ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ!

[agentP]

Συμφωνώ κι εγώ ότι για ένα πολύ μικρό μωρό είναι φυσικό να αισθάνεσαι έτσι, 6 μηνών όμως είναι αρκετά μεγάλο για να το αφήνεις να το χαίρονται και οι υπόλοιποι. Εκτός από το να το μεγαλώσεις χρειάζεται και να το βγάλεις έξω στον κόσμο, να το κάνεις μέρος της ομάδας όπου ανήκεις κι εσύ. Τώρα ακόμα το απολαμβάνεις, αλλά σε λίγο δεν θα θέλεις ένα χρονιάρικο προσκολημένο μόνο επάνω σου.

[ΣΤΕΓΙΑ]

μανουλες σκεφτειτε ποσο πολυ αγαπατε τα παιδια σας...

 

σκεφτειτε τωρα την ωρα που θα εχουν μεγαλωσει και θα κανουν δικα τους παιδια , μακρινο αλλα θα συμβει μια μερα..

Ποσο θα τα αγαπατε? θα θελετε το παιδι σας να τσατιζεται οταν πατε να παρετε αγγαλια το εγγονακι?

 

δεν λεω οι γιαγιαδες να ειναι παρεμβατικες, να χωνονται στα της οικογενειας..κλπ. Προς Θεου! Αλλα μια αγκαλια, μια βολτα με το εγγονι, παιχνιδι..εχουν δικαιωμα νομιζω..

 

Οσο γι αυτο που λεει η κοπελα..οτι το παιδι δεν θα σε θελει αν μεινει καποια ωρα με τη γιαγια.., φανταζομαι καταλαβαινεις μονη σου οτι ειναι λαθος και μονο ως σκεψη!

 

Θα συμφωνήσω απόλυτα(για άλλη μια φορά,αλήθεια που χάθηκες?) αν και εγώ έκανα τα λάθη που περιγράφετε κατά τους πρώτους μήνες....

Σιγά σιγά άρχισα να αφήνω τους παππουδογιαγιάδες να τον παίρνουν αγκαλιά....

Ύπνο εκτός σπιτιού δυσκολάκι το βλέπω για την ώρα να είναι καλά ο θηλασμός......

[LA LATINA]

πωπω τι θεμα ανοιξατε!

ειναι απολυτα φυσιολογικο αυτο το συναισθημα, κατ αρχην

 

εγω, οταν ακουω τι λεξη "δικαιωμα" στα παιδια μου γινομαι τουρκος!

αν δε μου απαιτησεις μπορει να ειμαι και τρομερα ελαστικη και να κανω χαρες, αλλα αμα μου πεις "εχω δικαιωμα" αντε......γεια!

στην αρχη θυμωνα και με τα πραγματα που ειχε μαθει το παιδι μου απο αλλους

μετα συνηλθα....

επισης οταν προτιμανε τους παππουδες, λογω παιχνιδιου, πωπω ειναι σπασιμο!

αλλα η ζωη ειναι πολλα μικρα πραγματα, δεν ειναι γυαλα, ουτε πρεπει να ειναι, σιγα σιγα θα ηρεμησεις φιλεναδα!

[mary_]

πραγματικα πιστευω οτι οχι μονο ειναι φυσιολογικο αυτο που νιωθεις αλλα επιβαλλεται κιολας τι θελω να πω. δικη μου η θεωρια ετσι? μπορει να ισχυει αλλα δεν τη διαβασα καπου.

 

η μαμα με το που γενναει εχει καποιες ορμονες που την κανουν υπερβολικη, υπερευαισθητη υπερπροστατευτικη. μενει αυπνη πανω απο το μωρο να ανησυχει μηπως αυτο παθει κατι. εγω τις πρωτες 40 μερες δεν επετρεπα σε ΚΑΝΕΝΑΝ πλην εμου και του συζυγου να το παρει αγκαλια. μαχη με τις γιαγιαδες.

 

οσο περναει ο καιρος μαλακωνω και χαλαρωνω. πιστευω οτι οι ορμονες απλα υποχωρουν. οτι ηταν σε εξαρση στην αρχη για να μας κανουν να προστετευσουμε το νεογεννητο και να το μεγαλωσουμε που μας εχει αναγκη. για να επιβιωσει. οσο μεγαλωνει τοσο ελαττωνεται η αναγκη αυτη γι αυτο και εμεις χαλαρωνουμε.

 

αλλος ενας λογος που εχω χαλαρωσει ειναι οτι σε οποια αγκαλια και να βρισκεται αν περασω απο διπλα του και του χαμογελασω (χωρις να προσπαθησω ιδιαιτερα) αρχιζει να φωναζει και να μου ανοιγει τα χερια να τον παρω. αν δε φυγω επιτοπου κλαιει και σπρωχνει για να ερθει σε μενα. η γιαγια μου λεει "πλενεις με, ταιζεις με, ξερω ποια ναι η μανα μου" καθε φορα που ο μικρος κανει ετσι.

 

δηλαδη μου δινει επιβεβαιωση. πιστευω οτι θα αισθανομουν ασχημα να με ειχε στο φτυσιμο.

[little_prince]

Συμφωνώ κι εγώ ότι για ένα πολύ μικρό μωρό είναι φυσικό να αισθάνεσαι έτσι, 6 μηνών όμως είναι αρκετά μεγάλο για να το αφήνεις να το χαίρονται και οι υπόλοιποι. Εκτός από το να το μεγαλώσεις χρειάζεται και να το βγάλεις έξω στον κόσμο, να το κάνεις μέρος της ομάδας όπου ανήκεις κι εσύ. Τώρα ακόμα το απολαμβάνεις, αλλά σε λίγο δεν θα θέλεις ένα χρονιάρικο προσκολημένο μόνο επάνω σου.

 

Συμφωνώ κ εγώ! Επίσης, ΜΙΝΝΙ, δουλεύεις? Γιατί αν χρειαστεί να ξεκινήσεις δουλειά, πως θα μπορέσεις να αφήσεις κάπου το μωράκι σου αν έχει μάθει να είναι μόνο μαζί σου? Θα είναι πολύ δύσκολη η προσαρμογή και για τους 2..

[MINNI]

Πρός το παρόν δε δουλεύω και το θέμα είναι οτι καταλαβαίνω οτι είμαι λάθος! Προσπαθώ να κάνω βήματα προόδου απο την μέρα που άνοιξα το θέμα και άκουσα τις απόψεις σας και πραγματικά με βοηθήσατε πολύ!

[mylife10]

Οτα έμαθα ότι έπρεπε να γεννήσω νωρίτερα κ θα έμπαινα με τεχνητούς πόνους, έκανα και το τελευταίο μάθημα ανώδυνου(που λέει ο λόγος!) τοκετού.Επειδή ειπα της μαιας ότι έκλαιγα όλη μέρα που θα αποχωριζόμουν την κοιλούμπα μου, μου ειπε ότι όσο ειναι το μωρό μεσα στην κοιλιά, ειναι δικό μου! Μετα που βγαινει στον κοσμο, θα το παιρνουν κι άλλοι και ίσως νιώσω πολύ κτητικη απέναντι στο μωρό λόγω των ορμονών! Δεν έδωσα πολλή βάση, δε θεωρουσα ότι θα γίνω παράξενη! Το έδινα στο μαιευτήριο από την πρώτη μέρα!!

Μόλις ομως πήγα σπίτι, η υπερβολικη κτητικότητα καποιων προσώπων και η συμπεριφορά τους απέναντι στο μωρό με έκαναν να μη θέλω να το δίνω! Ξεπερνιέται με τον καιρό! Φταιει και η ανασφάλεια μας μήπως δεν μας αγαπήσει πολύ το μωρό και θέλει τους άλλους, πράγμα που δεν έχει βάση!

ΜΙΝΝΙ σε καταλαβαινω απόλυτα, ειναι ακομα μικρή η κόρη σου, αλλά υπάρχει ελπίδα, μη φοβάσαι!Να σου ζήσει και να είνα ιπάντα γερή!

Απλά, πρεπει να καταλαβουν και καποιοι άνθρωποι ότι δε γίνεται με το παραμικρό να δίνουμε το μωρό, για να ικανοποιήσουν μονο τη δική τους χαρά! Και επειδή , έχει παρατηρηθει ότι με το που θα γεννηθεί ένα βρεφάκι πέφτουν όλοι με τα μούτρα σε αυτό, χωρίς να δίνουν βάση στα συναισθήματα της μαμάς, καλύτερα θα είναι να μπάινουν λίγο στη θέση της!

Χρειάζεται περισσότερη κατανόηση μια γιαγιά που θέλει άρον άρον να πάρει ή να αρπάξει ένα μωρό επειδή έτσι το θέλει ή μία μαμά που δεν μπορεί να ελέγξει τις ορμόνες της και είναι επιρρεπης σε μία ενδεχόμενη επιλόχεια κατάθλιψη? Μία μαμά φυσικά, αλλά δεν σκέφτονται όλοι έτσι.

[lovely people]

Όπως όλα τα ζώα έτσι και ο ανθρωπος. Είναι στην φύση της νέας μαμάς να νιώθει υπερπροστατευτικότητα απέναντι στο μωρό της. Οι ορμόνες και το σώμα μας είναι προγραμματισμένα έτσι ώστε να νιώθουμε οτι ρόλος μας είναι είμαστε δίπλα στο μωρό.

Εγώ μόνο με τον άντρα μου δεν είχα θέμα. Με την μάνα μου λιγότερο και με το καιρό δεν είχα πρόβλημα και με τους άλλους. Ηξερα οτι είναι περίεργο αυτό που μου συνέβαινε αλλα δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς..προτίμησα να το πάω όπως με πάει αρκεί να νιώθω εγώ καλά. Και καλά έκανα...

Τι σου είναι η φύση όμως...

[Aquamarine2]

Επιτέλους! Τι θέμα και αυτο!!! Μέρες τώρα σκεφτομαι αυτη την κατάσταση και δεν ξέρω τι να κάνω! Αυτο το θέμα το έχω και εγω, αλλα επικεντρώνεται στην πεθερα και μόνο σε αυτή!

Συγκεκριμένα είναι φορές που μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με την συμπεριφορά της πεθερας μου απέναντι στο 7 μηνών μωρο μου! Απο τη μέρα που γεννησα κάτι με πιάνει όταν κρατάει εκείνη συγκεκριμένα το μωρο! Οι σχέσεις μας είναι τυπικές εώς καλές, απο τότε δε που γεννησα έγινα η αγαπημένη της. Να τα δώρα... Για μενα οχι για το μωρο, να οι πολύωρες επισκέψεις, οι πολλές αγκαλιές σε σημείο να χαλάνε το προγραμμα του μωρου, τα γνωστά επιφωνηματα "παιδι Μου" "γιε Μου" κτλ...

Γενικά μια κτητικοτητα που με φέρνει ακόμα κ τώρα σε σημείο να μη θέλω να της αφήσω το μωρο ούτε για 1 λεπτό!

Είμαι υπερβολική το ξέρω, θέλω να πιστεύω ότι θα το ξεπεράσω, αλλα απο την άλλη δεν μπορω να μην τσατιζομαι όταν μου περνει το μωρο απο τα χερια δήθεν για να φάω τη στιγμη που και εκείνη δεν έχει τελειώσει το φαγητο της....

Δεν μπορείτε να με καταλάβετε είμαι σίγουρη, θα περάσει όμως;;;

[MINNI]

Επιτέλους! Τι θέμα και αυτο!!! Μέρες τώρα σκεφτομαι αυτη την κατάσταση και δεν ξέρω τι να κάνω! Αυτο το θέμα το έχω και εγω, αλλα επικεντρώνεται στην πεθερα και μόνο σε αυτή!

Συγκεκριμένα είναι φορές που μου ανεβαίνει το αίμα στο κεφάλι με την συμπεριφορά της πεθερας μου απέναντι στο 7 μηνών μωρο μου! Απο τη μέρα που γεννησα κάτι με πιάνει όταν κρατάει εκείνη συγκεκριμένα το μωρο! Οι σχέσεις μας είναι τυπικές εώς καλές, απο τότε δε που γεννησα έγινα η αγαπημένη της. Να τα δώρα... Για μενα οχι για το μωρο, να οι πολύωρες επισκέψεις, οι πολλές αγκαλιές σε σημείο να χαλάνε το προγραμμα του μωρου, τα γνωστά επιφωνηματα "παιδι Μου" "γιε Μου" κτλ...

Γενικά μια κτητικοτητα που με φέρνει ακόμα κ τώρα σε σημείο να μη θέλω να της αφήσω το μωρο ούτε για 1 λεπτό!

Είμαι υπερβολική το ξέρω, θέλω να πιστεύω ότι θα το ξεπεράσω, αλλα απο την άλλη δεν μπορω να μην τσατιζομαι όταν μου περνει το μωρο απο τα χερια δήθεν για να φάω τη στιγμη που και εκείνη δεν έχει τελειώσει το φαγητο της....

Δεν μπορείτε να με καταλάβετε είμαι σίγουρη, θα περάσει όμως;;;

 

Τα ίδια συμπτώματα έχω και εγώ γι'αυτό και άνοιξα το θέμα για να δώ αν είναι φυσιολογικό ή μόνο εγώ νιώθω έτσι! Απο την ημέρα που άκουσα τις απόψεις όλων σας προσπαθώ να το κοντρολάρω και να μη γίνομαι "στριμένη", όπως κάποιες φορές με αποκαλούν.

Με τη πεθερά έχω και εγώ ένα θέμα γιατί είναι και το πρώτο της εγγόνι και έχει μια αδυναμία.

Μέρα με τη μέρα όμως και αφού προσπαθησα να εφαρμόσω τις συμβουλες των υπολοίπων στο θέμα μας, είδα οτι η μικρή παρόλο που την είχαν άλλοι αγκαλιά και εγώ είχα απομακρυνθεί, άρχισε να γκρινιάζει και να με ζητάει. Εκεί πραγματικά ένιωσα χαρά και συνάμα ανακούφιση γιατί είδα οτι το παιδί έχει το ένστικτό του και οτι και να της κάνουν οι γύρω θα ζητήσει τη μαμά της. Οπότε μην ανησυχείς και θα ξεπεραστεί! Να είσαι σίγουρη οτι τα μωρά μας θα μας βοηθήσουν να το ξεπεράσουμε με κάτι τέτοιες κινήσεις που κάνουν!

[peathgl]

Ρε κορίτσια δεν ξέρω τι είναι φυσιολογικό γιατί εγώ πάλι ήμουν και είμαι ακριβώς το αντίθετο. Έχω 2 αγοράκια και από τότε που γέννησα χαιρόμουν όταν έρχονταν φιλοι γιαγιαδες παπουδες αδέρφια και τα παιρναν αγκαλιά τα παίζανε τα χαιρόντουσαν , αισθανόμουν μια ασφάλεια ότι υπάρχουν πολλοί που τα αγαπάνε.Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν θεώρησα ότι μπορεί κανείς να αντικαταστήσει τον πατέρα τους ή εμένα απλά ότι αυτό που παίρνουν είναι πολύ πολύ αγάπη.

[MINNI]

Ρε κορίτσια δεν ξέρω τι είναι φυσιολογικό γιατί εγώ πάλι ήμουν και είμαι ακριβώς το αντίθετο. Έχω 2 αγοράκια και από τότε που γέννησα χαιρόμουν όταν έρχονταν φιλοι γιαγιαδες παπουδες αδέρφια και τα παιρναν αγκαλιά τα παίζανε τα χαιρόντουσαν , αισθανόμουν μια ασφάλεια ότι υπάρχουν πολλοί που τα αγαπάνε.Έτσι και αλλιώς ποτέ δεν θεώρησα ότι μπορεί κανείς να αντικαταστήσει τον πατέρα τους ή εμένα απλά ότι αυτό που παίρνουν είναι πολύ πολύ αγάπη.

 

Το θέμα είναι όμως οτι κάνουν όλοι οι υπόλοιποι τα χατίρια του παιδιού, κάποιος πρέπει να είναι ο αυστηρός, αναπόφευκτα γίνεται η μαμά, και εκεί νομίζεις οτι το παιδί θα συμπαθήσει, θα αγαπήσει τους άλλους και εσένα όχι!

[peathgl]

Βασικά θεωρώ ότι η αγάπη του παιδιού προς τη μητέρα είναι δεδόμενη οι γιαγιαδες πρέπει να κάνουν τα χατήρια του παιδιού για να τους αγαπήσει το παιδί και να τους θέλει την ισορροπία την δίνουν οι γονείς. Τα παιδιά μου ξέρουν ότι οι παπούδες σπάνια τους χαλάνε το χατήρι και ότι εμείς τους βάζουμε όρια σε πληροφορώ ότι χαίρονται όταν τους βλέπουν αλλά δεν τους προτιμούν από εμας.

[xristinio]

εμενα 30 ημερων μωρο, ετοιμαζομουν να το ταισω και μου το αρπαξε η πεθερα μου απο τα χερια να το ταισει εκεινη....εγκεφαλικο εγω!!!!!οταν ερχεται το μωρο δεν το αγγιζει κανεις αλλος, ειναι συνεχεια στην αγκαλια της, και συνεχεια παιδι μου εσυ...της εχει ξεφυγει και το μανουλα 1-2 φορες, ξανα εγκεφαλικο εγω....το ξυπναει για να το παρει αγκαλια και καλα ξυπνησε μονο του!!!δεν μιλαω γιατι παρεξηγειται ευκολα, απλα μουτρωνω, δεν μπορω να το κρυψω....

[Σνουφελ μου]

εμενα 30 ημερων μωρο, ετοιμαζομουν να το ταισω και μου το αρπαξε η πεθερα μου απο τα χερια να το ταισει εκεινη....εγκεφαλικο εγω!!!!!οταν ερχεται το μωρο δεν το αγγιζει κανεις αλλος, ειναι συνεχεια στην αγκαλια της, και συνεχεια παιδι μου εσυ...της εχει ξεφυγει και το μανουλα 1-2 φορες, ξανα εγκεφαλικο εγω....το ξυπναει για να το παρει αγκαλια και καλα ξυπνησε μονο του!!!δεν μιλαω γιατι παρεξηγειται ευκολα, απλα μουτρωνω, δεν μπορω να το κρυψω....

 

 

:shock:Θα τα ειχα παρει κ θα το ειχε καταλαβει.....δε κρυβεται ο θυμος μιας μανας!Κ εμενα μου κανανε σκηνικα πριν σαραντισουμε καν,θηλαζα με τις ωρες κ το θελανε9σκαγανε μυτη μετα τις 9 το βραδυ) κ δε το εδινα...με τη μανα μου ακομα δε τα παω καλα γιατι τοτε καταλαβα πολλα....

Δε χαριζω σε κανεναν...το παιδι πανω απ ολα κ ολους!!!

 

Δε καταλαβα...κ αμα τσατιστει η πεθερουλα τι?

 

Να μου ξυπνησει το παιδι?Θα εφευγε πετοντας...εκανε κατι παρομοιο η μανα μου κ εφυγε οπως οπως...

[beba09]

Καλημέρα μανούλες!

Είμαι και εγώ μανούλα μόλις 6 μήνες σε μια μπεμπούλα!

Μου συμβαίνει όμως κάτι που δε ξέρω πως να το εξηγήσω και αν είναι φυσιολογικό. Το μωρό το νιώθω μόνο δικό μου, κανενός άλλου. Λες και το έκανα μόνη μου! Θέλω εγω να το φροντίζω , να το ταίζω, να το παίζω.... Μόλις το παίρνουν αγκαλιά οι γιαγιάδες και το ταχταρίζουν και αυτό γελάει, νευριάζω! Νομίζω οτι δεν έχει κανένας άλλος το δικαίωμα να το παίρνει αγκαλιά...

Και φυσικά δε θέλω ούτε να το αφήνω καθόλου μονο του με γιαγιάδες γιατί νομίζω οτι δε θα με θέλει μετά......

Ξέρω οτι είμαι λάθος σε αυτές τις αντιδράσεις μου. Είναι όμως φυσιολογικό να νιώθω έτσι? Είχε κάποια απο εσάς την ίδια ψυχολογία?

 

έχεις ανασφάλεια....ο πατέρας μου είναι έτσι, όλο νοιώθει ότι δεν τον αγαπάμε ενώ ανησυχεί μήπως το μωρό δεν τον αγαπάει ( η εγγονούλα του). Συγνώμη αλλά στο μωράκι θα κάνεις κακό. Άφησε το να το λατρέψουν, όλοι, να ξέρεις όμως ότι πάντα εσένα θα αγαπάει περισσότερο.

[selestina]

κοριτσαρες καλησπερα!!!διαβασα το θεματακι και ποσο ποσο καταλαβαινω!!εγω παλι ειμαι ακομη χειροτερη μιας και νιωθω ετσι για το εμβρυακι μου!!!ειναι το πρωτο μου κ νομιζω οτι ειναι οτι πιο δικο μου ειχα ποτε!!φυσικα και του αντρουλι μου,αλλα μιας και ειναι ακομη στην κοιλιτσα το νιωθω πιο δικο μου...πριν μεινω εγγυοσ σταματησα τη δουλεια γιατι ηθελα να κανω μωρακι και να μην δουλευω.οταν η πεθερα μου καταλαβε οτι εγω δεν εχω σκοπο να δουλεψω για να κραταει αυτη το μωρακι καραφλιασε,ειχαμε κ ενα καβγα αλλα τωρα ειναι εκτος θεματος.απο τη μερια μου καραφλιασα εγω αφου καταλαβα τη σχεδια ειχε για το εγγονι την,οτι θα ζουνε μαζι και η μαμα του θα το περνει το βραδυ.η γυναικα ειναι τρελη κ εκει αρχησα ν νιωθω κτιτηκη.το μωρακι ειναι δικο μου και θα μεγαλωνει μαζι μου.εγω θα του φτιαχνω το μεσημεριανω του,το πρωινο του το μπανιο του κ ολα...εγω δεν ειχα ποτε τη μαμα μοθ και θυμαμαι πως ενιωθα.οι παππουδες θα το βλεπουνε οποτε πρεπει.τωρα τα θυμιθηκα και βγαζω καπονουσ!!!!!!