ΓΟΝΕΙΣ : ΕΝΣΤΙΚΤΟ, ΤΑΛΕΝΤΟ, ΕΜΠΕΙΡΙΑ ή ... ΤΙ ΑΛΛΟ?

[ζώπυρον]

Είμαι σχετικά νέα στο parents. 'Εχω λάβει μέρος σε κάποιες συζητήσεις αλλά κυρίως έχω διαβάσει πολλά πολλά θέματα!

Πίστευα και πιστεύω πως το σάιτ αυτό πρέπει να είναι παιδοκεντρικό αλλά διαβάζοντας τις ιστορίες των άλλων μελών δεν είμαι (πάντα) απόλυτα σίγουρη γι' αυτό... Ότι φροντίζουμε κι αγαπάμε τα παιδιά μας όπως πρέπει... Και πως "πρέπει" άραγε...

Έτσι σκέφτηκα να θέσω το ερώτημα, παρακινούμενη βέβαια κι από τις προσωπικές μου εμπειρίες από το άμεσο/έμμεσο οικογενειακό/φιλικό περιβάλλον.

 

Το γονε'ι'κό ένστικτο υπάρχει "πριν" από εμάς? Είναι ταλέντο? Διδασκόμαστε στο να να είμαστε καλοί γονείς?

 

Τα ερωτήματα μου δεν είναι ρητορικά. Περιμένω τις απόψεις σας. Τουλάχιστον εμένα θα με βοηθήσουν πολύ. Ήδη διαβάζοντας τόσα και τόσα..., έχω βοηθηθεί πολύ - και σαν μητέρα και σαν άνθρωπος. Ακόμα κι από τις απόψεις που μ΄έκαναν έξαλλη...

[no doubt]

Λίγο από όλα.

[Aeriko]

1. Το γονε'ι'κό ένστικτο υπάρχει "πριν" από εμάς? 2. Είναι ταλέντο? 3. Διδασκόμαστε στο να να είμαστε καλοί γονείς?

 

1. Όχι

2. Κάποιες φορές

3. από την καθημερινή τριβή με το ρόλο όπως και με όλους τους ρόλους της ζωής μας.

[Rasputin]

Παίζει ρόλο και ο τρόπος που μεγάλωσες και η παιδεία.

[ζώπυρον]

1. Όχι

2. Κάποιες φορές

3. από την καθημερινή τριβή με το ρόλο όπως και με όλους τους ρόλους της ζωής μας.

 

(1) και (2), μάλλον συμφωνώ.

Όσο για το (3), το θέμα (όπως λέει ένας φίλος μου) είναι πως "η εμπειρία είναι πολύτιμη, απλά έρχεται αργά- όταν ήδη έχω κάνει τα λάθη..."

 

Υ.Γ. Άσχετο με το θέμα αλλά το ψευδώνυμό σου είναι φοβερό! Κι ακόμα πιο φοβερή η προέλευσή του! Τρυφερή και συγκινητική!

[ζώπυρον]

Παίζει ρόλο και ο τρόπος που μεγάλωσες και η παιδεία.

 

Θα συμφωνήσω!

[ζώπυρον]

Αν με βοηθήσει το πληκτρολόγιό μου και δεν (ΞΑΝΑ)κολλήσει και βρω και τον κατάλληλο ελεύθερο χρόνο, θα φέρω κάποια συγκεκριμένα παραδείγματα για να γίνει πιο κατανοητό το θέμα.

 

Μέχρι τότε, θα μεταφέρω (χωρίς να σχολιάσω προς το παρόν) ατάκες/γνώμες που άκουσα ή διάβασα:

 

- Ο καλύτερος λόγος που πρέπει να έχεις για να κάνεις παιδιά... είναι να μην έχεις λόγο!

- Όλοι οι γονείς μπορούν να γίνουν καλύτεροι γονείς... εκτός από αυτούς που ήδη είναι!

- Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι εγωιστές από τους γονείς!

- Πως κλείνει ο κύκλος (αν κλείνει) των γονιών που κακοποιήθηκαν ως παιδιά (και η κακοποίηση έχει ΠΟΛΛΕΣ μορφές) και μετά είναι κακοποιητικοί ως γονείς?

- Αν όλοι οι γονείς ήταν εξ ορισμού καλοί, τότε όλα τα παιδιά θα ήταν καλά!

- Έκανα ότι περνούσε από το χέρι μου αλλά το παιδί μου ήταν κακό...!

- Μα του έδωσα τα πάντα...!

 

Εις το επανιδείν!

 

Υ.Γ. Μιλάω για ΓΟΝΕΙΣ γιατί για μένα είναι εξίσου σημαντικός και ο ρόλος του πατέρα. (Για να προλάβω τυχόν απορίες, εγώ είμαι μητέρα).

[sevoula]

είναι θέμα το τί έχει καταγράψει ο σκληρός. πώς μεγαλώσαμε ως παιδιά.

είναι θέμα χαρακτήρα, αλλά και παιδείας γενικότερα.

είναι θέμα ενστίκτου, αλλά επανερχόμαστε στα δύο προηγούμενα.

οπότε, το ταλέντο το διαγράφω, κάνω μπολντ στο ένστικτο και την εμπειρία.

[Ellemphriem]

Κοιτα ΔΕΝ το 8εωρω ενστικτο. Πιστευω οτι ειναι ο τροπος που 8α αντιμετωπησεις τα παιδια σου εφαμιλλος με το τι εζησες εσυ και εχει περασει στο υποσεινηδητο σου ή στο συνειδητο σου ολα τα χρονια πριν γινεις γονιος. Δεν ειναι ολοι οι γονεις καλοι και ουτε ολοι καταλληλοι για τον ρολο. Και δεν μπορεις δυστυχως να το γνωριζεις αυτο απο πριν. Για μενα λοιπον αυτη η προυπαρχουσα εμπειρια και το πως εισαι εσυ σαν αν8ρωπος 8α κρινει πως 8α εισαι και σαν γονιος. Διαβασα παραπανω οτι ειναι 8εμα παιδειας. Ελπιζω να εννοειτε 8εμα παιδειας της ζωης και οχι παιδειας των 8ρανιων, γιατι ο καλος γονιος δεν κρινεται απο τα πτυχια (ειμαι σιγουρη οτι της ζωης εννοειτε αλλα ειπα να το 3εκα8αρισουμε).......

[Aeriko]

- Ο καλύτερος λόγος που πρέπει να έχεις για να κάνεις παιδιά... είναι να μην έχεις λόγο!

- Δεν υπάρχουν μεγαλύτεροι εγωιστές από τους γονείς!

 

Πόσο συμφωνώ με αυτά και ειδικά με τα bold δεν μπορεις να φανταστείς!

 

Υ.Γ. Ευχαριστώ

[myangel]

δεν νομίζω ότι είναι θέμα παιδείας - ακόμη και "απαίδευτοι" χαρακτήρες, άνδρες και γυναίκες, γίνονται καταπληκτικοί γονείς (βάση μαρτυριών των παιδιών, που αυτοί και μόνο μας κρίνουν αν είμαστε καλοί γονείς ή όχι)

δεν νομίζω ότι είναι θέμα βιωμάτων - κάποιοι π.χ. λένε "με έδερναν οι γονείς μου, δεν έπαθα και τίποτα, θα δέρνω τα παιδιά μου", άλλοι πάλι φέρουν βαρέως την κακοποίηση (σωματική, λεκτική κλπ) και είναι κάθετα αντίθετοι

ένστικτο δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη... νομίζω ότι είναι θέληση να κάνεις ένα ή και περισσότερα πλάσματα ευτυχισμένα, προσφέροντάς τους εκτός από τα βασικά, χαρά, ασφάλεια, παρηγοριά, καταφύγιο... ο στόχος μου ως γονιός είναι να βλέπω τα παιδιά μου πάντα να χαμογελούν.... αλλά για να το θέσω πιο σωστά, αυτός είναι ο στόχος μου ως ύπαρξη: έχω βάλει όλα τα υπόλοιπα κάτω από αυτό, η προτεραιότητα δεν είμαι πια εγώ!

[SKEK]

Είναι υπευθυνότητα το να είσαι γονέας και το ταλέντο, το ένστικτο, η παιδεία, οι εμπειρίες και δεν ξέρω και γω τι άλλο είναι παράγοντες που ανάλογα με το πως θα τους χρησιμοποιήσεις, θα σε βοηθήσουν ή όχι στο να ανταποκριθείς στην υπευθυνότητα ή πιθανά και την ανευθυνότητα ... Αναλόγως πως αντιλαμβάνεται κανείς το ρόλο του γονέα.

[rkt]

Έγώ πάλι δεν πιστευω ότι είναι ένστικτο.

Τα βιώματά σου σε καθοδηγούν, είτε να τα επαναλάβεις είτε να τα αποφύγεις.

Τέλειος γονιός δεν υπάρχει, όλοι έχουμε τα πάνω μας και τα κάτω μας.

Δυστυχώς δεν είμαστε μόνο γονεις. Αλλά είμαστε πρώτα από όλα γονείς.

και όπως είπε ο αδελφός μου όταν έκανε το πρώτο του παιδί: " όταν φεύγεις από την κλινική με το μωρό, δεν σου δίνουν και το manual μαζί!"

[agentP]

Νομίζω ότι η συμπεριφορά μας σα γονείς ξεκινάει από το τι πήραμε εμείς από τους δικούς μας γονείς. Αυτή είναι η εμπειρία που έχουμε. Ξαναπερνάμε την παιδική μας ηλικία σ' ένα βαθμό, όμως όχι από τη θέση του παιδιού αλλά από τη θέση του γονιού. Προσπαθούμε να ξαναζήσουμε ότι θυμόμαστε όμορφο και να ξορκίσουμε τα λάθη των γονιών μας.

Σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι και ένστικτο και καλώς εννοούμενος εγωισμός, η ανάγκη να προστατέψεις και να κατευθύνεις ένα πλασματάκι που το θεωρείς προέκταση του εαυτού σου, μέχρι να καταλάβεις ότι έχει δική του προσωπικότητα.

[ζώπυρον]

[QUOTE=Ellemphriem;1725850]... Δεν ειναι ολοι οι γονεις καλοι και ουτε ολοι καταλληλοι για τον ρολο.

Συμφωνώ!

Και δεν μπορεις δυστυχως να το γνωριζεις αυτο απο πριν.

Κι όμως υπάρχουν σημάδια που οφείλεις να παρατηρήσεις προσεχτικά... Το λες κι εσύ ακριβώς απο κάτω.

Για μενα λοιπον αυτη η προυπαρχουσα εμπειρια και το πως εισαι εσυ σαν αν8ρωπος 8α κρινει πως 8α εισαι και σαν γονιος.

......................................................................

Διαβασα παραπανω οτι ειναι 8εμα παιδειας. Ελπιζω να εννοειτε 8εμα παιδειας της ζωης και οχι παιδειας των 8ρανιων, γιατι ο καλος γονιος δεν κρινεται απο τα πτυχια (ειμαι σιγουρη οτι της ζωης εννοειτε αλλα ειπα να το 3εκα8αρισουμε).......

Φυσικά και -τουλάχιστον εγώ- μίλησα για τα πτυχία της ζωής!

 

Υ.Γ. Σ΄έχω "συναντήσει" σε πολλά θέματα. Ακόμα κι όταν διαφωνώ μαζί σου, μ΄αρέσει ο λόγος σου- είναι ευαίσθητος, τίμιος, αξιοπρεπής.

[ζώπυρον]

δεν νομίζω ότι είναι θέμα παιδείας - ακόμη και "απαίδευτοι" χαρακτήρες, άνδρες και γυναίκες, γίνονται καταπληκτικοί γονείς (βάση μαρτυριών των παιδιών, που αυτοί και μόνο μας κρίνουν αν είμαστε καλοί γονείς ή όχι)

δεν νομίζω ότι είναι θέμα βιωμάτων - κάποιοι π.χ. λένε "με έδερναν οι γονείς μου, δεν έπαθα και τίποτα, θα δέρνω τα παιδιά μου", άλλοι πάλι φέρουν βαρέως την κακοποίηση (σωματική, λεκτική κλπ) και είναι κάθετα αντίθετοι

ένστικτο δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη... νομίζω ότι είναι θέληση να κάνεις ένα ή και περισσότερα πλάσματα ευτυχισμένα, προσφέροντάς τους εκτός από τα βασικά, χαρά, ασφάλεια, παρηγοριά, καταφύγιο... ο στόχος μου ως γονιός είναι να βλέπω τα παιδιά μου πάντα να χαμογελούν.... αλλά για να το θέσω πιο σωστά, αυτός είναι ο στόχος μου ως ύπαρξη: έχω βάλει όλα τα υπόλοιπα κάτω από αυτό, η προτεραιότητα δεν είμαι πια εγώ!

 

Συμπλέουμε αγαπητή φιλενάδα, συμπλέουμε! Τώρα από τι εξαρτάται η θέληση... Θέλει κουβέντα.

[ζώπυρον]

Ξαναπερνάμε την παιδική μας ηλικία σ' ένα βαθμό, όμως όχι από τη θέση του παιδιού αλλά από τη θέση του γονιού. Πολύ σωστό αυτό...

 

Προσπαθούμε να ξαναζήσουμε ότι θυμόμαστε όμορφο και να ξορκίσουμε τα λάθη των γονιών μας.

Μακάρι να ήταν πάντα έτσι...

 

Σε πολύ μεγάλο βαθμό είναι και ένστικτο και καλώς εννοούμενος εγωισμός, η ανάγκη να προστατέψεις και να κατευθύνεις ένα πλασματάκι που το θεωρείς προέκταση του εαυτού σου, μέχρι να καταλάβεις ότι έχει δική του προσωπικότητα.

Εκεί στην προέκταση όμως κάπου μπερδεύονται τα πράγματα...

[ζώπυρον]

Είναι υπευθυνότητα το να είσαι γονέας και το ταλέντο, το ένστικτο, η παιδεία, οι εμπειρίες και δεν ξέρω και γω τι άλλο είναι παράγοντες που ανάλογα με το πως θα τους χρησιμοποιήσεις, θα σε βοηθήσουν ή όχι στο να ανταποκριθείς στην υπευθυνότητα ή πιθανά και την ανευθυνότητα ... Αναλόγως πως αντιλαμβάνεται κανείς το ρόλο του γονέα.

 

Πολύ ωραία και συμπυκνωμένη άποψη!

[ζώπυρον]

Εντωμεταξύ, άσχετο αλλά - πως μπορώ σ' ένα μου μήνυμα να παραθέτω πολλά διαφορετικά δικά σας και ν' απαντώ σε όλα μαζί κι όχι σε καθένα χωριστά?

Είναι κουραστικό και για μένα αλλά κυρίως πιστεύω για εσάς.

[ζώπυρον]

Λοιπόν... Παραθέτω πρώτη ιστορία:

Είμαστε σε γιορτή φιλικού ζευγαριού. Φίλη αυτών των φίλων, ετών 35, παντρεμένη χρόνια, με δύο κοριτσάκια που πάνε δημοτικό και με κάκιστη σχέση με τον άντρα της (τον οποίο γενικά κατηγορεί ότι δουλεύει ανελλειπώς κι αδιαφορεί για οτιδήποτε άλλο - δεν το κρίνω, δεν το ξέρω, μπορεί και να έχει δίκιο, οι προσωπικές σχέσεις είναι δύσκολες και δύσκολα βγάζεις συμπεράσματα απ' ότι φαίνεται μόνο κι αν δεν ξέρεις και τις δύο πλευρές, κ.λ.π. Μεγάλο θέμα, για άλλη στιγμή).

Στη γιορτή λοιπόν, παρουσία όλων. Μιλάμε για τις εξωσχολικές δραστηριότητες. Πόσο χρόνο αφιερώνουν τα παιδιά μας σ' αυτές και συνεπώς κι εμείς. Μας περιγράφει λοιπόν η γυναίκα αυτή διάλογο με τα παιδιά της:

"- Μαμά, εκτός από Αγγλικά θέλουμε να κάνουμε και κάτι άλλο.

- Θα επιτρέψω μία μόνο δραστηριότητα.

- Μα μαμά, θέλουμε χορό αλλά και ζωγραφική.

- Ακούστε κορίτσια, η μανούλα είναι υποχρεωμένη ΜΟΝΟ να σας πλένει, μαγειρεύει, πηγαίνει στο σχολείο. Όλα τα υπόλοιπα τα κάνει από την καλή της την καρδιά. Συνεπώς θα επιτρέψω μία μόνο δραστηριότητα. Τέλειωσε η συζήτηση τώρα."

Και τα παιδιά πήγαν για ύπνο.

 

Υ.Γ. Οποιαδήποτε σχέση με πραγματικά πρόσωπα ή γεγονότα είναι συμπτωματική!

[IRINARI]

Αυτό που ¨βγάζεις¨ στο παιδί σου είσαι εσύ ο ίδιος.

Ο χαρακτήρας σου,η ιδιοσυγρασία σου,τα βιώματα σου, η γενικότερη παιδεία σου,ο συναισθηματισμός σου,η ψυχή σου.

Όλοι αγαπάμε τα παιδιά μας,αλλά το πως συμπεριφερόμαστε σε αυτά έχει να κάνει για μένα με όλα τα παραπάνω.

Κανένας δεν γεννιέται γονιός.

Γονιός αρχίζεις να γίνεσαι από τη στιγμή που κολλάει στο μυαλό σου η ιδέα του να φέρεις στον κόσμο έναν άνθρωπο και βέβαια πλάθεσαι κάθε μέρα στο γονεϊκό σου ρόλο παρέα με τα παιδιά σου μαθαίνοντας μέσα από αυτή τη σχέση πως θα γίνεις καλύτερος.

[AthinaP]

Οι γονείς που θα συναντήσεις εδώ στο φόρουμ, από το γεγονός και ότι ψάχνουν κάποια θέματα και μόνο, δεν ανήκουν στην κατηγορία των γονιών που θα κάνουν ό,τι είδαν στο σπιτι των γονιών τους και δεν θα το ψάξουν και λίγο.

 

Για εμένα το ένστικτο έπαιξε μεγάλο ρόλο. Αλλά η διαχείριση της καθημερινότητας, ειδικά με τα δίδυμα, ήταν τόσο απαιτητική, που συχνά έβαζα το μυαλό μου να προβληματίζεται και να τροποποιεί συμπεριφορές. Είτε για να σχεδιάσω πράγματα, είτε εκ των υστέρων, όταν έβλεπα τα αποτελέσματα από λανθασμένους δρόμους που είχαμε πάρει.

 

Η ουσία είναι ότι οι περισσότεροι γονείς "πονάνε" τα παιδιά τους και ενδιαφέρονται για αυτά. Στο περιστατικό που ανέφερες, θα εξηγούσα τη συμπεριφορά της μητέρας με βάση δικές της αρνητικές εμπειρίες. Αν τη ρωτήσεις βέβαια, αυτή τη μητέρα, θα θεωρήσει ότι κάνει το καλύτερο για το παιδί της. Μπορεί όμως να μην έχει αρκετές εμπειρίες ή να μην έχει προβληματιστεί αρκετά, έτσι ώστε να έχει καλύτερη επικοινωνία με τα παιδιά της και γενικότερα να έχει δει το ρόλο της όπως τον βλέπεις εσύ, ας πούμε.

[Κλειώ]

Νομίζω οτι μεταξύ των άλλων πρέπει να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας με σεβασμό και οχι σα μικρά παιδιά που μας ανήκουν , που σε εμάς οφείλουν την υπάρξη τους και τα κάνουμε οτι θέλουμε .

Ολα θα τα θυμούνται οταν μεγαλώσουν , ακόμα και αν δεν εχουν μνημες , θα εχουν συναισθηματα που θα οφειλονται σε οσα εζησαν .

[myangel]

Νομίζω οτι μεταξύ των άλλων πρέπει να συμπεριφερόμαστε στα παιδιά μας με σεβασμό και οχι σα μικρά παιδιά που μας ανήκουν , που σε εμάς οφείλουν την υπάρξη τους και τα κάνουμε οτι θέλουμε .

Ολα θα τα θυμούνται οταν μεγαλώσουν , ακόμα και αν δεν εχουν μνημες , θα εχουν συναισθηματα που θα οφειλονται σε οσα εζησαν .

 

συμφωνώ, και επαυξάνοντας, παραθέτω:

 

Χαλίλ Γκιμπράν - Για τα παιδιά

 

Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.

 

Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες

 

Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου

ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με τη δύναμή του

τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.

Άς χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του

Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο."

 

Χαλίλ Γκιμπράν

Ο Προφήτης

[ζώπυρον]

περιγράφει λοιπόν η γυναίκα αυτή διάλογο με τα παιδιά της:

"- Μαμά, εκτός από Αγγλικά θέλουμε να κάνουμε και κάτι άλλο.

- Θα επιτρέψω μία μόνο δραστηριότητα.

- Μα μαμά, θέλουμε χορό αλλά και ζωγραφική.

- Ακούστε κορίτσια, η μανούλα είναι υποχρεωμένη ΜΟΝΟ να σας πλένει, μαγειρεύει, πηγαίνει στο σχολείο. Όλα τα υπόλοιπα τα κάνει από την καλή της την καρδιά. Συνεπώς θα επιτρέψω μία μόνο δραστηριότητα. Τέλειωσε η συζήτηση τώρα."

Και τα παιδιά πήγαν για ύπνο.

 

Για μένα η παραπάνω ιστορία δεν είναι χάσμα διαλόγου, μεταξύ μητέρας και παιδιών.

Θεωρώ φρικιαστικό μια μητέρα να χαρακτηρίζει την προσφορά της (έστω και την ... υλική) ως υποχρέωση και στη συνέχεια να απευθύνεται στα παιδιά της και να λέει ότι όλα τα άλλα που πιθανόν να τους κάνει -ως περίσσευμα της καλής της καρδιάς- είναι στην καλή της προαίρεση...! Κάτι σαν αγαθοεργία δηλαδή... Και στο τέλος, να κόβει την ...συζήτηση... και να τα στέλνει για ύπνο...!

 

Γιατί όπως λέει κι η Κλειώ παραπάνω, τα πάντα "γράφουν" στα παιδιά...