χρυσωμένο, αλλά παραμένει χάπι, το ίδιο και η αντιβίωση με γεύση φράουλα. Γιατί τα παιδιά τα αφορά άμεσα η απώλεια του παππού της γιαγιάς κλπ. Θα τους λείπουν και θα τους αποζητούν, επίσης εμείς θα είμαστε θλιμμένοι οπότε δεν μπορείς να τα αποπροσανατολίζεις γιατί έτσι είτε μπορεί να σκεφτούν ότι αυτό είναι κάτι πολύ τρομερό και γιαυτό μου το κρατούν μυστικό, ότι δεν με εμπιστεύονται ή ότι αυτό που νιώθω δεν επιτρέπεται.

 

Επίσης απώλεια και πένθος μπορούμε να βιώσουμε με αγαπημένα παιχνίδια ή μέρη που καταστράφηκαν (π.χ. το πατρικό σπίτι της κολλητής μου όταν το είδα πια πολυκατοικία, φρίκαρα κι έκανα μέρες να ξαναπεράσω από εκεί), με ζωάκια, με σχέσεις που χάνονται κλπ. Άρα καλό θα ήταν να βιώνουμε και να ξέρουμε να τα διαχειριζόμαστε.

[Daphne-]

Miriki άσχετο: Κοιταξα το tickeraki σου! Οι κόρες μας έχουν 2 μέρες διαφορά...

Σαββατογεννημένη η δικιά σου!

[malecon]

Συγνώμη που άργησα να απαντήσω αλλά πλέον δεν έχω πολύ χρονο στη διαθεση μου...

 

Συμφωνώ σε όλα με τη Δάφνη. Αν θυμάστε είχα ανοίξει θέμα για το ψαράκι μας, γιατί έχω στο πίσω μέρος του μυαλού μου ότι όλοι μας σήμερα είμαστε κι αύριο δεν, οπότε καλό είναι να έχει γίνει μια προεργασία αφού υπήρξε η αφορμή.

 

malecon εσύ αντέδρασες υπό το κράτος πανικού και τεράστιας θλίψης, οπότε οι πιο ψύχραιμες αντιδράσεις που περιγράφουμε είναι λογικό να φαντάζουν απλά ψυχρές. Το πιο δύσκολο κομμάτι είναι κατανοήσουμε ότι εμείς οι ίδιες δεν έχουμε μηχανισμούς να διαχειριστούμε το πένθος και γιαυτό όλα μας φαίνονται τρομακτικά και βασανιστικά κλπ.

 

Καλά τα λέτε και εσύ και η Δάφνη, όμως οι συνθηκες μπορει να μην είναι πάντα κατάλληλες για τέτοιου είδους συζητησεις και εξηγήσεις. Και δεν είναι μόνο πως εγώ ήμουν σε πανικό, η όλη κατάσταση ήταν κατάσταση πανικού. Φανταστειτε δηλαδη ενα αγουροξυπνημένο 2,5χρονο που το ξυπνας για να φύγεις μαλλιοκουβαρα για ένα ταξίδι 2,5 ωρών και να φτάσεις τελικά στο άδειο από παππου πατρικο σου. Πώς του το εξηγείς αυτό? Λέγοντας του πως "ο παππούς πέθανε"? Και τι απαντάς στις όποιες ερωτήσεις σου κάνει ενώ έχεις χίλια δυο άλλα πράγματα στο μυαλό σου?

Επίσης ήταν δύσκολο να της εξηγήσω τι έγινε και όταν θα φτάναμε στο πατρικό μου όπου πλέον θα διαπίστωνε η ίδια την απουσία του παππου (και τότε θα ρώταγε η ίδια) γιατι πριν πάω στο σπίτι έπρεπε να με αφήσουν στο αστυνομικό τμήμα να δώσω κατάθεση και να πάρω κάποια προσωπικά αντικείμενα του πατέρα μου, οπότε η κόρη μου πήγε στο σπίτι με τον πατέρα της.

Προσωπικά δεν ήθελα να ρισκάρω να την τρομάξω ούτε να της πω κάτι για το οποίο δεν ήμουν κατάλληλα προετοιμασμένη. Προτίμησα να πάρω ένα μικρότερο ρίσκο, δλδ να της πω μια απλή δικαιολογια και κάποια στιγμη αργότερα να την εμπλουτισω. Επαναλαμβάνω πως δεν πιστευω πως της είπα τραγικά ψέματα, απλά δεν της είπα και όλη την αλήθεια.

Καλώς ή κακώς ό,τι έγινε εκεινη την μέρα έγινε (δεν ήταν αυτό το θέμα μου άλλωστε), και η μικρή δεν έδειχνε να έχει απορίες πέρα από το ότι τον αναζητούσε συχνα πυκνά

Σκόπευα να της εξηγησω πως είναι πλέον σε ένα άλλο σπιτακι (το είχα ήδη πει για την μητερα μου) το οποιο θα μπορουσα και να το δείξω, ή ό,τι άλλο διαβαζα είτε εδώ είτε αλλου. Να τονίσω πως σκόπευα ό,τι έλεγα να απαντάει σε δικές της ερωτήσεις, όπως αναφέρθηκε σε κάποια από τις απαντήσεις που μου δόθηκαν την πρώτη φορά (νομίζω ήταν ποστ της pax)

Η αλήθεια είναι πως καθυστερησα ή αν θέλετε παραμέλησα να το κάνω γιατι δυστυχώς ήμουν σε κατάσταση πανικού για πολύ καιρο και λόγω του θανάτου του πατέρα μου και λόγω κάποιων θεμάτων που προέκυψαν αργότερα στην δουλεια.

Και έτσι φτάσαμε στο ότι ο παππούς είναι στον ουρανό και ότι ο παππους είναι μαζί με τον Θεουλη. Δεν ξέρω αν πρέπει αυτή τη στιγμη να εξηγήσω κάτι περισσότερο αφου ακόμα δεν της έχει δημιουργηθεί κάποια απορία, αλλά πώς θα μπορουσα να ταιριάξω σε μια ενδεχόμενη ερώτηση της τον ουρανό και τον Θεο με το φυσικό φαινόμενο του θανάτου? Αυτή ήταν άλλωστε η ερώτηση που έθεσα

 

Το πένθος έχει στάδια από τα οποία θα διέλθεις θές δε θες (άρνηση, θυμός, διαπραγμάτευση, θλίψη, αποδοχή) και ο κύκλος τους κάνει περίπου δύο χρόνια για να ολοκληρωθεί. Το πιο σημαντικό από όλα είναι να βιώσουμε αυτά τα συναισθήματα και να δείξουμε στα παιδιά μας ότι είναι φυσιολογικά (εντάξει ας μην τσουρομαδιόμαστε σα Μανιάτισσες μοιρολογίστρες, καταλαβαίνετε τι εννοώ) και ότι έχουν δικαίωμα να τα νιώθουν, αλλά και να τα εκφράζουν (απλά εκεί θα πρέπει να δουλέψουμε όλοι λίγο τον τρόπο ώστε να είναι κοινωνικά αποδεκτός).

 

Επομένως αν η μικρή θυμώσει με τον παππού που την παράτησε (έχει τύχει να ακούσω, αλλά και να σκεφτώ "γιατί μου το κανες αυτό", λες και είχε κάποιο στόχο αυτός που χάθηκε), άστην να το εκφράσει. Ας μη μας τρομάζουν τα συναισθήματα είναι δείγμα υγειούς προσωπικότητας. Το χάπι μπορεί να είναι χρυσωμένο, αλλά παραμένει χάπι, το ίδιο και η αντιβίωση με γεύση φράουλα. Γιατί τα παιδιά τα αφορά άμεσα η απώλεια του παππού της γιαγιάς κλπ. Θα τους λείπουν και θα τους αποζητούν, επίσης εμείς θα είμαστε θλιμμένοι οπότε δεν μπορείς να τα αποπροσανατολίζεις γιατί έτσι είτε μπορεί να σκεφτούν ότι αυτό είναι κάτι πολύ τρομερό και γιαυτό μου το κρατούν μυστικό, ότι δεν με εμπιστεύονται ή ότι αυτό που νιώθω δεν επιτρέπεται.

 

Επίσης απώλεια και πένθος μπορούμε να βιώσουμε με αγαπημένα παιχνίδια ή μέρη που καταστράφηκαν (π.χ. το πατρικό σπίτι της κολλητής μου όταν το είδα πια πολυκατοικία, φρίκαρα κι έκανα μέρες να ξαναπεράσω από εκεί), με ζωάκια, με σχέσεις που χάνονται κλπ. Άρα καλό θα ήταν να βιώνουμε και να ξέρουμε να τα διαχειριζόμαστε.

Αυτή ήταν η 2η ερώτηση/ανησυχία μου. Ομολογώ πως πηγάζει από την πίκρα μου που ο πατέρας μου έφυγε τόσο νωρίς, πριν δηλαδή προλάβει να τον χαρεί η εγγονή του. Δεν θέλω να καταπιέσω τα συναισθηματά της, θέλω να την παρηγορήσω!

[Daphne-]

Μalecon, συλληπητήρια και πάλι.

Αντιλαμβάνομαι το ξαφνικό της υπόθεσης. Και για μένα ήταν κάπως έτσι. Ξαφνικά το έμαθα, τηλεφωνικώς από τον άντρα μου. Μάλιστα μου είπε να μην πω ακόμα τίποτα στη μικρή για να δούμε πώς θα της το "φέρουμε πιο ήπια το νέο". Δεν τήρησα τη συμβουλή του. Πήγα και την ξύπνησα κλαμμένη και της το είπα και μετά φύγαμε για το πατρικό μου.

Ολοι θέλουμε να προστατεύσουμε τα παιδιά μας, αλοίμονο. Απλώς διαφέρουν οι απόψεις μας στο από τι θα τα προστατεύσουμε.

 

Η δική μου άποψη είναι ότι όταν αφήσουμε τον κάθε άνθρωπο (εδω πρόκειται για παιδί και μιλήσαμε για τον τρόπο, ανάλογο με την ηλικία) να βιώσει την απώλεια και το πένθος, έχουμε αποκλείσει πολλούς άλλους κινδύνους.

 

Η κατάθλιψη λ.χ. στους ενήλικες πολλές φορές οφείλεται σε τέτοια γεγονότα τα οποία αποσιωπήθηκαν, καλύφθηκαν, έμειναν άλεγκτα στην παιδική ηλικία.

 

Βρήκα μια πολύ καλή μελέτη για το πένθος κτλ αλλά δεν επιτρέπει το copy paste και θέλει διάβασμα. Μιλάει και για τα παιδιά σε κάποια σημεία, αλλά και για τις αντιλήψεις της κάθε εποχής για το πένθος. Στη δική μας εποχή το θέμα αυτό είναι ταμπού όμως. Παραθέτω το λινκ http://estia.hua.gr:8080/dspace/bitstream/123456789/1234/1/Kyvelou_Aggelikh.pdf