Έχε το νου σου στο παιδί....

[vasdeli]

Έχε το νου σου στο παιδί του Πέτρου Κουμπλή

 

Σκέψου να είσαι η μάνα, που σιδέρωσε με προσοχή τα ρούχα του απ' το προηγούμενο βράδυ, για την πρώτη μέρα στο σχολείο. Εκείνη που πήρε ανήσυχη τηλέφωνο το γιατρό, γιατί το αγοράκι της ανέβασε ξαφνικά πυρετό. Εκείνη που ένα Σάββατο μεσημέρι το καμάρωσε να κάνει ποδήλατο, χωρίς βοηθητικές ρόδες. Εκείνη που το μάλωσε, όταν δεν έφαγε όλο το πιάτο με τις φακές, τη δύναμή του. Σκέψου να είσαι η μάνα. και κάποιος, κάποια μέρα, να σηκώνει κάποιο όπλο και να σκοτώνει το παιδί.

Σκέψου να είσαι η μάνα που έμεινε κρυφά ξάγρυπνη, κοιτώντας το ρολόι με αγωνία. Εκείνη που άκουσε με ανακούφιση την πόρτα και τα βήματά του να το οδηγούν στο εφηβικό δωμάτιο. Εκείνη που άπλωσε όλα τα ρούχα του, έραψε όλα τα κουμπιά του που ξηλώθηκαν. Και κάποια μέρα, κάποια οργή, κάποιο μίσος, κάποια παράνοια να γίνεται κάποια βόμβα και να το σκοτώνει.

Σκέψου να 'σαι η μάνα που ανοίγει το πορτοφόλι της και βλέπει τη φωτογραφία του. Εκείνη που απλώς θέλει ν' ακούσει τη φωνή του στο τηλέφωνο. Εκείνη που κάποτε το γέννησε, αλλά το κουβαλάει μέσα της για πάντα. Η μάνα που κάθε σκέψη της έχει υστερόγραφο το πρόσωπό του. Και κάποια μέρα ξαφνικά, κάποιος του μιλά άσχημα, κάποιος θέλει το κακό του, κάποιος θέλει να το πονέσει. Και το πονά.

Σκέψου να 'σαι η μάνα. Και να τρέμει η ψυχή σου που έφυγε από κοντά σου. Να θέλεις να γίνεις κάθε πέτρα, κάθε μονοπάτι, κάθε δρόμος που θ' ακολουθήσει, για να το προσέχεις. Και κάποια μέρα το παιδί να χάνεται σε κάποια θάλασσα. Κι εσύ να μη ξέρεις τίποτα. Ποιος να σε βρει και ποιος να σου πει για κάποιο σάπιο δουλεμπορικό.

Σκέψου να 'σαι η μάνα που κάθε μέρα ξυπνά με την σκέψη να βρεις φαγητό για το παιδί. Να περπατάς χιλιόμετρα για να βρεις καθαρό νερό. Να παρακαλάς για ένα βρώμικο δολάριο, για να του πάρεις γάλα. Και κάποια μέρα, κάποιος στρατός να το σκοτώνει. Και το παιδί να γίνεται κάποιος αριθμός σε κάποιο δελτίο ειδήσεων, σε κάποια χώρα.

Σκέψου να είσαι η μάνα και να μη μάθεις ποτέ πως την ώρα που ξεψυχούσε, που άφηνε το σώμα του, σ' αυτήν την απειροελάχιστη χαραμάδα του χρόνου, σ' εκείνη την ύστατη στιγμή, σκέφτηκε το πρόσωπό σου.

Σκέψου να σαι η μάνα.

Σκέψου το. Όχι, σκέψου το πραγματικά , μην το προσπεράσεις. Μην πας γρήγορα στην επόμενη γραμμή. Σε παρακαλώ.

Σκέψου το. Γιατί είσαι και είμαι η μάνα. Είσαι και είμαι το παιδί. Είμαστε ο λώρος που μας ενώνει. Όλους μας.

Δε θέλω να πεθάνω για να με αγαπάς. Δε θέλω να γίνω ήρωας για να μ' αγαπάς. Δε θέλω να γίνω κάτι για να μ' αγαπάς. Θέλω. θα 'θελα. να το κάνεις τώρα.

Τώρα που με συναντάς στο δρόμο. Τώρα που δε γνωρίζεις τ' όνομά μου. Τώρα που μου μιλάς. Που με διαβάζεις. Τώρα που ήσουν έτοιμος να μου φωνάξεις, να με χτυπήσεις. Τώρα, που σου μοιάζω αδύναμος. Τώρα που νόμιζες πως ήμουν ξένος. Τώρα.

Τώρα. που ξέρεις πια.

[elisaki]

Να μην ξεχασω να θυμηθω...

οτι ολοι οι ανθρωποι εχουν μια μανα...

οτι ολοι οι ανθρωποι ειναι ισοι...

αρα...

οτι οταν χανεται μια ανθρωπινη ζωη καποια μανα κλαιει

κ αυτη η μανα θα μπορουσα να ημουν εγω...

[small bart]

Πολυ ωραιο Βικακι μου!

[ΑΝΝΑ4]

τι ομορφο..........σε ευχαριστουμε....

[stellaTD]

ουφ αγχωθηκα!!

[ARNIKOL]

Δε μου έφταναν οι όποιες φοβίες μου, μου δημιουργήθηκαν κι άλλες...

[AZIA]

Σκέψου να είσαι η μάνα και να μη μάθεις ποτέ πως την ώρα που ξεψυχούσε, που άφηνε το σώμα του, σ' αυτήν την απειροελάχιστη χαραμάδα του χρόνου, σ' εκείνη την ύστατη στιγμή, σκέφτηκε το πρόσωπό σου.

 

Απλα εξαιρετικο...

 

Το συγκεκριμενο δε σημειο με κανει και ανατριχιαζω, θελω να βαλω τα κλαμματα, με συγκινει απιστευτα. Θα το θυμαμαι παντα....

 

 

Αφιερωμενο σε ολα τα παιδακι που εχουν φυγει....

[DALIA]

....δε νομίζω ότι έχω κάποιο σχόλιο.

.....κουράγιο ( που για'μένα δεν υπάρχει ) στις μάνες που έχουν χάσει παιδιά...αυτές μόνο ξέρουν..

[tentzeris]

Κλαίω και ανατριχιάζω. Δεν έχω λόγια.

[eleanax]

σας παρακαλώ, μην το ισοπεδώσετε κι αυτό το θέμα, πέρα από τις πολιτικές μας απόψεις είμαστε πάνω από όλα άνθρωποι, έχει σημασία ποιος το έγραψε, ή ποια κοπέλα το έβαλε? η αδικία, η βία, ο πόλεμος, η φτωχειά αφορούν όλους μας, και όταν γίνεσαι μάνα το μόνο που θέλεις είναι να εξαλειφθούν όλα αυτά γιατί είναι εν δυνάμει κίνδυνοι για το παιδί σου

[anastasiaspil]

Ο πόνος για τη μάνα που χάνει το παιδί της είναι ίδιος είτε είναι ευρωπαίοι είτε αφρικανοί είτε αμερικανοί είτε ασιάτες. Το ίδιο πονάνε όλες οι μανάδες του κόσμου και όποια είναι μανούλα μέσα στο forum καταλαβαίνει

[angelino77]

Κλαίω και ανατριχιάζω. Δεν έχω λόγια.

 

 

τα ίδια.......

πολύ ωραίο κείμενο.....

[kiknaki]

vasdeli,

 

με αυτά που έγραψες μίλησες κατευθείαν στην καρδιά!

[angelino77]

Δεν ξέρω πόσες φορές το έχω διαβάσει από χτες το βράδυ........

Προσωπικά σ'ευχαριστώ vasdeli που το μοιράστηκες μαζί μας.

[vasdeli]

αντε τις ξεσηκωσες τις κοπελες βασδελακι μου.......πολυ ωραιο κειμενο!!!!!!!!!!!!φιλια σε ολους σας

 

Πίστεψέ με...

Δεν ήταν αυτή η πρόθεσή μου...

Είδα ένα κείμενο το οποίο με συγκίνησε, όπως και κάθε μάνα-θέλω να πιστεύω- και θέλησα να το μοιραστώ...

 

Ετσι απλά, χωρίς υπονοούμενα και σκοπιμότητες. Ούτε και θέλησα να κάνω δικά μου τα λεγόμενα, γι' αυτό άλλωστε και παρέθεσα το όνομα του συγγραφέα.

[viki 1]

συγκινητικότατο!

Δεν μπορώ να πιστέψω πως μπορεί να υπάρχει καρδιά που δεν θα την άγγιζε...

[ζώπυρον]

Δεν με νοιάζει ποιός το έγραψε και γιατί το έγραψε...

 

Το κείμενο είναι συγκονιστικό!

 

Κοινός παρανομαστής είναι η μάνα και η απώλεια...

 

Όλα τα υπόλοιπα...