διαφωνώ με αυτούς που λένε ότι το παιδί τους είναι όλη τους η ζωή

[Mammy in love]

Για το θέμα αυτό καθαυτό, θα επανέλθω αύριο γιατί ο 5 μηνών δεύτερός μου συγγενής εξ αίματος 1ου βαθμού ακούω πως έβαλε το χέρι του μέσα στην κρέμα που τον τάιζε ο αντισυμβαλλόμενος σύζυγός μου και έγιναν και οι δύο σύχριστοι!!

:lol::lol:Ωραία τα λες::lol:με πέθανες:lol:

[Babydust]

έχω θυμώσει πολύ με τη Ζωζα όχι τόσο επειδή προσέβαλλε εμένα αλλά επειδή είπε να προσέχω τι θα εισπράττει το παιδί μου!!!! Εμένα ας με χαρακτηρίσει όπως θέλει στο κάτω κάτω αλλά όχι και να 'αμφισβητεί' την ικανότητά μου ως μητέρα. Εγώ πχ πιστεύω πως αν πρίν το παιδί θα προσπαθούσα μια φορά για τη σχέση μου τώρα οφείλω να προσπαθήσω 10 (αν όχι 100) γιατί το ιδανικό είναι το παιδί να μεγαλώνει μέσα σε μια οικογένεια με τους δύο γονείς του που είναι αγαπημένοι. (εννοείται βέβαια πως αν η σχέση δεν είναι καλή καλύτερα μακριά πχ σε περίπτωση διαζυγίου)

[arieta]

Τι να πώ αν είμαι η μοναδική γυναίκα που θέλει να προσπαθεί όσο και αν αγαπάει το παιδί της να βάζει τον άντρα της πρώτο

 

Αν έπρεπε να επιλέξεις να σώσεις κάποιον , ποιον θα επέλεγες ?

[Ioanna D.]

...Μια χαρά γεμάτη ζωη είχα και πριν, πολύ δραστήρια και ευχάριστη, αλλά με τη μικρή είναι ΑΛΛΟ πράγμα. προσωπικά για μένα αυτή η χαρά δεν συγκρίνεται με καμιά άλλη!

 

Συμφωνώ!!! Η χαρά που βλέπω καθημερινά στα ματάκια του γιού μου είναι συνεχώς μέσα στη καρδιά μου, όταν στενοχωριέμαι ακούω τη γλυκιά του φωνούλα και τότε περνάνε όλα, μα όλα!

Για το μόνο που προσεύχομαι είναι να είναι γερός εκείνος και εμείς, για να μπορέσουμε να είμαστε δίπλα του για όσο εκείνος θέλει. Ένοιωσα απίστευτη αγάπη και υποστήριξη ως παιδί από τους γονείς μου, και ως σύζυγος από τον άντρα μου και θα ήθελα το ίδιο και για το γιό μου...

Δυστυχώς δεν έχω να του δώσω πολλά, αλλά ξέρω πως το μόνο που θα μου ζητήσει θα είναι να είμαι εκεί και να τον αγαπώ…

Όταν μου λέει "μαμά σ’ αγαπώ", "καλημέρα", μου δίνει τον κόσμο ΟΛΟ!

[Mammy in love]

" Η ζωή μου μαζί σου έχει γεμίσει μʼ έναν πρωτόγνωρο τρόπο. Ποτέ δεν μου έλειψε τίποτα. Είχα μια οικογένεια που ήταν πάντα εκεί να με γεμίζει με γλυκές αναμνήσεις παιδικών χρόνων, είχα διπλώματα και επαίνους να γεμίζουν κορνίζες, είχα πρωτιές και επιτυχίες να γεμίζουν τα στήθη των δικών μου από περηφάνια, είχα έρωτες να γεμίζουν το στομάχι μου κόμπους, είχα παπούτσια και ρούχα (εντάξει πολλά το παραδέχομαι) να γεμίζουν τις ντουλάπες μου, είχα δουλειά να γεμίζει το εγώ, το πορτοφόλι και τη μέρα μου, είχα πάντα όνειρα να γεμίζουν τις νύχτες μου, είχα φίλους να με ανέχονται και να γεμίζουμε ο ένας τα κενά του άλλου και τις κούπες μας με καφέ. Έχω πολλά κατορθώματα στη μικρή μου ιστορία αλλά το σπουδαιότερο όλων έχει κοτσίδια που χοροπηδάνε, φτιάχνει γλυκά από πλαστελίνη και με φωνάζει μεθυστικά «μαμά μου». Έχει κολλητούς τον Bob και τον Billy, έχει δώσει ονόματα σε όλα τα κουκλιά και μαλώνει τον Νινί γιατί βάζει το δάχτυλο στο στόμα. Λέει στον Έκτορα «Μπράβο αγόρι μου», τραγουδάει με τουπέ ντίβας και λικνίζεται χαριτωμένα φορώντας πιτζαμάκια με την Kitty. Ξέρει τα επεισόδια της Ντόρας απέξω και με βάζει να κυλιέμαι στα πατώματα υποδυόμενη εναλλάξ τη Χιονάτη, τον πρίγκιπα ή το νανάκι. Κολλάει αυτοκόλλητα στις αντίκες μας και κάθεται στο βραδινό τραπέζι μαζί μας γιατί «είμαστε οικογένεια». Και στεναχωριέται που φεύγω για το γραφείο. Κοίτα σε ποιόν βρήκα να λείπω!! Αυτό πάλι πού το πάς; Ο μόνος άνθρωπος που δεν θέλω να στεναχωριέται με τίποτα ναʼ ναι αυτός που βουρκώνει, συγκρατιέται αλλά τελικά ξεσπάει σε λυγμούς ώσπου στο τέλος απελπισμένα και χωρίς επιλογή με χαιρετάει «γεια μαμά» σαν κάθε μέρα να επιβιβάζομαι στον Τιτανικό. "

Πολύ γλυκό:.

[Babydust]

πολύ δύσκολη ερώτηση. Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Μακάρι να μη χρειαστεί να βρεθεί κανείς σε τέτοια θέση. Και τους δύο τους θέλω! Και μακάρι να τους έχω και να με έχουνε. Αν έπρεπε να επιλέξω εμένα ή το παιδί θα επέλεγα το παιδί. Και φαντάζομαι αν ρωτούσαν τον άντρα μου αυτόν ή το παιδί θα επέλεγε το παιδί. Τώρα πχ αν γεννάει μια γυναίκα και κινδυνεύει η ζωή της και ρωτήσουν τον άντρα ποιον επιλέγεις από τους δύο εσύ τι λές να απαντήσει?

[Mammy in love]

καλώς την από τον/ την οδοντίατρο! για διάβασε ακριβώς πιο πάνω να δείς (και να απορήσεις) :shock::shock:

Εδώ είσαι και σε έψαχνα;

[zwza]

Δηλαδή αν κατάλαβα καλά με κατηγορείς που θα ήθελα να προσπαθήσω να'χω τον άντρα μου πιο πάνω από το παιδί μου (το οποίο λατρεύω) και με συγκρίνεις με γυναίκες που πετάνε τα παιδιά τους στα σκουπίδια? Να προσέξω τι θα εισπράττει το παιδί μου? Θα μου επιτρέψεις να σου πω να προσέξεις εσύ τι θα εισπράττει το δικό σου το παιδί που είσαι ένας άνθρωπος που επιτίθεσαι έτσι απλά και άσχημα σε μια γυναίκα μόνο και μόνο επειδή οι απόψεις σας δε συμβαδίζουν. Και δεν είχα σκοπό να μιλήσω σε κανέναν με αυτό τον τρόπο εδώ μέσα αλλά με έχεις αφήσει άναυδη. Τόσο πολύ σε πείραξε που μια γυναίκα δεν θεωρεί τον άντρα της ξένο κομμάτι και αγαπάει και τον άντρα της και το παιδί της αλλά νομίζει πως ο άντρας της πρέπει να'ναι πιο πάνω? Και θέλει να προσπαθήσει μετά από πολύ καιρό αποκλειστικής ενασχόλησης με το παιδί της να του αφιερώσει και πάλι χρόνο?

 

Καταρχήν χαμήλωσε τους τόνους, δεν σε κατηγόρησα, απλά επέτρεψε με να μην μπορώ να σε κατανοήσω (γιατί κατα εμέ ο άντρας είναι ξένο σώμα, ενώ το παιδί ειναι κομμάτι ΜΟΥ)

Ούτε σε σύγκρινα με την πιο πάνω πάστα γυναικών απλά ανάφερα πως υπάρχουν και αυτές δυστυχώς ( είπα πουθενα πως είσαι στην ίδια μοιρα με αυτές?).

Το πως θα εισπράτει το παιδί σου βλέπωντας την αδυναμία που έχεις στο μπαμπά του και όχι σε αυτό, μας λες πως έχεις ανώτατη μόρφωση και διαβάζεις πολλά βίβλια, για ξεσκόνισε λίγο τα βιβλία σου.

Εγώ είμαι ένας άνθρωπος που επιτίθετε? Για διάβασε όλα τα προηγούμενα ποστς μου και ξανακρίνε. Αλλά διάβασε και τα δικά σου, το τι έχεις ξεστομίσεις .....μήπως δεν το έχεις καταλάβει..?

Να με πειράξει τι κάνεις εσύ στη ζωή σου? Και ποιον βάζεις στο βάθρο της ζωής σου? ..

Αλλά εσένα γιατί σε πειράζει?

Γιατί ΕΣΥ μας χαρακτήρισες αξιολύπητες επειδή η πρώτη προτεραιότητα στη ζωή μας είναι τα παιδιά μας.

Και να φανταστείς πως σχεδόν σε συμπόνεσα γιατί προς στιγμή πίστεψα πως σου ήρθαν όλα μαζεμένα και προσπαθείς να βγάλεις άκρη, τελικά το πρόβλημα σου αλλού ειναι...!

[Mammy in love]

έχω θυμώσει πολύ με τη Ζωζα όχι τόσο επειδή προσέβαλλε εμένα αλλά επειδή είπε να προσέχω τι θα εισπράττει το παιδί μου!!!! Εμένα ας με χαρακτηρίσει όπως θέλει στο κάτω κάτω αλλά όχι και να 'αμφισβητεί' την ικανότητά μου ως μητέρα. Εγώ πχ πιστεύω πως αν πρίν το παιδί θα προσπαθούσα μια φορά για τη σχέση μου τώρα οφείλω να προσπαθήσω 10 (αν όχι 100) γιατί το ιδανικό είναι το παιδί να μεγαλώνει μέσα σε μια οικογένεια με τους δύο γονείς του που είναι αγαπημένοι. (εννοείται βέβαια πως αν η σχέση δεν είναι καλή καλύτερα μακριά πχ σε περίπτωση διαζυγίου)

Αχ δεν ενεργώ όπως εσύ αλλά σε αυτό έχεις δίκιο.Είναι πραγματικά υπέροχο ένα παιδί να έχει αγαπημένους γονείς και αυτό μετά την έλευσή του θέλει πολύ προσπάθεια.Εγώ η αλήθεια είναι πως τον άντρα τον έχω λίγο στο @@@@ αν καταλαβαίνετε.Θέλει μεγάλη προσπάθεια για να ισορροπήσουν οι προτεραιότητές μας....

[goody]

Babydust νομιζω παρεξηγησες τη zwza, ειπε οτι υπαρχει και η ταδε παστα γυναικων....τουλαχιστων εσυ εισαι ερωτευμενη κτλ... δεν σε εβαλε δηλαδη στην ιδια κατηγορια με αυτες, απλη αναφορα εκανε.

Και μαλλον με το να προσεχεις τι εισπρατει το παιδι εννοει αν θα το καταλαβαινει οτι εχει τη δευτερη θεση στη καρδια σου αντι για την πρωτη.

Εγω παντως απο οοοολα οσα εχεις πει καταλαβαινω οτι αγαπας παρα πολυ την οικογενεια σου και απλα λογο της μικρης ηλικιας του παιδιου σου κουραστηκες ψυχολογικα απο το ναταντεμα και θες να ασχοληθεις και με αλλους τομεις. Φυσιολογικοτατη σε βρισκω!! (Λιγο εκει με τα κατορθωματα και την ιεραρχια μου τα χαλας αλλα δεν πειραζει )

Να ειναι γερο το παιδακι σου και να χαιρεσαι την οικογενεια σου!! Και αντε βουρ γρηγορα για το δευτερο!!!!! (σε φρικαρα? πλακα κανω ε! επειδη ειπαμε τοσα για την πιεση να κανουμε παιδια... )

[Mammy in love]

πολύ δύσκολη ερώτηση. Δεν ξέρω τι να απαντήσω. Μακάρι να μη χρειαστεί να βρεθεί κανείς σε τέτοια θέση. Και τους δύο τους θέλω! Και μακάρι να τους έχω και να με έχουνε. Αν έπρεπε να επιλέξω εμένα ή το παιδί θα επέλεγα το παιδί. Και φαντάζομαι αν ρωτούσαν τον άντρα μου αυτόν ή το παιδί θα επέλεγε το παιδί. Τώρα πχ αν γεννάει μια γυναίκα και κινδυνεύει η ζωή της και ρωτήσουν τον άντρα ποιον επιλέγεις από τους δύο εσύ τι λές να απαντήσει?

Σε αυτή την ερώτηση νομίζω ότι οι πιο πολλοί άντρες θα επέλεγαν την σύζυγό τους...

[arieta]

Τώρα πχ αν γεννάει μια γυναίκα και κινδυνεύει η ζωή της και ρωτήσουν τον άντρα ποιον επιλέγεις από τους δύο εσύ τι λές να απαντήσει?

 

Σε εκείνη τη στιγμή θα επέλεγε , πιστεύω , τη γυναίκα του. Αν το δίλημμα έμπαινε στη ζωή του αργότερα, αφού ζούσε και μεγάλωνε το παιδί του , πιστεύω ότι θα επέλεγε το παιδί του...

[AthinaP]

Αφού αναλύθηκαν οι εμπειρίες των γυναικών που ένιωσαν ότι το παιδί τους είναι υπεράνω όλων, να πω και εγώ;

 

Αν δείτε κάποια άγνωστη κυρία να κάνει κουπεπέ στο μωράκι σας στο σούπερ μάρκετ, πολύ πιθανόν να είμαι εγώ! Ήμουν πολύ τρυφερή με τα παιδάκια. Μεγάλωσα σχεδόν, ένα παιδάκι στο κοντινό μου περιβάλλον με ατελείωτα παιχνίδια. Σινεμά, παιδότοποι, παιδικές γιορτές στο σχολείο, κουβεντούλες... Για εκείνο το παιδάκι και για άλλα, των φίλων μας. Λόγω της υπογονιμότητας και για άλλους λόγους, ήμασταν οι τελευταίοι σχεδόν που κάναμε δικά μας. Ο άντρας μου κάποια στιγμή είχε απηυδήσει από την τόση λατρεία που έδειχνα στα ξένα παιδάκια και φοβόταν ότι θα μου τελείωνε. Για τα δικά μας ΠΩΣ θα κάνεις, δηλαδή, μου έλεγε...

 

Ε, λοιπόν, ήρθαν και τα παιδάκια μας, μετά από πολλές περιπέτειες, μεταξύ άλλων και μιας βαριάς απώλειας... Ήταν τέλεια! Ακόμα τα κοιτάζω και αισθάνομαι μια παλιοκουκουβάγια. Πολύ καλός συνδυασμός γονιδίων, εμένα και του άντρα μου.

 

Κάπου στην πορεία περίμενα αυτό που ακούγεται μεταξύ άλλων, να νιώσω αυτό το υπέρτατο, συναίσθημα, της μάνας που βάζει τα παιδιά της υπεράνω όλων. Και περίμενα.... και περίμενα... Όχι ότι δεν έκανα πολλές μα πολλές υπερβάσεις για τα παιδιά. Δεν έκανα ΤΑ ξενύχτια, ΤΙΣ ταλαιπωρίες, πέρασα μια εγκυμοσύνη θρίλερ, είχα ΤΗΝ υπομονη και ΤΗΝ αντοχή... Δϊδυμα με κολικούς και χωρίς βοήθεια, κάτι μπορεί να λέει αυτό σε κάποιες...

 

Αλλά όχι, δεν ένιωσα ότι τα παιδιά μου είναι ΤΟ ΠΑΝ! Είναι το παν μάλλον τώρα, δηλαδή έχουν την απόλυτη προτεραιότητα, γιατί περιμένουν ουσιαστικά από εμένα και τον άντρα μου, αλλά ευθαρσώς δηλώνω ότι έχω νιώσει πιο έντονα συναισθήματα για ΠΟΛΛΟΥΣ άντρες ! :lol:

 

Και πολλές πολλές κορυφαίες στιγμές είχα στο παρελθόν που δεν συνδέονται με παιδιά. Απλά τώρα όλα αυτά έχουν περάσει, μαζί με τα νιάτα μου και τα παιδιά είναι το καλύτερο που μου έμεινε! Μαζί με τον άντρα μου βεβαίως!

 

Και τώρα περιμένω τη ντοματοβροχή! Δόξα το Θεό, έχω χορτάσει, θα έλεγα, από καλές εμπειρίες... Να κάνουμε και έναν σταυρό

[kalamaraki]

Αφού αναλύθηκαν οι εμπειρίες των γυναικών που ένιωσαν ότι το παιδί τους είναι υπεράνω όλων, να πω και εγώ;

 

Αν δείτε κάποια άγνωστη κυρία να κάνει κουπεπέ στο μωράκι σας στο σούπερ μάρκετ, πολύ πιθανόν να είμαι εγώ! Ήμουν πολύ τρυφερή με τα παιδάκια. Μεγάλωσα σχεδόν, ένα παιδάκι στο κοντινό μου περιβάλλον με ατελείωτα παιχνίδια. Σινεμά, παιδότοποι, παιδικές γιορτές στο σχολείο, κουβεντούλες... Για εκείνο το παιδάκι και για άλλα, των φίλων μας. Λόγω της υπογονιμότητας και για άλλους λόγους, ήμασταν οι τελευταίοι σχεδόν που κάναμε δικά μας. Ο άντρας μου κάποια στιγμή είχε απηυδήσει από την τόση λατρεία που έδειχνα στα ξένα παιδάκια και φοβόταν ότι θα μου τελείωνε. Για τα δικά μας ΠΩΣ θα κάνεις, δηλαδή, μου έλεγε...

 

Ε, λοιπόν, ήρθαν και τα παιδάκια μας, μετά από πολλές περιπέτειες, μεταξύ άλλων και μιας βαριάς απώλειας... Ήταν τέλεια! Ακόμα τα κοιτάζω και αισθάνομαι μια παλιοκουκουβάγια. Πολύ καλός συνδυασμός γονιδίων, εμένα και του άντρα μου.

 

Κάπου στην πορεία περίμενα αυτό που ακούγεται μεταξύ άλλων, να νιώσω αυτό το υπέρτατο, συναίσθημα, της μάνας που βάζει τα παιδιά της υπεράνω όλων. Και περίμενα.... και περίμενα... Όχι ότι δεν έκανα πολλές μα πολλές υπερβάσεις για τα παιδιά. Δεν έκανα ΤΑ ξενύχτια, ΤΙΣ ταλαιπωρίες, πέρασα μια εγκυμοσύνη θρίλερ, είχα ΤΗΝ υπομονη και ΤΗΝ αντοχή... Δϊδυμα με κολικούς και χωρίς βοήθεια, κάτι μπορεί να λέει αυτό σε κάποιες...

 

Αλλά όχι, δεν ένιωσα ότι τα παιδιά μου είναι ΤΟ ΠΑΝ! Είναι το παν μάλλον τώρα, δηλαδή έχουν την απόλυτη προτεραιότητα, γιατί περιμένουν ουσιαστικά από εμένα και τον άντρα μου, αλλά ευθαρσώς δηλώνω ότι έχω νιώσει πιο έντονα συναισθήματα για ΠΟΛΛΟΥΣ άντρες ! :lol:

 

Και πολλές πολλές κορυφαίες στιγμές είχα στο παρελθόν που δεν συνδέονται με παιδιά. Απλά τώρα όλα αυτά έχουν περάσει, μαζί με τα νιάτα μου και τα παιδιά είναι το καλύτερο που μου έμεινε! Μαζί με τον άντρα μου βεβαίως!

 

Και τώρα περιμένω τη ντοματοβροχή! Δόξα το Θεό, έχω χορτάσει, θα έλεγα, από καλές εμπειρίες... Να κάνουμε και έναν σταυρό

 

 

Ετσι ακριβως αυτό εννοούσα...!

 

Οι ντομάτες μου τελειωσαν συγνώμη....:cool:

[adnihor1]

ειναι δικαιωμα σου κοπελα μου να θεωρεις οτι τα αισθηματα που ενιωσες για καποιους αντρες που περασαν απο την ζωη σου ειναι πιο εντονα απο την ιδια την μητροτητα.

ο καθενας αισθανεται οπως αισθανεται δεν μπορω να σε κατακρινω ουτε εγω ουτε καμια αλλη.συμμεριζομαι την αποψη σου κ καταθετω κ γω την δικη μου!

απο την ζωη μου δεν περασαν πολλοι αντρες αν θες βρηκα τον αντρα των ονειρων μου κ τον παντρευτηκα μετα απο 7 χρονια σχεσης!σε καμια μα καμια περιπτωση δεν θα μπορουσα να πω οτι η καψουρα που ενιωθα για τον ταδε ειναι πιο εντονο συναισθημα απο αυτα που νιωθω για το παιδι μου περασα μια πολυ δυσκολη εγκυμοσυνη δεν μου ηρθε καθολου ευκολα για 9 ολοκληρους μηνες ημουν ενα κινητο φαρμακειο η κοιλια μου ειχε γεμισει μελανιες απο τις ενεσεις.καθε φορα ομως που την ενιωθα να κινειται μεσα μου (κ ας πονουσα)ηταν για μενα το ομορφοτερο συναισθημα απο καθε καψουρα κ απο καθε αντρα που ενδεχομενος να περασε απο την ζωη μου!αποψη σου κ αποψη μου

[latiatoula]

Η αναμάρτητη πρώτη τη ντομάτα βαλλέτω!

Αθηνά, καλά έκανες και είπες τη γνώμη σου, όλα πρέπει να ακούγονται. Κορίτσια, ηρεμία. Κάθε μία από εσάς, είναι πολύ καλή μάνα για το παιδί της, είμαι σίγουρη. Αλλά δεν τίθεται θέμα σύγκρισης, ποια είναι η καλύτερη και ποια είναι η χειρότερη, ποια είναι η σωστή και ποια είναι η λάθος. Εκτός φυσικά αν μιλάμε για ακραίες περιπτώσεις, που η μάνα...εντός εισαγωγικών, κακοποιεί το παιδί, το παρατάει αβοήθητο κλπ. Για κάθε παιδί, η μαμά του είναι η καλύτερη του κόσμου (εκτός από τις ακραίες περιπτώσεις). Δεν έχει νόημα να κρίνουμε το τι κάνει και το τι νοιώθει η άλλη μάνα ή η άλλη γυναίκα ή ο άλλος άνθρωπος, γενικότερα.

[ravT]

Είμαι μια αξιολύπητη που βάζει το παιδί της πάνω απ τη ζωή της... Πάνω από όλους και από όλα. Όσες με λυπάστε, sorry αλλά και εγώ λυπάμαι εσας με τη σειρά μου...

Αλλά πως το είπαμε αυτό? Α, ναι! Διάσταση απόψεων!

[ζώπυρον]

Επειδή η συζήτηση... κάθε 4-5 μηνύματα παίρνει κι άλλη τροπή... θέλω να ρωτήσω μερικά βασικά πράγματα :

 

1) Πως συνδέονται η ερωτική / συντροφική καψούρα με την καψούρα για τα παιδιά? Πως συγκρίνονται ανόμοιες καταστάσεις? Δεν είναι ξεκάθαρο ότι τα παιδιά είναι εκτός συναγωνισμού?

 

2) Πως μπορούν να μπουν τα παιδιά σε δεύτερη μοίρα? Όχι θεωρητικά, εντελώς πρακτικά παρακαλώ, όποιος έχει την καλοσύνη. Πως μπορεί να μπει σε δεύτερη μοίρα ένα ανθρωπάκι που έχει την απόλυτη ανάγκη μας έναντι ενός ενηλίκου που είναι αυτάρκης? Τι θα αφήνατε (συγκεκριμένα) πίσω στο παιδί σας για να (ανα)θερμάνετε την σχέση σας με τον άντρα σας ή για να ικανοποιήσετε λοιπές φιλοδοξίες / στόχους?

 

3) Γιατί αν οι ρόλοι μαμά-σύζυγος-εργαζόμενη-νοικοκυρά-κόρη-νύφη-φίλη-εθελόντρια... είναι πολλοί και δύσκολα διαχειρίσιμοι (που είναι και τα δύο)... γιατί δεν επιλέγετε να κάνετε εκπτώσεις στους υπόλοιπους ρόλους και ξεκινάτε με αυτόν της μητέρας?

 

4) Γιατί οι σχέσεις πρέπει να είναι άσπρο ή μαύρο? Δεν υπάρχει το παράλληλα, το λίγο εμπρός λίγο πίσω? Δεν υπάρχουν προτεραιότητες ανά εποχή / ανάγκες? Άλλες απαιτήσεις έχει το 5μηνο παιδί, άλλες το 5χρονο κι άλλες το 15χρονο. Όμως, η γονεικότητα δεν εξαντλείται ποτέ... Ευτυχώς! Αλλάζει μορφές... Ευτυχώς!

 

5) Μιλάτε με αρκετή ευκολία για την απώλεια ενός παιδιού... Τι θα κάνατε ή δεν θα κάνατε...

Πριν μια εβδομάδα ακριβώς, κηδεύτηκε μια φίλη μου... Την επόμενη μέρα ακριβώς ήμουνα αναγκασμένη να πάω στη δουλειά. Εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω στην φίλη ενός συνεργάτη και σε σχετική συζήτηση που ανοίξαμε (χωρίς να γνωρίζω τίποτα για την κυρία), για να με παρηγορήσει μου είπε τα εξής :

- έχασα τον πατέρα μου όταν ήταν 52 ετών, νεότατος... κι έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου...

- έχασα την κολλητή μου από το δημοτικό όταν ήταν 33 ετών κι ο πόνος ήταν αβάσταχτος...

- πέρσι όμως που έχασα το παιδί μου (25 ετών) κατάλαβα ότι αυτό που βίωσα και βιώνω δεν είναι πόνος αλλά τιμωρία...

 

Γι' αυτό κορίτσια, ας μην παίζουμε με τις λέξεις... Η νεκρολογία (σε σχέση με τα παιδιά μας) ούτε σαν αστείο δεν επιτρέπεται να μπει στη κουβέντα μας ούτε καν σαν παράδειγμα... Κι απορώ πως αντέχετε να το συζητάτε, έστω και σαν υπόθεση εργασίας...

[Babydust]

Μετά απο έξι σελίδες γεμάτες απο δεκάδες ποστς, επιτέλους έχω απάντηση όταν σε ρώτησα τι είναι αυτό που βάζεις στην ίδια σειρά με το παιδί σου.

Και αυτό που κατάλαβα είναι πως τελικά δεν είναι μόνο στην ίδια σειρά, αλλά πιο πάνω...!

Τι να πω ....άφωνη!

Και προς θεού δεν σε κρίνω γιαυτό, απλά δεν μπορώ να καταλάβω πως βάζεις πιο πάνω στη ζωή σου ενα κομμάτι ξένο (και άσε αυτές τις βλακείες τις νομικές περί συγγένειας) απο ένα κομμάτι απο το ίδιο σου το είναι.

Αλλά θα μου πεις, στην κοινωνία μας υπάρχει και αυτή η πάστα γυναικών που τα γεννάνε και τα πετάνε στα σκουπίδια ή τα παρκαρουν στις γιαγιάδες και πάνε αυτές να ζήσουν τον έρωτα της ζωής τους με τον πρώτο τυχαίο.΅

Εσυ τουλάχιστον είσαι ερωτευμένη με τον άντρα σου και καλά κάνεις

και έτσι να συνεχίσεις μια ζωή να είσαι, πρόσεξε όμως τι θα εισπράτει το παιδί.

Τες πα..!

 

Λοιπόν δυστυχώς δεν έχω χρόνο να ξαναδιαβάσω όλα τα πόστ σου. Μαύρισα όμως τα σημεία του πόστ που έγραψες γιατί αυτό ήταν το πόστ που με θύμωσε. Κοίτα όσο παράξενο μου φαίνεται εμένα το ότι (προφανώς) θεωρείς το δικό σου άντρα ένα κομμάτι ξένο ενώ το παιδί σου ένα κομμάτι από το ίδιο σου το είναι και το ότι βάζεις το παιδί σου πάνω από τον άντρα σου προφανώς το ίδιο παράξενο σου φαίνεται εσένα το ότι εγώ είπα ότι θα ήθελα να προσπαθήσω να βάλω τον άντρα μου πιο πάνω παρόλο που λατρεύω το παιδί μου. Ωραία, νομίζω συμφωνούμε ότι διαφωνούμε. Δεν είναι κακό αυτό.

 

Όταν όμως γράφεις 'πρόσεξε τι θα εισπράτει το παιδί σου' εκεί και διαφωνώ και θυμώνω και στεναχωριέμαι. Πιστεύω πως αν ξαναδιαβάσεις το πόστ αυτό όπως και το επομενό σου (όπου αναφέρεις να ξεσκονίσω τα βιβλία μου και με ειρωνεύεσαι) θα καταλάβεις πως έχω δίκιο που και θύμωσα και στεναχωρέθηκα. Παρόλα αυτά εγώ θα σου ζητήσω συγνώμη γιατί το ότι έγραψες εσύ να προσέξω θα εισπράττει το παιδί μου (λόγω των αποψεών μου) δεν μου δίνει το δικαίωμα να γράψω να προσέξεις εσύ τι θα εισπράττει το δικό σου παιδί που είσαι έτσι επιθετική. Ειδικά από τη στιγμή που θεωρώ πως η αναφορά στο παιδί μου δεν είναι όμορφη, όσο και αν θύμωσα όσο και αν στεναχωρέθηκα, δεν έπρεπε να ΄γράψω κάτι αντίστοιχο (ούτε στο νηπιαγωγείο να ήμουν).

[mother's heart]

Πριν μια εβδομάδα ακριβώς, κηδεύτηκε μια φίλη μου... Την επόμενη μέρα ακριβώς ήμουνα αναγκασμένη να πάω στη δουλειά. Εντελώς τυχαία, έπεσα πάνω στην φίλη ενός συνεργάτη και σε σχετική συζήτηση που ανοίξαμε (χωρίς να γνωρίζω τίποτα για την κυρία), για να με παρηγορήσει μου είπε τα εξής :

- έχασα τον πατέρα μου όταν ήταν 52 ετών, νεότατος... κι έχασα την γη κάτω από τα πόδια μου...

- έχασα την κολλητή μου από το δημοτικό όταν ήταν 33 ετών κι ο πόνος ήταν αβάσταχτος...

- πέρσι όμως που έχασα το παιδί μου (25 ετών) κατάλαβα ότι αυτό που βίωσα και βιώνω δεν είναι πόνος αλλά τιμωρία...

 

.

 

:cry::cry::cry::cry::cry:

δεν ξερω τι να πω...νιωθω μεγαλη στεναχωρια.....

[AthinaP]

Α, καλά, μην πάμε κόντρα τώρα ποια πέρασε πιο δύσκολη εγκυμοσύνη :lol: Άσε... Έχουν μείνει παγωτό ουκ ολίγοι γιατροί... Αφού πρώτα μου είπαν να υιοθετήσω, γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω παιδιά.

 

Έτερον, εκάτερον.

 

Τέλος πάντων, εμπειρίες είναι αυτές και η κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα στην άποψή της.

 

Απλά να μη λέμε πολλά βαρύγδουπα, γιατί η πραγματικότητα του καθενός έχει πολλές όψεις.

 

Για τα παιδιά μας, τι αποτέλεσμα έχει ότι είναι το παν για μας ή όχι; Αύριο μεθαύριο τι θα λένε/σκέφτονται για αυτό; Ποιος ξέρει. Υπάρχουν και κατά στο να ποντάρει μεγάλο μέρος της ζωής του κάποιος σε αυτά.

 

Αν δει κάποιος πώς φέρομαι στα παιδιά μου και σε όλα τα παιδιά του κόσμου, μπορεί να μην πιστέψει ότι είμαι παραφωνία εδώ μέσα και αμφισβητώ την παντοδυναμία της μητρότητας. Καμιά φορά οι πράξεις μετράνε πιο δυνατά από τα λόγια.

 

Και στην κόρη μου αύριο μεθαύριο θα σταθώ καλύτερα (λέω τώρα), όταν με τη σειρά της γίνει μαμά, σε σχέση με τις μαμάδες-επάγγελμα-λειτούργημα μαμά της προηγούμενης γενιάς... Που ποιος ξέρει τι σκέφτονται στην πραγματικότητα, πίσω από αυτά που λένε. Γιατί από πράξεις... Δεν θέλω να γενικεύσω, αλλά... τέλος πάντων.

[mother's heart]

κοριτσια νομιζω οτι πρεπει να ηρεμησουμε λιγο!!!!ειναι λυπηρο να διαβαζουμε σ εμια συζητηση μαμαδων ''εσυ εισαι καλη μαμα αν κανεις αυτο'' ''εισαι κακια αν κανεις το αλλο'' ''τι παιρνει το καθε παιδι απ'τη μαμα του'' ......ολα αυτα ειναι ασχημα!!ολες μανουλες ειμαστε κ,ολες κανουμε παντα την ιδια προσευχη κ η καθεμια μας μπορει να κερδισει πολλα απ'τις αλλες μανουλες!!!!ας δουμε την καλη πλευρα του ολου διαλογου..ας μας βαλει σε σκεψεις κ φυσικα οχι κατακριτεες!!!δεν ειμαστε ολοι ιδιοι!

[summer99]

babydust ειλικρινά δεν καταλαβαίνω τι θέλεις να ακούσεις από όλες εμας τις μαμάδες. Να σου ρίξουμε δίκιο έτσι ώστε να νιώσεις καλά με τον εαυτό σου επειδή αισθάνεσαι έτσι; Οπως έγραψα και παραπάνω οι επιλογές του κάθε ανθρώπου διαφέρουν. Να συμπληρώσω ότι και οι χαρακτήρες των ανθρώπων διαφέρουν και άλλοι είναι πιο συναισθηματικοί, άλλοι λειτουργουν περισσότερο με την λογική και λιγότερο με την καρδιά τους. Σεβαστό και αποδεκτό κατά την γνώμη μου. Επίσης σεβαστό είναι να θέλεις να ασχοληθείς και με κάποια άλλα πράγματα για να φορτίζεις τις μπαταρίες σου, αυτό δε σημαίνει ότι δεν αγαπάς τα παιδιά σου. Και εγώ έπαθα επιλόχεια κατάθλιψη στο δεύτερο μετά τον τοκετό, ζήτησα βοήθεια και ένιωσα πάλι καλά. Για μένα το δύσκολο είναι να έχεις την ευθύνη ενός άλλου πλάσματος, ένα ζώο έχεις και πρέπει να το φροντίσεις, να το ταίσεις, να το βγάλεις βόλτα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για τα παιδιά σου. Και όσο περνάει ο καιρός τόσο μεγαλώνουν και οι υποχρεώσεις απέναντί του. Όμως και εκεί, εγώ βλέπω πόσο έχω αλλάξει και πόσο αντιμετωπιζω τα πράγματα ακόμα και στην δουλειά μου, με περισσότερη ψυχραιμία και αυτοπεποίθηση. Αφού σκέφτομαι καμιά φορά, μεγαλώνω παιδιά οπότε θα καταφέρω να κάνω και κάτι που θα τύχει στην δουλειά μου. Και τελικά καταλαβαίνω ότι η απόκτηση των παιδιών μου είναι ότι καλύτερο έχω κάνει και νιώθω περήφανη για μένα, που κάθε μέρα λύνω οποιοδήποτε πρόβλημα παρουσιαστεί. Ναι κουράζομαι, ναι είναι αλήθεια ότι δεν έχω μόνο εμένα για να νιαστώ, και να πω τι έγινε και αν δεν μαγειρέψω, και αν δεν καθαρίσω, θα ξαπλώσω και θα σηκωθώ αύριο το πρωί,χωρίς άγχος, χωρίς προβληματισμούς. Όμως χαλάλι τους. Και όσο για τον άντρα μου, προσωπικά δεν τον βάζω πάνω από τα παιδιά μου, γιατί είναι ενήλικας, είναι ικανός να ασχοληθεί με τον εαυτό του. Το ότι πρέπει να υπάρχει μια καλή σχέση με τον άντρα μας, εαν είναι εφικτό, γιατί δυστυχώς υπάρχουν και διαφωνίες σχετικά με το πώς βλέπουμε τη ζωή, θα ήταν ότι καλύτερο αλλά δεν συμβαίνει πάντα.Για το μόνο που παρακαλάω είναι να είναι καλά, γερά τα παιδάκια μου, τα ανηψάκια μου, όλα τα παιδάκια του κόσμου γιατί αυτές οι σκέψεις δεν παλεύονται εύκολα όταν μου έρχονται στο μυαλό. Γιατί έρχονται, ακούγοντας ή βλέποντας κάτι ανάλογο. Χαλάρωσε λίγο και μην αναλύεις τόσο πολύ γιατί τελικά χανεις την ουσία.

[my_Kelly]

Η νεκρολογία (σε σχέση με τα παιδιά μας) ούτε σαν αστείο δεν επιτρέπεται να μπει στη κουβέντα μας ούτε καν σαν παράδειγμα... Κι απορώ πως αντέχετε να το συζητάτε, έστω και σαν υπόθεση εργασίας...

 

Αυτό!!!!!

[adnihor1]

Α, καλά, μην πάμε κόντρα τώρα ποια πέρασε πιο δύσκολη εγκυμοσύνη :lol: Άσε... Έχουν μείνει παγωτό ουκ ολίγοι γιατροί... Αφού πρώτα μου είπαν να υιοθετήσω, γιατί δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω παιδιά.

 

Έτερον, εκάτερον.

 

Τέλος πάντων, εμπειρίες είναι αυτές και η κάθε γυναίκα έχει δικαίωμα στην άποψή της.

 

Απλά να μη λέμε πολλά βαρύγδουπα, γιατί η πραγματικότητα του καθενός έχει πολλές όψεις.

 

Για τα παιδιά μας, τι αποτέλεσμα έχει ότι είναι το παν για μας ή όχι; Αύριο μεθαύριο τι θα λένε/σκέφτονται για αυτό; Ποιος ξέρει. Υπάρχουν και κατά στο να ποντάρει μεγάλο μέρος της ζωής του κάποιος σε αυτά.

 

Αν δει κάποιος πώς φέρομαι στα παιδιά μου και σε όλα τα παιδιά του κόσμου, μπορεί να μην πιστέψει ότι είμαι παραφωνία εδώ μέσα και αμφισβητώ την παντοδυναμία της μητρότητας. Καμιά φορά οι πράξεις μετράνε πιο δυνατά από τα λόγια.

 

Και στην κόρη μου αύριο μεθαύριο θα σταθώ καλύτερα (λέω τώρα), όταν με τη σειρά της γίνει μαμά, σε σχέση με τις μαμάδες-επάγγελμα-λειτούργημα μαμά της προηγούμενης γενιάς... Που ποιος ξέρει τι σκέφτονται στην πραγματικότητα, πίσω από αυτά που λένε. Γιατί από πράξεις... Δεν θέλω να γενικεύσω, αλλά... τέλος πάντων.

ειναι πολυ δυσκολο να σου λενε οτι δεν μπορεις να κανεις παιδια κ δεν μπορω να φανταστω πως θα ηταν να μου το ελεγαν εμενα

στην δικη μου περιπτωση παντως μετα απο χρονιες προσπαθιες να μεινω εγκυος χωρις επιτυχια κανοντας πλουσιους τους μισους γιατρους τις πολης μου καταφερα να μεινω εγκυος αλλα εχασα 3 παιδια μεσα σε 8 μηνες πιστεψεμε ειναι το ιδιο δυσκολο να γυρνας μισος ανθρωπος σπιτι σου κ οταν καταφερα να ξαναμεινω εγκυος ζουσα με τον τρομο ημουν απο 5,5 μηνων στο κρεβατι μεχχρι να γεννησω .τιποτα δεν ηταν ευκολο ουτε για μενα.ετσι για την κουβεντα!