Δουλεύει πολύ...και νιώθω μόνη

[Iωάννα]

δεν είναι βέβαια κάτι καινούργιο αυτό ούτε για μένα, ούτε για τον άντρα μου, αλλά τελευταία μου φαίνεται τόσο δύσκολο να το υπομένω... Ευτυχώς καταφέρνει να έχει λίγο χρόνο το μεσημέρι, τουλάχιστον τρώμε μαζί, αλλά μετά φεύγει ξανά... Αρκετά βράδια εγώ έχω ήδη ξαπλώσει όταν επιστρέφει στο σπίτι... Νιώθω μόνη πολλές ώρες της μέρας. Έχω βέβαια την κορούλα μου, αλλά μέσα στη στενοχώρια μου δεν αρκεί πάντα αυτό για να νιώσω καλύτερα... Θέλω και τον μπαμπά της... Να περάσουμε ένα απόγευμα χωρίς άγχος, χωρίς να το έχει προγραμματίσει μέρες πρίν και χωρίς να το έχει στριμώξει ανάμεσα σε άλλες υποχρεώσεις... Μου λέει να αφήνω το παιδί στην μητέρα του για να έχω κι εγώ λίγο ελεύθερο χρόνο, αλλά προτιμώ αντί να πάω για καφέ με καμιά φίλη μου, να πάω βόλτα στο σούπερ μάρκετ με το μωρό, παρά να το κρατήσει η πεθερά μου...

Έχω σταματήσει να δουλεύω και μέχρι να γεννήσω και να ξεπεταχτεί και το δεύτερο μωρό, δεν με βλέπω ξανα σε ενεργό δράση. Αν υποθέσουμε τώρα πως ο άντρας μου δεν συμφωνεί να πάνε τα παιδιά μας σε σταθμό πριν τα δύο τους χρόνια κι εγώ απ' την άλλη δεν θέλω να τα κρατάει η πεθερά μου, αυτό σημαίνει πως σε λίγο καιρό θα περνάω τις μέρες κλεισμένη στο σπίτι μόνη με δύο μωρά και θα πρέπει να το αντέξω 24 ώρες το 24ωρο για 2,5 χρόνια!!!!!

Αχ, πόσο μου λείπει η μαμά μου! Να ήταν κοντά, να μπορούσε να με βοηθήσει...

Οι υπόλοιπες μανούλες που δεν δουλεύετε και περνάτε όλη τη μέρα με τα παιδάκια σας, πώς αντέχετε; Δεν έρχονται στιγμές που σπάνε τα νεύρα σας; Δεν θα θέλατε πχ απλά να κοιμηθήτε ένα μεσημέρι αγκαλιά με τον άντρα σας; Ή να πάτε για έναν καφέ, έτσι αυθόρμητα; Να κάτσετε στον καναπέ, χωρίς να κάνετε τίποτα;

Μήπως πάλι είμαι εγωίστρια; Μήπως το παιδάκι μου και αυτό που περιμένω θα έπρεπε να μου δίνουν τόση χαρά που να μην σκέφτομαι τίποτα άλλο;;;

 

...Όπως και να χει...μου λείπει ο γλυκός και αγαπημένος μου άντρας...

[elias-christina]

Μμμμ! Θα περιμενω να σου απαντησω αυριο γιατι ειμαι σε ξενο pc κ πρεπει να φυγω. Αυριο μολις εχω ωρα θα σου πω κ εγω πως νοιωθω.

Παντως εδω να εισαι σιγουρη πως θα βρεις συμπαρασταση κ μπορεις να μοιραστεις τις οποιες σκεψεις σου.

Φιλικα, Χριστινα.

[nnm004]

Κουκλιτσα μου , οχι μην αισθανεσαι ασχημα που νοιωθεις ετσι , προς Θεου ερωτευμενη γυναικα εισαι και θελεις και τον αντρουλι σου διπλα . Τα σαββατοκυριακα πως τα περνατε ? με τη μητερα του δεν εχεις καλες σχεσεις και δεν θελεις να αφησεις λιγο τη μικρουλα σου εκει εστω για να χαλαρωσεις . Εγω εντα3ει ειμαι απο τις τυχερες , ο αντρας μου ειναι στρατιωτικος και δουλευεια απο τις 7.00-2.30 οποτε ολη μερα ειμαστε μαζι μετα , βεβαια η δουλεια αυτη εχει αλλα 3 υπηρεσιες το μηνα ( αλλους που ειμαστε τυχεροι εχει μονο 1 ) που σημαινει οτι 3 μερες το μηνα ειμαι μονη ολο το 24ωρο και επειτα τωρα στην σχολη που ειναι εχει και 3-4 ταξιδια το χρονο απο 2-4 μερες το καθενα . Εμενα να δεις πως μου λειπει ο αντρουλης μου οποτε λειπει , ενοειτε οτι τα παιδακια μας ειναι το νοημα της ζωης μας και μας κανουνε ευτυχισμενες , ειμαστε ομως και ερωτευμενες γυναικες και αν μη τι αλλο θελουμε και τον αντρα μας να συμμετεχει μαζι μας στο μεγαλωμα των παιδιων μας .

[VICKYTSEK]

αχ Ιωάννα μου λες και ακούω εμένα...μόνο που δεν είμαι έγκυος και σε 2 μήνες αρχίζω πάλι δουλεία και από την μία ανυπομονώ τόσο πολύ..

είναι πολύ δύσκολο πολύ κουραστικό και πολύ ψυχοφθόρο να είσαι όλη μέρα μόνη με το παιδί...

και εμένα μου λείπει πολύ αφού φεύγει το πρωί 8 γυρίζει 3 μετά στις 6 και γυρίζει αυτήν την εποχή(λογιστής και καθηγητής το πρωί)12-1 ~!!!!!

υπομονή είναι για το καλό των παιδιών μας

[mamavasia]

Και εμένα μου λείπει πολύ.... Εγώ εργάζομαι απο το σπίτι και έχω και το μωρό..είναι μέρες που μου γυρνάει το μάτι απο την κούραση...τα απογεύματα τα περιμένω πως και πως να έρθει ο άντρας μου σπίτι να πούμε τα νέα μας και να ασχοληθούμε και με το παιδί μας, αλλά είναι και φορές που έρχεται και έχει πολύ δουλειά οπότε κλείνεται στο γραφείο του....δεν μπορώ να πάω να κάτσω μαζί του διότι η μικρή δεν τον αφήνει σε ησυχία και έτσι δεν μπορεί να δουλέψει...οπότε αναγκάζομαι να περιμένω να τελειώσει, να πάει 9.30 και αφού κοιμίσω την μικρή να τον δώ για κανά 2ωρο...Αλλά μου λείπει και εμένα πολύ.....Και για να αναπληρώσω αυτό το κενό κανονίσαμε τώρα το καλοκαίρι κάθε πσκ να φεύγουμε για το εξοχικό, να αλλάζουμε παραστάσεις ώστε να βρισκόμαστε περισσότερο σαν οικογένεια, να παίζει το παιδί και εμείς να ηρεμούμε...

[elepet]

Κι εγώ τα ίδια περνάω αγαπητή Ιωάννα.Απο τότε που γέννησα πριν 19 μήνες δηλαδή και άλλους 9 της εγκυμοσύνης είμαι κλεισμένη μέσα στο σπίτι με τη μικρή.Όχι μόνο νεύρα έχω αλλά πολλά άλλα ψυχοφθορα συναισθήματα .Ότι δεν αξίζω,ότι δεν με αγαπάει ο άντρας μου που δουλεύει εως τις 7 το απόγευμα και μένω μόνη, ότι έχω χάσει το νόημα της ζωής μιας και δε κάνω κάτι για τον εαυτό μου και άλλα πολλά.Με τον άντρα μου πολλοί τσακωμοί για θέματα σημαντικά για μένα αλλά ανούσια για τους υπόλοιπους.Ξέρεις το μυαλό όταν όλη μέρα κλείνεσαι μέσα κάνεις καταστροφικές σκέψεις,σε κυκλώνουν φαντάσματα,ιδέες που δεν ευσταθούν....γενικότερα παρανοείς κάποια πράγματα και αυτό γιατί δεν ανοίγουν οι ορίζοντές σου!

Έχουμε ξεκινήσει μια προσπάθεια εδω και ένα μήνα για παιδικό σταθμό..για λίγες ώρες όμως προς το παρόν μέχρι να προσαρμοστεί καλά η μικρή και απο Σεπτέμβρη θα μπει σε κανονικό πρόγραμμα και εγώ επιτέλους θα πάω για ΔΟΥΛΕΙΑ!! Προς το παρόν απολαμβάνω τη πολύτέλεια να κάθομαι για λίγες ώρες το πρωι μόνη και να μην έχω την έγνοια του παιδιού όλη τη μέρα..είναι κάτι και αυτό. Δεν είναι εύκολο να μεγαλώνεις όλη μέρα ένα παιδί..χάνεις τον εαυτό σου αν δεν ασχολέισαι και με κάτι αλλο..εύχομαι όλα να πάνε καλά και να μπορούμε να μεγαλώνουμε τα παιδιά μας με ηρεμία και όχι με πίεση και νεύρα.

[Iωάννα]

Μόνο και μόνο που βλέπω πως δεν είμαι η μόνη που νιώθει έτσι, είναι μια παρηγοριά! Είχα την εντύπωση (και τις ενοχές) πως πρέπει να είμαι η χειρότερη μαμά του κόσμου, αφού δεν ζω καθημερινά μόνο μέσα στην απόλυτη ευτυχία του να έχεις ένα παιδί, αλλά σκέφτομαι και τον εαυτό μου και τον άντρα μου. Αλλά πάλι μπορεί οι ευαισθησίες και η κούρασή μου απλά να οφείλονται στην εγκυμοσύνη, οπότε να είναι και περαστικές...

[elepet]

Δε θεωρώ ότι είναι απόλυτη ευτυχία το να έχεις ένα η και περισσότερα παιδια!

Ένα παιδί έχει ευθύνες, άγχη, φόβους για το μέλλον και την ανάπτυξη του,τη σωστή διαπεδαγώγησή του ,μάλλον θα το έλεγα ότι ένα παιδί είναι η απόλυτη δοκιμασία για τους γονείς του.Δοκιμάζεις τις αντοχές σου ,δείνεις απεριόριστη αγάπη σε ένα νέο άνθρωπο περαμελώντας ως ένα βαθμό τις δικές σου ανάγκες και θέλω.Δε γίνεται εκ των πραγμάτων να είμαστε μέσα στη τρελή χαρά όλη τη μέρα επειδή έχουμε την ευλογία να έχουμε το δικό μας παιδί στην αγκαλειά μας. Εξάλλου η ζωή χωρίζεται σε στιγμές..υπάρχουν στιγμές που κοιτάζουμε τα παιδιά μας και νιώθουμε απέραντη ευγνωμοσύνη αγάπη και δέος μπροστά στο θαύμα που φέραμε στο κοσμο..και υπάρχουν στιγμές που παρακαλάς να στο κρατήσει κάποιος για λίγες ώρες γιατί απλά είσαι άνθρωπος και έχεις ανάγκη απο ξεκούραση και ηρεμία.Δε πρέπει να νιώθεις ενοχές που δεν είσαι διαρκώς επάνω σε ένα ροζ σύννεφο ευτυχίας..αυτό θα ήταν ουτοπικο..

[erica]

Ευτυχώς δεν είμαι από τις παθούσες....(τουλαχιστον όχι ακόμα...)

 

Αλλά σας νιώθω!...Οι περισσότερες φίλες μου με μωρά, πάσχουν από την ίδια κατάσταση, η οποία είναι πολύ δύσκολη και δεν παίζεται!

 

Είναι φαινόμενο των καιρών, δυστυχώς.....

 

Προβλέπω το θέμα που άνοιξες Ιωάννα, θα πάρει τεράστιες διαστάσεις!...

όχι μόνο δεν είσαι μόνη, αλλά αποτελείς μέρος της πλειοψηφίας!

[Nantia]

Ρε κοριτσια με ολο το θαρρος γιατι μας αρεσει να δυσκολευουμε την ζωη μας????

 

Τα πραγματα ειναι πολυ απλα και εμεις τα κανουμε δυσκολα...........

 

Ολοι μας εχουμε αναγκη να ξεφευγουμε λιγο απο την πιεση των παιδιων και της δουλειας, επομενως αναθεωρηστε καποιες αποψεις σας.....

παραδειγμα τι θα γινει αν κρατησει η πεθερα το παιδι μια ωριτσα????

Ξερεις τι θα σου προσφερει να εισαι μια ωρα μονη και να κανεις στην τελικη αυτο που σου αρεσει. Να δειτε μια φιλη, να πατε για shopping therapy και οτι αλλο σας ευχαριστει.....

 

Οσο για την μοναξια που νιωθεις γιατι δεν βλεπεις πολυ το ανδρα σου...... Μπορεις με καλη διαθεση μια φορα την εβδομαδα να του ετοιμαζεις καποιες μικρες και ωρες εκπληξουλες πχ.. προσπαθησε να μην κοιμηθεις το βραδυ πριν ερθει. Κοιμησε το παιδι ετοιμασε ενα ωραιο μπανιο για τον ανδρουλη σου ή πιειτε ενα ποτε και μιληστε για σας.....

 

Εχουμε πολλα χρονια μπροστα μας με μεγαλυτερες υποχρεωσεις....

 

Προσπαθηστε να μην σας περνει απο κατωωωωωω...

 

Καντε μικρα ωραια πραγματακια και χαρητε οτι η ζωη σας δινει απλοχερα....

 

Εχεις ενα παιδακι περιμενεις και δευτερο η μεγαλυτερη χαρα της ζωης.... Εχεις τον ανδρουλη σου και μπορεις να τον παρεις μια αγκαλια το βραδυ και εχεις και μια πεθερα διπλα σου που μπορει να σε βοηθησει.......

 

Δεστε την ζωη θετικααααααααααααα

 

Αντε μπραβο να περνουμε τα πανω μαςςςςςςςςςς.....

[nnm004]

Και εγω συχνα νοιωθω τυψεις , οταν το πρωι ξυπναμε με το καλο και μετα τις αγκαλιτσες μας τον βαζω στο παρκο στο δωματιο μας και εγω περνω τον καφε και παω στο πισι μου για να μπω ιντερνετ 30-40 λεπτα πινοντας τον καφε , ναι νοιωθω τυψεις που τον αφηνω να παιζει μονος αν και δεν διαμαρτυρεται καθολου , ισα ισα θεωρω οτι του αρεσει . Ομως απο την αλλη σκεφτομαι οτι και εγω ειμαι ανθρωπος και εχω αναγκη καποια πραγματα , και οτι ισως ειναι καλο να μαθει να περναει λιγο χρονο παιζοντας μονος του . Ποσες φορες μου εχει περασει απο το μυαλο οτι δεν ειμαι καλη μαμα , ακομα και τωρα που εχω αυτο το προβλημα με την υγεια μου πες λογο αγχους , πες λογω κουρασης ψυχολογικης κυριως πες λογω των αρρυθμιων δεν μπορω να ειμαι παντα εκει για τον Κωνσταντινο μου και ξερω οτι αυτο θα κρατησει μονο ακομα και σημερα αντε και αυριο ενδεχομενως μετα θα παρω καποιο φαρμακο και θα ξαναγινω καλα οπως ημουνα , και ομως νοιωθω τρομερες τυψεις που δεν μπορω να ασχοληθω περισοτερο αυτες τις μερες και εχουνε αναλαβει ο αντρας μου και η καιμενη η μαμα μου ( οσο μπορει και αυτη μεγαλη γυναικα 75+ ) . Νομιζω οτι αυτο με τις τυψεις το εχει καθε μητερα , οσο καλη και να ειναι παντα θα πιστευει οτι κατι κανει λαθος . Ποσο μαλλον οταν κουβαλαει ολο το "φορτιο" μονη της . Γιατι ενα παιδακι οπως καλα ξερουμε ολες δεν ειναι μονο παιζω γελαω κανω ναζια , ειναι γκρινιαζω ειναι θελω να φαω , να με ταισεις , να με κοιμησεις , να με βγαλεις βολτα ακομα και αν εισαι κουρασμενη , να ασχοληθεις μαζι μου και τοσα αλλα . Για αυτο ομως τα παιδια ειναι οτι πολυτιμοτερο εχουμε στη ζωη μας , διοτι οι θυσιες που κανουμε για να τα φερουμε στον κοσμο ( ναι λαμβανω υποψην και το προβλημα που εχω με τις αρρυθμιες το οποιο εμενα με τρελαινει ) και οι θυσιες που κανουμε αργοτερα για να τα μεγαλωσουμε ειναι τοσες πολλες . Ειναι ομως οτι ομορφοτερο δημιουργησαμε σε αυτον τον κοσμο , περα απο καριερες και δουλειες .

[πιγκουινακι]

ΚΙ ΕΓΏ ΈΧΩ ΠΑΡΟΜΟΙΑ ΜΕ ΕΣΕΝΑ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΚΑΙ ΧΕΙΡΟΤΕΡΗ .

Εχω 3 παιδια εκ των οποιων οι δυο ειναι κατω των 2 ετων -22 και 7

μηνων.ο μικρός όλο κλαιει,ο άλλος είναι συνεχεια στη σκανδαλια

Ο αντρας μου όταν δε δουλευει έξω ,δουλευει στο σπιτι ,

δουλευω κι εγώ λιγες ώρες ,παλι με παιδια.Τα νευρα μου έγιναν κουρελι παρα τις υπεροχες στιγμες με τα παιδια και ότι βγαίνω για δουλεια δε νομιζω οτι βοηθησε σε κατι εκτός του οικονομικου.Για παιδικο το σκεφτομαι απο σεπτεμβρη αλλα μονο για τον μεγαλυτερο,η προσωπικη μου πειρα λεει ότι παιδι κατω απο 2ετών στον παιδικο δεν είναι καθόλου σωστη αποφαση

και είναι επιλογή μονο απολυτης αναγκης.Αν υπαρχει γιαγια ας μην τη χωνευεις καθολου,εμπιστευσου τη εστω για λίγες ώρες ,αν αγαπαει το παιδί

ακόμη κι αν δε τα πατε καλα ειναι προτιμότερη απο καθε παιδικό.το ξαναλεω όμως για λιγες ώρες γιατί μετα σου βγαίνει αλλιως ξυνό.

Επισης σου προτεινω να σκεφτεις μια καλη γυναικα που θα επιλεξεις προσεκτικα!Προς θεου δεν είναι όλες οι γυναικες τερατα!!! Εγώ προσωπικα εχω να θυμαμαι τα καλυτερα απο τη νταντα μου. Μπορεις να βρεις μια κοπελα με λιγα χρηματα για λιγες ώρες -με σωστό προγραμματισμό χρόνου

δίνει τόσα πολλα.Δες και το θεμα που άνοιξα τα είχα φτυσει ,μεχρι που...

[mago]

Μιας και λέμε τον πόνο μας, να πω ότι κι ο δικός μου άντρας εργάζεται πολλές ώρες και το ακόμα χειρότερο είναι ότι έχει ακανόνιστο ωράριο, ποτέ δεν ξέρεις πότε θα γυρίσει. Το αποτέλεσμα είναι ότι εγώ αισθάνομαι μοναξιά και τον μπέμπη τον έχουμε κάνει νυχτοπούλι, γιατί από μωρό έμαθε ότι τον μπαμπά του θα τον δει μετά τις 9 με 10 το βράδυ, οπότε μένει ξύπνιος για να τον δει και να παίξουνε.

Τώρα που βρέθηκα κι εγώ κλεισμένη στο σπίτι, φροντίζοντας αποκλειστικά ένα μωρό, χωρίς βοήθεια, θυμήθηκα την μανούλα μου που έλεγε ότι αν μένεις μόνη στο σπίτι από ένα σημείο και μετά σου δίνει στα νεύρα. Και νιώθω τύψεις που τότε δεν την καταλάβαινα.

Επίσης μπλοκάρω πολύ άσχημα, κι όταν κοιμάται ο μπέμπης κι έχω χρόνο για δουλειές, ξεκινάω πολλές μαζί και τελικά δεν προλαβαίνω να τελειώσω καμία, γιατί ενδιαμέσως μου την "δίνει" και μπαίνω στο ίντερνετ ή χαζεύω κανένα περιοδικό και εντωμεταξύ ο μπέμπης ξυπνάει και φτου κι απ'την αρχή...

Ευτυχώς ο άντρας μου δεν έχει απαίτηση να είναι το σπίτι στην εντέλεια, αλλά δεν έχει και χρόνο να με βοηθήσει φυσικά! Τελοσπάντων, το κυριότερο είναι ότι φοβάμαι μην επηρρεάσει τη μεταξύ μας σχέση η δική μου ψυχολογική κούραση...

[TheoCoach]

Ένα από τα πράγματα που κάνουμε και πιστεύουμε είναι το εξής: Για να μπορέσει το παιδί μας να γίνει ευτυχισμένο και να μπορεί να χαίρεται την κάθε στιγμή, θα πρέπει να δει τους γονείς του να κάνουν το ίδιο. Πολλές φορές προσπαθούμε σαν γονείς να κάνουμε τα πάντα για να είναι καλά τα παιδιά μας αλλά νιώθουμε καταπίεση, άγχος και ότι δεν απολαμβάνουμε τη ζωή. Αυτό όμως τελικά καταλήγει να είναι "καταστροφικό" για το παιδί γιατί αυτό βλέπει και αυτό θα βιώσει στο μέλλον. Βλέπει έναν γονέα που πάντα έχει άγχος, νιώθει ότι δεν αξίζει, ότι είναι καταπιεσμένος με τον έναν ή τον άλλο τρόπο οπότε μεγαλώνοντας θα υιοθετήσεις συμπεριφορές που θα το οδηγήσουν να ζει και να αισθάνεται έτσι.

 

Τα περισσότερα ξεκινούν από την ευγνωμοσύνη. Αν νιώθετε ότι ο άντρας σας είναι πολλές ώρες μακριά αναρωτηθείτε το εξής: θα προτιμούσατε να μην έχει δουλειά; Ή μήπως είστε πολύ καλύτερα εκείνες τις γυναίκες που μεγαλώνουν μόνες το παιδί τους;

 

Επίσης, θα προτιμούσατε μήπως να μην είχατε καν παιδί; Υπάρχουν πάρα πολλά ζευγάρια που προσπαθούν, αγωνιούν, ξοδεύουν χιλιάδες ευρώ για να κάνουν ένα παιδί - και εμείς που έχουμε ένα ή δύο παιδιά, νιώθουμε ότι το παιδί είναι ευθύνη, άγχος κλπ;

 

Σίγουρα είναι μεγάλη ευθύνη και μπορεί να προκαλεί κάποιες φορές άγχος και πίεση και ότι δεν μπορούμε να κάνουμε ό,τι θέλουμε όταν το θέλουμε όπως όταν ήμασταν ελεύθεροι ή χωρίς παιδιά, αλλά και αυτό υπέροχο δεν είναι στην τελική; Το να μπορείς να αναλάβεις την ευθύνη να μεγαλώσεις ένα παιδί, σε κάνει καλύτερο ως άνθρωπο. Αποκτάς καινούργιες ικανότητες - υπομονή, ομαδικότητα, σεβασμό, δημιουργηκότητα κλπ.

 

Χωρίς να θέλω να θίξω κανένα/καμία πιστεύω ότι η ευτυχία και το πόσο καλά περνάμε στη ζωή μας δεν έχει να κάνει με τους άλλους ή με τα πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας, αλλά με εμάς και αυτό που συμβαίνει μέσα μας. Όπως είχα ακούσει κάτι σχετικό με αυτό λέει ότι: "Happiness is an inside job" ότι η ευτυχία είναι μία δουλειά που γίνεται μέσα μας.

Αυτό που λέω συχνά στη γυναίκα μου είναι ότι υπάρχουν πολλοί γονείς που θα παρακαλούσαν να έχουν τα προβλήματά μας. Οι περισσότεροι έχουν πολύ περισσότερα ή δεν έχουν τίποτα για το οποίο να έχουν να ανησυχούν και ζουν μία βαρετή ζωή μέσα στην μοναξιά.

 

Θοδωρής

 

ΥΓ: Ελπίζω να είναι κατανοητές οι ιδέες/απόψεις μου γιατί πολλές φορές παρασύρομαι από τις σκέψεις μου κατά τη μεταφορά τους σε κείμενο.

[mata]

Φυσικά και δεν είσαι η μόνη. Και φυσικά σε καταλαβαίνουμε. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν πρέπει να αισθάνεσαι τύψεις για τα αισθήματα σου.

Κι εμένα ο άντρας μου λείπει πολλές ώρες από το σπίτι. Και μάλιστα και τα Σαββατοκύριακα.Με αποτέλεσμα σε πολλές υποχρεώσεις και κοινωνικές εκδηλώσεις να παρευρίσκομαι μόνη μου με με τον γιό μου.

Αυτό που μπορείς να κάνεις για να νοιώσεις καλύτερα, είναι να αφήνεις πού και πού το παιδί για να πηγαίνεις καμιά βόλτα ή και γενικά να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου. Γιατί να μην αφήσεις το παιδί και κάποια φορα΄στν πεθερά σου; Για να ανανεωθείς κι εσύ λίγο και να ξελαμπικάρεις.

Τις στγμές που κάνω πράγματα για τον εαυτό μου δεν νοιώθω τόσο μόνη.Νοιώθω πολύ καλύτερα!

[vouraikos]

Οτι και να σου πω ειναι λιγο για το ποσο ιδιο νιωθουμε. Διαβαζα το post σου και εβαλα τα κλαματα. ειναι λες και το γραφω εγω.δεν διαφερει σε τιποτα παρα μονο οτι το δευτερο παιδι το εχω εδω και 6 μηνες.

Και ειναι και αυτες οι τυψεις , "αφου ειμαι με τα παιδακια μου γιατι δεν μου αρκει???"

Δεν υπαρχει λυση σε αυτο. Ουτε απαντηση. Το μονο που βρηκα σαν παρηγορια ειναι να μιλαω με τον αντρα μου. Να του πω , πως μου λειπει. ΟΧι για να τον φορτωσω ενοχες, αλλα για να μην χαθουμε μεσα στην ρουτινα, να μην νομιζει οτι το συνηθιζω......

Παντως να σου πω την αληθεια, μετα απο εναν πολυδυσκολο χειμωνα , κλεισμενη με τα 2 μωρα, ειχα αρχισει να σκεφτομαι σοβαρα την επισκεψη μου σε καποιον ψυχολογο. Ευτυχως ο καλυτεροτερος ψυχολογος ειναι ο αντρας μου και μεχρι στιγμης με μια χαλαρη κουβεντουλα στο μπαλκονι μας , με λιγο κρασακι , οποτε το καταφερνουμε , βοηθαει πολυ. Ενταξει μπορει εμενα να με πιανουν τα κλαμματα αλλα με ξερει και ξερει πως ετσι ξεσπαω οποτε δεν τον ανησυχω.

μην ξεχναμε ομως οτι ειμαστε απο τις τυχερες να εχουμε μια καλη σχεση με τον συντροφο μας και να μας λειπει αυτος!!!!!

[mpimpi]

koritsia simfono me tin nantia!!! deite ligo 8etika ta pramata!! i zoi den einai mono mauro!! k mena o andras mou douleuei polles ores k den exei k orario! alla k to moro mas blepei k mena! o mikros einai 1 xronon alla apo 20 imeron ton pao stin douleia tou mpampa tou!! esto k gia misi ora! ton blepei me blepei k feugoume. tora to kalokairi ton pao pio sixna k ka8omaste k pio poli. k ama 8eloume perimeno na kleisei k pame k gia ena kafe i poto me to moro mazi!! den pa8ainei tpt ena moro an mia sto toso koimi8ei pio arga i an koimi8ei sto karotsaki. alloste tora to kalokairi den xreiazete na ka8este mesa stin kafetereia opou exei kapna. o kairos einai kalos opote ekso k xoris poli baboura k ola mia xara. ego to paidi to pairno mazi mou panta.mono se periptoseis pou den mporo i den ginete to afino to moro. alloste k o antras mou simfonei mauto. k etsi k ton blepoume k mas blepei k pername k kala

[Iωάννα]

Λοιπόν... μιας και εγώ ξεκίνησα αυτό το θέμα, νομίζω ότι πρέπει να επανατοποθετηθώ για να το προσαρμόσω στην σημερινή κατάσταση!

Μιας και είναι πια μέσα αυγούστου ο άντρας μου επιτέλους δεν δουλεύει και είμαστε παρεούλα με το κοριτσάκι μας, άλλοτε και μόνοι, χαλαρώνουμε όσο προλαβαίνουμε ακόμα, πρίν απο ένα πολύ-πολύ δύσκολο φθινόπωρο που μας περιμένει!

Γενικότερα, δεν είναι ότι είμαι τόσο αρνητική, -ναί, η ζωή είναι ωραία!- απλά ίσως σε κάποια στιγμή μεγαλύτερης κούρασης να εκτονώθηκα κι εγώ!

Άσε που τώρα η μικρή μας έχει ξεπεταχτεί για τα καλά, είναι πολύ εκφραστική και εκδηλωτική και είναι απόλαυση να είσαι μαζί της!!!