Διαίσθηση - ένστικτο: μύθος ή εργαλείο;

[alcyon]

Πολλές φορές στη ζωή μας έχουμε βρεθεί σε διλλήματα ή σε δυσκολίες. Αρκετοί -αν όχι όλοι- μπορεί να βασίστηκαν στο ένστικτό τους ή τη διαίσθησή τους. Σε αυτό το θέμα αυτές τις δύο έννοιες θα τις λάβω ως... παρόμοιες (αν και έχουν βασικές διαφορές). Πολλοί το υποτιμούν (συνήθως το ένστικτο των άλλων, για το δικό τους... ούτε λόγος! )

 

Εσείς, από τις εμπειρίες σας, όχι μόνο με τα παιδιά αλλά γενικά σε όλη τη διάρκεια της ζωής σας, στηρίζεστε στο ένστικτο; Πολύ..? λίγο...? συχνά...? σπάνια...?

 

 

Και πριν βιαστούμε να απαντήσουμε πρέπει να κρατήσουμε 1-2 πραγματάκια στο μυαλό για να αναφερόμαστε στο ίδιο πράγμα.

 

Ένστικτο-διαίσθηση δεν είναι ό,τι κάνουμε από συνήθεια.

Επίσης-διαίσθηση δεν είναι ότι μας λένε οι άλλοι να δοκιμάσουμε είτε με προτροπή, είτε με εντολή.

Ένστικτο-διαίσθηση δεν είναι η τυχαία επιλογή.

 

Το ένστικτο (έτσι όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ), εμφανίζεται στις κρίσιμες στιγμές όπου πρέπει να παρθεί κάποια απόφαση και όλα δείχνουν ομιχλώδη είτε ελλείψει δεδομένων, είτε σε θυελλώδεις δυσκολίες. Τότε υπάρχει κάτι... που "γεννιέται" σα σκέψη στο μυαλό, και το "αισθανόμαστε" "σωστό", χωρίς να γνωρίζουμε πού και γιατί έχουμε αυτή την αίσθηση.

Ένστικτο είναι επίσης εκείνη η "φωνή" που μας λέει να "μην κάνουμε" κάτι, επίσης γιατί έτσι φαίνεται ... "λάθος".

 

Θα ήθελα τη γνώμη σας και τις απόψεις σας πάνω σε αυτό το θέμα καθώς και τό πόσο σας ευνόησε/απογοήτευσε στη ζωή σας. Επίσης, υποτιμήσατε, εσείς οι ίδιοι, ποτέ το προσωπικό σας ένστικτο; Αν ναι... τότε "δικαιωθήκατε" εσείς, ή εκείνο;

 

 

Να δώσω και λίγο το προσωπικό μου στίγμα. Πιστεύω πως η διαίσθηση ή όπως αλλιώ το λέμε "από ένστικτο"... είναι καλυμμένη γνώση. Δηλαδή καθημερινά λαμβάνουμε αναρρίθμητα ερεθίσματα τα οποία μεταφράζονται από τον εγκέφαλό μας, χωρίς απαραίτητα να τα συνειδητοποιούμε. Γνωρίζουμε π.χ. τη βαρύτητα από μωρά, χωρίς να το έχουμε ταυτοποιήσει πώς λέγεται. Γνωρίζoυμε όμως τη λειτουργία της και τις συνέπειές της.

 

Κάτι αντίστοιχο πιστεύω πως γίνεται με πολλά πράγματα. Έτσι όταν φτάνουμε σε "αδιέξοδα" ή σε "διλλήματα" ο νους μας, ανασύρει αυτές τις γνώσεις που φαίνεται σα να "πηγάζουν εκ των έσω"... και εκφράζονται ως διαίσθηση... ως ένστικτο.

[Eirini_Dr]

Παντα ειχα καλη διαισθηση! Ενιωθα καποια πραγματα οτι πρεπει ετσι να γινουν γιατι ειναι καλυτερα.....Με η λογικη γνωριζω το λαθος και το σωστο, ομως σχεδον παντα ακολουθουσα την διαισθηση μου για να ξεχωρισω καταστασεις!

 

Μολις εμεινα εγκυος τον ενστικτο μου κυριως και η διαισθηση μου εκτιναχθηκαν! Και οχι μονο ως προς το παιδι....δε πα να μου λενε γνωμες ή να μου υποδεικνυουν τροπους σε ολα τα θεματα....μονο το βλεμα μου να χαμηλωσω....αμεσως ξερω τι πρεπει να κανω! Μην μιλησουμε για το παιδι γιατι εκει ακομα και οταν εκανα το τεστ εγκυμοσυνης ηξερα οτι ειναι κοριτσι! ετσι απο ενστικτο!

 

Ισως εμεις οι γυναικες να το εχουμε σε μεγαλυτερο βαθμο ανεπτυγμενο λογω της μητροτητας

[fairy's mom]

Είχα δει κάποτε μία εκπομπή της Όπρα για το θέμα που μόλις άνοιξες. Είχε περιπτώσεις ανθρώπων που σώθηκαν από εγκληματική απόπειρα εναντίον τους, λόγω του ενστίκτου. Και θυμάμαι ότι είχαν πει πώς όλα τα ζώα στη φύση φεύγουν όταν διαισθάνονται κίνδυνο, ενώ ο άνθρωπος έχει φτάσει στο σημείο να αγνοεί το ένστικτό του και να το καταπνίγει, με πολύ άσχημα αποτελέσματα. Πολύ ενδιαφέρουσα εκπομπή, αλλά πάει καιρός που την είδα για να δώσω περισσότερες λεπτομέρειες.

 

Προσωπικά πιστεύω πολύ στη διαίσθηση και όσες φορές έχω πάει κόντρα σε κάτι που μου λέει το ένστικτό μου το έχω "πληρώσει". Και μεγαλώνοντας η κόρη μου, θέλω να της μεταδώσω αυτή μου την πίστη, να έχει εμπιστοσύνη στο ένστικτό της.

 

Και αν μου επιτρέπεις να συμπληρώσω και κάτι ακόμα σχετικά με το τι θεωρώ ένστικτο? Δεν ξέρω αν το έχετε κι εσείς αυτό, αλλά με το καλημέρα που θα πω σε κάποιον αμέσως μέσα μου κάτι μου λέει ναι ή όχι, για το αν πρέπει να συνεχίσω την κοινωνική συνανστροφή μαζί του. Όσες φορές έχω δώσει ευκαιρία σε ανθρώπους που μου έχουν βγάλει κάτι αρνητικό να συναναστραφούμε κοινωνικά, το έχω μετανιώσει, γιατί έχουν αποδειχτεί - να το πω απλά - κακοί ανθρωποι.

 

Πολύ ενδιαφέρον θέμα, πραγματικά!

[Κλειώ]

alcyon θα συμφωνήσω περίπου μαζι σου . Το ενστικτο ειναι συναισθημα που προκυπτει απο τις εμπειρίες μας . Δεν το λεω γνώση , γιατι δεν πιστεύω οτι παντα ειναι σωστο . Οι εμπειρίες μας ειναι μερικες φορές η μια πλευρά του νομίσματος , ειναι αυτο που εχουμε βιώσει , αλλα θα μπορούσαμε να το βιώσουμε και αλλιώς . Μερικες φορές τα ενστικτα βασίζονται σε εμπειρίες που ο ανθρωπος για γεννιες εχει βιώσει και ετσι καταγράφονται στο dna του και περνάνε απο γενια σε γενια .

Καλο το ενστικτο , αλλα απο τη στιγμη που ειναι συναισθημα και εμεις εχουμε εκτος απο συναισθημα και λογικη , καποιες φορες πρέπει και να το αμφισβητούμε για να αποφασίσουμε αν θα το δεχτούμε τελικά . Δυσκολα παντως του πας κοντρα γιατι δυσκολα πειθεσαι οτι εισαι λαθος , αφου για να πεισθεις πρεπει να φας τα μούτρα σου πρώτα .

Γραφεις παντως οτι ενστικτο-διαισθηση δεν ειναι αυτο που κανουμε απο συνήθεια . Δεν ξερω τι εννοείς ακριβως αλλα πιστευω στη δυναμη της συνήθειας και νομίζω οτι η μαθηση εχει να κανει με αυτο , οπως και το ενστικτο ......... απλα δεν θυμόμαστε το γεγονος και κρατάμε το συναίσθημα .

[marandnik]

Κι εγώ πιστεύω αυτό που ακριβώς περιγράφει η Αλκυώνη και μάλιστα οι δύο έννοιες "διαίσθηση" και "λογική" για μένα ταυτίζονται.

 

Η διαφορά των δύο είναι ότι η διαίσθηση είναι μια γρήγορη επικοινωνία της λογικής μας σκέψης με τον εαυτό μας, χωρίς να μεσολαβήσουν λέξεις και περιγραφές. Ενώ στη λογική υπάρχει ένας εσωτερικός διάλογος με τον εαυτό μας.

 

Π.χ. έρχεται μια φίλη και μου λέει μια ιστορία. Στην ιστορία αυτή έχει κάποια κενά και τα συνειδητοποιώ μέσω ενός εσωτερικού διαλόγου. Π.χ. πήγε την Τετάρτη το απόγευμα στο τάδε μαγαζί και σκέφτομαι "χμ το μαγαζί αυτό είναι κλειστό την Τετάρτη το απόγευμα, άρα λέει ψέματα". Αυτό είναι η λογική.

 

Μπορεί όμως η κοπέλα να μην πει κάτι που μπορώ να διασταυρώσω αλλά να μου δώσει μια "αίσθηση" ότι λέει ψέματα. Αυτό θα το ονόμαζα "διαίσθηση" χωρίς να μπορώ να εξηγήσω γιατί πιστεύω ότι λέει ψέματα. Αν όμως είχα τη δυνατότητα να αναλύσω τη συμπεριφορά της και τις κινήσεις της βήμα- βήμα, από τις κινήσεις του σώματός της, τον τρόπο που με κοιτάζει όταν μου μιλάει, τον τρόπο που σκέφτεται αυτά που λέει, θα κατέληγα πάλι μέσω λογικής σκέψης για ποιο λόγο φαίνεται ότι λέει ψέματα. Απλά στην διαίσθηση, όλη αυτή η ανάλυση έγινε αστραπιαία και χωρίς να προηγηθεί ο εσωτερικός αυτός διάλογος.

[alcyon]

Η διαφορά των δύο είναι ότι η διαίσθηση είναι μια γρήγορη επικοινωνία της λογικής μας σκέψης με τον εαυτό μας, χωρίς να μεσολαβήσουν λέξεις και περιγραφές. Ενώ στη λογική υπάρχει ένας εσωτερικός διάλογος με τον εαυτό μας.

Άψογη διατύπωση! Με δυό κουβέντες... μεστό νόημα!

 

a..... Το ενστικτο ειναι συναισθημα που προκυπτει απο τις εμπειρίες μας . Δεν το λεω γνώση , γιατι δεν πιστεύω οτι παντα ειναι σωστο . .........

 

Κλειώ, η marandnik το περιέγραψε άψογα! Δεν είναι γνώση αλλά "κρυμένη" γνώση, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. Δηλαδή είναι κάπως "κρυπτογραφημένο" και βασίζεται σε εμπειρική γνώση, άρα εξαρτάται από τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε εμείς οι ίδιοι τον κόσμο. Άρα δε μπορεί να πει κανείς πως το κριτήριο αυτό είναι αντικειμενικό, αν και ενδεχομένως (συχνά) να κρύβει αντικειμενικές αλήθειες.

 

fairy's mom ... αυτό που λες (περί κινδύνου κτλ) είναι η προαίσθηση... ενώ εδώ αναφέρομαι στη διαίσθηση-ένστικτο που χρησιμοποιούμε όπως π.χ. αυτό που αναφέρεις με το χαρακτήρα κάποιου προσώπου. Εκεί ο νους μας κάνει μια δική του ανάλυση και μας παρέχει κάποια "πληροφορία"... διαισθητικά.

[alcyon]

Ειρήνη... νομίζω πως δεν είναι θέμα γυναικείο ή αντρικό... Νομίζω πως όλοι έχουν διαίσθηση. Αν και οι περισσότεροι άνδρες δεν δίνουν σημασία... Πάντως έχω συναντήσει και εκπροσώπους του άλλου φύλου με εμπιστοσύνη στο ενστικτο...

[Rasputin]

Η διαίσθηση νομίζω μπορεί να είναι θέμα εμπειρίας αλλά νομίζω είναι περισσότερο μήνυμα από το υποσυνείδητο. Μπορεί να είναι μια πληροφορία που έχουμε λάβει αλλά δεν την έχουμε επεξαργαστεί.

[Ellemphriem]

Το ενστικτο και η διαισ8ηση για μενα ειναι υποσυνειδητη γνωση. Απο8υκευμενη εκει απο μυριαδες εμπειριες και ετοιμη να βγαλει το συμπερασμα που πρεπει πριν το βγαλει το συνειδητο μας. Ετσι το καταλαβαινω εγω. Και ναι πολλες φορες με βοη8ησε αν και δεν το κυνηγαω. Απλα συμβαινει. Δεν ειναι παντως τπτ περιεργο ή περιπλοκο. Ειναι μερος αυτου που ηδη 3ερουμε και ειναι πολυ πιο γρηγορο απο τα συνειδητα συμπερασματα γιατι δεν επερχεται σε αυτο η ιδια πολυπλοκη διαδικασια του συνειδητου. Που βαζουμε ενα σωρο παραγοντες για να βγαλουμε συμπερασμα. Εκει ειναι 1+1 = 11.....και το 3ερει και το λεει. Απλα δεν το λεει κα8αρα. Οποτε ναι πιστευω οτι πρεπει να το ακολου8ουμε. Αλλα οχι παντα.......μερικες φορες και αυτο ειναι λα8ος......ενστικτο μπορει καποιος να πει το οτι καταλαβα οτι κατι δεν παει καλα με την εγκυμοσυνη μου και παρα τον γιατρο μου τον τοτε να παω μονη μου να κανω ε3ετασεις και σαν αποτελεσμα να σωσω εμενα και το παιδι. Εγω 8α πω οτι δεν ηταν ενστικτο, ηταν υποσεινηδητη γνωση οτι αυτη η φαγουρα που ειχα ουδεμια σχεση ειχε εμπειρικα με ολες τις προηγουμενες σε ολη μου την ζωη. Και αυτο με εκανε να το ψα3ω πιο πολυ.......

 

ελπιζω να γινομαι κατανοητη......και να μην το προσγειωσα τελειως......

[Konstantina-Kl]

"Θα κανω αυτο που μου λεει η διαισθηση μου " δηλαδη αυτο που μου επιβαλλει η εμπειρια μου και η λογικη μου. Για μενα ειναι αρχη ζωης

[joe]

Δεν ξερω αν εχετε διαβασει το Topic που εχω ανοιξει στην ενοτητα αυτη,οπου περιγραφω το απιστευτο ζορι που περναω απο τοτε που η μεγαλη μου κορη ηταν λιγων μηνων ακομη,με την τοσο ισχυρη φοβια οτι κατι μπορει να της συμβει.

Εσεις πώς θα εκλαμβανατε την εντονη φοβια μιας μητερας για το ενα της μονο παιδι?Πώς θα εκλαμβανατε περιεργα σημεια και συμπτωσεις που οδηγουν στο συμπερασμα,αν το παμε λιγο μεταφυσικα,οτι κατι τρεχει?Πώς θα εκλαμβανατε παραξενα ονειρα,παραξενες ατακες του ιδιου του παιδιου και περιστατικα που σου ενισχυουν ακομη περισσοτερο την εμμονη?Δε θελω να μονοππολησω ολα τα topics με το προβλημα μου,εννοειται,αλλα επειδη αυτο το θεμα αγγιζει αρκετα κι αυτο που εχω ανοιξει,θα ηθελα κι απο εδω αν θελετε κι εσεις τη γνωμη σας για ολα τα παραπανω...Εμενα παντως αυτοπ το ερωτημα "Φοβια ή διαισθηση" κοντευει να με τρελλανει.

[arleta]

εγώ πιστεύω πως όλη μας η ζωή είναι θέμα πιθανοτήτων.... παίζουμε ένα ατέλειωτο παιχνίδι με τις πιθανότητες.... και κάθε φορά μπροστά σε ένα μεγάλο δίλλημα, ή μια σοβαρή απόφαση, ή ένα μεγάλο βήμα-ρίσκο ερχόμαστε αντιμέτωποι μ' αυτό που λέμε ένστικτό... αφού οι πιθανότητες έχουν πάιξει το ρόλο τους και μας έχουν δηγήσει σε μια διχάλα εκεί ή ακολουθούμε αυτό που προστάζει η λογική ή απλά κάνουμε εκείνο που προστάζουν τα μέσα μας.... και για μένα εκείνο που προστάζουν τα μέσα μας είναι και το σωστό.....

προσωπικά έχω ένστικτο-διαίσθηση..... ειδικά όταν αφορά ανθρώπους που αγαπώ.... τα καμπανάκια βαράνε σα τρελά.... ας μην ξέρω τίποτα, ας μην υπάρχει καμιά λογική, αλλά όταν υφίσταται κίνδυνος, ψέμα κτλ το έχω πάσει στον αέρα... απλά το ξέρω....

όταν συναντώ ανθρώπους για πρώτη φορά ξέρω τι να περιμένω... έχει τύχει να πάω να δουλέψω σε νησί και με τη πρώτη επαφή με τον εργοδότη λέω "πάμε να φύγουμε μακριά".... τελικά ο καλός μου με είχε πείσει να μείνουμε.... ε και καλή μέρα δε περάσαμε με το "τέρας"....

αν συμβαίνει πάλι μια σοβαρή κατάσταση, ας τρέχουν όλοι πανικόβλητοι, αγχωμένοι.... αν δε μου χτυπήσει καμπανάκι κινδύνου τίποτα δε τρέχει....

και πάντα βγαίνω σωστή!!!!!

[alcyon]

Δεν ξερω αν εχετε διαβασει το Topic που εχω ανοιξει στην ενοτητα αυτη,οπου περιγραφω το απιστευτο ζορι που περναω απο τοτε που η μεγαλη μου κορη ηταν λιγων μηνων ακομη,με την τοσο ισχυρη φοβια οτι κατι μπορει να της συμβει.

Εσεις πώς θα εκλαμβανατε την εντονη φοβια μιας μητερας για το ενα της μονο παιδι?Πώς θα εκλαμβανατε περιεργα σημεια και συμπτωσεις που οδηγουν στο συμπερασμα,αν το παμε λιγο μεταφυσικα,οτι κατι τρεχει?Πώς θα εκλαμβανατε παραξενα ονειρα,παραξενες ατακες του ιδιου του παιδιου και περιστατικα που σου ενισχυουν ακομη περισσοτερο την εμμονη?Δε θελω να μονοππολησω ολα τα topics με το προβλημα μου,εννοειται,αλλα επειδη αυτο το θεμα αγγιζει αρκετα κι αυτο που εχω ανοιξει,θα ηθελα κι απο εδω αν θελετε κι εσεις τη γνωμη σας για ολα τα παραπανω...Εμενα παντως αυτοπ το ερωτημα "Φοβια ή διαισθηση" κοντευει να με τρελλανει.

 

Joe σίγουρα τα συναισθήματα που γεννιούνται στον εαυτό μας είναι σημαντικά και πρέπει να τα επεξεργαζόμαστε όσο μπορούμε καλύτερα. (Είχα διαβάσει το θέμα σου παλιότερα). Νομίζω όμως πως σε αυτή την περίπτωση επηρεάζεις την κρίση σου μόνη σου. Δηλαδή, υπάρχει κάτι στο δικό σου το μυαλό (μια ιδέα, ένα άγχος κτλ), και οτιδήποτε βλέπεις το μεταφράζεις κάτω από το πρίσμα αυτής της σκέψης.

 

Ξέρεις τι μου θυμίζει.... ; (ίσως να το έχετε ζήσει μερικές)

Όταν βρεθώ σε άλλη πόλη, βγαίνοντας στο δρόμο, και βλέποντας τον κόσμο, νομίζω -με την άκρη του ματιού μου- πως βλέπω.... την Κατερίνα!!... τη Μαρία!!! Την Αναστασία !!! .... φίλες ή γνωστές ή (πρώην) συμμαθήτριες (!!!). Μάλιστα νομίζω πως τις βλέπω όπως ΤΟΤΕ (πριν τόσα χρόνια, λες και δε μεγάλωσαν αυτές!!).

Κι όλο αυτό γίνεται τις πρώτες 1-2 μέρες σε αλλαγή περιβάλλοντος και κατά τη γνώμη μου, ουσιαστικά αντικατοπτρίζει την ανάγκη μου να βρεθώ σε γνωστό και οικείο περιβάλλον.

Δηλαδή.... "θα ΗΘΕΛΑ να δω" κάποιο γνωστό.... και το μυαλό "παίζει" με αυτή μου την επιθυμία και στιγμιαία λέει "να... να κοίτα!!"

 

Έτσι λοιπόν Joe... αν θελεις τη γνώμη μου, θα αναζητούσα -στη θέση σου- το ΤΙ είναι αυτό που με κάνει να νιώθω εγώ έτσι. Τι σκέφτομαι, τι φοβάμαι, τι υποψιάζομαι.... για να καταλάβω, πώς και γιατί μεταφράζω ή υπερτονίζω κάποιες συμπεριφορές, ερμηνεύοντάς τες κάτω από αυτό το πρίσμα.

 

Ελπίζω να μη σε μπέρδεψα με τη σκέψη μου (είναι και η ώρα .... περασμένη.... το "καψα" λίγο... )

[Rasputin]

Τσουρουφλίστικα

[SKEK]

 

Πιστεύω πως η διαίσθηση ή όπως αλλιώ το λέμε "από ένστικτο"... είναι καλυμμένη γνώση. Δηλαδή καθημερινά λαμβάνουμε αναρρίθμητα ερεθίσματα τα οποία μεταφράζονται από τον εγκέφαλό μας, χωρίς απαραίτητα να τα συνειδητοποιούμε. Γνωρίζουμε π.χ. τη βαρύτητα από μωρά, χωρίς να το έχουμε ταυτοποιήσει πώς λέγεται. Γνωρίζoυμε όμως τη λειτουργία της και τις συνέπειές της.

 

Κάτι αντίστοιχο πιστεύω πως γίνεται με πολλά πράγματα. Έτσι όταν φτάνουμε σε "αδιέξοδα" ή σε "διλλήματα" ο νους μας, ανασύρει αυτές τις γνώσεις που φαίνεται σα να "πηγάζουν εκ των έσω"... και εκφράζονται ως διαίσθηση... ως ένστικτο.

 

Με αυτό ακριβώς τον τρόπο λειτουργώ και γω. Πιο μικρή και με λιγότερες εμπειρίες όταν είμουν, αξιολογώ σήμερα ότι οι αποφάσεις και αντιδράσεις μου τότε ήταν βάση των μέχρι τότε εμπειριών και ερεθισμάτων που είχα.

 

Όσον αφορά το μητρικό ένστικτο επειδή τέθηκε και αυτό το θέμα, θα πω ότι με το που γέννησα το ίδιο βράδυ μετά από ολική αναισθησία & καισαρική ξύπνησα μόνη μου και σηκώθηκα μόνη μου για να πάω να θηλάσω. Δεν πιστεύω ότι ήταν ένστικτο και πιστεύω ακράδαντα ότι το μητρικό ένστικτο καλλιεργείται όσο μεγαλώνεις τα παιδιά σου. Πιστεύω ότι ήταν η συνηδητοποίηση της ευθύνης που έχω ως μητέρα όπως και πολλές άλλες αντιδράσεις και συμπεριφορές που άρχισαν μετά τη μητρότητα. Το λέω αίσθημα ευθύνης παρά μητρικό ένστικτο.

[mesastoura]

για μένα διαίσθηση / ένστικτο δεν έχουν καμία σχέση με λογική και συνειδητή / ασυνείδητη / συσσωρευμένη γνώση.

 

είναι τα μηνύματα που μας μεταφέρει το "είναι" μας, όπως γράφτηκε παραπάνω, είναι τα μηνύματα της ψυχής μας, είναι μια άλλη - ας πούμε 6η - αίσθηση.

 

Και ναι, νομίζω πως είναι κάτι που συχνά το έχουν ποιο έντονα οι γυναίκες και όταν η γυναίκα μου λέει πως π.χ. σήμερα φοβάμαι μην ... επειδή έχω δει κάποιο όνειρο θεωρώ λάθος να την αγνοήσω (όχι απλά το σέβομαι).

[alcyon]

Κορίτσια διαβάζω με ενδιαφέρον τις απόψεις σας. Σαφώς εδώ δε μπορούμε να προσδιορίσουμε τι είναι ή από πού προέρχεται, αλλά με ενδιαφέρει τρομερά να ακούω πως το αντιλαμβάνεστε εσείς και πώς το ακούτε ή το αγνοείτε... Θα θελα πραγματικά να αντιληφθώ πώς το βλέπετε...

 

Τσουρουφλίστικα

Γιατί φίλε Rasputin; Τιιιι έκανες πάλι;;;; Μολόγα.... :p

Ψιτ ψιτ... ισχύει το παραπάνω και για σένα (σβήσε το "κορίτσια" και βάλε "αγόρια").

[arleta]

Κορίτσια διαβάζω με ενδιαφέρον τις απόψεις σας. Σαφώς εδώ δε μπορούμε να προσδιορίσουμε τι είναι ή από πού προέρχεται, αλλά με ενδιαφέρει τρομερά να ακούω πως το αντιλαμβάνεστε εσείς και πώς το ακούτε ή το αγνοείτε... Θα θελα πραγματικά να αντιληφθώ πώς το βλέπετε...

 

 

προσωπικά το θέμα ένστικτο το αντιλαμβάνομαι σαν κάτι έμφυτο... σαν μια έκτη αίσθηση... απλά θέλει εξάσκηση και πέιρα για να μάθεις να το ακούς όταν και όποτε πρέπει... το ένστικτο μας είναι εκεί και καραδοκεί, παραφυλάει κι είναι πάνα έτοιμο να δράσει....

βέβαια, στους καιρούς μας με τη μανία μας σε όλα να βάζουμε το λογικό και το σωστό μπροστά δε το αφήνουμε να λειτουργήσει... το καταχώνουμε βαθιά μέσα μας και το αγνοούμε.... πρέπει να αφηνόμαστε στα ένστικτα μας, έτσι είναι η φύση μας, κι αυτά μας οδηγούν.... η ζωή μας είναι γεμάτη σημάδια.... αν αφήσουμε τις λογικές στην άκρη να σημάδια φανερώνονται και τα ένστικτα μας οδηγούν.... θέλει λίγη τόλμη μερικές φορές....

εγώ έτσι λειτουργώ στη καθημερινότητα μου... προσπαθώ να είμαι θετική κι ανοιχτή σ' ότι προστάζουν τα μέσα μου.... αφήνω τη λογική στην άκρη και λειτουργώ πιο πολύ με το ένστικτο (συναίσθημα),.... αν κάτι μου λέει από μέσα μου "κάντο... προχώρα" το κάνω, τολμάω... κι ας είναι το λογικό να κάτσω στ' αυγά μου.... και το αντίθετο συμβαίνει...

γενικότερα πιστεύω στα αρχέγονα ένστκτα μας, ακόμα και στην ανάγκη της επιβίωσης σε δύσκολες συνθήκες.... εκεί που δε ξέρεις τι να κάνεις και πως να το κάνεις και ξαφνικά η λύση ξεπετάγεται από μέσα σου.... πιστέυω πολύ σ' ότι οι άνθρωποι κρύβουν μέσα τους... είναι πολύτιμα εργαλεία για τις ζωές μας.... αλλά είπαμε, στους καιρούς μας αντί να τα κρατάμε για όπλα όλο και το καταχωνιάζουμε πιο βαθιά και πιο βαθιά.....

[Rasputin]

Εγώ έγραψα πιο πάνω την άποψή μου αγαπητή alcyon. Δεν είμαι των μεταφυσικών. Συνήθως αυτά έχουν εξηγήσεις. Πολλές φορές πιάνουμε κάτι και δεν το επεξεργαζόμαστε. Αυτό όταν έρχεται "μπροστά" μας φαίνεται ως "καμπανάκι".

 

Όταν η γυναίκα μου κοιτούσε για την κυρία που θα κρατάει τη μικρή όταν θα επέστρεφε στη δουλειά, μπορώ να πω πως πέρα από τη λίστα που είχε με τις ερωτήσεις χρησιμοποιούσε και τη διαίσθηση (τα συχενόμουν αυτά τα interviews). Ε, αυτή η διαίσθηση μπορεί να είναι κάτι που είδε στη συμπεριφορά, γλώσσα του σώματος κτλ που της έμεινε στο υποσυνήδειτο αλλά την "καθοδηγούσε" κάποιες φορές χωρίς ακρίβως να μπορεί να προσδιορίσει τί είναι αυτό που της άρεσε/χάλασε.

[katerinak]

το ενστικτο μου μου λεει οτι δεν θα περασω καλα στο σχολειο φετος!τον ιουνη θα σας πω αν ειχα ..καλο ενστικτο!

[apricot]

εγω παντως εχω πολυ ισχυρη διαισθηση και μαλιστα την ειχα απο πολυ μικρη. οταν ημουν μικρη τα πραγματα που διαισθανομουν ηταν χωρις πραγματικη σημασια αλλα μεγαλωνοντας μαλλον το καλλιεργησα το χαρισμα...και να σας πω την αληθεια δεν ξερω αν ειναι χαρισμα πλεον.....

[alcyon]

Κι εγώ το έχω για κάτι διαφορετικό από μεταφυσικό... Είμαι πιο πολύ του ορθολογισμού... αλλά το ένστικτο... (κατ' εμέ) είναι κάτι παραπάνω από απλό συναίσθημα! (όπως ανέφερα και παραπάνω).

[Rasputin]

Μην το χαλάς! Καλά το πήγες μέχρι το

Είμαι πιο πολύ του ορθολογισμού

:mrgreen:

[agentP]

Βρήκα αυτό τό άρθρο που μου φάνηκε ενδιαφέρον http://www.vita.gr/html/ent/488/ent.1488.asp

 

Χρησιμοποιώ τη λέξη ένστικτο, περισσότερο με την έννοια της έμφυτης παρόρμησης, που βάζει σε δεύτερη θέση τη λογική. Αυτό όσον αφορά τα παιδιά μου, μου είναι πολύ δύσκολο να το αγνοήσω.

Τη διαίσθηση την βάζω συνήθως σε δεύτερη μοίρα, συνήθως επικρατεί η λογική, αν και κάπου διάβαζα ότι η πρώτη απάντηση που δίνουμε σ΄ένα ερώτημα, συνήθως βασίζεται στη διαίσθηση και είναι σωστότερη από τη δεύτερη που δίνουμε στηριγμένοι στη λογική.

Πιστεύω ότι πέρα από τη διαίσθηση με την έννοια της συσσωρευμένης κρυφής γνώσης, υπάρχει και η προαίσθηση για πράγματα που αφορούν το μέλλον και εκδηλώνεται κυρίως με τα όνειρα, αλλά αυτό είναι μάλλον άλλο θέμα...

[miriki]

Apricot κι εγώ τα ίδια, κάποιες φορές τρομάζω κιόλας. Νομίζω πια ότι το προκαλώ κιόλας ώστε να επιβεβαιωθώ.

Συζητώντας πάντως με μια φίλη της εναλλακτικής προσέγγισης (ραΐχική ψυχοθεραπεία, ρέικι και τα τοιαύτα), μου έλεγε αυτό που προαναφέρθηκε ως εξής:

 

Η συνείδησή μας βλέπει τη ζωή από μια κλειδαρότρυπα, αν αλλάξεις θέση αλλάζεις και οπτική γωνία μπορείς να δεις το πριν και το μετά. Το ασυνείδητο δεν έχει πόρτα, άρα ούτε κλειδαρότρυπα. Λαμβάνει πολύ περισσότερα ερεθίσματα τα οποία φιλτράρει και επεξεργάζεται γιατί αλλιώς θα τρελαινόμασταν. Το ένστικτο, διαίσθηση δεν είναι τίποτε άλλο από την προσπάθεια του ασυνείδητου να σε προειδοποιήσει "ώπα μεγάλε τζιζ".

 

Τώρα το κατα πόσο μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο, δεν ξέρω. ίσως αν το καλλιεργήσεις ως χάρισμα, αλλά πάντως είναι πολλές οι φορές που έχω σκεφτεί "αφού το ήξερα, γιατί δεν προχώρησα αλλιώς". Το πιο δύσκολο είναι να πείσεις και να εξηγήσεις.

 

Ένα τρομερό διαισθητικό δέσιμο (και διπλώνω το σεντόνι μετά από αυτο) είχα με τη μάνα μου. Ήξερα πάντα τι συμβαίνει κι εκείνη το ίδιο. Με περιστατικά να σου σηκώνεται η τρίχα. Και μου έλεγε ότι είχε κι εκείνη με τη μητέρα της. Τι να πεις μυστήρια πράγματα......

 

Ωραίο θέμα αλκυόν.