ΒΟΗΘΕΙΑ ΜΕ ΤΟ ΜΩΡΟ

[rrrrr]

Θα ήθελα να σας ρωτήσω βρε κορίτσια πόσες απο σας δεν είχατε βοήθεια κατα τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της λοχείας(πχ απο μαμαδες , πεθερές κτλ) .είναι ένα θέμα που με πονάει καθώς κανένας (εκτός απο τον άντρα μου) δεν φιλοτιμήθηκε να με βοηθήσει λιγάκι ούτε όταν ήμουν έγκυος όυτε μετά που γέννησα.θέλω να δω αν υπάρχουν κι άλλες που το έζησαν αυτό

 

καταλαβαινω απολυτα πως νιωθεις αλλα πιστεψε με οταν ηρεμησουν οι ορμονες σου θα το δεις τελειως διαφορετικα το θεμα!!!

 

εγω οταν γεννησα ηρθε μαμα και πεθερα (που μενουν σε αλλη πολη) και ημασταν ολοι μαζι σ'ενα σπιτι για δεκα μερες....περιττο να σου πω οτι μου καταρακωσαν την ψυχολογια....η μια ελεγε το κοντο της η αλλη το μακρυ της κι εγω απλα εκλαιγα (οι ορμονες που λεγαμε)....εφυγε η πεθερα κι εμεινε η μαμα μου γι αλλο εναμιση μηνα....με τα χιλια ζορια ομως γιατι κι αυτη ειχε κουραστει πολυ κι ηθελε να φυγει πιο νωρις.....τοτε ηταν που με πηρε το παραπονο οτι θελει να μ'αφησει η ιδια μου η μανα τωρα στα δυσκολα που την εχω αναγκη,δεδομενου οτι ειχα κανει και καισαρικη και δεν μπορουσα να κραταω τη μικρη πολυ ωρα αγκαλια γιατι πονουσα....

πιο πολυ ομως πονουσα ψυχικα.....μου κακοφαινοταν που ηθελε να φυγει και τσακωθηκαμε πολλες φορες και κλαψαμε κι οι δυο (ασε show σου λεω) ειχε κι η μικρη κολικους και δημιουργουσε απιστευτη αναστατωση...(οσοι εχουν ζησει κολικους καταλαβαινουν)....

οταν ηρθε τελικα η ωρα να φυγει ειχα αγχωθει πολυ για το πως θα τα καταφερω ολα μονη μου μωρο δουλειες φαι κλπ΄

 

σε πληροφορω οτι οχι μονο τα καταφερα αλλα ξαναβρηκα την ψυχικη μου ηρεμια!!!!

εκανα επιτελους αυτο που ηθελα εγω βρηκαμε με την μπεμπουλα μου τους δικους μας ρυθμους και ως δια μαγειας ηρεμησε κι αυτη κι εγω!!!!!!

 

μερικες φορες παλι μ'επιανε το παραπονο που ειμαστε ολομοναχοι και πολυ μακρυα απο τους δικους μας και που δεν μπορουμε να παμε πουθενα χωρις την μικρη........τωρα ομως που γινεται πλεον ενος ετους το απολαμβανω αφανταστα.....

 

χαιρομαι που την μεγαλωνω ΜΟΝΗ ΜΟΥ και με τον αντρα μου φυσικα και διαπαιδαγωγω το παιδι μου οπως νομιζω καλυτερα χωρις παρεμβασεις....ειναι πολυ σημαντικο

 

μην σε παιρνει το παραπονο λοιπον μπορει να κουραζεσαι σωματικα αλλα ψυχικα εισαι πιο ηρεμη απο το να ειχες αλλους στα ποδια σου!!!!

 

φιλακια και καλη συνεχεια με το μικρουλι σου!!!!!

[ΚΑΤΕΡΙΝΑ780]

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΚΟΡΙΤΣΙΑ!

ΕΓΩ ΓΕΝΝΗΣΑ ΜΕ ΚΑΙΣΑΡΙΚΗ Κ ΜΟΥ ΗΤΑΝ ΔΥΣΚΟΛΟ ΝΑ ΑΝΤΑΠΕΞΕΛΘΩ ΜΟΝΗ ΔΙΟΤΙ ΜΕ ΠΟΝΟΥΣΕ Κ ΤΡΑΒΟΥΣΕ Η ΤΟΜΗ ΜΕ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΔΥΣΚΙΝΗΤΗ.ΤΙΣ ΠΡΩΤΕΣ ΣΑΡΑΝΤΑ ΜΕΡΕΣ ΗΤΑΝ Η ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ Κ ΜΕ ΒΟΗΘΟΗΣΕ ΑΡΚΕΤΑ.ΜΕΤΑ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΔΙΑΣΤΗΜΑ ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΒΟΗΘΕΙΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ.ΟΣΟ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΕΘΕΡΑ ΜΟΥ ΖΕΙ ΣΕ ΧΩΡΙΟ ΜΙΣΗ ΩΡΑ ΑΠΟ ΕΔΩ ΠΟΥ ΜΕΝΟΥΜΕ ΕΜΕΙΣ,ΕΙΝΑΙ Κ ΜΕΓΑΛΗ ΣΕ ΗΛΙΚΙΑ ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙ Κ ΠΟΛΛΑ.ΕΧΩ ΣΤΑΜΑΤΗΣΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΟΥΛΕΙΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΩ ΜΟΝΗ ΜΟΥ ΤΗΝ ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΟΥ (14 ΜΗΝΩΝ).ΤΟ ΠΑΝ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΕΧΕΙΣ ΥΠΟΜΟΝΗ,ΚΟΥΡΑΓΙΟ Κ ΑΝΤΟΧΕΣ.ΜΗΝ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ ΤΙΠΟΤΑ ΑΠΟ ΚΑΝΕΝΑΝ,ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΚΑΤΑΛΑΒΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΞΑΡΤΑΤΑΙ ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ ΑΠΟ ΕΣΕΝΑ.ΕΓΩ ΤΩΡΑ ΤΗΝ ΑΦΗΝΩ ΣΤΗΝ ΜΑΜΑ ΜΟΥ ΜΟΝΟ ΟΤΑΝ ΕΧΩ ΝΑ ΠΑΩ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΔΗΜΟΣΙΑ ΥΠΗΡΕΣΙΑ Η ΠΡΟΚΥΨΕΙ ΚΑΤΙ ΕΠΕΙΓΟΝ Κ ΔΕΝ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΩ ΜΑΖΙ.ΝΑ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΓΕΡΕΣ Ο ΘΕΟΣ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΟΥΜΕ ΝΑ ΦΕΡΟΥΜΕ ΕΙΣ ΠΕΡΑΣ ΤΗΝ ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΑΥΤΗ.ΣΚΕΨΟΥ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΠΑΙΔΙ ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΝ ΑΥΤΕΣ?ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΟΛΥ ΤΥΧΕΡΕΣ,ΕΓΩ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΣΥΝΤΟΜΑ Κ ΔΕΥΤΕΡΟ Κ ΙΣΩΣ Κ ΤΡΙΤΟ ΑΝ ΘΕΛΕΙ Ο ΘΕΟΣ.ΑΥΤΑ ΕΧΕΙ ΝΑ ΠΩ ΑΝΤΙΟ.

[patousaki mou]

μπορεί να ακουστώ λίγο σαν την "Λουκά"...αλλά δεν είμαι.

να ξέρεις ΄΄ομως΄ οτι ο Θεός δίνει στον καθένα μας, όσα μπορούμε να αντέξουμε...!

[Ellemphriem]

μπορεί να ακουστώ λίγο σαν την "Λουκά"...αλλά δεν είμαι.

να ξέρεις ΄΄ομως΄ οτι ο Θεός δίνει στον καθένα μας, όσα μπορούμε να αντέξουμε...!

 

Ωχ Παναγια μου, ετσι που το λες και με μια μικρη αναδρομη στο τι εχω περασει (δεν ειναι για εδω μεσα) δεν ξερω ως τι να υποθεσω πως με βλεπει ο Θεος...... Δεν θελω ουτε να το φανταζομαι.....

[annoula1987]

Εμένα η μαμά μου είναι στην Χαλκιδική άρα 500+ χιλιόμετρα από μένα... Και η πεθερά μου δυστυχώς δεν ζει...Φίλες δεν έχω κάνει ακόμα στην Αθήνα...Άρα εγώ και ο άντρας μου μόνο...Υπομονή καλή μου,όλα θα πάνε καλά!!

[zeta77]

εγω εχω χασει την μαμα μου και η πεθερα μου εχει ερθει μια φορα επισκεψη!φιλες ελευθερες και ωραιες !δεν πειραζει τα δισκολα περασαν αλλα το παραπονο μου εμεινε η αληθεια ειναι.

[mariakou]

Μπορείτε να μου δώσετε κι εμένα λίγο κουράγιο; Έχασα τη μαμά μου όταν ήμουν 5 μηνών, γέννησα με καισαρική, πήγα για μερικές μέρες στην πεθερά μου (ζορίστηκα πολύ εκεί γιατί συμμετείχα στις δουλειές για να με βοηθούν με το μωρό) κι έτσι σε μερικές μέρες φύγαμε. Από τότε καμία βοήθεια στην καθημερινότητα μας. Ζορίζομαι πάρα πολύ. Ο άντρας μου δουλεύει πάρα πολύ και τα Σάββατα και δεν μπορώ να μη σκέφτομαι πόσο διαφορετικά και ακλύτερα θα ήταν όλα αν την είχα δίπλα μου. Ο άντρας μου ασχολείται όσο μπορεί, προσπαθεί κια υτός αλλά είμαστε κι οι δύο πολύ κουρασμένοι. Δε θέλω να μου μεγαλώσει κανείς το παιδί, λίγη βοήθεια θέλω. Τρέμω στη σκέψη του επόμενου παιδιού, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Η μικρή μου είναι ζωηρούλα. Είναι 8 μηνών και κοιμοιθήκαμε όταν έκλεισε τον 6! Νιώθω κουρασμένη, λυπημένη κι άτυχη. Πρέπει να το πάρω απόφαση. Είμαι μόνη!!!

[my billy]

Μπορείτε να μου δώσετε κι εμένα λίγο κουράγιο; Έχασα τη μαμά μου όταν ήμουν 5 μηνών, γέννησα με καισαρική, πήγα για μερικές μέρες στην πεθερά μου (ζορίστηκα πολύ εκεί γιατί συμμετείχα στις δουλειές για να με βοηθούν με το μωρό) κι έτσι σε μερικές μέρες φύγαμε. Από τότε καμία βοήθεια στην καθημερινότητα μας. Ζορίζομαι πάρα πολύ. Ο άντρας μου δουλεύει πάρα πολύ και τα Σάββατα και δεν μπορώ να μη σκέφτομαι πόσο διαφορετικά και ακλύτερα θα ήταν όλα αν την είχα δίπλα μου. Ο άντρας μου ασχολείται όσο μπορεί, προσπαθεί κια υτός αλλά είμαστε κι οι δύο πολύ κουρασμένοι. Δε θέλω να μου μεγαλώσει κανείς το παιδί, λίγη βοήθεια θέλω. Τρέμω στη σκέψη του επόμενου παιδιού, δεν ξέρω αν θα τα καταφέρω. Η μικρή μου είναι ζωηρούλα. Είναι 8 μηνών και κοιμοιθήκαμε όταν έκλεισε τον 6! Νιώθω κουρασμένη, λυπημένη κι άτυχη. Πρέπει να το πάρω απόφαση. Είμαι μόνη!!!

 

πολυ λυπαμαι που εχασες την μανουλα σου σε τοσο ευαισθητη φαση της ζωης σου, αλλα εαν αυτο σε παρηγορει κ εγω που εχω κ μανα κ πεθερα παλι ετσι κουρασμενη κ μονη νιωθω. μπορω να φανταστω ποσο σου λειπει αλλα τα μωρακια μας εμεις τα φεραμε στον κοσμο κ εμεις τραβαμε την περισοτερη κουραση οσους κ αν εχουμε διπλα μας ή δεν εχουμε.... κουραγιο.

[kiriaki76]

εγω γενησα και τα 2 στην γερμανια.μονη μοθ με τον ανδρα μου.για 3 χρονια δεν ειχα κανεναν για τα παιδια.ολα τα εκανα μονη.δουλιες ψωνια κτλ.

ακομα και οταν γενησα ο 2 δεν ειχα που να αφησω το 2...ευτηχως μια φιλη μου ειχε ρεπο εκεινη την ημερα

και να σου πω..δεν η8ελα κιολασ βοηθεια.. και δεν με πειραζε κιολασ.

απο την στιγμη που αποφασισα να κανω παιδια,ηξερα και ηθελα να τα μεγαλοσω μονη με τον αδρουλη μου...

[Ellemphriem]

Και εγω ολομοναχη την μεγαλωνω. Δεν εχω οικογενεια εχουν πεθανει ολοι, πεθερικα ειναι μακρια και ο αντρας μου δουλευει. Απο το μηδεν μονη μου την εφερα εδω που ειναι και πλεον? Δεν φοβαμαι τπτ.....παρα μονο για την υγεια της. Θα τα καταφερεις μην ανησυχεις....

[ηλιαχτιδα 78]

κοριτσια εσεις που μεγαλωνετε τα παιδακια σας μονες σας σας θαυμαζω...

μπραβο σας! εγω ειχα την τυχη να εχω κοντα μου και την μανουλα μου και την πεθεραμου και ηταν προθυμες παντα να βοηθησουν...ειδικα οταν παλιοτερα δουλευα ερχομουν και τα εβρησκα ολα ετοιμα...ημουν τυχερη σε αυτο το κομματι της ζωης μου... η μανουλα μου ομως ζοριστηκε παρα πλυ να μας μεγαλωσει και ηταν και 18 χρονων οχι 32 που ειμαι εγω...δεν ειχε βοηθεια απο πουθενα γιατι απλα οι γιαγιαδες δεν ηθελαν! υπαρχει και αυτη η παραμετρος... να τους εχεις ολους κοντα σου αλλα να μην θελουν να ασχοληθουν!

[viki35]

Οταν γεννηθηκε ο γιος μας , ο πατερας μου ειχε αρχησει να πεφτει με την αρρωστεια του , η μητερα μου μεσα στη στεναχωρια και το αγχος , ειχε κρατησει τον μικρο 1-2 φορες νεογεννητο για να παμε απλα να πιουμε εναν καφε με τον αντρα μου καμια ωρα στην λοχεια δεν ενοιωσα και καμια ιδιαιτερη αδυναμια ή οτι δεν μπορω να κανω δουλειες . Η μητερα του αντρα μου ειναι μακρια , Λαρισα . Τα ξενυχτια , τα ταισματα και τα παντα τα καναμε μονοι μας με τον αντρα μου , την καθαριοτητα του σπιτιου μας ολα . Η μητερα του αντρα μου μας τον ειχε κρατησει 2 φορες απο 3 μερες οταν εγινε 7-8 μηνων , και οταν πηγαιναμε Λαρισα τον κρατουσε για να παμε να κοιμηθουμε . Γενικως δεν θελαμε και παραπανω αρχησαμε να μας λειπει και να τον θελουμε συνεχεια . Μενω εγκυος στο 2ο , ευτυχως εμενα με τη μητερα μου πανω διαμερισμα εγω και στο κατω εκεινη στο πατρικο μου , οποτε καποια πρωινα που δεν ειχα κοιμηθει επειδη δεν κοιμοτανε ο μικρος τον κρατουσε για να ξεκουραστω για 1-2 ωρες ,τις δουλειες ομως ή της καναμε εμεις ή φερναμε καποια γυναικα και μας τα εκανε και μας σιδερωνε . Γεννησα την μικρη και συνεχισαμε να τα κανουμε απο την αρχη ολα μονοι , ουτε καταλαβα τι ειναι λοχεια ουτε τιποτα δεν με ενοιαζε κιολας , εδω λιγες μερες πριν γεννησω την μικρη επερνα στα χερια την τραπεζαρια και την μετακινουσα . Η πεθερα μου μας βοηθησε παρα πολυ που μας κρατησε για την γεννα τον μικρο 2 βδομαδες και τοτε που η μικρη ητανε 2 μηνων παρα κατι και αναγκαστικε ο αντρας μου να παει ασκηση 4 μερες , μας πηγε Λαρισα και μπορω να πω οτι ξυπνουσε η πεθερα μου για το βραδυνο γαλα της μικρης και με αφηνε εμενα να κοιμαμαι . Με τον αντρα μου σπιτι ειχαμε μοιρασει τα ξενυχτια , μισες μερες εγω , μισες εκεινος . ΕΠειτα φυγαμε απο το πανω διαμερισμα στην πολυκατοικια της μητερας μου και συνεχιζουμε να τα κανουμε ολα μονοι μας , η μητερα μου ομως μου δινει φοβερη (εκτος απο οικονομικη) συναισθηματικη βοηθεια γιατι οποτε ειναι βραδυνος ο αντρας μου ερχεται παντα και μου κραταει συντροφια και παιζουμε με τα παιδια . Πρακτικη βοηθεια δεν ειχαμε , δηλαδη , για δουλειες , σκουπισματα , μαγειρεματα , babysitting απο τη μητερα μου γιατι η πεθερα μου μας εχει βοηθησει πολυ σε αυτο το κομματι . Αλλα δεν νοιωθω παραπονο γιατι νοιωθω οτι εχω ανθρωπους διπλα μου , μερικες φορες ειναι καλο απλα να 3ερεις οτι υπαρχουνε , Τη μητερα μου ενα διαστημα τη βοηθουσαμε εμεις , της μαγειρευα , οταν πια ητανε πολυ αρρωστος ο πατερας μου και εκεινη χαμενη στην στεναχωρια της , πηγαινα της κρατουσα συντροφια ,με ή χωρις τα παιδια , την πηγαινουμε βολτες τωρα που χασαμε τον πατερα μου . Την πεθερα μου την εχουμε βοηθησει και οικονομικα , και με το σπιτι της καποιες φορες να το καθαρισουμε οταν ειχε σπασει το ποδι της , και τωρα καμια φορα θελουμε και τους μαγειρευουμε οταν παμε .

[cristina112]

Έχω γνωστή που εδώ και 4 χρόνια που παντρεύτηκε,δεν έχει κουνήσει το δαχτυλάκι της...κάθε μέρα της μαγειρεύει η μάνα της,για τις δουλειές του σπιτιού έχει γυναίκα και το μόνο που κάνει είναι βόλτες και ψώνια.Έχει 2 μωρά βέβαια,αλλά και η μάνα της δεν είναι στην καλύτερη κατάσταση...

Απαράδεκτο αυτό για μένα.Και γενικά οι πιο πολλές μου φίλες είναι η θηλυκή εκδοχή του μαμάκια...θα ήθελα ειλικρινά μερικές να τις έβλεπα στα δύσκολα,αλλά είναι τυχερές βλέπετε...Και δεν το λέω με κακία,αλλά μου την σπάει που δεν το εκτιμάνε και το θεωρούνε δεδομένο.

[evadim]

Κοριτσια εμενα η γνωμη μου ειναι οτι οταν υπαρχει βοηθεια χαλαει η σχεση με το ζευγαρι.Ο αντρας βολευεται και δεν κανει τιποτα και ετσι οταν χρειαστεις βοηθεια ξεν ξερει την τυφλα του και αυτο σε νευριαζει και αρχιζιυν οι καβγαδες,Εγω μενω σε οικογενειακη πολυκατοικια με μαμα σουπερ και νεοτατη[που την εχουμε πεθανει και γω κ η αδερφη μου]και με αδερφες καλες.Οταν γεννησα το πρωτο εκτος απο την βοηθεια στην εγκυμ της μαμας ο αντρας μου λιγα καταλαβε στο τι να αλλαξει στην ζωη του.Εχει μανια με τις βολτες καφεδακια κυριως οποτε με το που γυρισαμε σπιτι αρχισε τα ασε το παιδι μια ωριτσα κτλ.Το αποτελεσμα ειναι οτι ουτε εκτιμα τον καφε που πινουμε παρα γκρινιαζει γιατι δεν βγαινουμε βραδυ και οτι τωρα πια που εχουμε δυο παιδια αναγκαζεται και κανει καποια πραγματα και σε ενα μηνα που θα αρχισω δουλεια θα τα κραταει και ταδυο τις ωρες που θα ειναι σπιτι και τρεμει η ψυχη μου.Με το πρωτο παιδι ασχοληθηκε οταν πηγα για δουλεια δηλ 13 μηνων και τα ειδε ολα.Βεβαια του εκανε πολυ καλο γιατι απο τοτε τον μεγαλο τον εχει για πλακα οποτε ευελπιστω να γινει και με την μικρη αυτο.Ηθελα να πω οτι τον χειμωνα πουμενουμε εδω λοιπον που δεν του αρεσει ιδιαιτερα αλλα λογω δουλειας και βοηθειας γιατι εχω βαρδιες κανει σε ολα τον κινεζο και λεει την γνωστη ατακα αν πω να παω καπου αστα στην μανα σου που με φρικαρει γιατι εχουν πατερα τα παιδια και γινομαστε μαλλια κουβαρια.Το καλοκαιρι ομως επειδη τα 4 τελευτ χρονια λογω εγκυμ και γεννας καθομουν τα καλοκαιρια απο μαιο μεχρι σεπτεμ κατεβαινα στο παραθαλασσιο εξοχικο μας.Εκει λοιπον μηδεν βοηθεια,πεθερα μεγαλη κτλ κουναγε μια χαρα τον πωπο του και παιδια κραταγε και στην ουσια τον μεγαλο τον ειχε αναλαβει εξ ολοκληρου και ημασατν πολλοι πιο δεμενη και αγαπημενοι.Βεβαια δουλευε πολλες ωρες αλλα οποτε γυρνουσε σπιτι επαιρνε τον μεγαλο και φευγανε και ησυχαζα αλλα και μονη που ημουν εβαζα μια χαρα τα προγραμματακια μου και εδν με ενοχλουσε κανεις ενω εδω τωρα που ημαστε τοσα ατομα ολο και μου τα ξεμυαλιζουν.Συμπερασμα λοιπον γλυκια μου mariakou ν και σε κουρασα ειναι οτι χωρις βοηθεια για το ζευγαρι ειναι καλυτερα.Εγω εχω πει πολλες φορες οτι αν ειχα πρωινη δουλεια εγω και ο αντρας μου γιατι δεν εχει κανεις μας και μπορουσα να στειλω και τα δυο παιδικο θα μετακομιζα χαλαρα στο εξοχικο μονιμα που ειναι και πιο ωραια για τα παιδια και ας μην εχω βοηθεια.Ετσι κα αλλιως η μονη δυσκολια που εβρισκα το καλοκαιρι ειναι οτι επειδη το σπιτι ειναι μακρια απο τα μαγαζια επρεπε και ψωμι η γαλα να παιραν να τα εβαζα και τα δυο στο αμαξι για 5 λεπτα δρομο και βαλε βγαλε και παρτα και ταδυο αγκαλια για ενα γαλα με κουραζε.σορρυ για το μεγαλο κειμενο

[eirini ag]

Κοριτσια ολομοναχη τα εβγαλα περα εγκυμοσυνη-λοχεια-μεγαλωμα,και ουτε ο αντρας μου πολυ-βοηθαει...κουραγιο σε ολες...

[Νατασούλα]

Ούτε και εγώ έχω ιδιαίτερη βοήθεια. Η πεθερά μου είναι αρκετά μεγάλη σε ηλικία και δεν μπορεί να ασχοληθεί καθόλου με την μικρή. Η μητέρα μου την κρατάει μόνο όταν χρειάζεται να πάω σε μέρη που δεν μπορώ να την πάρω μαζί μου ή για κανά καφέ πότε - πότε. Ο άντρας μου δουλεύει ατελείωτες ώρες (από τις 6.00 το πρωί ως τις 9.00 το βράδυ) και όταν γυρίζει σπίτι θέλει να ξεκουραστεί. Παίζει λίγο με την μικρή μέχρι να νυστάξει, της φτιάχνει το γάλα της, την ταίζει κιόλας, ε μη θέλω και άλλα εκείνη την ώρα που έρχεται!!!!!!!!!!!!!!!!!! Οπότε την μεγαλώνω σχετικά μόνη μου.

Στην εγκυμοσύνη ένα διάστημα που έπρεπε να μείνω ξάπλα, ερχόταν και μαγείρευε η μητέρα μου και έκανε και καμιά δουλειά. Μετά όμως τον τοκετό(έκανα καισαρική) ούτε λόγος για ξεκούραση. Όταν γύρισα από το μαιευτήριο μαγείρεψα χοιρινό με πατάτες στον φούρνο (το θυμάμαι σαν και τώρα), ο άντρας μου έφυγε μετά από 10 λεπτά για την δουλειά και άρχισα να κάνω διάφορες δουλειές. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πώς όταν ξύπνησε η μικρή και έπρεπε να την αλλάξω δεν θυμόμουν πώς μου είχε δείξει η μαία και έλεγα ''Τώρα εγώ θα τα καταφέρω;'' Αλλά ευτυχώς όλα πήγαν οκ !!!!!!!!!!

[litsa79]

αχ ποσο σας καταλαβαινω

και γω μονη μου μεγαλωνω τη μπουμπου μου ,ο αντρας μου δουλευει ολη μερα γυρνα γυρω στις 11 το βραδυ ,γονεις μακρυα,πεθερικα που δουλευουν ολη μερα,κ γω μονη .προσπαθω να παω κομμωτηριο εδω κ ενα μηνα αλλα τπτ

οπου παω την εχω μαζι μου,για ψωνια,σ/μ ,παντου..

και τωρα που σκεφτομαστε για δευτερο δεν ξερω πως θα τα καταφερω....το αναβαλω συνεχεια,φοβαμε πως θα κλαταρω...

[Xamodraki]

Κι εμεις μονοι μας την μεγαλωνουμε! Η μαμα μου μενει μακρια και ειχε ερθει για μια βδομαδα μετα που γεννησα. Η πεθερα πολυ κοντα αλλα φυγαν στο εξοχικο μετα απο λιγο καιρο. Αν και εκανα καισαρικη δεν ειχα προβλημα με πονους και τετοια. Στην αρχη που ηταν μικρακι οι δουλειες του σπιτιου ειχαν παει περιπατο! Τα βασικα μονο! Καλη η βοηθεια αλλα οταν ειναι απο καρδιας. Προτιμω να την εχω 24/7 και ας ζοριζομαι παρα να αγγαρεψω πεθερικα η γονεις. Ακομα θυμαμαι την σφαλιαρα που εδωσε η πεθερα στον εγγονο της επειδη εκανε μια ζημια (βασικα απο τα νευρα της που το κρατουσε καποιες μερες)

Υπομονη και θα βρεις τους ρυθμους σου σιγα σιγα!

[marsolan]

εμεις ειμαστε μια μεσαια κατασταση...Επειδη εχω αδεια κι ο αντρας μου πολυ καλο ωραριο δουλειας ειμαστε τυχεροι και καταφερνουμε τα περισσοτερα μονοι μας!!!Καυχιομαστε οτι το παιδι μας το μεγαλωνουμε εμεις στην ουσια...

Μονοι μας χωρις το παιδι καταφεραμε να βγουμε μολις πριν λιγες μερες στις γιορτες για 2 φορες.Πηγαμε απο ενα 3ωρο την μια φορα επισκεψη στους κουμπαρους και την αλλη επισκεψη στην γιορτη μιας φιλης.Την μια φορα την κρατησε την μικρη η πεθερα μου και την αλλη η μανα μου με μια θεια μου μαζι.

Το δυσκολο ειναι οτι η μεν μανα μου εχει προβληματα υγειας και δεν της εμπιστευομαι μονη της το παιδι η δε πεθερα μου δουλευει και ξεπατωνεται η γυναικα.

Αλλα...οποτε μα οποτε την χρειαστηκα στην δυσκολη εγκυμοσυνη μου ηταν εκει....

 

Νιμιζω οτι καλο ειναι οταν υπαρχει βοηθεια να την δεχομαστε...οταν δεν υπαρχει...υπομονη!!!

[Nikolekaki]

Εγώ στον πρώτο μου γιο παραιτήθηκα από τη δουλειά και έμεινα μαζί του τον πρώτο χρόνο. Μετά ξεκίνησα πάλι και τον κρατούσε η μαμά μου μέχρι που πήγε παιδικό, περίπου 3 χρονών. Πέρα από τις ώρες που ήμουν δουλειά, δεν της τον άφηνα για βόλτες κτλ πέρα από ελάχιστες εξαιρέσεις (καμιά επαίτιο γάμου για να βγούμε ας πούμε) γιατί δεν ήθελα να την κλατάρω, αν και με παρακαλούσε..

 

Τον δεύτερο τον άφησα 5 μηνών γιατί έπρεπε να επιστρέψω στο γραφείο (δεν είναι καιροί για παραιτήσεις...). Επίσης με το ίδιο πρόγραμμα. Έχουμε πολύ καιρό να βγούμε οι δυό μας, συνήθως χώρια βγαίνουμε, αλλά τί να κάνουμε... Ευτυχώς ο άντρας μου είναι εξίσου ικανός με μένα στο μεγάλωμά τους. Τα πάντα μοιραζόμαστε. Τις δουλειές του σπιτιού (οκ, πέρα από σιδέρωμα - μαγείρεμα), τις ανάγκες των παιδιών, όλα. Νοιώθω πολύ τυχερή. Είναι και καλόβολα παιδάκια τα χρυσά μου...

 

Γνώμη μου είναι αν υπάρχει βοήθεια είναι καλό να την δεχόμαστε, ως ένα βαθμό. Ούτε υπερβολές, ούτε να εκμαιταλευόμαστε ανθρώπους επειδή είναι πρόθυμοι να βοηθήσουν. Εντάξει, αναγκαστικά κάποιες πρέπει να δουλέψουμε, αλλά ως εκεί. Από την ώρα που γυρνάμε όμως, καλό είναι να παίρνουμε τα ηνία της οικογένειας εμείς. Εξάλλου υπάρχουν τόσο όμορφα πράγματα να κάνουμε μαζί με τα παιδάκια μας... Όσο για τις εξόδους ή τα ταξίδια (που μου έχουν λείψει ομολογουμένως πολύ) κάνω υπομονή, όταν μεγαλώσουν λίγο και δεν είναι τόσο μεγάλη κούραση, θα τα αφήνω πότε πότε στην γιαγια...

[nala]

Το χειροτερο ειναι και να μην σε εχουν βοηθησει ουσιαστικα και να πιστευουν οτι σε εχουν βοηθησει και να θελουν να εχουν και αποψη!!

Εγω προσωπικα ειχα ελαχιστη βοηθεια απο τη μητερα μου, όποτε εκεινη το ηθελε και οχι οποτε εγω τη χρειαζομουν (δεν εργαζεται και δεν εχει και καποιο προβλημα υγειας, αλλα απλα δεν δεσμευεται!). Ειναι γενικα της αραχτης σχολης, και οχι για πολλα-πολλα! Και ετσι μετεφερα το κομματι της δουλειας μου στο σπιτι 1 μηνα πριν γεννησω και για τον 1ο χρονο του μωρου (ευτυχως εχουμε δικη μας δουλεια με τον αντρα μου και ειχα αυτη τη δυνατοτητα) και απο Σεπτεμβριο που πρεπει να επιστρεψω στο γραφειο θα παει παιδικο.

Η πεθερα μου η οποια και θελει και το κανει με ευχαριστηση και δεν με αγχωνει οποτε της τον αφηνω και δεν θα πει ποτε "ουφ, τραβα στη μανουλα σου γιατι ανοιξε η μεση μου" μολις επιστρεψω, δυστυχως εργαζεται και εχει πολυ περιορισμενο χρονο.

Καμια φορα δηλαδη η βοηθεια μπορει να ερθει και να ειναι πιο ευπροσδεκτη απο την πεθερα απο οτι απο τη μαμα.

Κι ετσι τωρα πλεον που μεγαλωσε ο μικρος μας, αυτοι που θελουν να βοηθησουν ουσιαστικα και ειναι προθυμοι οχι μονο στις αγκαλιτσες και στα γουτσου-γουτσου, αλλα και για να ταισουν,να κοιμησουν κλπ καμια φορα, τον χαιρονται πολυ περισσοτερο απο αυτους που θελουν μονο τη χαρα της αγκαλιας απο το εγγονι και τιποτε παραπανω!

[mariathalis]

katerinakriti, πιστεύω ότι πρακτικά δεν είναι τραγικά δύσκολο να είσαι όλη μέρα με ένα μωράκι στο σπιτι... θέλω να πω ότι σε σχέση με ό,τι μου είχαν περιγράψει δε μου φάνηκε και τόσο φοβερό... και μιλάμε για ένα παιδί, για την περίπτωση που υπάρχουν ένα ή περισσότερα μεγαλύτερα αδερφάκια δεν ξέρω... κι εμένα ο άντρας μου δούλευε όλη μέρα και περίμενα να έρθει το βράδυ για να παρει το μωρό λίγο αγκαλιά για να μπορέσω να απλώσω τα χέρια μου... ξυπνούσε ανά δίωρο μέχρι τους έξι μήνες δεν είχα κοιμηθεί πάνω από τρεις ώρες συνεχόμενα, ερχόταν μια κοπέλα και μου καθάριζε το σπίτι κάθε 15 μέρες (πολυτέλεια το ομολογώ) και η μαμά μου ερχόταν σχεδόν κάθε κυριακή για τον πρώτο καιρό και μας έφερνε φαγητό για κάποιες μέρες.... στο σούπερ πήγαινα το πρωί πριν φύγει ο άντρας μου για δουλειά... και το καλύτερό : έμενα σε παληό σπίτι στο δεύτερο χωρίς ασανσέρ...δηλαδή ακόμη και για να πάω μια βόλτα με το μωρό το σκεφτόμουν λίγο παραπάνω... κουραζόμουν ναι αλλά επειδή αισθανόμουν όμορφα το ξεπερνούσα...ίσως να έχει να κάνει και με το τι σχέση έχεις με γονείς και σύζυγο... είχα φύγει χρόνια από τους δικούς μου και μου φαινόταν φυσικό και στην ηλικία που είμαι (38) να αντιμετωπίσω όλα αυτά μόνη μου... μήπως δηλαδή είναι περισσότερο το συναισθηματικό που σε τρώει και λιγότερο το πρακτικό κομμάτι? δεν αξίζει πάντως να στενοχωριέσαι! να είσαι υπερήφανη για την οικογένεια που έχετε με τον αντρούλη σου και να χαίρεστε το μωράκι σας!!!!!

[AFRODITH]

και εγω δεν ειχα καμοια βοηθεια και μια χαρα τα βγαζω περα .

 

στο πρωτο η πεθερα μου εκατσε μια μερα αφου βγηκα απο την κλινικη επρεπε να φυγουν να πανε σπιτι τους (καβαλα) μετα απο μια ευδομαδα ηρθε η μαμα μου για 3 μερες ....οχι δεν με βοηθισε ουσιαστικα εκτος απο τα απλυτα πιατα που επλενε ....μονο αυτο εκανε ουτε μια πανα δεν αλλαξε ουτε ενα φαι δεν εκανε .

 

στο δευτερο απο την αρχη ειμαι μονη μου και εχω και το μεγαλο αλλα ειμαι πολυ καλυτερα απο την πρωτη φορα .Μονο στον υπνο δυσκολευτκα ποιο να βαλω πρωτα και ποιο μετα αλλα βρηκα την ακρη .

 

απο τον αντρα μου εχω οση βοηθεια μπορει αλλα οχι πολλα γιατι η δουλεια του ειναι τετοια που φευγει ταξιδια για ευδομαδες και οταν δε φευγει λειπει ανα 2 μερες για ολοκληρη μερα ...τοσο καλα .

 

αν στο πρωτο ειχα την σιγουρια που εχω τωρα θα τα παιρνουσα τελεια !!!αλλα ηταν και το πρωτο και εγω απειρη και με ορμονες περιεργες και δυσκολευτικα ....τα ξενυχτια με ειχαν κανει ερειπιο ...αλλα τωρα αν και δεν ξενυχτουσα πια το σωμα μου ανταποκριθηκε πολυ γρηγορα λες και θυμηθηκε τα παλια

 

ολα τα μπορουμε αρκει να μην μας παρει απο κατω .το σπιτι δεν θα παθει τιποτα αν δεν ειναι στην τριχα ουτε ο καλος μας αν δεν εχει να φαει οταν γυρισει απο τη δουλεια ....τουλαχιστον εμενα δεν εκανε ποτε παραπονα για αυτα και μαγειρευε αυτος απο το βραδυ για να εχω να φαω η παραγγελναμε .

τωρα που σας γραφω λειπει 9 μερες και θα ερθει σε 12 και ολαα ειναι καλα τα βγαζω περα .

 

ξεχασα να πω οτι και η μαμα μου και η πεθερα μου μενουν πολυ μακρια και δεν μπορουν να ερχοντε λογο αποστασεις και υποχρεωσεων .

[foubi]

Έχω γνωστή που εδώ και 4 χρόνια που παντρεύτηκε,δεν έχει κουνήσει το δαχτυλάκι της...κάθε μέρα της μαγειρεύει η μάνα της,για τις δουλειές του σπιτιού έχει γυναίκα και το μόνο που κάνει είναι βόλτες και ψώνια.Έχει 2 μωρά βέβαια,αλλά και η μάνα της δεν είναι στην καλύτερη κατάσταση...

Απαράδεκτο αυτό για μένα.Και γενικά οι πιο πολλές μου φίλες είναι η θηλυκή εκδοχή του μαμάκια...θα ήθελα ειλικρινά μερικές να τις έβλεπα στα δύσκολα,αλλά είναι τυχερές βλέπετε...Και δεν το λέω με κακία,αλλά μου την σπάει που δεν το εκτιμάνε και το θεωρούνε δεδομένο.

 

 

αχχχ... και εμεις εδω που μενουμε αυτο ειναι δεδομενο...

 

και συγχυζονται και απο πανω λεει γιατι τους κακομαθαινουν τα παιδια και δεν τους μαθαινουν τροπους....

 

ε μεγαλωσε το μονη σου κυρα μου να του μαθεις οσους τροπους θες.... αντε πια γιατι δεν μπορω να ακουω αλλα τετοια... και κανενα ευχαριστω που και που δεν βλαπτει.... παππουδες ειναι, οχι σκλαβοι ....

[ελενανικολ]

θα συμφωνησω... εγω πεθερικα δεν εχω αφου ειμαι ανυπαντρη και φυσικα ουτε μπαμπα κοντα μς, αλλα ουτε και τους δικους μου γιατι ζουν στο εξωτερικο... αλλα δεν χρειαζομουνα βοηθεια, .. οταν εισαι πρωτομανα, τα κανεις ολα τοσο ευχαριστα! εχεις μια κουραση αλλα ειναι γλυκια η κουραση,,, ειναι και καλυτερα χωρις βοηθεια, μιλας πιο πολυ στο μωρο σου., το παιρνεις συνεχεια μαζι σου! κι εγω κατεβαινα τα σκαλια με το καροτσι γαιτι δεν ηθελα να αφησω το μωρο μονο του να κατεβασω το καροτσι και μετα να παρω το μωρο μου... μου λεγαν ολοι που το πας κανει ζεστη, ειναι καλοκαιρι, που το πας κανει κρυο ειναι χειμωνας! μα το μωρο το εκαν για να το παιρνω μαζι μου, οχι για να το αφηνω σπιτι και να βγαινω εγω, εξαλλου με το μωρο στο καροτσι κουβαλας πιο ευκολα τα ψωνια απο το σουπερ μαρκετ, στις υπηρεσιες σου δινουν σειρα και στο λεοφωρειο σου μιλανε ολοι γιατι εχεις ενα κουκλακι ειτε στο μαρσιπο ειτε στο καροτσι... εχω αφησει το γιο μου για να βγω κι εχω αισθανθει τοσο χαλια, ειναι 1 1/2 και το ιδιο χαλια αισθανομαι , γιαιτ να μην παω για καφε με το μωρο μου?ν τα παιδια δεν ειναι για να ειανι ολη μερα σπιτι... οσο για την κουραση μπορει να καθησει λιγο το μωρο στην κουνια με τα παιχνιδακια του να κανεις τις δουλειες σου και μετα οταν κοιμηθει να κοιμηθειιτε αγκαλιτσα!!! η πιο ωραια αγκαλια,... καμμια φορα ειναι δυσκολα γιατι νομιζεις δεν σε καταλαβαινουν οι γυρω σου, θελεις λιγη σημασια κι εσυ, μπορεις να παρεις τηλ μια φιλη η αν δεν υπαρχει η δυνατοτητα αυτη υπαρχουν και γραμμες τηλ οταν τα βλεπεις ολα μαυρα.. υπαρχουν τετοιες στιγμες αλλα αν κοιταξεις και το μωρακι σου και σου χαμογελασει , ξεχνας τα παντα!

καλη δυναμη σε ολες τις μανουλες!