Το λατρεύω αλλά... δεν το νιώθω δικό μου!

[fistikaki]

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=29164

 

και να επιβεβαιώσω ότι δεν είσαι η μόνη που αισθάνεσαι έτσι Αλλάζει γρήγορα αυτό όμως

 

 

μπρρρρρρρρρρ ??:

 

τι μου θυμησες......... Παναγιτσα μου....... :(:(

[Aeriko]

Εγώ; Εσύ το ανέφερες και είπα να σε απαλλάξω από τον κόπο

[fistikaki]

επιτηδες δεν πηγα να το ψαξω... για να μην τα ξαναθυμηθω!!!! :lol:

 

αν και, δεν ειναι ακριβως το θεμα που εχει η κοπελα...

 

εγω το πρωτο διαστημα το ενιωθα ξενο .. σαν να μην ηταν δικο μου το μωρο, σαν να ειχα αλλο μες στη κοιλια... και γεννησα και φυσιολογικα, το ειδα να βγαινει απο μεσα... αλλο πακετο ηταν το δικο μου

[χριστινα1975]

Πρόσφατα είπα στην κολλητή μου την ώρα που κρατούσεο το 5 μηνών μωρό της αγκαλιά:

"παρόλο που σας βλάπω αγκαλιά, ακόμα δεν το' χω συνειδητοποιήσει ότι είναι δικό σου"

απάντηση: "γιατί νομίζεις ότι εγώ το 'χω συνειδητοποιήσει;"

 

Οι ενοχές προκύπτουν, κατά την άποψή μου, από τον κοινωνικό μύθο της μητρότητας και του μητρικού φίλτρου.

[elepet]

Και αν δεχτουμε οτι ειναι ετσι οπως τα λετε..δηλαδη οτι η αγαπη,το ενδιαφερον η λατρεια και το νοιαξιμο για το παιδι μας ξεκινανε οταν αρχισουμε να το βιωνουμε..να το μεγαλωνουμε και να εποικοινωνουμε μαζι του...ΤΟΤΕ πως εξηγειται το πενθος και ο θρηνος που νιωθει μια μανα που χανει το παιδι της πριν καν γεννηθει...οταν πεθαινει στη μητρα..???

Είναι άραγε εγωισμος αυτη η λυπη...ή πραγματικη αγαπη?

Και γιατι να κλαις και να χτυπιεσαι για ενα παιδι που ποτε σου δεν ειδες..απλα το ενιωσες?

και γιατι να μην σε πλημμυριζει χειμαρρος αγαπης οταν γεννιεται και το βλεπεις ζωντανο και γερο????

Δεν ειναι λιγο αντιφατικα αυτα τα συναισθηματα που νιωθουμε?

Νομιζω τελικα οτι εμεις οι ανθρωποι ειμαστε πολυ εγωιστικα οντα..με ταση να λυπομαστε πολυ πιο ευκολα απο το να χαιρομαστε..

[katerinak]

Και αν δεχτουμε οτι ειναι ετσι οπως τα λετε..δηλαδη οτι η αγαπη,το ενδιαφερον η λατρεια και το νοιαξιμο για το παιδι μας ξεκινανε οταν αρχισουμε να το βιωνουμε..να το μεγαλωνουμε και να εποικοινωνουμε μαζι του...ΤΟΤΕ πως εξηγειται το πενθος και ο θρηνος που νιωθει μια μανα που χανει το παιδι της πριν καν γεννηθει...οταν πεθαινει στη μητρα..???

Είναι άραγε εγωισμος αυτη η λυπη...ή πραγματικη αγαπη?

Και γιατι να κλαις και να χτυπιεσαι για ενα παιδι που ποτε σου δεν ειδες..απλα το ενιωσες?

και γιατι να μην σε πλημμυριζει χειμαρρος αγαπης οταν γεννιεται και το βλεπεις ζωντανο και γερο????

Δεν ειναι λιγο αντιφατικα αυτα τα συναισθηματα που νιωθουμε?

Νομιζω τελικα οτι εμεις οι ανθρωποι ειμαστε πολυ εγωιστικα οντα..με ταση να λυπομαστε πολυ πιο ευκολα απο το να χαιρομαστε..

 

η προσδοκια κ τα ονειρα που χανονται, οι ενοχες ειναι κομματι της θλιψης

[elepet]

η προσδοκια κ τα ονειρα που χανονται, οι ενοχες ειναι κομματι της θλιψης

 

Ακριβως..δεν θρηνει μια μανα που εχασε το παιδι της πριν γεννηθει για το ιδιο το παιδι αρα,αλλά για το γκρεμισμα των ονειρων της που θα εκπληρωνονταν με τη γεννηση αυτου του παιδιου.

[fistikaki]

Και αν δεχτουμε οτι ειναι ετσι οπως τα λετε..δηλαδη οτι η αγαπη,το ενδιαφερον η λατρεια και το νοιαξιμο για το παιδι μας ξεκινανε οταν αρχισουμε να το βιωνουμε..να το μεγαλωνουμε και να εποικοινωνουμε μαζι του...ΤΟΤΕ πως εξηγειται το πενθος και ο θρηνος που νιωθει μια μανα που χανει το παιδι της πριν καν γεννηθει...οταν πεθαινει στη μητρα..???

.

 

 

θα σου απαντησω για μενα, δε μιλω εξ ονοματος κανενος αλλουνου, παρα μονου εμου της ιδιας!! (σαν υπεθυνη δηλωση ακουστηκα )

 

 

ενιωθα μεγαλυτερο δεσιμο με το εμβρυο, παρα με το ιδιο το βρεφος που πηρα στα χερια μου..

 

στην αποβολη που ειχα, που ακολουθησε τη γεννα της Μαριας μου στεναχωρεθηκα πολυ και θρηνησα την ιδεα ενος μωρου, που θα μεγαλωνε κι αυτο διπλα στη μικρη.. εκλαψα για την εικονα ενος μωρου που ηθελα και ειχα στο μυαλο μου..

 

το να θρηνεις και να υποφερεις για το χασιμο ενος παιδιου σε προχωρημενη εγκυμοσυνη, πιστευω οτι ειναι ενας απιστευτος γολγοθας, μια τρομερη πικρα... εκει πια, δε χανεις εμβρυο, χανεις κανονικο παιδακι

 

 

επειτα, καμια δεν ειπε οτι δεν αγαπαει το παιδακι που γεννησε... απλα, ειναι λιγο πιο δυσκολη η ψυχικη ενωση, το δεσιμο... για καποιες απο μας.... κυριως τις πρωτομανες.... μου φαινεται οτι σε δευτερο μωρο αν κανω, θα 'λοκαρω' πιο ευκολα!!!

 

 

(εκ του ελληνικοτατου lock... )

[marandnik]

Ακριβως..δεν θρηνει μια μανα που εχασε το παιδι της πριν γεννηθει για το ιδιο το παιδι αρα,αλλά για το γκρεμισμα των ονειρων της που θα εκπληρωνονταν με τη γεννηση αυτου του παιδιου.

 

Την πάτε πολύ μακριά τη βαλίτσα.....

Με την ίδια λογική εγωιστικό είναι το πένθος μας σε οποιαδήποτε περίπτωση χάνουμε κάποιον δικό μας άνθρωπο, αν το σκεφθείτε κατά βάθος.

Θρηνούμε την απώλειά του από τη ζωή μας.

 

Δεν βρίσκω καμιά απολύτως διαφορά στο πένθος μιας μάνας για το χαμό του αγέννητου παιδιού της με το πένθος μιας μάνας για το χαμό του γεννημένου της παιδιού. Ίδια δεν είναι τα συναισθήματά της και οι λόγοι που την οδηγούν σ' αυτά;

[fistikaki]

Ακριβως..δεν θρηνει μια μανα που εχασε το παιδι της πριν γεννηθει για το ιδιο το παιδι αρα,αλλά για το γκρεμισμα των ονειρων της που θα εκπληρωνονταν με τη γεννηση αυτου του παιδιου.

 

 

μη γελιεσαι, και τα ιδια τα παιδια μας, η προσωποποιηση των ονειρων μας ειναι... η ενσαρκωση των προσδοκιων μας για το μελλον

[elepet]

θα σου απαντησω για μενα, δε μιλω εξ ονοματος κανενος αλλουνου, παρα μονου εμου της ιδιας!! (σαν υπεθυνη δηλωση ακουστηκα )

 

 

ενιωθα μεγαλυτερο δεσιμο με το εμβρυο, παρα με το ιδιο το βρεφος που πηρα στα χερια μου..

 

στην αποβολη που ειχα, που ακολουθησε τη γεννα της Μαριας μου στεναχωρεθηκα πολυ και θρηνησα την ιδεα ενος μωρου, που θα μεγαλωνε κι αυτο διπλα στη μικρη.. εκλαψα για την εικονα ενος μωρου που ηθελα και ειχα στο μυαλο μου..

 

το να θρηνεις και να υποφερεις για το χασιμο ενος παιδιου σε προχωρημενη εγκυμοσυνη, πιστευω οτι ειναι ενας απιστευτος γολγοθας, μια τρομερη πικρα... εκει πια, δε χανεις εμβρυο, χανεις κανονικο παιδακι

 

Δεν διαφωνω για τον πονο που αναμφισβητητα νιωθεις με το χαμο ενος παιδιου ,σιγουρα πρεπει να ειναι τεραστιος ο πονος, δεν το εχω ζησει κατι τετοιο,αλλα το φανταζομαι.Αυτο που εθεσα σαν προβληματισμο ειναι το γιατι να πονας για ενα παιδι που δεν εχεις ζησει και να μην χαιρεσαι για το παιδι που εχεις γεννησει ? Απλα ειναι αντιφατικα τα συναισθηματα.Ο πόνος ειναι πονος σιγουρα,ποια ομως ειναι τα κινητρα του πονου..οι ριζες του? όπως είπες θρηνησες την ΙΔΕΑ ενος μωρου...

Κι εγω όταν γεννησα δεν χαρηκα ιδιατερα..δεν πλημμυρισα απο χαρα..μαλλον βιωσα καταθλιψη..Η αιτια?? ποιος ξερει να πει??

Όπως είπα μάλλον είμαστε πολυ εγωιστικα όντα..ειδικα οταν διαψευδονται οι προσδοκίες μας..

[fistikaki]

Όπως είπα μάλλον είμαστε πολυ εγωιστικα όντα..ειδικα οταν διαψευδονται οι προσδοκίες μας..

 

 

εγωιστικα οντα ειμαστε εξ οριστου, ως ανθρωποι... γι αυτο αλλωστε γενναμε παιδια... αλλα δεν νομιζω οτι νιωθουμε ασχημα μετα τη γεννα λογω διααψευσης προσδοκιων...

 

λογω κουρασης, θα ελεγα, λογω αυπνιας, και λογω φορτου ευθυνων... μπλοκαρεις... οβερλοουντ σκεψεων

[elepet]

εγωιστικα οντα ειμαστε εξ οριστου, ως ανθρωποι... γι αυτο αλλωστε γενναμε παιδια... αλλα δεν νομιζω οτι νιωθουμε ασχημα μετα τη γεννα λογω διααψευσης προσδοκιων...

 

λογω κουρασης, θα ελεγα, λογω αυπνιας, και λογω φορτου ευθυνων... μπλοκαρεις... οβερλοουντ σκεψεων

 

Μιλάω για τη διαψευση των προσδοκιων οταν πεθαινει ενα αγεννητο παιδι...όσον αφορα το οτι νιωθουμε ασχημα μετα την γεννα..ειναι ολα αυτα που λες...η κουραση το αγχος..οι ευθυνες και ολοες οι αλλαγες στο σωμα και την ψυχη μας.

[Aeriko]

Δεν διαφωνω για τον πονο που αναμφισβητητα νιωθεις με το χαμο ενος παιδιου ,σιγουρα πρεπει να ειναι τεραστιος ο πονος, δεν το εχω ζησει κατι τετοιο,αλλα το φανταζομαι.Αυτο που εθεσα σαν προβληματισμο ειναι το γιατι να πονας για ενα παιδι που δεν εχεις ζησει και να μην χαιρεσαι για το παιδι που εχεις γεννησει ? Απλα ειναι αντιφατικα τα συναισθηματα.Ο πόνος ειναι πονος σιγουρα,ποια ομως ειναι τα κινητρα του πονου..οι ριζες του? όπως είπες θρηνησες την ΙΔΕΑ ενος μωρου...

Κι εγω όταν γεννησα δεν χαρηκα ιδιατερα..δεν πλημμυρισα απο χαρα..μαλλον βιωσα καταθλιψη..Η αιτια?? ποιος ξερει να πει??

Όπως είπα μάλλον είμαστε πολυ εγωιστικα όντα..ειδικα οταν διαψευδονται οι προσδοκίες μας..

 

Η αγάπη έτσι κι αλλιώς είναι ένα εγωιστικό συναίσθημα.

[zeta77]

εγωιστικα οντα ειμαστε εξ οριστου, ως ανθρωποι... γι αυτο αλλωστε γενναμε παιδια... αλλα δεν νομιζω οτι νιωθουμε ασχημα μετα τη γεννα λογω διααψευσης προσδοκιων...

 

λογω κουρασης, θα ελεγα, λογω αυπνιας, και λογω φορτου ευθυνων... μπλοκαρεις... οβερλοουντ σκεψεων

ακριβως αυτα που θα ελεγα!

[elepet]

Τυγχανει να ειμαι εγκυος και εχω να πω οτι η αγαπη που νιωθω για την τετραχρονη κορη μου σιγουρα δεν ειναι εγωιστικη..δεν εχει τιποτα το εγωιστικο,αν χρειαζοταν θα εδινα τη ζωη μου χωρις σκεψη για να ζησει αυτη...ΑΝΤΙΘΕΤΑ δεν θα το εκανα αυτο σε καμια περιπτωση για το αγεννητο παιδι που εχω μεσα μου...δεν το αγαπαω ακομα..δεν το εχω δει..δε το ξερω.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ...η αγαπη βιωνεται...εδραιωνεται μεσα απο την αλληλεπιδραση με το παιδι μας..

όπως και με οποιοδηποτε αλλο ανθρωπο..απλα με το παιδι μας ειναι και ανιδιοτελης..ισως η μονη ανιδιοτελης αγαπη που μπορει να νιωσει ανθρωπος.

Ως απαντηση λοιπον στην κοπελα που ανοιξε το θεμα...ειναι λογικα ολα τα συναισθηματα που νιωθουμε στην αρχη της ζωης του παιδιου μας..δεν πρεπει να μας ανησυχουν αλλα να τα δεχομαστε σαν φυσιολογικα..Δεν ειμαστε υποχρεωμενοι να αγαπαμε το αγγενητο ουτε το νεογεννητο παιδι μας..και μαλιστα το θεωρω λιγο ουτοπικο σε εισαγωγικα να ισχυριζομαστε τετοια αγαπη.Η αγαπη θελει χρονο..καλλιεργειται...

[annaplani]

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας κορίτσια! Και για να είμαι πιο σαφής, αυτό που νιώθω είναι μια απεριόριστη αγάπη για ένα πλάσμα που θα μπορούσε να είναι "κάποιας άλλης"! Πράγματι, κι εμένα αν μου έλεγαν ότι σου δώσαμε λάθος μωρό, φέρ'το πίσω, δε θα το έδινα ποτέ κι ας ήξερα ότι το άλλο είναι το δικό μου! Γιατί εγώ αυτήν την μπουμπούκα γνώρισα και λάτρεψα!

Πάντως για όσους θέλουν να υιοθετήσουν και το σκέφτονται, θα έλεγα να το κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη! Δεν υπάρχει δικό μου παιδί και ξένο, δικό σου είναι αυτό που το μεγαλώνεις εσύ!!!

[Aeriko]

επιτηδες δεν πηγα να το ψαξω... για να μην τα ξαναθυμηθω!!!! :lol:

 

αν και, δεν ειναι ακριβως το θεμα που εχει η κοπελα...

 

εγω το πρωτο διαστημα το ενιωθα ξενο .. σαν να μην ηταν δικο μου το μωρο, σαν να ειχα αλλο μες στη κοιλια... και γεννησα και φυσιολογικα, το ειδα να βγαινει απο μεσα... αλλο πακετο ηταν το δικο μου

 

Κι όμως...δεν ήταν άλλο πακέτο το δικό σου! Το ίδιο ήταν...Δικό μας

[miriki]

μολις διαβασα το θεματακι χαμογελασα γιατι νιωθω ακριβως τα ιδια...

συν το οτι το δικο μου μολις γεννηθηκε μπηκε για 2 βδομαδες θερμοκοιτιδα και ετσι δε το χαρηκα εξαρχης.

φυσικα τον αγαπαω-τον λατρευω πες καλυτερα,αλλα αυτα τα ιδια συναισθηματα νιωθω και γω.

αλλα δεν ανησυχω οπως στην αρχη.

.....

επισης νομιζα οτι θα ερχοταν καποια -πεθερα,μαμα- και θα μου τον επαιρναν και θα ειχαν και δικιο γιατι ενιωθα οτι δεν ηταν δικος μου-δηλ νομιζω οτι δε μπορουσα να το πιστεψω οτι ηταν δικο μου καταδικο μου και πως οτι κι αν κανω δε θα το κανω καλα και δε γινεται εγω να ειμαι στην ιδια σειρα με αλλες μαναδες που ειναι εμπειρες,τα ξερουν ολα κλπ κλπ...

 

τα λεω και χαμογελαω,αλλα μονο σα σκεψεις να τις κανεις,νιωθεις και ενοχες.

ομως οσο περναει ο καιρος νιωθω οτι ολα μπαινουν στη σειρα τους και πιστευω οτι αν και εχω ακομα δρομο μεχρι να ΜΕ αποδεχτω η ιδια,ολα θα πανε καλα[/quote

 

Πωωω λες και τα έγραψα εγώ..... Τον πρώτο καιρό ήταν τόσο έντονο αυτό το καλά δικό μου έιναι; που αν δεν μου έμοιαζε τόσο θα πίστευα ότι όντως είχε γίνει λάθος. Άσε που περιμένω να ανοίξει από στιγμή σε στιγμή η πόρτα και να μου πουν "έλα κοπελιά φέρτον πίσω"... Κράξτε με με την ησυχία σας, αλλά επειδή κι εγώ με καισαρική γέννησα νομίζω ότι τελικά παίζει ένα ρόλο. Το βλέπω κάπως σα μια διαδικασία που έμεινε μισή ή καλύτερα επειδή το χειρουργείο είναι ένα τραυματικό γεγονός, νομίζω πως το συναίσθημα αυτό είναι μέρος του μετετραυματικού σοκ. Άαααβυσσος λέμεεεε...

[ELENAal]

Θέλω να θίξω ένα θέμα που γενικά δεν πολυσυζητιέται από μαμάδες.

Η κορούλα μου είναι 4,5 μηνών και είναι το πιο γλυκό πλάσμα στον κόσμο! Την υπεραγαπώ αλλά δε νιώθω αυτό που λένε "είναι το δικό μου παιδί, κομμάτι από μένα".

Πριν γεννήσω νόμιζα ότι μια μαγική αόριστη κλωστή θα υπάρχει ανάμεσά μας γιατί αυτό δε θα είναι απλά ένα μωρό, θα είναι δικό μου. Ε, λοιπόν, εγώ νιώθω ότι δεν είναι δικό μου. Νιώθω ότι είναι ένα μωρό που λατρεύω, αλλά βρέθηκε κάπως αλλιώς στα χέρια μου. Με λίγα λόγια και ξένο να ήταν πάλι θα το αγαπούσα τόσο.

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι ήρθε στον κόσμο με καισαρική, το ότι εμφανισιακά δεν μου μοιάζει ιδιαίτερα, το ότι δεν είναι όπως το φανταζόμουν! Πάντως το ότι δεν το νιώθω δικό μου δεν παίζει κανένα ρόλο στο δέσιμό μας, είμαστε αυτοκόλλητες!

 

Νιώθει καμμιά άλλη μανούλα έτσι, ή να αρχίσω να ανησυχώ;

 

Και μονο που το λες δημασια ειναι μεγαλη ανακουφιση.

ειναι κατι που ειχα μοιραστει μονο με τον αντρα μου και εγω με καισαρικη γεννισα και με ψιλοεπιπλακες οταν την πρωτοειδα δεν εννοιωσα τιποτα απλα ηθελα να τελειωνει η επεμβαση..

μετα για 4 μηνες θηλαζα πραγμα που δεν μου αρεσαι καθολου αλλα το εκανα για το καλο της,απο τοτε που σταματισα να θυλαζω μερα με την ημερα την ενοιοθα πιο κοντα μου..

τωρα ειναι 8 μηνων την κοιταζω(δεν μου μοιαζει καθολου)και η καρδια μου χτυπαει δεν ειναι απλα αγαπη ειναι ερωτας!!!!!εγω πιστευω πως ειναι φισιολογικα ολα αυτα:!:

[πιγκουινακι]

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας κορίτσια! Και για να είμαι πιο σαφής, αυτό που νιώθω είναι μια απεριόριστη αγάπη για ένα πλάσμα που θα μπορούσε να είναι "κάποιας άλλης"! Πράγματι, κι εμένα αν μου έλεγαν ότι σου δώσαμε λάθος μωρό, φέρ'το πίσω, δε θα το έδινα ποτέ κι ας ήξερα ότι το άλλο είναι το δικό μου! Γιατί εγώ αυτήν την μπουμπούκα γνώρισα και λάτρεψα!

Πάντως για όσους θέλουν να υιοθετήσουν και το σκέφτονται, θα έλεγα να το κάνουν χωρίς δεύτερη σκέψη! Δεν υπάρχει δικό μου παιδί και ξένο, δικό σου είναι αυτό που το μεγαλώνεις εσύ!!!

 

συμφωνω!ισως να υπαρχουν αλλα θεματα στην υιοθεσια τα οποια πρεπει να σκεφτει ωριμα η υποψηφια μητερα αλλα το θεμα ''τα σπλαχνα μου'',''το αιμα μου'',η ''σαρκα απο τη σαρκα μου'' κι εμενα με αφηνει ψιλοαδιαφορη!

η βιολογια ,το πως δημιουργειται ο ανθρωπινος οργανισμος και τα σχετικα με τα γονιδια επισης θεωρω πως ειναι για τους επιστημονες...

εγω και στις εγκυμοσυνες αισθανομουν βεβαια μια γενικη χαρα και προσμονη αλλα δε μπορω να πω πως ειχα συγκεκριμενα αισθηματα αγαπης και δεσιματος με το εμβρυο.Η αληθινη μου σχεση ξεκινησε με το που εβλεπα ,ακουγα και ακουμπουσα το καθε παιδι.Και επειδη γενικα δεν ειμαι των κεραυνοβολων καταστασεων και παιρνω το χρονο μου ,ήμουν προετοιμασμενη πως η μητροτητα δε θα αποτελεσει εξαιρεση...τις πρωτες βδομαδες ήταν περισσοτερο νοιαξιμο και προστασια και σιγα σιγα με τις αγγαλιες ,τα φιλακια,τα χαμογελα,τα νανουρισματα αισθανθηκα ο,τι πιο ζεστο και ομορφο...και ναι τωρα νοιωθω πως μας ενωνει μια αορατη κλωστη,μια κλωστη που δεν εχει να κανει με τον ομφαλιο λωρο αλλα με τη μοναδικη μας σχεση που ανθιζει καθε μερα!

[platykodon]

Θέλω να θίξω ένα θέμα που γενικά δεν πολυσυζητιέται από μαμάδες.

Η κορούλα μου είναι 4,5 μηνών και είναι το πιο γλυκό πλάσμα στον κόσμο! Την υπεραγαπώ αλλά δε νιώθω αυτό που λένε "είναι το δικό μου παιδί, κομμάτι από μένα".

Πριν γεννήσω νόμιζα ότι μια μαγική αόριστη κλωστή θα υπάρχει ανάμεσά μας γιατί αυτό δε θα είναι απλά ένα μωρό, θα είναι δικό μου. Ε, λοιπόν, εγώ νιώθω ότι δεν είναι δικό μου. Νιώθω ότι είναι ένα μωρό που λατρεύω, αλλά βρέθηκε κάπως αλλιώς στα χέρια μου. Με λίγα λόγια και ξένο να ήταν πάλι θα το αγαπούσα τόσο.

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι ήρθε στον κόσμο με καισαρική, το ότι εμφανισιακά δεν μου μοιάζει ιδιαίτερα, το ότι δεν είναι όπως το φανταζόμουν! Πάντως το ότι δεν το νιώθω δικό μου δεν παίζει κανένα ρόλο στο δέσιμό μας, είμαστε αυτοκόλλητες!

 

Νιώθει καμμιά άλλη μανούλα έτσι, ή να αρχίσω να ανησυχώ;

Νομίζω πολλές γυναίκες το νιώθουν αυτό. Άλλωστε, το μητρικό ένστικτο δεν υπάρχει από μόνο του, αναπτύσσσεται στην πορεία ανάλογα με το χαρακτήρα κάθε παιδιού και πώς μάς κάνει να νιώθουμε μαζί του.

[jannis]

Το παιδι ειναι 3εχωριστη μοναδα με 3εχωριστη προσωπικοτητα. Και δεν γεννιεται με αορατη κλωστη επανω μας. Η αγαπη σου προς εκεινη και η δικη της προς εσενα ερχεται με τον χρονο. Οσο περισσοτερος χρονος περναει τοσο μεγαλυτερη η αγαπη.....

 

Συμφωνώ απολύτως!

Το μωρό σου "κουβαλάει" μαζί του ένα μεγάλο μέρος της προσωπικότητας - χαρακτήρα του (και μιλάω ως μαμά διδύμων που αρχικά πίστευε ότι θα έχει μεγάλη επιρροή πάνω τους....) και εσύ πρέπει να το γνωρίσεις όπως θα γνώριζες ένα ξένο παιδί αν σου το δίνανε να το μεγαλώσεις.

Ίσως μεγαλώνοντας θα βλέπεις κάποιες συμπεριφορές που θα θυμίζουν τον εαυτό σου ή τον μπαμπά αλλά θα είναι το δικό του "μείγμα" με τις δικές του πινελιές.

Δεν είναι απαραίτητο να το θεωρείς προέκταση σου για να το αγαπάς! Ίσα - ίσα το αγαπάς για αυτό που είναι και για την σχέση σας.

[νελλίτσα]

εγώ πάλι έχω να πω ένα μεγάλο μπράβο στην κοπ΄λα που άνοιξε το θέμα γιατί ΄και εγώ αναρωτιόμουν αν είναι το δικό μου παιδί αυτό που βγήκε από μέσα μου και έβαλαν κατευθείαν στην αγκαλιά μου και αν ήταν φυσιολογικό που ένοιωθά να το αγαπάω όπως και τα παιδάκια των φίλων μου... νόμιζα ότι έπρεπε να είναι έρωτας με την πρώτη ματιά (παρά το ότι δεν είχα ερωτευτεί ποτέ με την πρώτη ματιά). ιη κούραση, η ανυσηχία και οι τύψεις ότ δεν το αγαπούσα έτσι όπως "θα' πρεπε" κόντευαν να με τρελάνουν μέχρι που μερικές ώρες μετά, όπως τον κρατούσα ψηλά στον ώμο μου για να ρευτεί και είχε αποκοιμηθεί, κούνησε ελαφρά το κορμάκι του και τον ένοιωσα όπως όταν τον είχα στην κοιλιά μου και κουνιόταν. ήταν ό,τι πιο μαγικό έχω ζήσει. σαν το αυγό τπου κολόμβου, ανακάλυψα ότι αυτό το μωρό είναι το θαυματάκι μου και την ώρα που έβγαινε από μέσα μου ήταν εκείνη η μαγική στιγμή που μεταμορφώθηκε από έμβρυο σε μωρό!!!!

ελπίζω να μη σας κούρασα αλλά καθώς τα εγραφα πραγματικά ξαναζούσα κάθε στιγμή της γέννησής του. αυτό που θέλω να πω είναι ότι από τη δική μου εμπειρία, ΄νομίζω πως κάθε μανούλα έχει μια μαγική στιγμή που το μωρό της της κάνει κλικ και αντιλαμβάνεται τη μοναδικότητα από τα άλλα παιδάκια που μεν αγαπάει αλλά δεν είναι δικά της (όχι γιατί δεν τα γέννησε αλλά γιατί τα μεγαλώνει μια άλλη αγκαλιά). σίγουρα ο χρόνος είναι σύμμαχος αλλά χρειαζόμαστε και την ηρεμία του περιβάλλοντος για να ανακαλύψουμε αυτή τη στιγμή.

σας ευχαριστώ που μου δώθηκε η ευκαιρία να μιλήσω για αυτό χωρίς να νοιώθω τύψεις που δεν ερωτευτηκα αμ΄λεσως το μωρό μου

[anastasia&marilou]

Εγω ακομα δεν εχω συννειδητοποιησει οτι ημουν εγκυος!ποσο μαλλον τωρα που τη βλεπω κ λεω...μα καλα ποτε εγιναν ολα αυτα????