ντρεπεται να πει το ποιημα της στην σχολική γιορτη

[Λαΐδα]

Θα το μαθει! Θα δεις τι ωραια θα το μαθει! Και αν δεν λεει ολους τους φθογγους δεν πειραζει. Θα' ναι γλυκα!

[Unpluged]

"Με καμάρι περπατώ και στο χέρι σε κρατώ δίχρωμη σημαία.

Κυματίζεις με χαρά, σε χαϊδεύει τρυφερά τ'απαλό τ'αγέρι.

Με αγάπη σε θωρώ, σε κρατώ σα θησαυρό στο μικρό μου χέρι."

 

Πλάκα μας κάνεις, έτσι? Ποιος αρρωστημένος νους θα έδινε σε ένα παιδάκι που ΔΕΝ μπορεί να πει το ρ να πει αυτά τα λόγια????

Τι είναι αυτό? Καψόνι στο μικρό? Δεν είχε κάποιον άλλο στοίχο, πιο ουδέτερο?

Είναι που είναι οριακή η αυτοεκτίμηση των παιδιών στην ηλικία αυτή! Δε λέω να εξαφανίσουμε τις λέξεις με ρ αλλά αυτό είναι η ..... παρήχηση του ρ. Συγνώμη, εγώ δεν είμαι καθόλου συγκρουσιακή και πραγματικά δεν ανακατεύομαι στην εκπαιδευτική διαδικασία, αλλά θα μιλούσα στη δασκάλα πολύ αυστηρά.

[alcyon]

Όταν υπάρχει ένα θέμα που μας προβληματίζει, δεν το αποφεύγουμε αλλά εξοικειωνόμαστε μαζί του. (Για το "Ρ" αναφέρομαι). Δε χρειάζεται καν να το κάνουμε θέμα (για να μη μας καταλάβει το παιδί).

 

Για να του δώσει τέτοιο κείμενο η δασκάλα του πάει να πει πως αντιλήφθηκε πως μπορεί να ανταποκριθεί σε αυτό. Και σιγά τις απαιτήσεις που έχουν. Ποιος θα πει κάτι αν ξεχάσει μια λέξη ή κολλήσει ή ξεχάσει το μισό; Αυτό είναι ίσα ίσα για την αίσθηση της συμμετοχής σε μια ομαδική δραστηριότητα..... κι όσο πάνε οι δυνάμεις του καθενός.

 

 

Στα δικά μου, τα ποιήματα τα προσεγγίζουμε αρχικά με... περιέργεια (δική μου):

-Αχ! Σου δώσανε ποίημα;! Τέλειααα! Τι λέει;;

(Διαβάζω το ποίημα μπροστά στο παιδί, αργά και καθαρά).

- Μμμμ! Ωραίο είναι! Για να το διαβάσω άλλη μια να το χορτάσω!!

(Επανάληψη λοιπόν).

Μετά, κάναμε ένα παιχνίδι...

Έλεγα όλο το στίχο και σταματούσα για να συμπληρώσει το παιδί την τελευταία λέξη. (Πιάνει την ομοιοκαταληξία έτσι... )

 

Επόμενη μέρα...

Συνεχίζουμε το παιχνίδι της ... κρυμμένης λέξης, μόνο που τώρα γίνονται δύο ή τρεις ανά στίχο.

 

κλπ κλπ

 

 

Άσε που τα κάνουν πρόβα στο σχολείο και τα περισσότερα τα μαθαίνουν εκεί... Την έχω πατήσει λόγω φόρτου εργασίας σε κάποια γιορτή (παιδικός ήταν;; .. νήπιο;;; δε θυμάμαι) και δε βοήθησα τα παιδιά να το μάθουν στις πρώτες 2-3 μέρες από τότε που μας έδωσαν τη φωτοτυπία. Όταν μπόρεσα το ΣΚ να ασχοληθώ... τα παιδιά το ήξεραν ήδη!!

 

 

Χαλάρωσε κι απόλαυσε τη γιορτούλα σας!

 

 

 

Υ.Γ. Τώρα που το σκέφτομαι... ακόμα θυμάμαι τα λόγια που είπα στη γιορτή των Χριστουγέννων όταν πήγαινα εγώ στο νηπιαγωγείο! Και δεν έχω βίντεο από τη γιορτή. Ότι θυμάμαι, είναι από τότε... Μένουν αυτές οι αναμνήσεις... κι είναι όμορφες!

[namar]

καλημερα μανουλες

εγω θα το θεσω λιγο πιο διαφορετικα το ζητημα. ας σκεφτουμε λοιπον μεγαλους ανθρωπους... εγω ασχολουμε ερασιτεχνικα με το θεατρο και γενικα με διεκρινε απο μικρη μια ανεση να εκτιθομαι μπροστα σε κοσμο. ομως για σκεφτειτε μπορουν ολοι να το κανουν? ΟΧΙ βεβεα διοτι καθε ανθρωπος εχει διαφορετικες δυνατοτητες. ετσι πιστευω οτι λειτουργει και στα παιδακια μας λοιπον, το καθενα εχει την δικη του κληση. οι παιδαγωγοι κι εμεις ειμαστε για να τους δινουμε τα ερεθισματα κι αυτα να επιλεγουν.

[miriki]

Πολλοί άνθρωποι το βρίσκουν χαριτωμένο το πειραγμένο αλφάβητο (το ρ που γίνεται γαλλικό ή κάπου χάθηκε, το ζ που στην πραγματικότητα είναι δ) οπότε επίτηδες δίνουν τέτοια κείμενα.

 

Η προσωπική παιδαγωγική μου άποψη είναι ότι οι γιορτές του φθινοπώρου πρέπει να γίνονται κλειστές, δηλ χωρίς γονείς. Τον Οκτώβριο μαθαίνουμε τραγούδια και τα τραγουδάμε όλοι μαζί αφού παρακολουθήσουμε ένα κουκλοθέατρο σχετικό. Το Νοέμβριο παίρνουμε ποίημα και το απαγγέλουμε στους συμμαθητές μας. Το Χριστούγγενο χορευτικό και ίσως ομαδικά στιχάκια, το Μάρτη ατομικό ποίημα και το καλοκαίρι κανονική υπερπαραγωγή. Τα παιδιά εκτίθενται σταδιακά και αποκτούν αυτοπεποίθηση.

 

Έχω βγάλει στην καλοκαιρινή γιορτή τρεις χρονιές παιδιά που το Σεπτέμβριο δεν μίλαγαν ούτε στη μάνα τους από τη ντροπή τους. Και είπαν και χόρεψαν και όλα

 

 

Επίσης διαφωνώ κάθετα με το μικρόφωνο. Αλλά αυτή είμαι εγώ.... και δε συμφωνούν πολλοί μαζί μου. (ξέρετε είμαι από αυτές του δημοσίου που βαριούνται που ζουν και δεν κάνουν εθνικές γιορτές και θα πέσει η χρυσή αυγή να μας κάψει κλπ)

[moon child]

τι μου θυμίσατε τώρα...

 

εμένα μου δίναν συνέχεια τα πιο τεράστια ποιήματα, για τον αντίθετο λόγο.. μιλούσα πολύ καθαρά... είπα τόσα, μπροστά σε τόσο κόσμο, που δεν μπορώ να πω πως το θυμάμαι σαν ευχάριστη διαδικασία... βέβαια πήρα άνεση με την έκθεση, και όταν αργότερα έγινα μια θεατρίνα για δυο-τρία χρόνια, μου ήταν πολύ εύκολο...

 

θα συμφωνήσω με το μικιό πάντως, και κλασικά με μιρίκι

 

κλειστές γιορτές, γιορτή για την γιορτή, (να μην ακούμε και μεις οι μανούλες που δεν γουστάρουμε και πολύ ΤΑ τέρατα από άλλες μανούλες - θα αναφέρω εδώ μαμά που κατηγόρησε άλλή μαμά οτι ο λόγος που δεν προτιμήθηκε η δική της ενδυματολογική πρόταση για την γιορτή των Χριστουγέννων (ξωτικά με μίνι φούστες ήθελε) ήταν γιατί η κόρη της αλληνής δεν είχε τόσο ωραία πόδια όσο η δική της, και ήθελε να τα κρύψει - και έχουμε και την μικρή της κορη συμμαθήτρια), και αμα το πιτσιρίκι δεν θέλει ποίημα στην πρώτη γιορτή, να μην πει! ας πει όποτε θέλει!

 

αχ ρε μιρίκι, να σε είχαμε δασκάλα, που πετύχαμε επιδειξιομανή κέρβερο με τις μοδίστρες έτοιμες να ξεκινήσουν...

[mmdad]

Πολλοί άνθρωποι το βρίσκουν χαριτωμένο το πειραγμένο αλφάβητο (το ρ που γίνεται γαλλικό ή κάπου χάθηκε, το ζ που στην πραγματικότητα είναι δ) οπότε επίτηδες δίνουν τέτοια κείμενα.

 

Η προσωπική παιδαγωγική μου άποψη είναι ότι οι γιορτές του φθινοπώρου πρέπει να γίνονται κλειστές, δηλ χωρίς γονείς. Τον Οκτώβριο μαθαίνουμε τραγούδια και τα τραγουδάμε όλοι μαζί αφού παρακολουθήσουμε ένα κουκλοθέατρο σχετικό. Το Νοέμβριο παίρνουμε ποίημα και το απαγγέλουμε στους συμμαθητές μας. Το Χριστούγγενο χορευτικό και ίσως ομαδικά στιχάκια, το Μάρτη ατομικό ποίημα και το καλοκαίρι κανονική υπερπαραγωγή. Τα παιδιά εκτίθενται σταδιακά και αποκτούν αυτοπεποίθηση.

 

Έχω βγάλει στην καλοκαιρινή γιορτή τρεις χρονιές παιδιά που το Σεπτέμβριο δεν μίλαγαν ούτε στη μάνα τους από τη ντροπή τους. Και είπαν και χόρεψαν και όλα

 

 

Επίσης διαφωνώ κάθετα με το μικρόφωνο. Αλλά αυτή είμαι εγώ.... και δε συμφωνούν πολλοί μαζί μου. (ξέρετε είμαι από αυτές του δημοσίου που βαριούνται που ζουν και δεν κάνουν εθνικές γιορτές και θα πέσει η χρυσή αυγή να μας κάψει κλπ)

 

Miriki ο δικος μου που κομπλαρε τα Χριστουγεννα, τη 25η Μαρτιου δεν ηθελε να πει ποιημα ουτε μπροστα στους συμμαθητες του,,, Περισι ειπα στην δασκαλα οτι δεν πιστευω να πει ποιμα αλλα να τον ρωτησει (νηπιο) - αρνηθηκε αλλα καμαρωνε στην σκηνη που τραγουδαγαν (οπως καμαρωνει και στα χορευτικα στο Βελγικο σχολειο). Φετος (πρωτακι) παλι του εδωσαν κατι - αλλα δεν θα ειμαι να τον δω (θα ηθελα να δω τον μικρο που ειναι πολυ ζαμαν φου τι θα κανει)

Αληθεια εκτως απο το σωου για τους γονεις ποιος αλλος ειναι ο εκπαιδευτικος στοχος της δημοσιας απαγγελιας?

[miriki]

Λοιπόν θεωρητικά μιλώντας πάντα, η γιορτή έχει πάρα πολλές ευκαιρίες παιδαγωγικής φύσης:

-μαθαίνουν τα σχετικά με την περίσταση (γιατί γιορτάζουμε)

-μαθαίνουν πολιτιστικά στοιχεία (πώς γιορτάζουμε και στοιχεία διαφορετικότητας)

-μαθαίνουν πώς οργανώνεται μια γιορτή

-συμμετέχουν στην οργάνωση της γιορτής

-βιώνουν την εμπειρία της γιορτής- παράστασης

-δρέπουν τις δάφνες τους....

 

Στην πράξη συνήθως είναι φωνές και έλα δω Γιωργάκη δε θα μου χαλάσεις εσύ τη γιορτή. Και ναι το χω κάνει κι εγώ ....Γιαυτό και την έχω δει αλλιώς τώρα, για να μπορούν να αποκομίσουν πράγματα.

[mmdad]

Το να μαθουν τι γιορταζουμε το θεωρω πολυ βασικο (και αυτος ειναι και ο δευτερος λογος που τους στελνω ελληνικα - εκτως απο το να μαθουν την γλωσσα να μαθουν για την Ελλαδα). Ομως στο πλαισιο της γιορτης σε μια ωρα δηλαδη τι μαθαινουν? και ειδικα σε μικρες ηλικιες? γιατι αλλο να αναλυσεις ενα ποιημα και αλλο να μαθεις 2 στροφες απο εξω. Τωρα για την συμμετοχη παω πασο. Σημερα ζωγραφησαν σημαιες (και εκαναν dance!!! δεν το ειπαν στα ελληνικα στα πρωτακια?) αλλα και παλι ο μικρος ξαφνιαστηκε που ειχε να ζωγραφησει κατι τοσο δυσκολο οσο ο μεγαλος!

[miriki]

Δεν ξέρω πώς το δουλεύουν εκεί. Εμείς θα αφιερώσουμε όλη την επόμενη εβδομάδα στο θέμα αυτό. Και πάλι είναι αμφίβολο το τι θα πιάσουν.

 

Για το τι μαθαίνουν από την οργάνωση της γιορτής, τα οφέλη είναι πολλά αρκεί να γίνεται σωστή δουλειά. Π.χ. να σχεδιάσουν τι θα περιλαμβάνει, να λάβουν αποφάσεις, να δοκιμάσουν, να απορρίψουν, να συνεργαστούν, να μαλώσουν, να συναινέσουν, να προσπαθήσουν και να τα καταφέρουν.

[mmdad]

Εδω δεν εχουμε πολλα περιθωρια γιατι 2 φορες την εβδομαδα πανε - αν τις φανε με την προετοιμασια της γιορτης, μετα θα κλειουν για 1 βδομαδα (διακοπες στο Βελγιο) θα περασει ο καιρος.

Γενικα και εδω κανουν δραστηριοτητες με συμμετοχη των παιδιων (τα εχουμε πει σε αλλα ποστ). Η ερωτηση μου μαλλον ηταν περισσοτερο στο θεμα της δημοσιας απαγγελιας και λιγοτερο στην διοργανωση μιας γιορτης. (που βεβαια και παλι μπαινει στην μεση ο γωνιος γιατι μπορει ο δικος μου να ενθουσιαζοταν να ζωραφισει μια τεραστια σημαια για το σκηνικο αλλα αλλο καμαρι θα ειχα αν ελεγε το ποιημα του)

[moon child]

Λοιπόν θεωρητικά μιλώντας πάντα, η γιορτή έχει πάρα πολλές ευκαιρίες παιδαγωγικής φύσης:

-μαθαίνουν τα σχετικά με την περίσταση (γιατί γιορτάζουμε)

-μαθαίνουν πολιτιστικά στοιχεία (πώς γιορτάζουμε και στοιχεία διαφορετικότητας)

-μαθαίνουν πώς οργανώνεται μια γιορτή

-συμμετέχουν στην οργάνωση της γιορτής

-βιώνουν την εμπειρία της γιορτής- παράστασης

-δρέπουν τις δάφνες τους....

 

Στην πράξη συνήθως είναι φωνές και έλα δω Γιωργάκη δε θα μου χαλάσεις εσύ τη γιορτή. Και ναι το χω κάνει κι εγώ ....Γιαυτό και την έχω δει αλλιώς τώρα, για να μπορούν να αποκομίσουν πράγματα.

 

μουαχαχαχα οπως θα ελεγε και ο αξεχαστος Σπύρος Καλογήρου...

 

 

σε αυτό το πνεύμα μάλλον έμαθε πρόσφατα η κόρη μου, ουτε καν 5, οτι ο κακος αρχηγος της τουρκίας έστειλε να καταλάβουν την πατρίδα μας και να σκοτώσουν πολλά μικρά παιδάκια...

 

αλλά αυτό θα ήταν το θέμα για μια άλλη, πολύυυυυ μεγάλη συζήτηση

[maela]

Dεν ξερω κατα ποσο πρεπει να τα πιεζουμε τα παιδακια να πουν ενα ποιημα ενω δεν θελουν.Το συγκεκριμενο με τα πολλα "ρ" μπορει να ειναι χαριτωμενα για αλλους αλλα το παιδακι να νιωσει ασχημα.Πηγαινε να το συζητησεις με τη δασκαλα μηπως παρετε κανενα αλλο.Τωρα οκ δεν ειναι πολυ μεγαλο πιστευω εχετε χρονο να το μαθετε.Για την ιστορια παντως.. εγω ειχαα παραλιγο τραυματικη εμπειριαα με ποιημαατα.Ενω μεχρι τη 2α δημοτικου τα πηγαινα μια χαρα.Σε μια σχολικη παρασταση.. επαιζα τη γυνααικα ενως αντρα και τα μονα μου λογια που θα ελεγα (ηταν για την κορη μου γιαα να την κανακευσω στον γαμπρο και καλα) "πορδιτσες στη σειρα σα γλωσσα κουτσομπολη κορη μου γλυκια ανθος στο περιβολι"!!!.Ακομα το θυμαμαι.Καταρχην να μην σχολιασω τον ποπο της κορης αυτης χιιχιχ αλλα καναμε προβες και δεν μπορουσα με τπτ.. ντρεπομουν να πω αυτες τι βλακειες μπροστα σε ολους.Φυσικα τελευταια στιγμη τα παρατησα.. ανελαβε ενα αλλο κοριτσι.. που μετα δυστηχως στιγματιστηκε και την φωναζανε "κλανιαρα"!!!!!Εννοειται εγω αν και μικρη ακομα δεν ξανασχοληθηκα με ποιηματα και πααραστασεις.Δεν ηταν απαισια η δασκαλα που δεν το προεβλεψε αυτο και για μενα αλλα και για τη συμαθητρια μου???

[maria ampelokipi]

έχω πέσει κάτω από τα γέλια λέμε!!! καλά τι ατάκα ήταν αυτή??? και σε σαράντα χρόνια ακόμα θα την θυμάσαι...

[mikio]

Καλησπέρα κι από εμάς! Σας απαντώ με μια μικρή καθυστέρηση, συγχωρέστε με! Θέλω να σας ευχαριστήσω όλες από καρδιάς για τις απαντήσεις και τις προτάσεις σας! Είναι πολύ βοηθητικές και καθησυχαστικές!

 

Το πρώτο πατατράκ με το μέγεθος και το περιεχόμενο του ποιήματος πέρασε, χωρίς φυσικά να αντιληφθεί τίποτα το παιδί. Να σας δηλώσω με υπερηφάνεια ότι στο σπίτι το διαβάσαμε για πρώτη φορά την επομένη που το πήραμε και μάλιστα μόνο την πρώτη στροφή και μια-δυο φορές. Που σημαίνει ότι επιτυχώς παραμέρισα το αρχικό μου άγχος... Είχα φανταστεί ότι όλη μέρα δεν θα κάνω άλλη δουλειά αλλά ευτυχώς η ιδιότητα της μαμάς έδωσε φούντο στον ρόλο της δασκάλας...

 

Να φανταστείτε ακόμα θυμάμαι μια πρώτη Δεκεμβρίου που κλήθηκα να διαβάσω έναν λόγο για την ένωση της Κρήτης με την Ελλάδα και τα παιδάκια από κάτω με κορόιδευαν που έτρεμαν τα χέρια μου! Όχι οι συμμαθητές... αλλά οι μαθητές! Δεν ήμουν 4 χρονών όπως ο γιος μου... αλλά 24! Ποτέ δεν συμπάθησα αυτό το κομμάτι των σχολικών γιορτών! Όσο συμμετείχα σε κάτι ομαδικό ήταν όλα πρίμα, μόνη μου μη μ'έβαζες να κάνω κάτι, έχανα τον κόσμο.

 

Το πιτσιρικάκι μου 2 μέρες τώρα από δυο φορές τη μέρα μαζί με τη μαμά λέει το ποίημα. Το διαβάσαμε, το εξηγήσαμε, τι είναι το αγέρι, το καμάρι, η δίχρωμη, το θωρώ, που είμαστε και "κρητικάτσια" αλλά ακόμα δεν το ξέρουμε (το θωρώ εννοώ), πήραμε κι από ένα μαγαζάκι μια σημαιούλα και την κουνάμε και την κυματίζουμε και τη χαϊδεύουμε! Δραματοποίηση πάντα και παντού, να είναι καλά η μακροχρόνια παραμονή στην Α' τάξη του δημοτικού!

 

Μια χαρά τα πάει και να σας πω την αλήθεια πολύ χαριτωμένο είναι το "με καμάλι πελπατώ και στο χέλι σε κλατώ!" Την ντροπούλα μας την έχουμε πάντα μπροστά σε κόσμο και μιλάμε χαμηλόφωνα και βιαστικά αλλά κι αυτό το βρίσκω χαριτωμένο όταν ακούω τα παιδάκια τα μικρά να λένε το ποίημα τους με μια ανάσα!

 

Και τώρα ανυπομονώ απλά να το πει κι ας το πει και με "λ", ας το πει και βιαστικά, ας το πει μέσα από τα δόντια του... Εγώ ξέρω ότι στα αυτιά μου θα ακουστεί βροντερό και υπέροχο! Ανυπομονώ να καρδιοχτυπήσω και να βαλαντώσω όπως κάνω τόσα χρόνια με τα παιδιά των άλλων γονιών από την Α΄ μέχρι τη Στ' δημοτικού!