Είναι δύσκολος ο θηλασμός τελικά;

[Rea_1971]

Αποφάσισα να γράψω αυτό το θέμα, αφού πέρασε αρκετό διάστημα από τότε που θήλασα πρώτη φορά στη ζωή μου, και αφού είδα πολλές κοπέλες να παίρνουν θέση ότι ο θηλασμός είναι δύσκολος στην αρχή.

Θυμάμαι πολλά πράγματα από τις πρώτες 40 ημέρες. Θυμάμαι πως ήταν στο μαιευτήριο, πως ήταν οι μέρες που είχαμε άλμα, τις ατελείωτες πρώτες ώρες μοναχικού θηλασμού.

Δεν ξέρω αν ο χρόνος έσβησε εντυπώσεις από τη μνήμη μου. Και αν ίσως άμβλυνε κάποιες αιχμηρές εντυπώσεις.

Εκείνο όμως που μου έμεινε τελικά ήταν ότι όλα είναι συνδυασμός ψυχολογίας, ενημέρωσης αλλά και υποστήριξης από το περιβάλλον.

Το μεγαλύτερο για μένα πρόβλημα, η μεγαλύτερη δυσκολία που έπρεπε να υπερνικήσω ήταν η ανασφάλεια για το αν επαρκεί το γάλα μου για τις ανάγκες του παιδιού μου. Γιατί ενώ με το μπουκάλι βλέπεις ότι το μωρό πχ πίνει 60ml, μια ένδειξη σαφέστατη και ξεκάθαρη, με τον θηλασμό απλά μετράς πάνες. Η αύξηση βάρους τις πρώτες μέρες απλά δεν έπαιζε, καθώς ειδικά στη περίπτωσή μου τις πρώτες μέρες έχασε περίπου 15% του βάρους της.

Ούτε ο πρώτος πόνος στις θηλές με απασχόλησε (και εμενα οι θηλές μάτωσαν), ούτε το στήθος μου που έκαιγε την 4η ημέρα (αυτό ειδικά με χαροποίησε, καθώς ήταν μια απόδειξη ότι τα πράγματα βαίνουν στη πεπατημένη). Στο κάτω κάτω αυτά ήταν γνωστά και ήξερα ότι θα τελειώσουν. Ούτε οι ατελείωτες ώρες στο στήθος με πείραξαν-ήξερα ότι και αυτό ήταν μέρος του παιχνιδιού.

Η αβεβαιότητα όμως… Όταν το βράδυ το Ηλεκτράκι έκλαιγε και οι νοσηλεύτριες μου έλεγαν το παιδί δεν είναι καλά γιατί πεινάει. Εκεί ήμουν σίγουρη ότι είμαι λάθος. Και ερχόταν το πρωί η καημένη η Πασχαλιά, η μαία μου, και να μου λέει καλά τα πας μην δώσεις συμπλήρωμα. Και να έρχεται η αδερφούλα μου και να μου δίνει θάρρος να κρατάω συνέχεια πάνω μου το Ηλεκτράκι. Και να έρχεται ο γυναικολόγος μου και να μου λέει να κόψω το συμπλήρωμα γιατί είναι άχρηστο. Και να έρχεται το βράδυ και να έχω πάλι τον πόλεμο.

Θηλάζω αποκλειστικά κλεισμένους 3 μήνες. Αλλά μέχρι τη 10η ημέρα έδινα συμπλήρωμα το βράδυ. Κάτι όχι απλά άχρηστο αλλά και επικίνδυνο, καθώς θα μπορούσε αυτό να πυροδοτήσει αλλεργία στο παιδί μου. Για αυτό κατηγορώ πρωτίστως τον εαυτό μου αλλά και το προσωπικό του μαιευτηρίου. Που με οδήγησε σε λανθασμένη τακτική. Απόδειξη, ότι διέκοψα το συμπλήρωμα λίγες μέρες αφού επέστρεψα στο σπίτι. Μακριά από την επιρροή τους.

Ανασφάλειες είχα και πιο μετά. Και ίσως να έχω καθόλη τη διάρκεια της μητρότητας. Αλλά τις παλεύω.

Μπορώ όμως με βεβαιότητα να πω ότι η μεγαλύτερη δυσκολία, το μεγαλύτερο εμπόδιο στον δρόμο μου στάθηκε το μαιευτήριο. Που πάτησε σε αυτές για να προωθήσει συμφέροντα.

 

Από εκεί και πέρα να πω ότι ο θηλασμός έκανε τη μητρότητα παιχνιδάκι. Απόδειξη, ήρθαμε Θεσσαλονίκη, μένουμε άνετα στο ξενοδοχείο, χωρίς αποστειρωτές, χωρίς μπουκάλια, χωρίς θερμός. απλά με τη ζεστή αγκαλιά της μανούλας.

[margiota]

Ναι είναι δύσκολος, μόνο στην αρχή, αν δεν υπάρχει η κατάλληλη ενημέρωση και υποστήριξη από μαιευτήρια, γιατρούς, μαίες....

Όπως αναφερόταν στο αφισάκι για την εβδομάδα του μητρικού θηλασμού, που πραγματοποιήθηκε ταυτόχρονος δημόσιος θηλασμός σε αρκετές πόλεις, "Ο θηλασμός είναι στην πραγματικότητα τέχνη και όχι επιστήμη" και κάποιος πρέπει να μας μάθει την τέχνη!!!

[ZOYZOYNIA]

δεν θα διαφωνήσω για τη βαρύτητα του μαιευτηρίου & του προσωπικού του, όμως όλα ξεκινάνε από εμάς & κυρίως εμάς σαν μαμάδες κοριτσιών. αν δεν βάλουμε το θηλασμό στο μυαλό των παιδιών μας, ανεξαρτήτου φύλου θα πρότεινα, πώς να τους το βάλουν μια δύσκολη πρώτη μέρα με ένα μωρό να κλαίει ίσως & την κούραση της γέννας, νέες νοσηλεύτριες που πιθανόν να μην έχουν παιδιά. δεν ξέρω πολλές μαμάδες στον περίγυρό μου, διαφόρων ηλικιών, που να είπαν στα κορίτσια τους " όταν γίνεις μανούλα & θηλάσεις...". δεν είναι μόνο το να γίνεις μαμά, είναι & η συνέχεια! οι περισσότερες μαμάδες φίλων μου με κοιτούσαν που θήλαζα τα παιδιά μου για ενα χρόνο & έλεγαν ότι δε θα βάλουν τα παιδιά τους σε αυτό το "μαρτύριο". ΜΑΡΤΥΡΙΟ; & μετά θα κακίσω την κάθε ξένη προς εμένα νοσηλεύτρια που θέλει να κάνει τη βάρδια της ήσυχα; που δεν έχει νιώσει το θηλασμό;

[sokolata]

Ναι, είναι δύσκολος ο θηλασμός στην αρχή. Όσο και αν έχεις ενημερωθεί, όσο και αν το έχεις ψάξει η γνώση είναι θεωρητική αλλά ο θηλασμός είναι πράξη. Θεωρητικά ήξερα τι πρέπει να κάνω στο μαιευτήριο.... στην πράξη δεν τα πήγα καλά . Άφησα να με πείσουν ότι το μωρό χρειάζεται συμπλήρωμα και κατέληξα να της δίνω συμπλήρωμα τις πρώτες 40 μέρες.

Τώρα που η μικρή μου μεγάλωσε και βλέπω τη χαρά της, όταν είναι στο στήθος μου, σκέφτομαι ότι άξιζαν τον κόπο οι ατελείωτες ώρες που την είχα στο στήθος τις πρώτες μέρες στο σπίτι για να έρθει το γάλα και οι ώρες που καθόμουν και προσπαθούσα να αντλήσω με το θήλαστρο όσο η μικρή κοιμόταν.

[Palladin]

Ο θηλασμός είναι ..... διαφορετικός για κάθε ζευγάρι μαμάς - μωρού.

 

Υπάρχουν μωρά που θηλάζουν αμέσως σωστά και αποτελεσματικά, χορταίνουν γρήγορα και δεν πληγώνουν τις θηλές, και άλλα που δεν θηλάζουν σωστά, δεν πίνουν αρκετό γάλα, πληγώνουν τις θηλές και δαγκώνουν και κλαίνε στο στήθος. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο περιπτώσεις υπάρχει και ένα τεράστιο εύρος ενδιάμεσων περιπτώσεων.

 

Υπάρχουν μαμάδες αποφασισμένες να θηλάσουν ο κόσμος να χαλάσει, υπάρχουν μαμάδες που θηλάζουν μόνο για το καλό του μωρού παρόλο που τους είναι δυσάρεστη και άβολη διαδικασία, και άλλες που απολαμβάνουν κάθε λεπτό θηλασμού. Υπάρχουν μαμάδες που αντέχουν στον πόνο, και άλλες όχι. Άλλες έχουν υποστήριξη από το περιβάλλον τους και άλλες υφίστανται συνεχώς ψυχολογικό πόλεμο. Άλλες πήραν αγάπη και χάδι από τις δικές τους μάνες, και άλλες που πήραν εγκατάλειψη. Υπάρχουν επίσης μάνες που κακοποιήθηκαν σωματικά ή σεξουαλικά. Και άπειροι άλλοι παράγοντες που κάνουν τον θηλασμό λιγότερο ή περισσότερο δύσκολο.

 

Για να πω για τον εαυτό μου, ο θηλασμός ξεκίνησε δύσκολα, με επίπεδες θηλές, ψευδοθηλές και πετρωμένο στήθος, και πολύ φαγανό μωρό που θήλαζε κάθε 45 λεπτά για μία ώρα. Αν δεν ήμουν πολύ καλά διαβασμένη χάρη στο φόρουμ, και δεν είχα στήριξη από την οικογένεια και κυρίως τον άντρα μου, νομίζω ότι θα θήλαζα το πολύ 10 μέρες

[despoina202005]

Και γω νέα μανούλα με μωρό που θηλάζει αποκλειστικά εδώ και πέντε μήνες σχεδόν... Δεν θέλω ούτε να θυμάμαι τις λάθος οδηγίες που μου δώσανε ευτυχώς που επέμεινα και αντί για συμπλήρωμα ξένο έδινα συμπλήρωμα δικό μου γάλα αντλημένο αυτό κράτησε τον πρώτο μήνα. Όταν επισκεύθηκα τον παιδίατρο και ζυγίσαμε το παιδί και έπαιρνε κανονικά βάρος άφηνα το μωρό στο στήθος όση ώρα ήθελε και σταμάτησα να του δινω συμπλήρωμα και επιτέλους άρχισα να απολαμβάνω τον θηλασμό αφού ήξερα μετά ότι δεν έχω να αντλήσω και να αποθηκεύσω γάλα.

 

Περιττό να πω ότι αντλούσα στην αρχή μετά απο κάθε θηλασμό αφού έτσι μου ειπαν να κάνω και ότι έβγαζα το έδινα στο παιδί... Μετά διάβασα στο φόρουμ, ενημερώθηκα και κατατοπίστηκα και απο τότε συνεχίζουμε κανονικά χωρίς κανένα πρόβλημα...

[margiota]

δεν θα διαφωνήσω για τη βαρύτητα του μαιευτηρίου & του προσωπικού του, όμως όλα ξεκινάνε από εμάς & κυρίως εμάς σαν μαμάδες κοριτσιών. αν δεν βάλουμε το θηλασμό στο μυαλό των παιδιών μας, ανεξαρτήτου φύλου θα πρότεινα, πώς να τους το βάλουν μια δύσκολη πρώτη μέρα με ένα μωρό να κλαίει ίσως & την κούραση της γέννας, νέες νοσηλεύτριες που πιθανόν να μην έχουν παιδιά. δεν ξέρω πολλές μαμάδες στον περίγυρό μου, διαφόρων ηλικιών, που να είπαν στα κορίτσια τους " όταν γίνεις μανούλα & θηλάσεις...". δεν είναι μόνο το να γίνεις μαμά, είναι & η συνέχεια! οι περισσότερες μαμάδες φίλων μου με κοιτούσαν που θήλαζα τα παιδιά μου για ενα χρόνο & έλεγαν ότι δε θα βάλουν τα παιδιά τους σε αυτό το "μαρτύριο". ΜΑΡΤΥΡΙΟ; & μετά θα κακίσω την κάθε ξένη προς εμένα νοσηλεύτρια που θέλει να κάνει τη βάρδια της ήσυχα; που δεν έχει νιώσει το θηλασμό;

Τι να πουν και ποιες? Η μαμάδες που δεν θήλασαν? Γιατί από ότι έχω καταλάβει οι περισσότερες από τις μαμάδες μας δεν έχουν θηλάσει. Η μητέρα μου δεν με θήλασε γιατί όταν με γέννησε ήταν κρυωμένη και ο γιατρός της της είπε πως δεν κάνει και της έδωσε χάπια. Εκείνη με την σειρά της άκουσε τις οδηγίες του γιατρού, χωρίς καμία γνώση που να φέρει αντιρρήσεις. Έπειτα όλες οι φίλες και γνωστές της δεν θήλασαν (έχω την εντύπωση ότι έγινε κάτι σαν μόδα) και τελικά επικράτησε να θεωρείτε φυσιολογικό ο μη θηλασμός... Άρα πως να μεταδοθεί το αντίθετο?

Στην αρχή που αντιμετώπιζα τα προβλήματα του θηλασμού δεν μπορούσε και δεν είχε ιδέα πως να με βοηθήσει.

Το θέμα είναι από εδώ και πέρα τι θα γίνει.... Ας είμαστε εμείς που θα άλλάξουμε τα πράγματα!

[malecon]

Ο θηλασμός είναι ..... διαφορετικός για κάθε ζευγάρι μαμάς - μωρού.

 

Υπάρχουν μωρά που θηλάζουν αμέσως σωστά και αποτελεσματικά, χορταίνουν γρήγορα και δεν πληγώνουν τις θηλές, και άλλα που δεν θηλάζουν σωστά, δεν πίνουν αρκετό γάλα, πληγώνουν τις θηλές και δαγκώνουν και κλαίνε στο στήθος. Ανάμεσα σε αυτές τις δύο περιπτώσεις υπάρχει και ένα τεράστιο εύρος ενδιάμεσων περιπτώσεων.

 

Υπάρχουν μαμάδες αποφασισμένες να θηλάσουν ο κόσμος να χαλάσει, υπάρχουν μαμάδες που θηλάζουν μόνο για το καλό του μωρού παρόλο που τους είναι δυσάρεστη και άβολη διαδικασία, και άλλες που απολαμβάνουν κάθε λεπτό θηλασμού. Υπάρχουν μαμάδες που αντέχουν στον πόνο, και άλλες όχι. Άλλες έχουν υποστήριξη από το περιβάλλον τους και άλλες υφίστανται συνεχώς ψυχολογικό πόλεμο. Άλλες πήραν αγάπη και χάδι από τις δικές τους μάνες, και άλλες που πήραν εγκατάλειψη. Υπάρχουν επίσης μάνες που κακοποιήθηκαν σωματικά ή σεξουαλικά. Και άπειροι άλλοι παράγοντες που κάνουν τον θηλασμό λιγότερο ή περισσότερο δύσκολο.

Θα συμφωνήσω με την Palladin... το αν είναι εύκολος ή δύσκολος ο θηλασμός είναι σχετικό και πολύ ποκειμενικό.

Υπάρχουν μητέρες με καλόβολα μωρά και μητέρες με δύσκολα μωρά. Μητέρες που αντέχουν την κούραση και άλλες που δεν αντέχουν. Μητέρες που έχουν βοήθεια (όχι μόνο υποστήριξη) και άλλες που είναι μόνες και τρέχουν σαν τις τρελλές, μητέρες ψύχραιμες και μητέρες πανικόβλητες και πάει λέγοντας.

Η ίδια κατάσταση μπορεί να φαίνεται εύκολη στην μια αλλά βουνό στην άλλη...

Το ότι μια μητέρα δεν κατάφερε να θηλάσει καθόλου ή όσο θα ήθελε δεν σημαίνει τίποτα για μια άλλη. Το ότι έχεις πληροφόρηση δεν σημαίνει πως δεν θα κάνεις και λαθη... δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα αν είναι εύκολος ο θηλασμός

[ZOYZOYNIA]

& η μητέρα μου δε θήλασε λόγω προβλήματος υγείας που τότε ήταν αξεπέραστο, μαστίτιδα. έτσι δε θήλασε καμμια από τις 3 μας. έμαθε όμως & τις 3 μας να θηλάσουμε τα παιδιά μας. η δε γιαγιά μας, μας κοιτούσε σα να της χαρίζαμε τον κόσμο όλο... πόσο καιρό το έκανε η καθεμιά μας ήταν προσωπική επιλογή, με τον ίδιο μαιευτήρα & παιδίατρο, κολλημένοι & οι 2 με το θηλασμό. γι'αυτό ακριβώς λέω & εγώ ότι εξαρτάται από εμάς. ανεξάρτητα το φύλο του παιδιού μας. το γιό μου το θήλασα για 8 μόνο μήνες, λόγω προβλήματος στη 2η εγκυμοσύνη έπρεπε να τον σταματήσω. όταν λοιπόν ήρθε η ώρα να θηλάσω τη μικρή μου, όλοι αναρωτιόντουσαν πώς θα αντιδράσει ο "μεγάλος". πάντα θήλαζα μπροστά του, εξηγώντας του τι ακριβώς συμβαίνει, ότι & ο ίδιος με τον ίδιο τρόπο έπινε γαλατάκι & ότι όταν μεγαλώσει & κάνει παιδάκια έτσι θα τρέφονται & αυτά. όταν δε ο γιος μου πήρε ένα κούκλο του & το "θήλασε", κάποιοι σοκαρίστηκαν!!! για δευτερόλεπτα & ο καλός μου... προσπαθώ να κάνω & στους 2 την έννοια του θηλασμού οικεία τους , ελπίζω να κάνω καλή δουλειά

[margiota]

Θα συμφωνήσω με την Palladin... το αν είναι εύκολος ή δύσκολος ο θηλασμός είναι σχετικό και πολύ ποκειμενικό.

Υπάρχουν μητέρες με καλόβολα μωρά και μητέρες με δύσκολα μωρά. Μητέρες που αντέχουν την κούραση και άλλες που δεν αντέχουν. Μητέρες που έχουν βοήθεια (όχι μόνο υποστήριξη) και άλλες που είναι μόνες και τρέχουν σαν τις τρελλές, μητέρες ψύχραιμες και μητέρες πανικόβλητες και πάει λέγοντας.

Η ίδια κατάσταση μπορεί να φαίνεται εύκολη στην μια αλλά βουνό στην άλλη...

Το ότι μια μητέρα δεν κατάφερε να θηλάσει καθόλου ή όσο θα ήθελε δεν σημαίνει τίποτα για μια άλλη. Το ότι έχεις πληροφόρηση δεν σημαίνει πως δεν θα κάνεις και λαθη... δεν υπάρχει απλή απάντηση στο ερώτημα αν είναι εύκολος ο θηλασμός

Συμφωνώ ότι υπάρχουν όλου του είδους οι περιπτώσεις αλλά αν υπήρχαν δίπλα μας οι ειδικοί με την σωστή καθοδήγηση δεν θα ήταν και πιο εύκολη η αντιμετώπιση των δυσκολιών?

[ZOYZOYNIA]

να σημειώσω ότι ένιωθα πολύ περήφανη που θήλασα & τα 2 μου παιδιά & μάλιστα την κόρη μου για 14 ολόκληρους μήνες... πού να ήξερα... δε σας είχα γνωρίσει τότε... μακάρι να είχα μπει στο forum νωρίτερα, σίγουρα θα άντεχα & άλλο. η παιδίατρος επέμενε αυτή, αλλά οι εφημερίες ήταν βάρβαρες... ΣΥΓΧΑΡΗΤΗΡΙΑ σε όλες.

[Aeriko]

Θα συμφωνήσω με την malecon σε όλα που συμφωνεί με την Palladin σε όλα Με καλύψατε πλήρως όμως

 

off: Πέρασαν κιόλας 3 μήνες ε; Μπράβο θηρία και τα δύο

[ZOYZOYNIA]

Συμφωνώ ότι υπάρχουν όλου του είδους οι περιπτώσεις αλλά αν υπήρχαν δίπλα μας οι ειδικοί με την σωστή καθοδήγηση δεν θα ήταν και πιο εύκολη η αντιμετώπιση των δυσκολιών?

 

τη βοήθεια των ειδικών δεν τη μειώνει κανείς, απλά μπορείς να ψάξεις & να βρεις μαιευτήρα & παιδίατρο φιλικό στο θηλασμό. άμεσο περίγυρο & σύντροφο όμως δεν είναι εύκολο ν' αλλάξεις. γι'αυτό επιμένω ότι πρέπει να μας γίνει μάθημα ζωής ο θηλασμός. συγνώμη αν σας κούρασα, επιστρέφω στη βάρδια μου

[margiota]

τη βοήθεια των ειδικών δεν τη μειώνει κανείς, απλά μπορείς να ψάξεις & να βρεις μαιευτήρα & παιδίατρο φιλικό στο θηλασμό. άμεσο περίγυρο & σύντροφο όμως δεν είναι εύκολο ν' αλλάξεις. γι'αυτό επιμένω ότι πρέπει να μας γίνει μάθημα ζωής ο θηλασμός. συγνώμη αν σας κούρασα, επιστρέφω στη βάρδια μου

Ό,τι λέω και υποστηρίζω είναι από την δικιά μου εμπειρία... Και αυτό που βίωσα εγώ είναι ότι δεν είχα επιλογή μαιευτηρίου και γιατρού, διότι ζω στην επαρχία. Επίσης αυτό που με προσγείωσε απότομα (το έχω αναφέρει αρκετές φορές-ελπίζω να μην έχω γίνει κουραστική) είναι ότι πίστευα πως ο θηλασμός είναι μια πολύ απλή και φυσιολογική διαδικασία... Με αυτό το σκεπτικό δεν μπήκα ποτέ στον κόπο να ψάξω και να είμαι προετοιμασμένη κατάλληλα στο τι ενδέχετε να αντμετωπίσω. Τώρα που το σκέφτομαι μάλλον ημουν αφελής...

[joan80]

Εγώ θηλάζω εδώ και 3,5 μήνες και η εμπειρία του θηλασμού εκτός από υπέροχη θα έλεγα ότι ήταν και σχετικά εύκολη. Βέβαια είχα αρκετή βοήθεια. Οφείλω να ομολογήσω ότι όσο ήμουν έγκυος ποτέ δεν ενημερώθηκα για το θηλασμο. Όταν η μαία μου στα μαθήματα που κάναμε με ρώτησε αν θα θηλασω της απάντησα αβίαστα ναι. Δεν το είχα σκεφτεί, αλλά δεν μου περασε ποτε από το μυαλό ότι δεν θα θηλάσω. Η μαια αυτή ήταν πολύτιμη βοηθός. όταν γέννησα πήρε το μωρό και το έβαλε στο στήθος μου. Έμεινα εμβρόντητη που ένα πλασματάκι 5 λεπτών άμέσως ηρεμησε στην αγκαλιά μου και έκανε την κίνηση να θηλάσει. Αργότερα την ίδια μέρα ήρθε να μου δείξει πως να κρατάω το μωρό. Βεβαια ο μικρός στην αρχή ηταν λίγο τζόρας και δεν έπιανε καλά το στήθος. ήταν και το στηθος μου πολύ σκληρό. Η μαμά μου επίσης με βοήθησε πάρα πολύ. Είχε θηλάσει και εμένα και τον αδελφό μου, παρόλο που στην εποχή της ήταν μόδα οι γυναίκες να δίνουν γαλα σε σκόνη. Ό,τι συμβουλή μου έδωσε ήταν σωστή. Αφού όταν έπαιρνα τηλ. τη μαία, αν είχα κάποια απορία, μου έδινε ακριβώς την ίδια απάντηση που είχα από την μητέρα μου. Στο τέλος μου είπε "τι με παίρνεις τηλ; Έχεις δίπλα σου την καλύτερη βοήθεια που θα μπορούσες να έχεις". Η πεθερά μου, από την άλλη, δεν θήλασε. Απορούσε λοιπόν που εχω τόσο υπομονή, να βρίσκομαι συνεχώς με το μωρό στο στήθος, να κάνω μαλάξεις για να μην πετρώσει, να βγάζω γάλα με το θήλαστρο γιατί το μωρό δεν άδειαζε το στήθος και είχα αφόρητους πόνους. Θεωρώ λοιπόν ότι όλα παίζουν το ρόλο τους. Επίσης γέννησα σε δημόσιο νοσοκομείο και είχα το μωρό συνεχώς δίπλα μου. Μπορούσα λοιπόν να το θηλάζω όποτε το ζητούσε. Οι μαίες ήταν όλες πολύ καλές και ούτε μια φορά δεν αναφέρθηκε η λέξη συμπλήρωμα από κανέναν στο νοσοκομείο. Τέλος έχω να συμπληρώσω ότι ο μικρός παρουσίασε υψηλό ίκτερο λόγω ασυμβατότητας αίματος, ο οποίος δεν έπεφτε. Όλοι οι παιδίατροι στο νοσοκομείο μου είπαν ότι ο θηλασμός επιτείνει το πρόβλημα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σταματήσω το θηλασμό. Πραγματικά έχω να πω τα καλύτερα.

[margiota]

Ξέχασα να αναφέρω ότι συμφωνώ με όλες σας, απλά στην δική μου περίπτωση έπαιξε μεγάλο ρόλο η σωστή καθοδήγηση...

[margiota]

Εγώ θηλάζω εδώ και 3,5 μήνες και η εμπειρία του θηλασμού εκτός από υπέροχη θα έλεγα ότι ήταν και σχετικά εύκολη. Βέβαια είχα αρκετή βοήθεια. Οφείλω να ομολογήσω ότι όσο ήμουν έγκυος ποτέ δεν ενημερώθηκα για το θηλασμο. Όταν η μαία μου στα μαθήματα που κάναμε με ρώτησε αν θα θηλασω της απάντησα αβίαστα ναι. Δεν το είχα σκεφτεί, αλλά δεν μου περασε ποτε από το μυαλό ότι δεν θα θηλάσω. Η μαια αυτή ήταν πολύτιμη βοηθός. όταν γέννησα πήρε το μωρό και το έβαλε στο στήθος μου. Έμεινα εμβρόντητη που ένα πλασματάκι 5 λεπτών άμέσως ηρεμησε στην αγκαλιά μου και έκανε την κίνηση να θηλάσει. Αργότερα την ίδια μέρα ήρθε να μου δείξει πως να κρατάω το μωρό. Βεβαια ο μικρός στην αρχή ηταν λίγο τζόρας και δεν έπιανε καλά το στήθος. ήταν και το στηθος μου πολύ σκληρό. Η μαμά μου επίσης με βοήθησε πάρα πολύ. Είχε θηλάσει και εμένα και τον αδελφό μου, παρόλο που στην εποχή της ήταν μόδα οι γυναίκες να δίνουν γαλα σε σκόνη. Ό,τι συμβουλή μου έδωσε ήταν σωστή. Αφού όταν έπαιρνα τηλ. τη μαία, αν είχα κάποια απορία, μου έδινε ακριβώς την ίδια απάντηση που είχα από την μητέρα μου. Στο τέλος μου είπε "τι με παίρνεις τηλ; Έχεις δίπλα σου την καλύτερη βοήθεια που θα μπορούσες να έχεις". Η πεθερά μου, από την άλλη, δεν θήλασε. Απορούσε λοιπόν που εχω τόσο υπομονή, να βρίσκομαι συνεχώς με το μωρό στο στήθος, να κάνω μαλάξεις για να μην πετρώσει, να βγάζω γάλα με το θήλαστρο γιατί το μωρό δεν άδειαζε το στήθος και είχα αφόρητους πόνους. Θεωρώ λοιπόν ότι όλα παίζουν το ρόλο τους. Επίσης γέννησα σε δημόσιο νοσοκομείο και είχα το μωρό συνεχώς δίπλα μου. Μπορούσα λοιπόν να το θηλάζω όποτε το ζητούσε. Οι μαίες ήταν όλες πολύ καλές και ούτε μια φορά δεν αναφέρθηκε η λέξη συμπλήρωμα από κανέναν στο νοσοκομείο. Τέλος έχω να συμπληρώσω ότι ο μικρός παρουσίασε υψηλό ίκτερο λόγω ασυμβατότητας αίματος, ο οποίος δεν έπεφτε. Όλοι οι παιδίατροι στο νοσοκομείο μου είπαν ότι ο θηλασμός επιτείνει το πρόβλημα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα έπρεπε να σταματήσω το θηλασμό. Πραγματικά έχω να πω τα καλύτερα.

:-)Πραγματικά δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι να διαβάζω και να ακούω τέτοιες ιστορίες. Μπράβο σε όλους. Σε εσένα, στο μωράκι σου, στην μητέρα σου και στην μαία

[Palladin]

http://distortedwonderland.blogspot.com/2008/06/thilasmos.html

 

μια που μιλάμε για δυσκολίες, η ιστορία μιας μαμάς που είναι μέλος του φόρουμ και θήλασε με επιτυχία παρόλο που έκανε εγχείριση στην καρδιά λίγες μέρες μετά τον τοκετό. Οι δικές μου δυσκολίες μου φαίνονται πλέον αστείες

[Stap]

Εγώ διάβασα κι ενημερώθηκα πολύ για το θηλασμό απ' την εγκυμοσύνη μου ακόμη. Κι αυτή η "μελέτη" με έσωσε....Έχω να ομολογήσω ότι παρόλο που όοοοοοοοοοολοι ήταν υπέρ του θηλασμού, μιλάω για το συγγενολόι, τουλάχιστον το κοντινό....πρώτοι απ' όλους ήταν αυτοί που ή δεν έκαναν τίποτα για να βοηθήσουν ή έβαζαν τρικλοποδιές με τις διάφορες φαεινές ιδέες και απόψεις τους...

Μόνο ο άντρας μου βράχος, πραγματική υποστήριξη, πιστεύω με καταλάβαινε απόλυτα ακόμη και τις δύσκολες στιγμές με τις πληγωμένες θηλές, εκεί όπου έλεγα ότι θα σταματήσω όχι γιατί δεν αντέχω τον πόνο αλλά γιατί σκεφτόμουν ότι δεν θα υπάρχουν θηλές για θηλασμό....... Μου έλεγε να χαλαρώσω, να δώσω συμπλήρωμα αν το θελήσω για να ξεκουραστώ και να γίνουν καλά οι θηλές, το έλεγε καταλαβαίνοντάς με απόλυτα ότι δεν ήθελα να δώσω για να μη δημιουργήσω πρόβλημα στην παραγωγή που εδραιωνόταν....

 

Χρειάζεται υποστήριξη αλλά και ενημέρωση, πείσμα και επιμονή στη δυσκολία (αν παρουσιαστεί δυσκολία).

...όλα αυτά για τον πρώτο καιρό. Ναι, να πω ότι κι εγώ συνάντησα δυσκολίες. Αν με ρωτούσες εκείνο τον καιρό αυτό θα έλεγα.

 

Οι μήνες πέρασαν, είμαστε πλέον στον 10ο και καταλαβαίνω πόσο εύστοχος είναι ο τίτλος του βιβλίου της Πατσούρου: "Θηλασμός, μία υπέροχη σχέση". Υπάρχει μία σχέση αναντικατάστατη νομίζω και μπροστά στις δυσκολίες της αρχής θα έλεγα ότι αξίζει όλο αυτό και με το παραπάνω. Πλέον τις δυσκολίες εκείνες τις βλέπω κι ως μια δοκιμασία δέσμευσης που κλήθηκα να αντιμετωπίσω και τα κατάφερα (...κατά το: "ό,τι δε σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό"). Αισθάνομαι φοβερή αυτοπεποίθηση, δεν μπορεί να μου πει κανένας τίποτα πια, ειδικά όσοι "σχολίαζαν" στην αρχή "πήραν τα ρέστα τους" κοινώς

Χαίρομαι που πρόσφερα ό,τι καλύτερο για το παιδί μου, αισθάνομαι καλά σωματικά, έχασα τα κιλά της εγκυμοσύνης αμέσως σχεδόν και όσο πάει και το μωρό μεγαλώνει βλέπω μια έκφραση μοναδική που με κοιτάζει καθώς θηλάζει... Πώς λέει η διαφήμηση: priceless! Για όλα τα άλλα υπάρχουν οι πιστωτικές

[sternchen]

Για μένα ο θηλασμός ,( μπορεί να ακουστώ για κάποιους υπερβολική) ήταν ό,τι πιο μαγικό έχω κάνει μέχρι τώρα.

Ξεκίνησε κάπως δύσκολα, ματώσανε οι θηλές μου, το μωρό δεν έπιανε καλά το στήθος και τα κατάφερα με ψευδοθηλές, αλλα στην πορεία ήταν πανεύκολος και ας έπρεπε να αντλώ για 6 μήνες 500 ml γάλα.

Μου άρεσε τόσο πολύ, που πάρολο που δούλευα 6 ώρες, ποτέ δεν αγάνάκτησα, που έπρεπε να αποστειρώνω 2 θήλαστρα την ημέρα, μπουκάλια και δοχεία.

Είχα τόση "αβαρεσιά", που κι εγώ απορούσα που δεν κουραζόμουν.

Αντλούσα με τόση μεγάλη χαρά και ψυχική ευχαρίστηση, που τον θηλασμό τον λάτρεψα.

Δεν συμβουλεύτηκα ποτέ παιδίατρο ή κάποιον άλλον για θέματα θηλασμού, παρά μόνο το βιβλίο της Πατσούρου, τα λόγια της Αγλαίας και τα έμπειρα κορίτσια του φόρουμ.

Δεν επέτρεψα ποτέ σε κανέναν να μου δώσει συμβουλές, γιατί δεν είχα σε κανέναν εμπιστοσύνη και για κάτι τόσο σοβαρό για μένα, δεν υπήρχε περίπτωση να ρισκάρω την υπονόμευση του θηλασμού.

Ο θηλασμός για να πάει καλά, πρέπει να τον εμπιστεύεσαι και να μην τον αμφισβητείς, η φύση έχει προνοήσει πολύ καλύτερα, σε σχέση με τον κάθε άσχετο ή την κάθε άσχετη, που δίνει λάθος συμβουλές.

Για μένα η επιτυχία βρίσκεται στη διάθεση και το μεράκι της κάθε μανούλας.

Όταν έχεις πολύ διάθεση και κέφι για κάτι, δεν τα παρατάς εύκολα και δεν κουράζεσαι το ίδιο με κάποιον, που το βλέπει μόνο ως μια υποχρέωση ή ως αγγαρεία.

Και σίγουρα ο θηλασμός είναι μια επιλογή, που δεν αποτελεί κριτήριο για το εαν κάποια είναι καλή μανούλα.

Όλες είμαστε μανούλες και είμαστε στο ίδιο στρατόπεδο, αγωνιζόμαστε για τα μικράκια μας.

Ο θηλασμός ήταν τόσο γλυκός για μένα, που μου άφησε τις πιο γλυκές μου αναμνήσεις!!!

[miriki]

Έχω συγκλονιστεί με την ιστορία της Ελίνας που παρέθεσε η Palladin και ό,τι και να πω για εμάς θα ωχριά. Κι εγώ αντιμετώπισα κάποιες δυσκολίες, ενίοτε συνεχίζω να αντιμετωπίζω και τώρα δεκαέξι μήνες μετά. Όμως ο θηλασμός για μένα ήταν μια συνειδητή επιλογή και μονόδρομος, δεν υπήρχε περιθώριο πισωγυρίσματος. Όποιο κι αν ήταν το πρόβλημα θα έψαχνα να βρω τρόπο να το λύσω. Η Μαρία Δάγλα που με υποστήριζε από τη Φαιναρέτη μου λέει ότι το πείσμα μου ήταν εκείνο που με βοήθησε να θηλάσω.

 

Όμως

 

Δεν είναι υποχρεωτικό να λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι έτσι. Επίσης δεν είναι απαραίτητο να βγαίνουμε πάντα νικητές κάποιες φορές έχουμε δικαίωμα να τα παρατάμε. Και το κυριότερο η υπερπροσπάθεια μιας μητέρας (βλ Ελίνα και όλες οι Ελίνες) είναι άξιες συγχαρητηρίων, χωρίς όμως να "δίνουν" χαριστική βολή στις μητέρες που έκαναν πίσω ακόμη και για λόγους πιο απλούς.

 

Εν ολίγοις, ο θηλασμός ειδικά στην αρχή είναι μια πρόκληση, δε θα ελεγα δύσκολος. Θέλει επιμονή και υπομονη, θέλει απόφαση και σωστή υποστήριξη. Αλλιώς κακά τα ψέμματα τα μπιμπερό και οι πιπίλες δε θα είχαν κανένα λόγο ύπαρξης. Η αυτοπεποίθηση, η ολοκλήρωση και το δέσιμο με το μωρό που προσφέρει όμως είναι πραγματικά ανεκτίμητα και αν μη τι άλλο αξίζουν τον κόπο και την προσπάθεια.

[kikileuteris]

Έχω συγκλονιστεί με την ιστορία της Ελίνας που παρέθεσε η Palladin και ό,τι και να πω για εμάς θα ωχριά. Κι εγώ αντιμετώπισα κάποιες δυσκολίες, ενίοτε συνεχίζω να αντιμετωπίζω και τώρα δεκαέξι μήνες μετά. Όμως ο θηλασμός για μένα ήταν μια συνειδητή επιλογή και μονόδρομος, δεν υπήρχε περιθώριο πισωγυρίσματος. Όποιο κι αν ήταν το πρόβλημα θα έψαχνα να βρω τρόπο να το λύσω. Η Μαρία Δάγλα που με υποστήριζε από τη Φαιναρέτη μου λέει ότι το πείσμα μου ήταν εκείνο που με βοήθησε να θηλάσω.

 

Όμως

 

Δεν είναι υποχρεωτικό να λειτουργούν όλοι οι άνθρωποι έτσι. Επίσης δεν είναι απαραίτητο να βγαίνουμε πάντα νικητές κάποιες φορές έχουμε δικαίωμα να τα παρατάμε. Και το κυριότερο η υπερπροσπάθεια μιας μητέρας (βλ Ελίνα και όλες οι Ελίνες) είναι άξιες συγχαρητηρίων, χωρίς όμως να "δίνουν" χαριστική βολή στις μητέρες που έκαναν πίσω ακόμη και για λόγους πιο απλούς.

 

Εν ολίγοις, ο θηλασμός ειδικά στην αρχή είναι μια πρόκληση, δε θα ελεγα δύσκολος. Θέλει επιμονή και υπομονη, θέλει απόφαση και σωστή υποστήριξη. Αλλιώς κακά τα ψέμματα τα μπιμπερό και οι πιπίλες δε θα είχαν κανένα λόγο ύπαρξης. Η αυτοπεποίθηση, η ολοκλήρωση και το δέσιμο με το μωρό που προσφέρει όμως είναι πραγματικά ανεκτίμητα και αν μη τι άλλο αξίζουν τον κόπο και την προσπάθεια.

 

Συμφωνώ μαζί σου, και με παλλαδίν και με μάλεκον και με αερικόν.

 

Να δώσω κι εγώ μια ιστορία με την άδεια της συγγραφέως της http://blog.eimaimama.gr/2010/06/blog-post_10.html

[Rea_1971]

http://distortedwonderland.blogspot.com/2008/06/thilasmos.html

 

μια που μιλάμε για δυσκολίες, η ιστορία μιας μαμάς που είναι μέλος του φόρουμ και θήλασε με επιτυχία παρόλο που έκανε εγχείριση στην καρδιά λίγες μέρες μετά τον τοκετό. Οι δικές μου δυσκολίες μου φαίνονται πλέον αστείες

 

Συγκλονιστική ιστορία...

 

Δάκρισα...

[marzer]

εγώ θεωρώ τον εαυτό μου τυχερό, καθώς δεν δυσκολεύτηκα καθόλου σε αυτό το θέμα. Ούτε είχα διαβάσει τίποτε, το θεώρησα το πιό φυσικό πράγμα του κόσμου (βέβαια εδώ μέσα διαπίστωσα από μαρτυρίες μαμάδων ότι έχει δυσκολίες). Ούτε που σκέφτηκα να δώσω συμπλήρωμα, ούτε μου είπαν στο μαιευτήριο να της δώσουν συμπλήρωμα. Όποτε έκλαιγε μου την έφερναν (κατόπιν δικής μου απαίτησης) έτρωγε κ.ο.κ. Και στο σπίτι, ευτυχώς είχα την υποστήριξη της μαμάς μου και του άντρα μου και ουδέποτε σκέφτηκα να διακόψω τον θηλασμό, τουλάχιστον πρίν γυρίσω στη δουλειά. Πολλές από τις φίλες μου που γεννήσαμε με διαφορά 1-3 μήνες δεν κατάφεραν να θηλάσουν.

Κάποιες θήλασαν 40 μέρες κάποιες καθόλου από ελλιπή ενημέρωση κλπ.

Εγώ αποθήλασα όταν η μικρή μου έκλεισε τους 10 μήνες, και μπορώ να πώ τώρα, ότι θα προτιμούσα να τον είχα συνεχίσει, εφόσον θήλαζα μόνο πρωι και βράδυ. Στο επόμενο παιδάκι ελπίζω να είμαι το ίδιο τυχερή και με τη βοήθεια όλων όσων έμαθα εδώ μέσα, να καταφέρω να θηλάσω τόσο και περισσότερο το παιδάκι μου

[boy'smam]

Θηλασα το παιδακι μου 7 μηνες...Ηθελα κι αλλο αλλα διεκοψα λογω βλακειας και

κατα λαθος

(αλλο θεμα αυτο)!Χωρις να εχω ιδιαιτερη ενημερωση,το μονο που ηξερα ηταν οτι πρεπει να βαζω το μωρο στο στηθος οποτε ζηταει,στο μαιευτηριο τον ειχα μαζι μου,ηταν απο την αρχη ευκολος και δεν παραπονεθηκε στο στηθος ποτε,δεν εδωσα ποτε συμπληρωμα.Ειχα πολυ αιμα στις θηλες,πονουσα πολυ αλλα μεσα στο μυαλο μου ολα τα θεωρουσα φυσιολογικα κι ας μην ηταν...Ο μονος που ειχε την ιδια "αφασια"με εμενα ηταν ο αντρας μου οπου πριν γεννησω το μονο που ειχαμε πει ηταν οτι ειναι δυνατον να εχουν γυναικες στην αφρικη γαλα και να θηλαζουν οι τσιγγανες κι εγω να μην εχω γαλα?Οι γονεις και ο περιγυρος με κοιταγαν περιεργα και ρωταγαν συνεχεια...μα εχεις γαλα???Αυτο ολο τρωει?Οταν εγινε μεσα σε ενα μηνα σαν τσουρεκακι(απιστευτες διπλες)σταματησαν να ρωτανε!Η μονη μου απορια ηταν αν ειναι φυσιολογικο να τρωει τοσο συχνα???Ανα 45 λεπτα εως 2 ωρες...μεχρι 16-17 γευματα τη μερα!Πηρα μια φορα τον παιδιατρο μου ειπε οτι εφ οσον εχει παρει βαρος ειναι ολα οκ και συνεχισα να ειμαι με ενα βυζι εξω ολη μερα για 2-2/5 μηνες!

Οποτε για μενα αν εξαιρεσουμε τους φρικτους πονους στην πλατη απο την κακη σταση ο θηλασμος με το συγκεκριμενο παιδι ηταν μια πολυ ευκολη υποθεση!

Παρ ολο ομως που θηλασα το πρωτο με μεγαλη ευκολια εχω ανασφαλεια αν θα ειναι ευκολα και με το μωρακι που ερχεται!Θα πιασει τη θηλη?θα ειναι ησυχος η θα κλαει οποτε τον βαζω στο στηθος και πολλα αλλα που με απασχολουν και που δεν ξερω πως θα τα αντιμετωπισω...Εχω ακουσει πολλες περιπτωσεις που το μωρο δεν συνεργαζεται και δεν ξερω ειλικρινα τι θα κανω αν κι εγω δεν εχω την ιδια ηρεμια-νιρβανα που ειχα τοτε!

Γενικα αυτο που ακουω απο γνωστος και φιλους ειναι οτι εχουν το θηλασμο ως κατι απιστευτα δυσκολο!οσες με ρωτανε αν θα θηλασω παλι και απανταω εννοειται μου λενε ΟΛΟΙ χαρα στο κουραγιο σου!Αυτο με κανει να καταλαβαινω οτι πολλες γυναικες δεν θηλαζουν οχι επειδη νομιζουν οτι δεν εχουν γαλα ή απο ανασφαλεια΄η απο κακη ενηερωση και κακο περιγυρο(τα οποια εως ενα σημειο καταλαβαινω απολυτα) αλλα γιατι δεν εχουν υπομονη...θελουν να κοιμηθουν λιγο παραπανω...να πανε καμια βολτα με ευκολια χωρις το μωρο...γιατι δεν θελουν αυτη την εξαρτηση που δημιουργει ο θηλασμος τον πρωτο καιρο!

Το καλυτερο που ακουσα πριν λιγες μερες ηταν...Α εισαι και πορωμενη-τρελλη εσυ που θες παλι να θηλασεις!