Καταλάθος χαστούκι απο αντανακλαστικό... τι να κάνω?

[elenik]

Χθες το απογευμα ειμασταν στο σπιτι με την μητερα μου και τρωγαμε. Ο μικρος δεν ηθελε να φαει (ειχε κατεβασει 1 1/2 πιατο στον παιδικο και που να φαει).

Οποτε του εξηγω οτι η μαμα θα φαει και αν δεν θελει να φαει ας παιξει για λιγο μονος του και θα παιξω μαζι του μολις φαω (ολη μερα δεν προλαβα να φαω τιποτα στη δουλεια και πειναγα ).

Ξαφνικα εκει που ετρωγα ερχεται και μου κοπαναει με πολυ δυναμη το οπλο για τις μπουρμπουληθρες στο κεφαλι (η μυτη του εσκασε διπλα στο ματι μου). Αντανακλαστικα του χωνω ενα χαστουκι που τρανταχτηκε ολο του το κεφαλι). Μολις συνειδητοποιησα τι εκανα παρολο που ποναγα ακομα τον πηρα αγκαλιτσα και του εξηγησα οτι η μαμα πονεσε πολυ και δεν ηθελε να τον χτυπησει. Φανηκε οτι εγω πονεσα περισοτερο που τον χτυπησα αλλα με κοιταγε εκπληκτος.

 

Η μητερα μου να τσιριζει πως ειμαι ιδια ο πατερας μου και εγω να νοιωθω ακομα χειροτερα. Δεν ξερω πως συνεβει και ειμαι 100% εναντια σεαυτην την μεθοδο διαπαιδαγωγησης (αντε μια στον ποπο που με την πανα δεν την νοιωθει καν και γελαει). Ηταν αντανακλαστικο (δεν ξερω πως να το εξηγησω).

 

Σας εχει τυχει ποτε να ξεφυγεται? Νοιωθω χαλια

[mama]

Μου έχει τύχει - και δεν είναι ό,τι καλύτερο, αλλά υπάρχουν στιγμές που μπορεί πραγματικά να χάσω τον έλεγχο και να φωνάξω ή να δωσω καμια στον ποπο... Δεν είμαστε οι σουπερ-μαμαδες, έχουμε κι εμεις τις αδυναμες στιγμες μας...

Στη δική σου περιπτωση, μου φαινεται πως, όπως λες ήταν περισσότερο μια αντανακλαστική κινηση στο χτύπημα που δεχτηκες, σαν να "εφυγε" το χερι σου πριν προλαβεις να το σκεφτεις.

Για μενα, το άσχημο στην υποθεση ειναι η αντιμετωπιση της μαμας σου. Θα μπορουσε να συγκρατηθεί και να σου πει ότι είχε να πει μετα, μακριά απο το παιδι - γα να εκτονωθεί ευκολότερα η κρίση...

[ΣΟΦΙΑ]

Ενιωσα αμήχανα όταν διάβασα το μήνυμα αλλά πραγματικά μπράβο σου που εκφράζεις αυτό που συνέβη.. και το συζητάς μαζί μας....

Το να σου πουμε αν ή οχι έχουμε ξεφύγει σε αυτό βαθμό δεν νομίζω ότι θα σε βοηθήσει... είτε γιατί αν δεν το χουμε κάνει θα αισθανθείς χειρότερα είτε γιατί αν και κάποια απο μας το χει κάνει δεν θα σημαίνει τίποτα παραπάνω άπο το ότι και εκεινη έκανε λάθος..

Ξερουμε όλες ότι η βία στα παιδιά δεν κάνει ποτέ καλό... και δεν τα βοηθάει στο να μάθουν να αντιδράνε σωστα... Σημασία έχει όμως ότι όλες οι μανούλες κάνουμε λάθη όταν όμως τα αναγνωρίζουμε, τα παραδεχομαστε, τα συζητάμε και δεν τα επαναλαμβάνουμε μπορούμε και τα διορθώνουμε...

 

Υ.Γ. οσο για τη μαμά που παρενέβη λεκτικά ζήτησε της ήρεμα ακόμη και όταν έχει δίκιο να μην το κάνει μπροστά στο παιδί γιατί κανει τα πράγματα χειρότερα...

[ΜΑΡΥ.Τ]

Μου έχει τύχει - και δεν είναι ό,τι καλύτερο, αλλά υπάρχουν στιγμές που μπορεί πραγματικά να χάσω τον έλεγχο και να φωνάξω ή να δωσω καμια στον ποπο... Δεν είμαστε οι σουπερ-μαμαδες, έχουμε κι εμεις τις αδυναμες στιγμες μας...

Στη δική σου περιπτωση, μου φαινεται πως, όπως λες ήταν περισσότερο μια αντανακλαστική κινηση στο χτύπημα που δεχτηκες, σαν να "εφυγε" το χερι σου πριν προλαβεις να το σκεφτεις.

Για μενα, το άσχημο στην υποθεση ειναι η αντιμετωπιση της μαμας σου. Θα μπορουσε να συγκρατηθεί και να σου πει ότι είχε να πει μετα, μακριά απο το παιδι - γα να εκτονωθεί ευκολότερα η κρίση...

 

 

Καλά μην τρελαίνεσαι, συμβαίνει και στις καλύτερες οικογένειες!!

Όλοι κάνουμε λάθη

[roz]

Έχω κάνει παρόμοιο λάθος. Εχω βάλει τις φωνές στην κόρη μου και μετά ένιωθα το ίδιο χάλια ειδικά όταν η μικρή έβαλε τα κλάμματα τρομαγμένη γιατί δεν της είχαμε ξαναφωνάξει ποτέ.

 

Δεν έχω τις απεριόριστες αντοχές δεν είμαι έμπειρη μάνα και φυσικά κάνω λάθη. Και μαθαίνω απο αυτά.

 

Είμαι σίγουρη elenik ότι αφου κατάλαβες πολύ καλά πόσο λάθος ήταν αυτό που έγινε την επόμενη φορά που ο μικρός σου θα σε εκνευρίσει θα το χειριστείς πολύ διαφορετικά.

[BIZELI]

elenik μου μη και μη

ότι έγινε έγινε και δεν αλλάζει τώρα. Αφού του μίλησες και δεν "κρύφτηκες" και έκφρασες το πώς ένοιωσες και γιατί το έκανες αυτό (πόνεσε η μαμά και αντέδρασε έτσι, συγνώμη που σε πόνεσε κλπ κλπ). ίσως να σου πει και η Μαρια αν πρέπει να το ξανασυζητήσεις μαζί του και αν πρέπει να του πείς και κάποια πράγματα παραπάνω...

 

ΥΓ.όταν ήμουν 5 χρονών από αντίδραση που δεν ήθελα να φάω το αυγο μου έκανα 1 μπαμ με το χέρι μου και έσπασε το τζάμι της μπαλκονόπορτας.Η μαμά μου από το φόβο της η πρώτη της αντίδραση ήταν να μου χώσει ένα χαστούκι. Τελείως αντανακλαστικά όμως. ήταν το πρώτο αλλά και το τελευταίο χαστούκι που έφαγα. δεν με τραυμάτισε πίστεψε με και ίσα-ίσα που το θυμαμαι (και ήμουν και 5 ε???)

[Renia]

κουκλα μου μην στεναχωριεσαι εκτος απο μαμαδες ειμαστε και ανθρωποι και εχουμε νευρα και ειδικα των μαμαδων ειναι περισσοτερο τεντωμενα οταν εχουν συνεχως να κανουν τοσα διαφορετικα πραγματα και ολα να τα κανουν καλα.Βεβαια το να μεγαλωνεις ενα παιδι ειναι πολυ πιο σημαντικο απο ολα τα αλλα.ομως η δουλεια και οι υπολοιπες υποχρεωσεις δημιουργουν κοπωση και σωματικη και νευρικη με αποτελεσμα καπου καπου να χρειαζεται καποια σημεια εκτονωσης ολο αυτο!Αλλες φορες ειναι η δουλεια, αλλες φορες ειναι ο συζυγος(εχω ριξει εγω κατι ομηρικους καυγαδες), αλλες φορες ειναι τα παιδια(συνηθως πιο σπανια αλλα καμια φορα συμβαινει).Απο την στιγμη που ξερεις ακριβως τι εγινε και εισαι συνειδητοποιημενη μην στεναχωριεσαι.Μονο προσεξε ο μικρος να μην εκμεταλλευτει την αντιδραση της γιαγιας....(ξερεις :" οταν η μαμα με μαλωσει η γιαγια θα της φωναξει οποτε εγω θα την γλιτωσω"!)

[ΡΟΥΛΑ]

Κορίτσια μαμάδες είμαστε, όχι σούπερ ήρωες με ατσάλινα νεύρα και σιδερένιο στομάχι. Αμα δουλεύεις, πρέπει να έρθεις σπίτι να αναλάβεις τα παιδιά, το μαγείρεμα και όλα τα σχετικά δηλαδή, σίγουρα κάποια στιγμή από την τόση πίεση θα ξεφύγεις. Δεν λέω ότι είναι σωστό, όμως άνθρωποι είμαστε και σας το λέω εγώ που έχω ήδη μια κόρη στην εφηβεία και ένα μωρό και ειδικά η εφηβεία δεν είναι και η πιο εύκολη περίοδο της ζωής του παιδιού.

[elenik]

Η αντιδραση της μητερας μου ισως να ηταν και φυσιολογικη. Εχει βιωσει εντονα στο πετσι της αυτο που λεμε ενδοοικογενιακη βια (μονο που τοτε δεν σε προστατευε κανεις). Εκεινη την στιγμη της βγηκαν ολα οσα επνιγε καιρο (εναν οικογενειακο ψυχαναλητη θελουμε )

 

Αυτο που ηθελα να δω ειναι αν εχουν συμβει σε ολους "στραβοτιμονιες" και οτι δεν ειναι στα γονιδια μου αλλα

 

Απλα αυτο που ειναι σιγουρο ειναι οτι δεν θελω με τιποτα μα με τιποτα να το ξαναζησω.

[Oh-Mamy]

«Θα σε δείρω», «θα φας ξύλο», «σε έχω δείρει ποτέ;».

Δε της έχω βάλει τις φωνές, δε την έχω καταχερίσει, παρα μόνο ως παιχνίδι, «ντα ντα στον κώλο ντα», και να σκάμε στο γέλιο.

Ομως όλες τις παραπάνω απειλές της τις έχω πει.

Ξέρω είναι απαίσιο, ξέρω ότι είναι αντιπαιδαγωγικό και με τίποτα δε θα ήθελα η κόρη μου να φοβάται, να απειλήται απο κάποιον, πόσ μάλλον την μάνα της. Μου ξεφεύγει. ευτυχώς όχι σε ιδιαίτερα παγωμένο ή οργιλό ήφος. Το μόνο που με σώζει είναι ότι δε το παίρνει στα σοβαρά.... απο την άλλη γενικώς γμτ δε με παίρνει στα σοβαρά (με γράφει).

Πιο εύκολα ισσοροπείς σε λεπτό σκοινί, πάνω απο καταράκτη, παρά ως γονίος.....

[maria]

Έμένα μου έχει τύχει να του φωνάξω εκέινη κάποιες φορές, αλλά ποιο πολύ το κάνω με τρόμο στα μάτια μου. Αυτός προς στιγμή σταματάει αυτό που κάνει, με κοιτάζει τρομαγμένος, και σταματάει αυτό που πάει να κάνει

 

Βέβαια μετά από λίγο πάει να συνεχίσει, όμως εγώ ευτυχώς έχω συνέλθει από το πρώτο σοκ και αντιμετωπίζω καλύτερα την κατάσταση.

 

Δεν τον έχω χτυπήσει ακόμη αν και μερικές φορές μου έχει έρθει...Ευτυχώς προς το παρόν μπορώ να ελέγξω τον εαυτό μου, αν και δεν είναι καθόλου εύκολο...

[ΣΟΦΙΑ]

Οσο για την αντιδραση της μητερας μου ισως να ηταν και φυσιολογικη. Εχει βιωσει εντονα στο πετσι της αυτο που λεμε ενδοοικογενιακη βια (μονο που τοτε δεν σε προστατευε κανεις). Εκεινη την στιγμη της βγηκαν ολα οσα επνιγε καιρο (εναν οικογενειακο ψυχαναλητη θελουμε )

 

Απο στραβοτιμονιές άλλο τίποτα!!!!!!! Αφού έχεις τέτοιες ανησυχίες προβληματίζεσαι τόσο πολύ και είσαι τόσο κοντά στο παιδάκι σου μην τα φοβάσαι τα γονίδια.....

[NANA]

Παρόλο που με την κόρη μου συναντιόμαστε τις καθημερινές 5-6 ώρες μόνο, επειδή είναι πολύ ζωηρή και εγώ όχι ιδιαίτερα ήρεμη, 1-2 φορές ανελλιπώς τρώει από καμία στο pambers. Τις περισσότερες φορές της φωνάζω και το αποτέλεσμα είναι να μου απαντά αυτή ακόμα πιο δυνατά, εκτός αν έχει κάνει κάτι που πραγματικά τρόμαξε και την ίδια, οπότε κλαίει. Έτυχε 1-2 φορές μου να μου ξεφύγει το σημάδι και να την χτυπήσω στο μπουτάκι ή στο χέρι και μετά φυσικά το μετάνιωσα και έψαχνα να βρω την κοκκινίλα και να την φιλήσω 1000 φορές. Στο κεφάλι δεν την χτύπησα ποτέ και όταν βλέπω άλλους γονείς να το κάνουν επανειλημμένα νομίζω ότι αυτόματα χάνουν το δίκιο τους. Όσο χάνουν το δίκιο τους αυτοί που τα βάζουν με πιο αδύναμους και προσπαθούν να υπερισχύσουν με την μυϊκή τους δύναμη. Άνθρωποι είμαστε μπορεί να μας ξεφύγει καμιά φορά, όχι όμως μετά επειδή είδαμε αποτέλεσμα στη συμμόρφωση από φόβο να γίνει συνήθεια. Άσε που δεν επιτρέπω σε άλλον να την ακουμπήσει....καλά καλά ούτε να την μαλώσει.

[ΜΑΡΥ.Τ]

Πιστεύω ότι όταν έχεις νιώσει την οικογενειακή βία, είσαι πολύ ποιο ευαίσθητη σε αυτό το θέμα.

 

Το βλέπω και από μένα που έτσι και δω τον άντρα μου να κάνει μόνο την κίνηση ότι θα δείρει τον μικρό χωρίς στην πραγματικότητα να το κάνει τα παίρνω στο κρανίο και φέρνω την καταστροφή, δεν υπάρχει κάτι που να μισώ περισσότερο ………και όμως μου έχει ξεφύγει και εμένα μια – δυο φορές η σφλιαρίτσα, το έχω χιλιομετανιώσει

[Αντιγόνη]

Καλή μου elenik μου έχει συμβεί ακριβώς το ίδιο και έχω ντραπεί τόσο πολύ... Θα πρέπει να μου είχε ρίξει τα βιβλία κάτω 15 φορές, και έτσι όπωε το λές. Αντανακλαστικά ξέφυγε το χέρι μου και της έδωσα ένα χαστούκι. Ήμουν εκτός εαυτού. Άλλος άνθρωπος. Είχα για τρεις μέρες τύψεις.. Είμαι 100% κατά της βίας στα παιδάκια εννοείται. Αλλά εκείνη τη στιγμή ΔΕΝ μπορούσα να ελέγξω τον εαυτό μου! Δεν το είχα ξαναπάθει! ΟΜΩΣ αυτό το γεγονός το έστρεψε σε θετικό αποτέλεσμα. Δηλαδή με έκανε και διάβασα ένα πολύ ωραίο βιβλίο για την ανατροφή των παιδιών που με δίδαξε πολλά για την αυτοσυγκράτηση την ψυχραιμία και τον αυτοέλεγχο. Σ έναν πίνακα στην κουζίνα έγραψα με μεγάλα γράμματα αυτές τις τρεις "μαγικές" λέξεις. Έτσι, κάθε φορά μου νιώθω κάπως έτσι βάζω στοίχημα με τον εαυτό μου να ελέγξω την κατάσταση. Και τό χω καταφέρει. ΠΟΤΕ ΞΑΝΑ.

[elenik]

«Θα σε δείρω», «θα φας ξύλο», «σε έχω δείρει ποτέ;».

Δε της έχω βάλει τις φωνές, δε την έχω καταχερίσει, παρα μόνο ως παιχνίδι, «ντα ντα στον κώλο ντα», και να σκάμε στο γέλιο.

Ομως όλες τις παραπάνω απειλές της τις έχω πει.

Ξέρω είναι απαίσιο, ξέρω ότι είναι αντιπαιδαγωγικό και με τίποτα δε θα ήθελα η κόρη μου να φοβάται, να απειλήται απο κάποιον, πόσ μάλλον την μάνα της. Μου ξεφεύγει. ευτυχώς όχι σε ιδιαίτερα παγωμένο ή οργιλό ήφος. Το μόνο που με σώζει είναι ότι δε το παίρνει στα σοβαρά.... απο την άλλη γενικώς γμτ δε με παίρνει στα σοβαρά (με γράφει).

 

Δεν σε παιρνει σοβαρα γιατι ξερει πια οτι δεν θα το κανεις. Αρα δεν την φοβεριζεις μην φοβασαι. Απειλη θεωρειτε απο την στιγμη που το εχει ζησει (πχ ο δικος μου τωρα ).

[Μαρια Στυλιανακη]

λοιπόν elenik είχες γυρίσει μόλις απο την δουλειά? εάν ναι,

μάλλον σου θύμωσε που έκατσες να φάς πριν του δώσεις προσοχή και να ασχοληθείς μαζί του (συνήθως θέλουν μετά τον παιδικό, να έχουν αρκετή επαφή με την μαμά που δεν την είδαν όλη την ημέρα)

λέω ότι μάλλον για αυτό εξέφρασε ένταση πετώντας δηλαδή πάνω σου το παιχνίδι του.

εάν πάλι όχι, κάποιο θυμό έχει ή απλώς δεν πρόσεξε...

 

μια συζήτηση θα μπορούσε να ήταν,

 

"γιατί μου πέταξες το παιχνίδι στο πρόσωπο, είχες θυμώσει μήπως..? ήθελες να παίξουμε? δεν είναι κακό αν θύμωσες...

πόνεσα παααααρα παααρα πολύ, και ήταν πολύ επικίνδυνο αυτό που έκανες...

τρόμαξα τόσο πολύ που πόνεσα, που θύμωσα και εγώ... αλλά όταν θυμώνουμε είναι πολύ καλύτερο να το πούμε

(εκεί παίζει και το θέμα της ομιλίας βέβαια).. ή να το δείξουμε με το πρόσωπό μας - (κάντε εκφράσεις κ γκριμάτσες θυμού)

έκανα μεγάλο λάθος και σου ζητώ συγνώμη που σε πόνεσα ...και εγώ δεν έπρεπε να το κάνω... έπρεπε να σου πω ότι αυτό δεν το κάνουμε ποτέ στους άλλους και όχι να σε πονέσω και εγώ...

 

άλλη φορά δεν θα σε ξαναπονέσω, ...

να δώσουμε φιλάκι ο ένας στον άλλο εκεί που πονέσαμε)...

ακόμα και αν το ξανακάνεις όμως, εγώ δεν θα σε ξαναχτυπήσω, είμαι η μαμά σου και οι μαμάδες δεν κάνει να πονάνε τα παιδιά τους

έκανα ένα λάθος και δεν θέλω να το ξανακάνω"

 

εμένα μου έχει συμβεί (κάπου το είχα ξαναγράψει) με παιδί 7 ετών γνωστής μου, όχι στον παιδικό, που μου πέταξε κάτι στην πλάτη επανηλειμένα και μετά στο κεφάλι, σε στιγμή που ήμουν εγώ πολύ ταραγμένη λόγω προσωπικού θέματος, πήγα μπροστά στο πρόσωπό του και του είπα "μην το ξανακάνεις αυτό ΠΟΤΕ! ακούς?!" με εντελώς απίστευτα θυμωμένο ύφος σχεδόν φωνάζοντας!!!

ή μιά άλλη φορά ένα παιδί που είχε ενδείξεις υπερκινητικότητας, που έβλεπε κάτι εκεί που ήμουν σκυμμένη και έβαζα κόλλα στα παιδιά, χοροπήδησε τόσο ξαφνικά και δυνατά προς τα πάνω που το κεφάλι του χτύπησε στα δόντια μου (εκεί που έχω χτυπήσει έχω βγάλει δόντι και έχω γέφυρα) που όμως κατάφερα και συγκρατήθηκα εκεί όμως περισσότερο φοβήθηκα κοκκίνησα απο το σόκ και δάκρυσα παρά να νευριάσω - και το παιδί το είδε και είχε σοκαριστεί...ήταν μόνο 2,5-3 ετών.

 

νομίζω ότι αυτό που σου συνέβη (το αντανακλαστικό αυτό) έχει να κάνει με το γεγονός ότι στο σπίτι σας όπως λές υπήρχε ενδοοικογενειακή βία, οπότε εκεί σου βγαίνει πολύ πιό εύκολα το να χτυπήσεις πίσω αυτόματα σε κάτι τέτοιο, ασχέτως ποιός προκαλεί την ένταση - ειδικά εάν ήσουν παρών σε τέτοια οικογενειακά επεισόδεια..

 

oh mamy - εμένα η μητέρα μου μου έλεγε ότι θα σε δείρω και δεν το υλοποιούσε - αλλά δεν το θεωρούσα απειλή, περισσότερο οριοθέτηση, παρότι διαφωνώ με την μέθοδο μιας και λειτουργεί με τον φόβο (έστω μικρό) παρά με τα ερεθίσματα και την θετική επιβράβευση.

Όμως με τον πατέρα μου ένιωθα πολύ περισσότερο φόβο, παρότι ποτέ δεν με άγγιξε με τέτοιο τρόπο !

- ήταν στρατιωτικός πολύ συγκρατημένος μπροστά μας και όλα όσα έλεγε ήταν διαταγή με ύφος πολύ σοβαρό και θυμωμένο, και όλα τα χρόνια τον φοβόμουνα - όταν ήθελα να σταματήσω το πιάνο δεν είχα το κουράγιο να του το πω παρά του έγραψα γράμμα που το έβαλα στο μαξιλάρι του -!!!.

Δεν είναι μόνο δηλαδή ο σωματικός φοβος αλλά και ο ψυχολογικός που μπορεί να υπάρξει και είναι το ίδιο σημαντικός.

Εγώ πχ είμαι σίγουρη απλώς επειδή το έμαθα, ότι θα το χρησιμοποιώ και άθελά μου στιγμές που δεν θα μπορώ να κρατήσω την ψυχραιμία μου- την ψυχολογική μεταφορά του φόβου πχ ή της απειλής - όπως έκανα πχ σαν αντανακλαστικό με εκείνο το παιδί που αναφέρω - που σίγουρα πρέπει να φοβήθηκε πολύ μιάς και η ένταση, τότε, πέρασε πολύ πολύ ξεκάθαρα.

 

Σίγουρα όμως κάπως είτε με λόγια είτε με εκφράσεις τα παιδιά είναι ανάγκη να οριοθετηθούν σε κάποια πράγματα, το θέμα είναι ποιές εκφράσεις και ποιά λόγια καθώς και τι ψυχραιμία έχει κανείς για να διαλέξει τα κατάλληλα, τέτοιες στιγμές.

Είναι και θέμα σιδερένιων νεύρων κάπως .... και βαθιές αναπνοές..

 

αν το έχεις περάσει η ίδια elenik, (ανέφερες οτι η μητέρα σου είπε αυτό το πράγμα για τον πατέρα σου ότι ήταν βίαιος?) τότε φταίει το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσες για αυτό το αντανακλαστικό...

 

αυτά που μαθαίνουν σαν καθημερινότητα/σαν φυσιολογική κατάσταση τα παιδιά σε μικρή ηλικία, τα κουβαλάνε μέσα τους για πολύ καιρό και λογικό είναι να βγαίνουν αργότερα μετά απο χρόνια, σε τέτοιες φορτισμένες στιγμές. (αυτο το έχω βιώσει παλιότερα σε κοντινά μου πρόσωπα)

 

Εάν είναι πάντως έτσι στην περίπτωσή σου, να ξέρεις ότι όσο το συνειδητοποιείς και το αποδέχεσαι, τόσο λιγότερη πιθανότητα έχεις να βγεί ξανά κάποιο τέτοιο αντανακλαστικό και μεγαλύτερη πιθανότητα να το προλάβεις.

[dora]

ίσως δεν ειναι και τόσο

"παιδαγωγικα σωστη" η άποψη μου για το ξυλο, αλλα πιστευω ότι όλα τα παιδια του κόσμου (μιλάμε για νορμαλ καταστασεις όχι να φτασουμε στα όρια της κακοποίησης) τρωνε ποτε ποτε καμια από τους γονεις....

Συνήθως από αυτον που τρωνε τις περισσοτερες δεν το θυμουνται... Ας πουμε εμενα και την αδελφη μου, η μαμα μου μας εδερνε οταν τσακωνομαστε (ενταξη μας εδινε καμια με την παντοφλα δεν μας σκοτωνε κιόλας)... Δεν μου εχει μείνει όμως αυτο σαςν αναμνηση.... Ο μπαμπας μου μου εδωσε μια φορα ενα χαστουκι και το θυμαμαι ακόμα....

Θεωρω οτι στη συγκεκριμενη φαση η αντιδραση σου ηταν μάλλον σωστη... σε προστατευσε από το να πεις κουβεντες στο παιδι του στυλ "έισαι κακό παιδι" ,"δεν σ΄αγαπάω τωρα που εκανες αυτο" η κατι ανάλογο που σιγουρα για μενα προσωπικα θα ηταν χειροτερο...

[ΣΟΦΙΑ]

Θεωρω οτι στη συγκεκριμενη φαση η αντιδραση σου ηταν μάλλον σωστη... σε προστατευσε από το να πεις κουβεντες στο παιδι του στυλ "έισαι κακό παιδι" ,"δεν σ΄αγαπάω τωρα που εκανες αυτο" η κατι ανάλογο που σιγουρα για μενα προσωπικα θα ηταν χειροτερο...

΄

 

Στο ότι η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει συμφωνώ όμως σε καμμια περίπτωση δεν θα μπορύσα να συγκρίνω την έκφραση είσαι κακό παιδί με το χαστούκι... και να νιώσω ότι αντιδρώντας βίαια προστατεύομαι...

[ΣΟΦΙΑ]

Θεωρω οτι στη συγκεκριμενη φαση η αντιδραση σου ηταν μάλλον σωστη... σε προστατευσε από το να πεις κουβεντες στο παιδι του στυλ "έισαι κακό παιδι" ,"δεν σ΄αγαπάω τωρα που εκανες αυτο" η κατι ανάλογο που σιγουρα για μενα προσωπικα θα ηταν χειροτερο...

΄

 

Στο ότι η γλώσσα κόκαλα δεν έχει και κόκαλα τσακίζει συμφωνώ όμως σε καμμια περίπτωση δεν θα μπορύσα να συγκρίνω την έκφραση είσαι κακό παιδί με το χαστούκι... και να νιώσω ότι αντιδρώντας βίαια απέναντι στ παιδί μου προστατεύομαι...

[demi]

εγω οταν εκνευριζομαι πολυ και ειμαι ετοιμη να εκραγω παιρνω βαθειες εισπνοες και μετραω 1,2,3...μην γελατε ...εχει αποτελεσμα...

ο πατερας μου ηταν παρα πολυ αυστηρος και χτυπουσε τ ααδερφια μου..εγω παντα ημουν πααααρα πολυ αδυνατη σαν παιδακι(τωρα γιατι εγινα αρκουδιτσα?????) και δεν με χτυπησε ποτε..

εγω ομως ειχα τον φοβο και οταν ηταν εκνευρισμενος κρυβομουν κατω απο το γραφειο γιατι νομιζα οτι εκει δεν μπορει να με πιασει.

μια κακη μερα ομως το επιπλο γραφειο επεσε ολο επανω μου ενω ημουν κρυμενη........οταν ηρθαν οι γονεις μου στο δωματο νομιζαν οτι με ειχε καταπλακωσει αλλα εγω ειχα γινει ενα κουβαρακι και δεν επαθα τιποτα..

απο τοτε ο πατερας μου ελατωσε το ξυλο και στα αδερφια μου..

ειχα ορκιστει να μην χτυπησω ΠΟΤΕ το παιδι μου .βεβαια ποτε δεν ξερεις..

μπορει να ερθω στην θεση σου μια μερα και να γινει.....γενικα ειμαι κατα του ξυλου μιας και παραδιδω και μαθηματα αυτοαμυνας για γυναικες.....

[BIZELI]

μια κακη μερα ομως το επιπλο γραφειο επεσε ολο επανω μου ενω ημουν κρυμενη........οταν ηρθαν οι γονεις μου στο δωματο νομιζαν οτι με ειχε καταπλακωσει αλλα εγω ειχα γινει ενα κουβαρακι και δεν επαθα τιποτα..

απο τοτε ο πατερας μου ελατωσε το ξυλο και στα αδερφια μου..

 

έλα μωρέ το κουτσουνάκι....φαντασου πώς ένοιωθες...

[ΣΟΦΙΑ]

εγω ομως ειχα τον φοβο και οταν ηταν εκνευρισμενος κρυβομουν κατω απο το γραφειο γιατι νομιζα οτι εκει δεν μπορει να με πιασει. μια κακη μερα ομως το επιπλο γραφειο επεσε ολο επανω μου ενω ημουν κρυμενη........οταν ηρθαν οι γονεις μου στο δωματο νομιζαν οτι με ειχε καταπλακωσει αλλα εγω ειχα γινει ενα κουβαρακι και δεν επαθα τιποτα..

 

Αραγε είναι τυχαίο οτι ασχολήθηκες με τις πολεμικές τέχνες την αυτοάμυνα................................

[maria]

Πάντως εμείς επειδή έχουμε φάει ξύλο ως παιδιά έχουμε πει και οι 2 ότι δεν θα δείρουμε ποτέ μα ποτέ τα παιδιά μας.

 

Εγώ έχω φάει ξυλιές μέσα σε φυσιολογικά πλαίσια, εκτός από μια φορά την οποία τις έφαγα χωρίς να φταίω (από παρεξήγηση) και ήμουν και αρκετά μεγάλη.

 

Από τότε οι γονείς μου δεν με ξαναχτυπήσαν

 

Ο άντρας μου, ανήκει στις χειρότερες των περιπτώσεων.Δεν μου έχει μιλήσει ανοιχτά γι αυτόν αλλά κατά καιρούς μου έχει περιγράψει κάποια μεμονωμένα περιστατικά τα οποία με σοκάραν...

 

Έτσι, αν και κάποιες φορές έχει νευριάσει, απλά χτυπάει το χέρι του στον τοίχο, αλλά προς το παρόν δεν του έχει φωνάξει, ή απλώσει χέρι πάνω του.

 

Εγώ επίσης δεν μπορώ να τον δείρω..Μου έχει περάσει κάποιες φορές από το μυαλό, όταν με έχει εκνευρίσει, και ένιωθα και τύψεις μετά, αλλά ακόμα θεωρώ ότι έχω αυτοσυγκράτηση και δεν έχω ξεπεράσει τα όρια μου.

 

Απλά του έχω φωνάξει με αυστηρό τόνο ("μη, κακό αυτό","όχι","τι κάνεις τώρα" και τέτοια). Σκληρά λόγια δεν έχω πει και ελπίζω να μην πω ποτέ...

 

Βέβαια πολλές φορές όταν κοπανιεται επειδή του απαγορεύω κάτι, τον παίρνω και καθόμαστε μαζί και όσο κλαίει, του μιλάω ήρεμα αγνοώντας το κλάμα του μεχρι να σταματήσει. Αυτό δεν ξέρω αν είναι καλό ή όχι..

 

Μερικές φορές νιώθω ότι θα καταλήξω σαν τον σπουργιτοπατέρα του Αρκά στις χαμηλές πτήσεις (με το αντίστοιχο παιδί βέβαια)

[elenik]

Α ρε Demi.

Τα ιδια ακριβως πραγματα ελεγα. Σου ευχομαι να μην βρεθεις ποτε σ αυτην την θεση . Γιατι οταν το εχεις βιωσει, ευτυχως ή δυστυχως ξερεις οτι ειναι σημαδια που δεν φευγουν. Ακομα και με την μια με το που σηκωσω το χερι (το εκανα για να δω ποσο του εμεινε) μαζευεται . Ευχομαι να το ξεχασει