ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟ ΔΙΚΟ ΜΟΥ!

[MINNI]

Καλημέρα μανούλες!

Είμαι και εγώ μανούλα μόλις 6 μήνες σε μια μπεμπούλα!

Μου συμβαίνει όμως κάτι που δε ξέρω πως να το εξηγήσω και αν είναι φυσιολογικό. Το μωρό το νιώθω μόνο δικό μου, κανενός άλλου. Λες και το έκανα μόνη μου! Θέλω εγω να το φροντίζω , να το ταίζω, να το παίζω.... Μόλις το παίρνουν αγκαλιά οι γιαγιάδες και το ταχταρίζουν και αυτό γελάει, νευριάζω! Νομίζω οτι δεν έχει κανένας άλλος το δικαίωμα να το παίρνει αγκαλιά...

Και φυσικά δε θέλω ούτε να το αφήνω καθόλου μονο του με γιαγιάδες γιατί νομίζω οτι δε θα με θέλει μετά......

Ξέρω οτι είμαι λάθος σε αυτές τις αντιδράσεις μου. Είναι όμως φυσιολογικό να νιώθω έτσι? Είχε κάποια απο εσάς την ίδια ψυχολογία?

[mother's heart]

καλημεραααα!!!!!κοντα ειμαστε!!!χιχι!!!με τη διαφορα οτι εγω ενιωθα οτι ειναι μονο δικο μου..κ του αντρα μου βεβαια!!!!οταν γεννησα δεν ηθελα να ερθει κανεις νωριτερα να με πειρμενει απ'εξω απ'την αιθουσα!!ηθελα μονο τον αντρα μου!ηθελα να ζησουμε αυτη την ευτυχια οι 3 μας!!!μετα ας ερχοταν οποιος να ταν!ομως οταν ειχα επισκεψεις ενιωθα να πνιγομαι,ενιωθα θυμο,ζηλια,εκνευρισμο οταν το επαιρναν αγκαλια κ μου το κατσιαζαν!ευτυχως μετα τη γεννα ηρθαμε στο νησι που ειναι μονο η μαμα μου,η γιαγια κ ο παππους,στους οποιους μπορουσα να μιλησω ανετα αν κατι με ενοχλουσε,μιας κ ειναι συγγενεις μου!αλλα γενικα ειναι απ'τη φυση τους διακριτικοι!ομως οποτε πηγαιναμε κανα μηνα πατρα,νομιζα οτι θα τρελαθω!!!οι συγγενεις μας εκει ειναι καταπληκτικοι ανθρωποι,αλλα αυτο δεν αλλαζει το γεγονος οτι ηθελα την ρποσοχη του μωρου μου μονο για μενα κ για κανεναν αλλον!!ανυπομονουσα να ερθει η ωρα για υπνο κ να το εχω μονο εγω!!!τωρα που τα γραφω νομιζω οτι ειμαι αλιεν!!!χιχι!!οταν ηταν πολλοι γυρω μου κα σχολουνταν με το μωρο,νομιζα οτι διεκδικουν την αγαπη του κ τρομαζα!ευτυχως το πρωτο μου μωρακι μου ειχε μεγαλη αδυναμια,δεν πηγαινε ευκολασ ε αγκαλιες κ οποτε πηγαινε σε 1 λεπτο ουρλιαζε κ φωναζε μαμααα μουυυυ!!!!!χαρα εγω!!!κ στα αλλα 2 μου παιδακια ειχα τα ιδια συναισθηματα..οσο μεγαλωναν ομως αρχισαν να υποχωρουν,γιατι μαλλον συνειδητοποιησα οτι οποιος κ να τα παρει αγκαλια,οποιος κ να τους κανει τα χατιρια,με οποιον κ νιωσουν λιγο μγαλυτερη αδυναμια,η μανουλα ειναι μονο μια κ παντα εκει γυριζουν!!!σ'αυτο κατεληξα!!αλλα απ'την αρχη που γεννηθηκαν,ειχα παντα το αγχος οτι μπορει να αγαπανε καποιον αλλον πιο πολυ απο μενα κ με στεναχωρουσε αυτο!!!ποτε δεν εγινε βεβαια,αλλα το αγχος ειναι αγχος!!κ αυτο εχει υποχωρησει..αλλα κανει βολτες που κ που αυτη η σκεψη στο μυαλο μου!!!ελπιζω να καταλαβες οτι δεν εισαι η μονη!σε καταλαβαινω απολυτοτατα!!σαν να ειμαι εσυ δηλαδη!!!θα φυγει με τον καιρο αυτο,αλλα πιστευω σαν αμμαδες παντα θα θελουμε τα απδιια αμς να μας εχουν στα οπα οπα κ να μας λατρευουν περισοοτερο απ'τον καθενα!!!!να το χαιρεσαι το παιδακι σου!!!

[kourkoumpini]

αν το μωρο ηταν μικρο, ημερων ή 2 μηνων, θα σου ελεγα εινια απολυτα φυσιολογικο.

για να σου απαντησω θα σε ρωτησω καποια πραγματα. εγω δεν ειχα τοσο μεγαλο κολλημα αλλα το ειχα και εγω, το οποιο αρχισα να το ξεπερνω περιπου στους 4-5 μηνες. και το ειχα και ειπα πολλες φορες οτι το παιδι εινια δικο μου. οποτε σε καταλαβαινω. η φοβια οτι θα μου παρουν το μωρο εφυγε μετα τους 8. (ναι επαθα τετοιο πραγμα).

 

τωρα, για να εχεις κολλημα και σε τοσο μεγαλο μωρο (εννοω οχι νεογεννητο) μηπως οι γιαγιαδες εινια παρεμβατικες; μηπως χωνονται, χαλανε το προγραμμα του μωρου, το αναστατωνουν και γι' αυτο σου δημιουργουν αρνητικα συναισθηματα; μηπως λενε "το παιδι ΜΟΥ" και τσατιζεσαι; μηπως το κολλημα εκπορευεται απο τη συμπεριφορα των γιαγιαδων;

 

εννοειται οτι το μωρο εινια δικο σου και οτι δεν προκειται να μην σε θελει αμα το παρει αλλος αγκαλια. ο,τι και να γινει, αμα κουραστει σου λεω, οχι να κανει κανενα ελαφρυ μπουμ, εσενα θα θελει για να ηρεμησει.

και να το δινεις ενιοτε γιατι οταν χρονισει και μετα και δεν καθεται πουθενα θα εχεις ενα ελαφρυ εως βαρυ προβλημα. και στο λεω εγω που εκ των πραγματων δεν τον αφησα ΠΟΤΕ γιατι ουτε ηθελα αλλα ουτε μπορουσα.

[DALIA]

Ξέρω οτι είμαι λάθος σε αυτές τις αντιδράσεις μου. Είναι όμως φυσιολογικό να νιώθω έτσι? Είχε κάποια απο εσάς την ίδια ψυχολογία?

 

Λοιπόν κάπως έτσι αισθάνομαι εγώ που ο γιος μου είναι 6ετών παρά 4μήνες

Ξέρω πόσο λάθος είμαι γι'αυτό το λόγο "πνίγω" κάποια πράγματα και συναισθήματα που ενίοτε μου κάνουν πολύ μεγάλο κακό.

Δεν έχει κοιμηθεί ποτέ σε γιαγιά εκτός από 1 φορά που χρειάστηκε να πάω σε άλλη πόλη για κηδεία.

Σε καταλαβαίνω απόλυτα και γνωρίζω ότι είναι πολύ άσχημο.Το χειρότερο δε, ξέρουμε ότι είναι λάθος και το κρατάμε μέσα μας....

Πνίγομαι τόσο πολύ που σκέφτομαι πολύ σοβαρά την επίσκεψη σε κάποιο ψυχολόγια για λίγη βοήθεια....

[MINNI]

Ευχαριστώ πολύ κορίτσια για τις απαντήσεις σας!

Νιώθω ήδη καλύτερα τώρα που ξέρω οτι το παθαίνουμε αρκετές αυτό!!!

Οσο για το αν παραμβαίνουν οι γιαγιάδες, δε θα το έλεγα. Αυτό που θα πώ εγώ γίνεται....

Αλλά κάθε φορά που σκάει χαμόγελα η μικρή σε τρίτους, νιώθω οτι δεν είμαι το κέντρο της προσοχής της και οτι δε με χρειάζεται πια!!

ίσως το ξεπεράσω και εγώ με το καιρό...........

[tzo28]

Ποσο σας καταλαβαινω....Εμενα ο μικρουλης ειναι 2 μηνων..δεν θελω να τον παιρνουν αγκαλια.Θελω να τον κραταω μονο εγω.Καταπιεζομαι βεβαια και δεν το λεω αλλα..το νιωθω!Πριν μερικες μερες τον ειχα στο καροτσι και τον πηρε η γιαγια να τον κανει βολτα,χωρις να ρωτησει βεβαια.Μολις απομακρυνθηκαν και τον εχασα απο το οπτικο μου πεδιο,κοντεψα να παθω εγκεφαλικο!!!

[MINNI]

Καταλαβαίνω οτι και οι παππούδες έχουν τη λαχτάρα να τα πάρουν αγκαλια, να τα παίξουν.....

Εκείνοι άραγε θα καταλάβαιναν αν τους λέγαμε το τι πραγματικα νιώθουμε?

Αλλά και παλι δε μπορείς να αποτρέψεις μια γιαγιά να το κρατήσει αγκαλιά, να το φιλήσει...

[tzo28]

Δεν νομιζω βρε minni να καταλαβαιναν...βεβαια εξαρταται κι απο τον ανθρωπο αλλα νομιζω οτι στην πλειοψηφια τους θα μας θεωρουσαν υπερβολικες,για να μην σου πω παρανοικες.Οποτε μαλλον εμεις πρεπει να κοιταξουμε να το ξεπερασουμε,αν και προσωπικα εγω θα χρειαστω πολυ προσπαθεια και χρονο μεχρι να τα καταφερω!!!

[MINNI]

Τα ίδια και εγώ....

Θα χρειαστώ πολύ καιρό να το χωνέψω οτι είναι και εγγόνι τους, ανηψάκι τους...

Μόνο μαμά και μπαμπά νομίζω οτι έχει το παιδί!!!!!!!!!

[kourkoumpini]

Ποσο σας καταλαβαινω....Εμενα ο μικρουλης ειναι 2 μηνων..δεν θελω να τον παιρνουν αγκαλια.Θελω να τον κραταω μονο εγω.Καταπιεζομαι βεβαια και δεν το λεω αλλα..το νιωθω!Πριν μερικες μερες τον ειχα στο καροτσι και τον πηρε η γιαγια να τον κανει βολτα,χωρις να ρωτησει βεβαια.Μολις απομακρυνθηκαν και τον εχασα απο το οπτικο μου πεδιο,κοντεψα να παθω εγκεφαλικο!!!

 

εδω κοντεψα να παθω εγω εγκεφαλικο. το πηρε χωρις να ρωτησει;

[kourkoumpini]

Καλα και εγω οταν λεω οτι τον αφηνω, εννοω οτι τον αφηνω να τον παρουν αγκαλια 5-10 λεπτα. οχι να με αντικαταστησουν. ουτε ταισμα, ουτε αλλαγμα ουτε τιποτα. και εννοειεται οχι υπνος εκτος σπιτιου μακρια μας εκτος αν συντρεξει παρα πολυ σοβαρος λογος (ο οποιος ελπιζω να μην συντρεξει). ακομα και στο δωματιο μονο δεν τον αφηνω για ωρα. πηγαινω και τσεκαρω. εννοω οτι τωρα δεν με πειραζει να τον παρουν αγκαλια, οπως στην αρχη μεχρι 4 μηνων που δεν ηθελα να τον ακουμπανε και ειχα παθει και τη φοβια.

βεβαια εμας μεχρι τωρα δεν μπορουσαν και να τον δουν. εινια θεσσαλονικη και εμεις αθηνα. οποτε οταν ανεβου,με ειναι λογικο να θελουν να τον αγκαλιασουν και τον παιξουν. η αποσταση ομως μας βοηθησε παρα πολυ εχω να πω.

πολλες φορες εινια και οι παπουδογιαγιαδες καπως υπερβολικοι στην εκδηλωση των συναισθηματων τους.

[Eve]

μανουλες σκεφτειτε ποσο πολυ αγαπατε τα παιδια σας...

 

σκεφτειτε τωρα την ωρα που θα εχουν μεγαλωσει και θα κανουν δικα τους παιδια , μακρινο αλλα θα συμβει μια μερα..

Ποσο θα τα αγαπατε? θα θελετε το παιδι σας να τσατιζεται οταν πατε να παρετε αγγαλια το εγγονακι?

 

δεν λεω οι γιαγιαδες να ειναι παρεμβατικες, να χωνονται στα της οικογενειας..κλπ. Προς Θεου! Αλλα μια αγκαλια, μια βολτα με το εγγονι, παιχνιδι..εχουν δικαιωμα νομιζω..

 

Οσο γι αυτο που λεει η κοπελα..οτι το παιδι δεν θα σε θελει αν μεινει καποια ωρα με τη γιαγια.., φανταζομαι καταλαβαινεις μονη σου οτι ειναι λαθος και μονο ως σκεψη!

[MINNI]

Κάτι τέτοια κάνουν οι γιαγιάδες και τρελαίνεσαι!!!!!!!!!!!!!!

Άντε μετά να έχεις εμπιστοσύνη....

[Eve]

πολλες φορες εινια και οι παπουδογιαγιαδες καπως υπερβολικοι στην εκδηλωση των συναισθηματων τους.

 

 

ειναι λογικο, εχουν υπερβολικη αγαπη για τα εγγονακια τους.

[MINNI]

"το παιδι δεν θα σε θελει αν μεινει καποια ωρα με τη γιαγια.., φανταζομαι καταλαβαινεις μονη σου οτι ειναι λαθος και μονο ως σκεψη! "

 

Σαφώς και το καταλαβαίνω οτι είναι λάθος, αλλά δεν έχω βρεί ακομη τη δύναμη να το διαχειριστώ. Μάλλον χρειάζομαι χρόνο....

[jucca]

Είναι υπερβολικές οι σκέψεις αυτές. Το ότι οι στενοί συγγενείς και κυρίως οι παππουδογιαγιάδες νιώθουν λαχτάρα και χαρά για το μωρό και το εκφράζουν, δεν ακυρώνει το δικό σου ρόλο ως μητέρα. Άλλο το ένα άλλο το άλλο.

 

Πολλές φορές οι νέες κυρίως μαμάδες δεν ξέρουν τί θέλουν. Αν οι συγγενείς εκδηλώνουν συναισθήματα αγάπης και λαχτάρας για το μωρό, θεωρούνται παρεμβατικοί και δημιουργούνται στη μητέρα αισθήματα κτητικότητας. Αν είναι πιο απόμακροι και κουλ, είναι αδιάφοροι και δεν τρελαίνονται για το εγγόνι/ανήψι κτλ

 

Οπότε καλύτερο είναι να χαλαρώσεις και να μην νιώθεις τόσο κτητική. Μητέρα του είσαι εσύ αλλά και οι άλλοι έχουν κάποιο ρόλο. Δε θα ήταν καλό για το παιδί να μεγαλώνει αποκομμένο και κολλημένο μόνο σ' εσένα, ούτε και οι στενοί συγγενείς (γιαγιάδες) να καταλάβουν ότι στραβώνεις όταν το πάρουν πχ μια απλή αγκαλιά.

[PASOUMI]

Στην αρχη που ειχα γεννησει και εγω τα αισθανομουν ολα αυτα.Πιστευω ομως οτι ειναι σκεψεις που θελουν ωριμασμα και χρονο για να ξεπεραστουν.

Μετα απο 2-3 μηνες που τα ειδα ολα λιγο πιο ψυχραιμα, νομιζω οτι ολα αυτα ηταν συναισθηματα κομπλεξ και πιθανον αισθηματα κατωτεροτητας οτι εγω δεν ημουν αξια να κανω το μωρακι μου να με αγαπησει περισσοτερο απο τον οποιαδηποτε και οι αλλοι ειναι πιο αγαπητοι απο μενα και τα απεβαλα απο μεσα μου δια παντως. Πλεον σκεφτομαι οτι ολοι σε μια οικογενεια εχουν τον ρολο τους.

Μου χει τυχει να ειναι η μαμα μου μπροστα και ο μικρος να θελει να τον παρει αυτη αγκαλια κ οχι εγω. Παλιοτερα θα επεφτα να πεθανω. Τωρα νιωθω πραγματικα πολυ χαρουμενη που ο μικρος εχει και αλλα προσωπα που αγαπαει κ θελει γυρω του εκτος απο τη μαμα κ το μπαμπα. Και στη τελικη, αμα ειναι στεναχωρημενος, χτυπησει κλπ σε μενα θα τρεξει. Αυτο για μενα αρκει. Ας ειμαι εγω το κεντρο του κοσμου του και το στηριγμα του στα δυσκολα κ για στιγμες παιχνιδιου κ ξεγνοισιας ας μας μοιραζεται!!

[kourkoumpini]

Θες λιγο χρονο ακομα, εχεις δικιο σ' αυτο.

 

και θα το συνηθισεις και θα το ξεπερασεις. ολες οι μαμαδες που επαθαν αυτο το πραγμα με τα μωρα τους, καποια στιγμη χαλαρωσαν και το ξεπερασαν. ειναι και στο χαρακτηρα του καθενος και στα χαρακτηριστικα της καθε οικογενειας. αλλες οικογενειες πιο ευκολα αφηνουν τους παππουδες μεσα στο σπιτι και τους αφηνουν πιο ελευθερους με το παιδια, αλλες οικογνενειες εινια πιο "δυσκοιλιες" σε αυτο το θεμα.

 

εγω και αντρας μου ανηκουμε στις "δυσκοιλιες". εινια ομως ετσι και οι συνθηκες ζωης.

[kourkoumpini]

ειναι λογικο, εχουν υπερβολικη αγαπη για τα εγγονακια τους.

 

συμφωνω. απλα καμια φορα, ειδικα αμα εισαι και φρεσκια λεχωνα και στο αρπαζουν μεσα απο τα χερια και ολη την ωρα ειναι "ποτε θα κρατησω το νεογεννητο και ποτε θα κρατησω το νεογεννητο" ή "δωστο να το ταισω εγω" κτλ ολα αυτα χτυπανε ασχημα. θα ερθει η ωρα που θα το παρουν αγκαλια, θα το παιξουν, κτλ. οταν εινια νεογεννητο δεν χρειαζονται τοσες υπερβολες. εμενα προσωπιακ ολα αυτα και με κουρασαν και με εκνευρισαν.

 

δεν μιλαμε για τωρα. τωρα ειναι διαφορετικη η κατασταση και τα συναισθηματα. τωρα θα τον αφησω και να τον παιξουν και αγκαλαι να τον παρουν. αλλα νεογεννητ ειναι διαφορετικα. γι' αυτο και στην αρχη μου εκανε εντυπωση που η κοπελκα ακομα δεν το ξεπερασε. αλλα θα το ξεπερασει κι αυτην

[bebbakos]

 

σκεφτειτε τωρα την ωρα που θα εχουν μεγαλωσει και θα κανουν δικα τους παιδια , μακρινο αλλα θα συμβει μια μερα..

Ποσο θα τα αγαπατε? θα θελετε το παιδι σας να τσατιζεται οταν πατε να παρετε αγγαλια το εγγονακι?

 

 

Αχ Αχ !!! Σημειώνω nick name.....σε λίγα χρόνια σας βλέπω στο διπλανό θέμα με τις πεθερές !!!!!!!!

Οι νύφες θα λένε για σας και πόσο μαμάκηδες είναι οι άνδρες τους , που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς την γνώμη σας κτλ κτλ και θα σας κακοφαίνεται. Όλα ειναι αλυσίδα.

Είναι φυσικό να νιώθουμε έτσι στην αρχή. 'Ένας νέος άνθρωπος έρχεται στην ζωή μας , ειμαστε ενθουσιασμένες , ειναι κομμάτι από εμάς και από τον σύντροφό μας.

Θέλουμε όμως να βγάλουμε σωστούς ανθρώπους στην κοινωνία χωρίς κόπλεξ.

Σιγά σιγά ξεπερνιούνται όλα . Μην είμαστε απόλυτες και υπερπροστατευτηκές.

Και στο κάτω κάτω ποιος ειπε πως τα παιδιά μας ανήκουν ? Εμείς θέλουμε να το βλέπουμε έτσι μέχρι να πεθάνουμε. Και δεν σηκώνουμε και κουβέντα από πάνω,

Ας χαρούμε τις στιγμές μαζί τους χωρίς άγχος και υστερίες.

[Eve]

Αχ Αχ !!! Σημειώνω nick name.....σε λίγα χρόνια σας βλέπω στο διπλανό θέμα με τις πεθερές !!!!!!!!

Οι νύφες θα λένε για σας και πόσο μαμάκηδες είναι οι άνδρες τους , που δεν μπορούν να κάνουν τίποτα χωρίς την γνώμη σας κτλ κτλ και θα σας κακοφαίνεται. Όλα ειναι αλυσίδα.

.

 

 

δεν καταλαβαινω τα γραφομενα σου.

 

προσωπικα δεν επιθυμω τα παιδια μου να μην μπορουν να δρασουν χωρις εμενα, ουτε τωρα που ειναι μικρα, ποσο μαλλον οταν μεγαλωσουν και κανουν δικη τους οικογενεια. Αυτα με τους μαμακηδες και τις πεθερες που γραφεις δεν αντιλαμβανομαι απο που τα αντλεις.

 

μιλαω για την αγαπη του παππου και της γιαγιας προς το εγγονι και τη δυνατη σχεση που μοιραια και ωραια αναπτυσσεται μεταξυ τους.

[Mammy in love]

Καταλαβαίνω οτι και οι παππούδες έχουν τη λαχτάρα να τα πάρουν αγκαλια, να τα παίξουν.....

Εκείνοι άραγε θα καταλάβαιναν αν τους λέγαμε το τι πραγματικα νιώθουμε?

Αλλά και παλι δε μπορείς να αποτρέψεις μια γιαγιά να το κρατήσει αγκαλιά, να το φιλήσει...

 

Όχι δεν θα το καταλάβαιναν.Ο πατέρας μου κάνει σαν τρελός για τον μικρό μου.Φαντάσου ότι είμαστε πολλά άτομα μαζεμένοι στο σπίτι και εκείνος θέλει να έχει την προσοχή του μικρού οπότε του κρύβεται τον παίρνει αγκαλιά και δεν αφήνει κανέναν άλλο να τον ευχαριστηθεί. Εγώ αυτό δεν αντέχω...Και άμα με δει να είμαι κάπως λέει :"Κοίτα την κόρη μου πως κάνει λες και τα κάνω σε ξένο παιδί και όχι στο δικό της και ενοχλείται."Μου ήρθε να του πω ότι αν τα κάνει σε ξένο παιδί δεν θα ενοχληθώ εγώ αλλά η μαμά του:lol:...

[tzo28]

Κορίτσια εγω οταν με το καλό γινω πεθερα,οσο και να λαχταραω να παρω το εγγονακι μου και να παιξω ή να το κρατησω,θα ρωταω πρωτα τη νυφη μου αν μπορω.Και θα σεβομαι τις επιθυμιες τις και το πως θελει να μεγαλωσει το παιδι της.

Πιστευω οτι βασικο ρολο που νιωθουμε ετσι παιζει οτι καποιοι γονεις,ειτε οι δικοι μας,ειτε του αντρα μας,ειναι πολυ παρεμβατικοι.

Οταν λεω γενικοτερα σε ολους οτι δεν θελω να το φιλανε γιατι ειναι πολυ μικρουλι ακομα,οτι δεν θελω να το πιανουν με απλυτα χερια η οταν καποιος καπνιζει κτλ, και με γραφουνε γιατι με θεωρουν υπερβολικη τοτε εχω καθε δικαιωμα να μην θελω να το παιρνουν αγκαλια και να νιωθω οπως νιωθω.

και στην τελικη εχω και καθε δικαιωμα να ειμαι οσο υπερβολικη θελω...ειναι το πρωτο μου μωρακι,τωρα μαθαινω και αγχωνομαι και για πραγματα που δεν πρεπει.

Αυτα ομως θα τα ξεπερασω με τον καιρο και οχι με τις υποδειξεις των αλλων!

Ουφ! Ξεθυμανα!

[bebbakos]

προσωπικα δεν επιθυμω τα παιδια μου να μην μπορουν να δρασουν χωρις εμενα, ουτε τωρα που ειναι μικρα, ποσο μαλλον οταν μεγαλωσουν και κανουν δικη τους οικογενεια. Αυτα με τους μαμακηδες και τις πεθερες που γραφεις δεν αντιλαμβανομαι απο που τα αντλεις.

 

Δεν διαφωνώ κάπου σε αυτά που λες - αν αυτό εννοείς.

Απλά σκεφτομουνα καποια παραδειγματα και λεω ...υπαρχουν μαμαδες που δεν ξεπερνανε ποτε την φάση που νιωθουν οτι το παιδι ειναι μόνο δικό τους , μόνο εκεινες ξερουν το καλυτερο ....ετσι περνανε τα χρόνια και καταλήγουμε στα παιδιά μαμάκηδες .

[Skybeam]

Βρε κορίτσια αφήστε τους γονείς σας να τα χαρούν τα παιδιά, να τα γνωρίσουν, να τα παίξουν, να τα κάνουν να γελάσουν, να τα μάθουν ως ξεχωριστές προσωπικότητες. Πώς αλλιώς θα τα αγαπήσουν, θα θελήσουν να προσφέρουν πέρα από τυπικότητες? Και πέρα από την προσφορά, είναι ανθρώπινο να λαχταράνε τα μωράκια, τα παιδιά των παιδιών τους, μην τους σιχαίνεστε, μην στραβώνετε με το παραμικρό... Είναι η δικλείδα ασφαλείας σας. Σκεφτείτε να μην τους είχατε....