Τύψεις κι ενοχές

[naina]

Διαβάζω σε διάφορα σημεία αυτού του τόπικ συμβουλές για το πώς ΔΕΝ πρέπει να δημιουργούμε τύψεις και ενοχές στα μικρά μας. Όσο ακούγεται απλό, το παραλληλίζω με το πώς μεγάλωσα εγώ, που με είχαν οι γονείς μου μέσα στα πρότυπα του: μεγάλωσες τώρα δεν πρέπει να κάνεις αυτό, ή μη στεναχωρείς τη μαμά και κάνε το άλλο, και έχω πραγματικά αγχωθεί για το πώς θα ξεκλειδώσει το μυαλό μου από αυτή την 'αυτόματη' συμπεριφορά και θα περάσω στις νέες παιδαγωγικές μεθόδους. Εσάς σας βγαίνει πιο εύκολα? Ποιες αρχές θα πρέπει να θυμάμαι για να μην κάνω παιδαριώδη λάθη με το παιδί μου???

Μαρία Στυλιανάκη μήπως μπορείς να βοηθήσεις?

[maryp]

Τώρα άνοιξες ένα μεγάλο θέμα που νομίζω αξίζει τον κόπο να συζητηθεί. Είναι ένας διαρκής καθημερινός αγώνας το να μη φέρεσαι "αυτόματα" στα δικά σου παιδιά όπως δηλ. σου φέρονταν κάποτε οι γονείς σου. Και νομίζω η στιγμή που το συνειδητοποιείς είναι μια στιγμή αποκάλυψης και απελευθέρωσης από κάποια αόρατα δεσμά. Τουλάχιστον έτσι αισθάνθηκα εγώ. Θέλει όμως συνεχή αγώνα, να τα ξεπεράσεις αυτά, γιατί σου έρχονται στο στόμα και στο μυαλό χωρίς καθόλου να το θέλεις κάποιες συμπεριφορές, τις οποίες μετανιώνεις ακριβώς τη στιγμή που τις εφαρμόζεις.

Μαρία Στυλιανάκη, θα μας δώσεις για άλλη μια φορά τις πολύτιμες γνώσεις σου???

Ευχαριστούμε!

[Μαρια Στυλιανακη]

κοίτα το πιο απλό πιστεύω είναι να μην κάθεσαι στα πρέπει που πιθανώς να σου ερχονται στο μυαλό.

 

πρέπει τώρα εκείνο, πρέπει τώρα το άλλο,

 

η παλιά γενιά ήταν πολύ επικεντωμένη στα εξωτερικά πρέπει.

 

το να κάνουν όλοι αυτό που πρέπει.

 

τελικά ποιά είναι τα πρέπει? μόνο αυτά που αισθάνεσαι με το ένστικτό σου.

 

νομίζω ότι όσο μεγαλώνει το παιδάκι σου, θα σε βοηθάει και να διαβάζεις αυτά που γράφουμε εδώ στα θέματα διαπαιδαγώγησης και συμπεριφοράς

αλλά και να δημοσιεύεις τα ερωτήματά σου όταν έχεις απορίες, και αισθάνεσαι ότι αμφιβάλεις για κάτι.

 

συνήθως όταν ήδη έχουμε μια αμφιβολία για κάτι είναι ήδη ένα σημάδι ότι το ένστικτό μας μας λέει κατι διαφορετικό.

μπορείς να μας ρωτάς και βλέποντας και απο τις απαντήσεις να κρίνεις, το πως να πράξεις, ακόμα και αντίθετα στις απόψεις ολονών, αρκεί να το αισθάνεσαι σωστό - λογικά θα σε βοηθάει να καθρεφτίζεις τις σκέψεις σου και να τις βλεπεις με άλλη ματιά.

 

ο παιδοκεντρικός τρόπος διαπαιδαγώγησης δεν είναι άλλος απο το να ακούμε και το "εσωτερικό μας παιδί"... και εμείς ήμασταν παιδιά κάποτε, και πιστεύω όλοι μπορούμε να ψάξουμε αυτό το συναίσθημα της αθωώτητας, το οποίο πιστεύω ότι είναι και πηγή του ενστίκτου μας.

Για το σωστό και το λάθος, κτλ...

 

Το συμπέρασμα είναι ότι τα παιδιά έχουν ανάγκη απο καθοδήγηση, και το ένστικτο βοηθάει στο να βρείς ποιός είναι ο στόχος για να τα κατευθύνεις.

 

το πως το κάνεις, πάλι έχει να κάνει με αυτή την αθωώτητα.

και τα δύο όμως αυτά πράγματα έχουν την σημασία τους και πρέπει να τα φιλοσοφήσεις και ξεχωριστά.

 

Νομίζω σαν ενήλικες συνηθίζουμε και σκεφτόμαστε με τρόπους οι οποίοι δεν είναι κατανοητοί σε ένα παιδί - για αυτό είναι απαραίτητο να θυμόμαστε πάντα ότι τα παιδιά είναι σαν ένας ξένος στον κόσμο των ενηλίκων. Ο τρόπος που αντιλαμβάνονται τα πράγματα είναι εντελώς "φρέσκος" και διαφορετικός.

 

όσο το θυμόμαστε είναι πιο εύκολο να τα καταλάβουμε και να ερχόμαστε στο επίπεδό τους.

 

= νομίζω εκεί είναι η διαφορά με το παρελθόν, τότε δεν υπήρχε αυτή η προσπάθεια αλλά αντίθετα η απαίτηση τα παιδιά να έρθουν στο επίπεδο των ενηλίκων, να δέχονται αδιαπραγμάτευτα κανόνες, οι κανόνες να είναι ανελαστικοί.

 

τα παιδιά μέχρι την ηλικία του δημοτικού έχουν τεράστιες δυνατότητες στην δημιουργική σκέψη και πράξη.

Αυτά τα χρόνια λοιπόν, (φτάνει να παίξεις μια φορά συμβολικό παιχνίδι με ένα παιδάκι και θα το καταλάβεις) και εμείς οι ενήλικες μπορούμε να κερδίσουμε απο τα παιδιά και να εμπλουτίσουμε εμείς την δική μας ζωή με αυτή την πηγή δημιουργικότητας, αντί να προσπαθήσουμε να βάλουμε τα παιδιά στο καλούπι του ενήλικα.

 

Νομίζω ότι όταν το ζήσεις μια φορά, μια στιγμή, είναι κάτι που σε αιχμαλωτίζει και πλέον το μαθαίνεις απο μόνος σου εάν το θέλεις.

με λίγα λόγια, τέντωσε τα αυτιά σου, άνοιξε διάπλατα τα μάτια σου και τελευταίο και καλύτερο, την καρδιά σου, και θα είναι σίγουρο ότι θα πετύχεις αυτό που θέλεις.

 

τώρα διάβασα και αυτό που γράφει η maryp.

απο την στιγμή που αμφιβάλλεις για κάτι συνειδητά, μπορείς και την επόμενη στιγμή να αναιρέσεις την υλοποίησή του.

Τα παιδιά θα καταλάβουν εάν τους πουμε, ξέρεις το ξανασκέφτηκα και νομίζω ότι μπορούμε να το κάνουμε και έτσι.

 

Δεν θα χαλάσει η εικόνα του γονιού στο παιδί εάν δείξει ότι σκέφτεται κάτι, και ανάλογα την σκέψη του πράττει.

ίσα ίσα, ο γονιός που παίρνει μια απόφαση και δεν την αλλάζει με τίποτα, δίνει την εντύπωση στο παιδί ότι ο κόσμος είναι μαυρόασπρος.

δεν έιναι όμως. ...

τα πάντα ρεί.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο φυσικό απο το να κάνουμε κάτι λάθος, και να το αναγνωρίζουμε και να κάνουμε μετά ένα άλλο βήμα που πλησιάζει περισσότερο στο "σωστό" που φανταζόμαστε.

 

πως αλλιώς θα μάθουν και τα παιδιά ότι μέσα απο τα λάθη μαθαίνουν?

 

το γεγονός ότι είμαστε ενήλικες σημαίνει ότι ηδη τα ξέρουμε όλα? σαφώς, και όχι.

Και οι ενήλικες δικαιούνται μπροστά στα μάτια των παιδιών, να κάνουν λάθος και αναγνωρίζοντάς το δίνουν και το μύνημα στα παιδιά

ότι δεν χρειάζεται να είναι τέλεια, και να κάνουν συνέχεια το σωστό, (τα παιδιά δεν θα έχουν το άγχος της επιτυχίας)

ότι υπάρχον πολλοί δρόμοι που μπορεί να πάρει κανείς για να φτάσει σε ένα σημείο κτλ κτλ κτλ.ότι η προσπάθεια μετράει και όχι το αποτέλεσμα

 

και ΤΟΣΣΣΑΑΑ ΑΛΛΑ ....

 

ΥΓ, όπως τα παιδιά απο μόνα τους έχουν αστείρευτη περιέργεια για τα πράγματα έτσι έχουν και την θέληση να καταφέρουν αυτό που θέλουν.

Αυτό που τα αποτρέπει συνήθως είναι τέτοιοι φόβοι που τους έχουν δημιουργηθεί απο νωρίς. ( ο φόβος μην και δε καταφέρουν να κάνουν κάτι "σωστά", "γρήγορα" "πρώτα", "καλύτερα" )

 

στόχος είναι, να κάνουν κάτι με τον ρυθμό που θέλουν και μπορούν.

(είναι και αυτό βασικότατο!!!! που παραβλέπεται, και ακόμα βλέπω - και στο ίντερνετ το είδα κάπου - "το παιδί σας θα γίνει πρώτο!")

θα έπρεπε να γράφει " το παιδί σας θα γίνει αυτό που θέλει ".

Για να κάνει κάτι το θετικό, ένα παιδί δεν χρειάζεται την σύγκριση με άλλους.

είναι και αυτό μια παλιά μέθοδος για να δώσει κανείς "και καλά" κίνητρο στα παιδιά να καταφέρουν περισσότερα.

Περισσότερα απο αυτό που θέλουν τα ίδια τα παιδιά σαφώς, απομακρύνοντας το παιδί απο το δικό του και προσωπικό του ρυθμό, και τόσα ώστε να προκαλέσουν εχθρότητες ανάμεσα στα παιδιά.

 

κυκλοφορούν στο εμπόριο βιβλία ειδικά που έχουν τίτλο

"μη ανταγωνιστικά παιχνίδια για το σχολείο"....

ακριβώς για αυτό το λόγο.

 

και αυτό είναι ένα θέμα μεγάλο.

[Μαρια Στυλιανακη]

και δε γινόταν απο ένα τόσο συναισθηματικά φορτισμένο θέμα,

 

να λείψει το γνωστό ποίημα της Ντόροθυ Λο Νόλτε

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επίκριση,

μαθαίνουν να αποδοκιμάζουν.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην εχθρότητα,

μαθαίνουν να είναι επιθετικά.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στο φόβο,

μαθαίνουν να φοβούνται.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον οίκτο,

μαθαίνουν να λυπούνται τον εαυτό τους.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στο χλευασμό,

μαθαίνουν να είναι συνεσταλμένα.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στη ζήλια,

μαθαίνουν να ζηλεύουν.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στη ντροπή,

μαθαίνουν να νιώθουν ένοχα.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ενθάρρυνση,

μαθαίνουν να έχουν αυτοεκτίμηση.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ανεκτικότητα,

μαθαίνουν να έχουν υπομονή.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στον έπαινο,

μαθαίνουν να εκτιμούν.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αποδοχή,

μαθαίνουν να αγαπούν.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην επιδοκιμασία,

μαθαίνουν να αγαπούν τον εαυτό τους.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην αναγνώριση,

μαθαίνουν ότι είναι καλό να έχουν στόχους.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην προσφορά,

μαθαίνουν να είναι γενναιόδωρα.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ειλικρίνεια,

μαθαίνουν να είναι φιλαλήθη.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στη δικαιοσύνη,

μαθαίνουν να είναι δίκαια.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην καλοσύνη και το ενδιαφέρον,

μαθαίνουν να δείχνουν σεβασμό.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα στην ασφάλεια,

μαθαίνουν να έχουν πίστη στον εαυτό τους και στους γύρω τους.

 

Όταν τα παιδιά ζουν μέσα σε φιλική ατμόσφαιρα,

μαθαίνουν ότι ο κόσμος είναι φιλικό

και ευχάριστο μέρος για να ζουν.

[katerina@!!]

Μαρία ευχαριστούμε πολύ για τις συμβουλές!!

[gerkon]

ευχαριστώ πολυ μαρια για οσα ειπες μια και το θεμα αφορα ολους μας.

[starlight]

Πόσο δίκιο έχει η Ντόροθυ Λο Νόλτε !!!

Ευχαριστούμε!!!

[IOKASTH]

μαρια μου σε ευχαριστω για αλλη μια φορα ηταν πολυτιμη η βοηθεια σου..μας αφορουν ολους μας...