ΕΠΙΛΕΚΤΙΚΗ ΜΕΙΩΣΗ ΚΑΙ ΑΙΜΟΡΡΑΓΙΑ

[ΑΝΝΑ4]

κοιτα ολοι οι αντρες σε αυτην την φαση προσπαθουν να μας κανουν να νιωσουμε καλυτερα κ ετσι μοιαζουν σαν να ειναι δυνατοι...ομως πονανε,κ πονανε βουβα κ αυτο ειναι δυσκολο...

σου ειπα κλαψε,μα μην νιωθεις οτι κανει κατι περιεργο,ειναι τοσο νωρις...ακομα καλα καλα δεν εχει περασει ουτε βδομαδα...

[emendrin]

Προβατακι μου , ειναι ξεκαθαρο ποσο πολυ σε αγαπαει ο αντρουλης σου!!

Την δυναμη την παιρνει απο την αγαπη σας.Μην το κανεις αυτο στον ευατο σου,μην σκεφτεσαι ετσι αρνητικα και για τον αντρα σου.Γιατι πρεπει να κουραστει δηλαδη??

Μην βασανιζεις με προσθετα προβληματα τον εαυτο σου γιατι πολυ απλα δεν υπαρχουν....μην τα δημιουργεις εσυ.Προσπαθησε να ζησεις μονο το πενθος των αγγελων σου και τιποτα αλλο.Ο αντρας σου οπως μας ειπες ηταν διπλα σου και φανηκε τοσο δυνατος γιατι να κουραστει τωρα??

Κριμα ειναι να σκεφτεσαι ετσι....Παρε λίγη δυναμη απο αυτη που σου δινει και συνεχιστε πιασμενοι χερι-χερι την πορεια σας!!

[προβατάκι]

Xenia μου σ΄ευχαριστώ, αλλά αλήθεια δεν έχω άλλη δύναμη μέσα μου. Δεν ξέρω αν είναι νωρίς αλλά νομίζω ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω. Χθες βγήκα μια μικρή βόλτα το πρωί με μια από τις πιο καλές μου φίλες, καταλήξαμε να κλαίμε μαζίαλλά μου έκανε καλό. Έξω ήταν καλύτερα από ό,τι στο σπίτι αλλά δεν μπορώ να το κάνω κάθε μέρα. Δεν έχω ακόμα τη δύναμη και έτσι κι αλλιώς όλοι πάνε δουλειά.

Η αιμοσφαιρίνη μου έπεσε μετά τη γέννα στο 9 και στο τσακ γλύτωσα την μετάγγιση, αλλά για το λόγο αυτό ακόμα είμαι αδύναμη, δεν μπορώ ακόμα να οδηγήσω, ζαλίζομαι, να σταθώ πολύ ώρα όρθια...

Δεν έχω φτάσει ακόμα στο στάδιο του θυμού και με φοβίζει το πόσα στάδια έχω ακόμα μπροστά μου για να το ξεπεράσω.

[FDP]

...δεν θα κουραστεί κορίτσι μου...δεν μπορεί κανένας να απαιτήσει απο σένα να είσαι χαμογελαστή,δεν γίνετε...όλοι θα σου δώσουν χρόνο,ο καθένας μας θέλει τον δικό του...μια σύμβουλή όμως...πάλεψε να μη χάσεις τον εαυτό σου...το να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν είναι μεγάλη ευλογία...όταν με το καλό θα είσαι έτοιμη για το "παρακάτω" βήμα-και εννοώ θα έχεις ηρεμίσει,θα αρχίσεις να μιλάς,να γελάς-να ξέρεις οτι θα κάνεις πολύ κόσμο ξανά ευτυχισμένο...είμαστε κι εμείς μέσα σε αυτούς...

ΑΝΝΑ4 πολύ μου αρέσει ο αισιοδοξία σου...πολύ-πολύ!!!!

[ΑΝΝΑ4]

Marchalina μου τώρα μπορώ να καταλάβω ακριβώς πώς θα ένιωσες όταν άκουσες τον αδερφό σου να μιλάει έτσι...:cry: Δεν σου κρύβω όμως ότι όπως λέω και πιο πάνω, κι εμένα μου πέρασε από το μυαλό η σκέψη αυτή όταν άρχισε η διαρροή και ο γιατρός μας έβαλε στο τραπέζι και το ενδεχόμενο της διακοπής ακριβώς για να μην γεννηθούν τα μωράκια με πρόβλημα.

Κι αυτή η σκέψη με βασανίζει μέχρι και σήμερα και πιστεύω για πάντα. Νιώθω αβάσταχτες τύψεις που σκέφτηκα έτσι, κι ας μην το αποφασίσαμε τελικά, κι όμως μου είχε περάσει από το μυαλό Ο άντρας μου ποτέ δεν σκέφτηκε έτσι, ίσως γι αυτό να είναι και πιο ήρεμος. Εγώ δεν μπορώ να με συγχωρήσω... Η δουλειά μου ήταν να τα φέρω στον κόσμο και όχι μόνο δεν τα κατάφερα αλλά μου πέρασε και από το μυαλό να σταματήσω πριν γίνουν όλα χειρότερα.

Σε ποια βδομάδα ήταν το κοριτσάκι σου;

Το μόνο που με παρηγορεί πλέον ελάχιστα είναι ότι με την μόλυνση δεν υπήρχε ελπίδα, δεν μπορούσαμε να κάνουμε τίποτα άλλο, η φύση πήρε μόνη της τον δρόμο της χωρίς να χρειαστεί να επέμβουμε...

Σκέφτομαι αν κάναμε καισαρική τί θα γινόταν αλλά ο γιατρός λέει ότι το αποτέλεσμα για τα μωράκια μου θα ήταν το ίδιο από τη στιγμή που υπήρχε μόλυνση στους σάκους

Νομίζω δεν θα συγχωρήσω ποτέ τον εαυτό μου, για κάθε φορά που κουραζόμουν από την κατάσταση, για κάθε φορά που έκλαιγα ότι δεν άντεχα άλλο, για κάθε φορά που σκέφτηκα ότι θέλω να κλείσω τα μάτια και να ξυπνήσω 32 εβδομάδων

 

θα γινω κουραστικη αλλα θα το ξαναπω,τα ιδια νιωσαμε ολες,δεν εχει νοημα να σου πουμε μην το κανεις γιατι ετσι ακριβως βιωσαμε ολες τον πονο...

και ειδικα οι τυψεις κ το τι θα μπορουσα να κανω καλυτερα ειναι κατι που ακομα ψιλουπαρχει...

εδω ρε συ(σορρυ για το ρε!!!) ακομα κ τωρα λεω οταν μεινω εγκυος μολις κλεισω τις 24βδομαδες θα κανω το πρωτο παρτυ,μετα στις 28 κ ο μεγαλος χαμος με σαμπανιες κ ετσι θα ειναι στις 32!!!!φαντασου να χαιρομαι να κλεινω τον 6και τον 7.......αλλα ετσι ειναι,οποιος καει απο τον χυλο φυσαει κ το γιαουρτι!!

[markar]

Κορίτσια σήμερα θα ήμασταν ακριβώς 27 εβδομάδων και θα ελπίζαμε όλο και περισσότερο. Αν δεν είχε γίνει μόλυνση και δεν είχαν σπάσει τα νερά

Το είπα στον άντρα μου το πρωί και μου είπε, μην σκέφτεσαι έτσι, τελείωσε, πρέπει να το ξεχάσουμε. Αρχίζω να νιώθω τρελή που κλαίω τόσο. Ο άντρας μου ήταν κοντά μου κάθε μα κάθε στιγμή, κοιμόταν μαζί μου πολλές φορές στο νοσοκομείο και ήταν πάντα κάθετος σε κάθε συζήτηση για διακοπή, ενώ εμένα, σας το είχα πει, όταν μας το έβαλε ως ενδεχόμενο ο γιατρός, μου πέρασε από το μυαλό, κι ας μην το κάναμε ποτέ.

Πώς μπορεί τώρα και προχωράει τόσο γρήγορα;;; Ξέρω ότι πονάει πολύ, δεν πολυμιλάει γενικά όταν δεν είναι καλά, αυτός είναι ο τρόπος του να αντιμετωπίζει τα πράγματα αλλά πού βρίσκει αυτή τη δύναμη;;; μου λέει ότι τώρα προτεραιότητά του είμαι εγώ, να μην πάθω τίποτα, αλλά νιώθω ότι βάζω σε κίνδυνο την ισορροπία μας που εγώ πενθώ κι εκείνος προχωράει. Δεν με πιέζει καθόλου, ίσα ίσα που μου λέει κλάψε όσο θες, σιγά σιγά θα προχωρήσουμε, αλλά και πάλι, φοβάμαι μήπως κουραστεί...

 

Καλό μου προβατάκι, μέσα στην ατυχία σου, κοίτα τη μεγάλη σου τύχη. Εχεις γύρω σου ανθρώπους που σε αγαπάνε και σου συμπαραστέκονται όπως μπορούν. Δεν έχει σημασία αν ο τρόπος τους μπορεί να σου φανεί λάθος, εκείνοι όμως προσπαθούνε. Ο άντρας σου πρέπει να είναι εξαιρετικός άνθρωπος απο αυτά που γράφεις και να ξέρεις πως αυτό είναι το πιο σημαντικό απ' όλα. Αξίζει όταν θα είσαι κι εσύ έτοιμη να ξαναπροσπαθήσετε μαζί. Συγχώρεσέ με που επιμένω αλλά το θεωρώ απαραίτητο μόλις λίγο συνέλθεις να φύγετε μακριά σα ζευγάρι (όπου μπορείτε για λίγο καιρό) και να ξεκουραστείτε. Εν τω μεταξύ να συμβουλευτείς οπωσδήποτε έναν ψυχολόγο. Δεν ξέρεις πόσο μπορεί να σε βοηθήσει. Και μόνο μία κουβέντα μαζί του θα σου αλλάξει τη διάθεση. Ακόμη και μία αγωγή για κάποιον καιρό αν χρειαστεί να ακολουθήσεις. Δε χρειάζεται να έχουμε ταμπού και να υποφέρουμε το 2011. υπάρχουν λύσεις για όλα. Και για να βοηθηθείς με τις ορμονικές διαταραχές που όπως όλοι γνωρίζουμε είναι αναπόφευκτες. Για μένα, μην το καθυστερείς άλλο, ήδη θα έπρεπε να έχεις απευθυνθεί σε ειδικό. Εμείς δυστυχώς δε μπορούμε να βοηθήσουμε όσο θα θέλαμε, ίσως σε ξαλαφρώνει λίγο να μας μιλάς αλλά αλλού πρέπει να ζητήσεις την ουσιαστική βοήθεια. Για να γίνεις όσο το δυνατόν καλύτερα και όσο τον δυνατόν γρηγορότερα. Η Εκκλησία θα παίξει και αυτή το ρόλο της, με τον καιρό θα επανέλθει η πίστη σου, μη ζορίζεις τώρα τον εαυτό σου. Σίγουρα αυτό που σου συνέβη δεν είναι θέλημα Θεού, απλά ατυχία, όπως αυτές που συμβαίνουν σε όλες μας. Θέλημα όμως Θεού μπορεί να είναι το να γεννήσεις κάποια στιγμή υγιή παιδιά και όχι κάποια που μπορεί να είχαν αργότερα προβλήματα, μέσα σε θερμοκοιτίδες ή σοβαρές μολύνσεις και να υποφέρεις πολύ περισσότερο αργότερα.

Κουράγιο, φίλη μου και να ξέρεις: θα έρθουν πολύ ωραιότερες μέρες, βοηθησε τον εαυτό σου και σύντομα (εδώ θα είμαστε και θα μας τα λές) τα όνειρά σου θα γίνουν πραγματικότητα!

[ΑΝΝΑ4]

...δεν θα κουραστεί κορίτσι μου...δεν μπορεί κανένας να απαιτήσει απο σένα να είσαι χαμογελαστή,δεν γίνετε...όλοι θα σου δώσουν χρόνο,ο καθένας μας θέλει τον δικό του...μια σύμβουλή όμως...πάλεψε να μη χάσεις τον εαυτό σου...το να έχεις δίπλα σου ανθρώπους που σε αγαπούν είναι μεγάλη ευλογία...όταν με το καλό θα είσαι έτοιμη για το "παρακάτω" βήμα-και εννοώ θα έχεις ηρεμίσει,θα αρχίσεις να μιλάς,να γελάς-να ξέρεις οτι θα κάνεις πολύ κόσμο ξανά ευτυχισμένο...είμαστε κι εμείς μέσα σε αυτούς...

ΑΝΝΑ4 πολύ μου αρέσει ο αισιοδοξία σου...πολύ-πολύ!!!!

 

οταν περνας απο τα δυσκολα μια βολτα τοτε ολα ειναι τοσο ευκολα...πλεον εχω γινει χαζοχαρουμενο που γελα με οτι χαζο μπορειτε να φανταστειτε!!!!!!!!!!

[προβατάκι]

Άννα και emedrin έχετε δίκαιο, απλώς πονάω πολύ και όλα στο μυαλό μου είναι θολά. Πάντα έβρισκα δύναμη και τώρα φοβάμαι ότι τους απογοητεύω όλους.. Δεν ξέρω αλήθεια γιατί το σκέφτομαι αφού στην πραγματικότητα νομίζω ότι δεν με νοιάζει, θέλω απλώς να με αφήσουν ήσυχη να κλάψω για όσο θέλω.

Χθες η μαμά μου προσπαθούσε να με πείσει ότι ήταν αποβολή, προφανώς γιατί πίστευε ότι έτσι θα με βοηθήσει, να σκεφτώ ότι δεν γέννησα και τα έχασα αλλά ότι ήταν απλώς αποβολή.

Πώς ήταν αποβολή ρε κορίτσια;;; Δηλαδή δύο βδομάδες πιο μετα να ήμαστε, στις 28, που τα μωρά έχουν πια πολλές ελπίδες, πάλι αποβολή το λες να γεννήσεις;;;

[ΑΝΝΑ4]

Άννα και emedrin έχετε δίκαιο, απλώς πονάω πολύ και όλα στο μυαλό μου είναι θολά. Πάντα έβρισκα δύναμη και τώρα φοβάμαι ότι τους απογοητεύω όλους.. Δεν ξέρω αλήθεια γιατί το σκέφτομαι αφού στην πραγματικότητα νομίζω ότι δεν με νοιάζει, θέλω απλώς να με αφήσουν ήσυχη να κλάψω για όσο θέλω.

Χθες η μαμά μου προσπαθούσε να με πείσει ότι ήταν αποβολή, προφανώς γιατί πίστευε ότι έτσι θα με βοηθήσει, να σκεφτώ ότι δεν γέννησα και τα έχασα αλλά ότι ήταν απλώς αποβολή.

Πώς ήταν αποβολή ρε κορίτσια;;; Δηλαδή δύο βδομάδες πιο μετα να ήμαστε, στις 28, που τα μωρά έχουν πια πολλές ελπίδες, πάλι αποβολή το λες να γεννήσεις;;;

 

ασε ρε καλο μου την μανουλα σου να το βλεπει οπως θελει,κ αυτη παρηγορια ψαχνει...εσυ ξερεις οτι ηταν γεννα,και ως γεννα κ μετα απωλεια κ μετα μανουλα χωρις μωρα ετσι το περνας...κ ετσι ειναι..αρα μην φοβασαι,δεν τρελλαινεσαι απλα πονα με ενα νεο τροπο που δεν ξεραμε οτι υπαρχει...

[xenia:-)]

Xenia μου σ΄ευχαριστώ, αλλά αλήθεια δεν έχω άλλη δύναμη μέσα μου. Δεν ξέρω αν είναι νωρίς αλλά νομίζω ότι δεν μπορώ να το αντιμετωπίσω. Χθες βγήκα μια μικρή βόλτα το πρωί με μια από τις πιο καλές μου φίλες, καταλήξαμε να κλαίμε μαζίαλλά μου έκανε καλό. Έξω ήταν καλύτερα από ό,τι στο σπίτι αλλά δεν μπορώ να το κάνω κάθε μέρα. Δεν έχω ακόμα τη δύναμη και έτσι κι αλλιώς όλοι πάνε δουλειά.

Η αιμοσφαιρίνη μου έπεσε μετά τη γέννα στο 9 και στο τσακ γλύτωσα την μετάγγιση, αλλά για το λόγο αυτό ακόμα είμαι αδύναμη, δεν μπορώ ακόμα να οδηγήσω, ζαλίζομαι, να σταθώ πολύ ώρα όρθια...

Δεν έχω φτάσει ακόμα στο στάδιο του θυμού και με φοβίζει το πόσα στάδια έχω ακόμα μπροστά μου για να το ξεπεράσω.

 

 

ο καθενας το αντιμετωπιζει αλλιως.

το μονο που θα σου πω ειναι οτι εχεις τρελη δυναμη μεσα σου.......θα με θυμηθεις αργοτερα..

να γραφεις συχνα για οτιδηποτε σε απασχολει και σε ενοχλει............και αυτο κανει καλο....να ξερεις οτι εχεις καποιον να μιλας

 

 

θα γινω κουραστικη αλλα θα το ξαναπω,τα ιδια νιωσαμε ολες,δεν εχει νοημα να σου πουμε μην το κανεις γιατι ετσι ακριβως βιωσαμε ολες τον πονο...

και ειδικα οι τυψεις κ το τι θα μπορουσα να κανω καλυτερα ειναι κατι που ακομα ψιλουπαρχει...

εδω ρε συ(σορρυ για το ρε!!!) ακομα κ τωρα λεω οταν μεινω εγκυος μολις κλεισω τις 24βδομαδες θα κανω το πρωτο παρτυ,μετα στις 28 κ ο μεγαλος χαμος με σαμπανιες κ ετσι θα ειναι στις 32!!!!φαντασου να χαιρομαι να κλεινω τον 6και τον 7.......αλλα ετσι ειναι,οποιος καει απο τον χυλο φυσαει κ το γιαουρτι!!

 

εγω θα πανηγυρισω μολις γεννησω και το ακουσω να κλαιει............

[προβατάκι]

Σας ευχαριστώ όλες σας. Ώρες ώρες νιώθω μέσα μου ότι θα βρω και πάλι την αισιοδοξία μου, τότε νιώθω πιο ήρεμη να αντιμετωπίσω τα πράγματα. Απλώς είναι νωρίς όπως λέει και η Άννα, ούτε βδομάδα δεν πέρασε.

Όσο για τον ψυχολόγο δεν είναι θέμα ταμπού, πιστεύω πολύ στη δουλειά τους και έχω ασχοληθεί πολύ με την ψυχολογία στις σπουδές μου. Αυτό που έμαθα είναι ότι κανείς δεν μπορεί να σε βοηθήσει εκτός από εσένα. Ξαναλέω ότι δεν απαξιώ το έργο τους, ίσα ίσα το πιστεύω βαθιά. Αλλά οι ψυχολόγοι, (όχι οι ψυχίατροι) απλώς σε μαθαίνουν πώς να έχεις άμυνες, πώς να βλέπεις τον κόσμο από διαφορετικές γωνίες κάθε φορά ανάλογα με τις καταστάσεις ώστε να μην σε παίρνει για πολύ από κάτω. Ουσιαστικά σου μαθαίνουν ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε την πορεία του ανέμου, μπορούμε όμως να ρυθμίσουμε αναλόγως τα πανιά μας.

Το πιστεύω απόλυτα αυτό, γι αυτό άλλωστε και πιστεύω στο έργο τους. Πάντα με βάση αυτό προσπαθώ να ζω και ελπίζω ότι και αυτή τη φορά, στο τέλος θα τα καταφέρω. Απλώς είναι πολύ νωρίς, πολύ πολύ νωρίς, ο πόνος αυτός είναι βαθύετρος από κάθε άλλο, ακόμα δεν μπορώ να ρυθμίσω τα πανιά μου

όσο για το ορμονικό, αυτό ναι, το φοβάμαι πολύ... Με αυτό δεν παίζουνε και καμιά φιλοσοφία δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Εκεί χρειάζεται άλλου είδους βοήθεια. Ελπίζω να τα καταφέρω πριν φτάσω εκεί. Τα φοβάμαι όλα αυτά, μήπως μετά σου δημιουργούν εξάρτηση.

[ΑΝΝΑ4]

ο καθενας το αντιμετωπιζει αλλιως.

το μονο που θα σου πω ειναι οτι εχεις τρελη δυναμη μεσα σου.......θα με θυμηθεις αργοτερα..

να γραφεις συχνα για οτιδηποτε σε απασχολει και σε ενοχλει............και αυτο κανει καλο....να ξερεις οτι εχεις καποιον να μιλας

 

 

 

 

εγω θα πανηγυρισω μολις γεννησω και το ακουσω να κλαιει............

 

καλα αυτο ξαναπεστο!!!!!!!!!!!!αλλα νομιζω μολις το δω να κλαιει αν δεν λυποθυμησω πρωτα σιγουρα θα ειμαι σαν ζομπι!!!δεν ειμαι εδω λεμε,ειμαι σε αλλον πλανητη.............ε κατι τετοιο!!!!

[*tingerbell*]

καλημερα στο προβατακι αλλα και σε ολα τα κοριτσια μαχητριες!

χαιρομαι που μαζευτηκατε ολες μαζι με στοχο να δυναμωσει το προβατακι και ολες μαζι ενωσατε το πονο σας...πονο που ομως περναει οπως καταλαβα και τη θεση του παιρνει μια γλυκια προσμονη για το δωρο της ζωης!

σας ευχομαι,σε ολες, ποτε μα ποτε ξανα να μη βιωσετε κατι ασχημο.ουτε εσεις ουτε καμια κοπελα ξανα!να γεμισουν συντομα οι κοιλιτσες σας και λιγο αργοτερα να γεμισουν και οι αγκαλιες σας με ομορφα,ροδαλα και ζουλιχτερα μωρακια!και να ειστε σιγουρες οτι ετσι θα γινει!

σας γλυκοφιλω μια μια,να ειστε παντα καλα για τα μαθηματα ζωης που μας δινετε!

[zouzounel]

Χθες η μαμά μου προσπαθούσε να με πείσει ότι ήταν αποβολή, προφανώς γιατί πίστευε ότι έτσι θα με βοηθήσει, να σκεφτώ ότι δεν γέννησα και τα έχασα αλλά ότι ήταν απλώς αποβολή.

Πώς ήταν αποβολή ρε κορίτσια;;; Δηλαδή δύο βδομάδες πιο μετα να ήμαστε, στις 28, που τα μωρά έχουν πια πολλές ελπίδες, πάλι αποβολή το λες να γεννήσεις;;;

 

μπορεί αυτον τον τρόπο να βρηκε για να ξεγελάει τον πόνο της

εχασε τα εγγόνια της και βλεπει την κόρη της να υποφέρει

μην την παρεξηγεις

 

βρες εναν τροπο να απασχολείς το μυαλό σου, κλαψε, θρήνησε, αλλά μη μείνεις βυθισμένη... εισαι δυνατή, μπορείς να το αντιμετωπίσεις

[xenia:-)]

καλα αυτο ξαναπεστο!!!!!!!!!!!!αλλα νομιζω μολις το δω να κλαιει αν δεν λυποθυμησω πρωτα σιγουρα θα ειμαι σαν ζομπι!!!δεν ειμαι εδω λεμε,ειμαι σε αλλον πλανητη.............ε κατι τετοιο!!!!

 

σιγα μην λιποθυμησεις.......εκεινη την στιγμη θα πεταξεις!!!!!

[marchalina]

Καλησπερα κοριτσια!

Προβατακι μου η μικρουλα μου γεννηθηκε 27+5 και 920 γραμμαρια Προλαβαμε μια ενεση κορτιζονης για τα πνευμονια Εζησε 50 μερες σσστην μενν παιδων Την 9 η μερα και ενω ειχε γλυτωσει αιματωματα επαθε ενδονοκομειακη λοιμωξη Σηψαιμια (μυκητες στο αιμα) Δεν μπορουσαν να εντοπισουν τον μυκητα Τελικα τον εντοπισαν την 40η μερα Αλλα οι αντιβιωσεις δεν εκαναν τιποτα Συμφωνησαμε να παρει αντιβιωση για ενηλικες Και να εγινε το θαυμα!! Η καλλιεργεια αρνητικη

Ηταν 18 Ιουνιου 2007 και βλεπαμε το τελευταιο επισοδειο του "παρα πεντε" οταν χτυπησε το τηλεφωνο Προβλημα στο εντερο ..και θα δουμε ελατε αυριο Εφυγα μονη μου απο το σπιτι ,2 ωρες με λεωφορεια ως το Παιδων Πριν κατεβω απο το λεωφορειο ο αντρας μου στο κινητο (τον πηραν στο σπιτι να ενημερωσουν οτι επιδεινωθηκε η κατασταση) Εκλαιγα ανεβαινοντας τα σκαλια Νεκρωτικη εντεροκολιτιδα και αν ζησει.. χωρις εντερο (εκτεταμενη ζημια) Το θεμα ομως ηταν οτι δεν ειχε ουρησει καθολου και τα επιπεδα του καλιου ηταν πολυ υψηλα και θα πεθαινε απο ανακοπη

Ενας γιατρος μου λεει "τωρα ο Θεος" "ποιος Θεος του απαντησα..δεν υπαρχει"

Την ειχαν βαλει σε αλλη θερμοκοιτιδα και της χορηγουσαν αδρεναλινη(αν θυμαμαι καλα) γιατι εκανε βραδυκαρδιες συνεχεια

Την αεροβαφτισανε

Τοτε Προβατακι μου ηθελα να χυμηξω να τραβηξω οολα τα σωληνακια και να την αφησω να ξεκουραστει." Ποσο μπορει να κρατησει ακομα ωσπου να φυγει" ρωτησαμε "Μπορει και δυο και τρεις μερες και παραπανω" ειπαν. Την πηραμε αγκαλια για πρωτη και τελευταια φορα και μετα προσευχομουνα να πεθανει το συντομοτερο Μετα απο 3 ωρες εφυγε το αγγελουδι μου 19-6-2007

Τον πρωτο χρονο περασα στο "γυψο" Μετα σιγα σιγα βρηκα τις ισορροπιες μου, βγηκα πολυ, διασκεδασα περισσοτερο, και αποφασισα να προσπαθησω για αλλο μωρακι

3 χρονια μετα στις 27-6-10 εφερα στον κοσμο ενα τελειομηνο κοριτσακι ,και ολα εχουν γλυκανει μεσα μου

Κοριτσια πειτε τις δικες σας ιστοριες

[FDP]

:sad:αχ Θεέ μου..τι έζησες κι εσύ...λυπάμαι......:sad:

[xenia:-)]

marchalina λυπαμαι παρα πολυ..........

να σου ζησει η μπουμπου σου και να ειναι παντα γερη και δυνατη!!!

[marchalina]

Re koritsia να σας πω την αληθεια...εγω οταν τη γεννησα ηξερα οτι ζουσε ..εστω στην εντατικη ..ειχα μια ελπιδα οτι θα παει καλα σε ολη τη λοχεια μου

Αυτο που τραβας τωρα προβατακι και οσες το περασατε..δηλαδη πριν γεννησεις να ξερεις οτι ειναι νεκρο ή οτι θα πεθανει αμεσως μετα τη γεννα με ανατριχιαζει πραγματικα Γειωνεσαι αποτομα Το στηθος βγαζει γαλα για το μωρο , τα μωρα ..που δεν υπαρχουν πια

Το βρισκω απιστευτα σκληρο

τουλαχιστον στη δικη μου περιπτωση ειχα το χρονο να συμφιλιωθω με την ιδεα οτι ισως τη χασω Γυρισα στο σπιτι και ελπιζα οτι καποτε θα ερθει και εκεινη

Αχ προβατακι γραφω με σκοπο να σε στηριξω και εχω γινει μουσκεμα απο τα δακρυα..θα θελα να σε παρω αγκαλιτσα να κλαψουμε μαζι

[ΑΝΝΑ4]

marchalina να εισαι καλα κοριτσι μου να χαιρεσαι την μικρη σου,το αγγελακι σου σας προσεχει απο ψηλα...

η δικια μου ιστορια....

ειχα μια δυσκολη εγκυμοσυνη με συνεχες αιμα,καθε 15μερες εβλεπα κοκκινο...εκει που ελεγα ολα καλα εκει παλι απο την αρχη....

φτασαμε ετσι στην 23εβδομαδα,εκανα τον μεγαλο υπερ κ ηταν ολα καλα,το καλυτερο δωρο για τον αντρουλη μου μιας κ ειχε τα γεννεθλια του..και ειπαμε ε ναι λοιπον θα γινουμε γονεις...επειδη ειχα κ συσπασεις αρχισα τα γιουτοπαρ κ λεγαμε ολα θα πανε καλα...2μερες μετα ξημερωματα σπασαν τα νερα,τα εχασα...τα χασαμε...ηρθε ασθενοφορο,με πηγαν στο νοσοκομειο κ 3:15 γεννησα...χωρις επισκλ,χωρις ανασα...ενα μωρακι μολις 450γρ....εκεινη την στιγμη ειπα απλα αντιο,εκλεισα τα ματια κ υστερα ξυπνησα στο δωματιο...κενο...παντου κενο...η κορη μου,το μικρο μου πλασματακι γεννηθηκε μια μερα πριν τα δικα μου γεννεθλια...το δωρο αυτην την φορα δεν ηταν καλο...

το βραδυ της ιδιας μερας εμαθα οτι ζει...και οτι ειναι στην εντατικη...δεν πηγα,ουτε την αλλη μερα...πηγα στις 3μερες και ειδα το πιο μικρο,το πιο ζωηρο αλλα κ το ομορφοτερο πλασμα που εχω δει ποτε στην ζωη μου....

η μικρη μας αντεξε 15μερες,κ αυτο απο μονο του ηταν ενα θαυμα...τελικα δεν αντεξε...αυτα τα καλωδια,αυτοι οι ηχοι,καμπανακια της εντατικης δεν προκετε ποτε να φυγουν απο το μυαλλο μου....

τελικα στις 15μερες,στην γιορτη της γιαγια της,εφυγε...εγινε κ σε εμας αυτο το τηλ...και εκει αρχισα να τα χανω...μπορει να ελεγα οτι δεν θα τα καταφερει ομως η ελπιδα μεσα μου δεν ειχε ακομα πεθανει...

και απο εκει ακουλουθησαν ολα...το κουτακι με την μικρη...η κηδεια...το αντιο...

τωρα πια κλεισαμε ενα χρονο,τωρα ειμαι ηρεμη....την σκεφτομαι ως το μικρο μου αγγελακι που ειναι στον ουρανο κ μπορω να του ζηταω να μας προσεχει κ αυτο με κανει να χαμογελω...

τωρα ξανα μπηκα στον αγωνα της προσπαθειας να πιασουμε ενα νεο θαυματακι,τωρα ειμαι αισιοδοξη,τωρα βλεπω πως η ζωη ειναι ομορφη και μονο που την ζουμε...τωρα ειμαι καλα κ απαιτω τα καλυτερα να ερθουν....

[xenia:-)]

Εγω απ'την αλλη θα ηθελα να ειχα προλαβει να την γνωρισω εστω και για λιγο........κι εμενα μπεμπουλα ηταν...αιφνιδιος ενδομητριος θανατος.....στις 27 εβδ.

[ΑΝΝΑ4]

Re koritsia να σας πω την αληθεια...εγω οταν τη γεννησα ηξερα οτι ζουσε ..εστω στην εντατικη ..ειχα μια ελπιδα οτι θα παει καλα σε ολη τη λοχεια μου

Αυτο που τραβας τωρα προβατακι και οσες το περασατε..δηλαδη πριν γεννησεις να ξερεις οτι ειναι νεκρο ή οτι θα πεθανει αμεσως μετα τη γεννα με ανατριχιαζει πραγματικα Γειωνεσαι αποτομα Το στηθος βγαζει γαλα για το μωρο , τα μωρα ..που δεν υπαρχουν πια

Το βρισκω απιστευτα σκληρο

τουλαχιστον στη δικη μου περιπτωση ειχα το χρονο να συμφιλιωθω με την ιδεα οτι ισως τη χασω Γυρισα στο σπιτι και ελπιζα οτι καποτε θα ερθει και εκεινη

Αχ προβατακι γραφω με σκοπο να σε στηριξω και εχω γινει μουσκεμα απο τα δακρυα..θα θελα να σε παρω αγκαλιτσα να κλαψουμε μαζι

 

αχ αυτο με το γαλα..επειδη ηταν τοση προωρη η δικια μου οι γιατροι μου εδωσαν χαπι...οταν μιλησα με τους νεογνολ κ ειδαν οτι αντεχε την τριτη μερα μου ειπαν να το επαναφερω...οπως κ εκανα...μαζευα γαλα καθε 3ωρες...τελικα χωρις νοημα κ αυτο αφου η μικρη δεν μπορεσε ουτε το γαλα μου να πιει...

[marchalina]

Αννα4 τοσο μικρουλα πώς αντεξε τοσες μερες!!! Μεγαλο αστερι!

Ολα καλα θα πανε την επομενη φορα

Χενια μου ....:cry::cry:

[ΑΝΝΑ4]

Αννα4 τοσο μικρουλα πώς αντεξε τοσες μερες!!! Μεγαλο αστερι!

Ολα καλα θα πανε την επομενη φορα

Χενια μου ....:cry::cry:

 

μεγαλο αστερι δεν λες τιποτα...σε ευχαριστω!!!

μπορω να σε ρωτησω γιατι γεννησες προωρα?

[marchalina]

μεγαλο αστερι δεν λες τιποτα...σε ευχαριστω!!!

μπορω να σε ρωτησω γιατι γεννησες προωρα?

Πολλες καταχρησεις μεχρι την 16η εβδομαδα(τοτε εμαθα οτι ειμαι εγκυος)

Ληψη mitrotan την14 εβδομαδ-16η εβδομαδα

Διαφραγμα στη μητρα (το οποιο αφαιρεσα)

Ουρολοιμωξη την 24η εβδομαδα