Στα πρόθυρα διαζυγίου ή κατάθλιψης;

[ΒΕΡΑ]

Έχεις δοκιμάσει να τον πιάσεις σε μια καλή στιγμή και να του μιλήσεις γλυκά και ναζιάρικα?

Γιατί αν του τα ζητάς και του τα λες όλα με νεύρα .... μπορεί να αντιδρά. Γίνε λίγο εκδηλωτική μαζί του ... κάνε του λίγο κόλπα. Κι αν όλα αυτά δεν πιάνουν ο τύπος απλά δε θέλει αν είναι μαζί σου πια και πρέπει να χωρίσεις

[anti1980]

Έχεις δοκιμάσει να τον πιάσεις σε μια καλή στιγμή και να του μιλήσεις γλυκά και ναζιάρικα?

Γιατί αν του τα ζητάς και του τα λες όλα με νεύρα .... μπορεί να αντιδρά. Γίνε λίγο εκδηλωτική μαζί του ... κάνε του λίγο κόλπα. Κι αν όλα αυτά δεν πιάνουν ο τύπος απλά δε θέλει αν είναι μαζί σου πια και πρέπει να χωρίσεις

 

Εν μέρει Βέρα έχεις δίκαιο σε αυτό που λες, αλλά αν αυτά τα νάζια γίνουν ξαφνικά, χωρίς να προηγηθεί κάτι, έστω μια κουβέντα για αλλάγη της διάθεσης μεταξύ τους, τότε θα νομίζει ο άντρας της ότι έχει παλαυώσει… άσε που άμα αυτός δεν είναι έτοιμος για αγαπούλες μπορεί να πετάξει καμιά χοντράδα και να ξενερώσει άσχημα τη φίλη μας….

[ΒΕΡΑ]

Εν μέρει Βέρα έχεις δίκαιο σε αυτό που λες, αλλά αν αυτά τα νάζια γίνουν ξαφνικά, χωρίς να προηγηθεί κάτι, έστω μια κουβέντα για αλλάγη της διάθεσης μεταξύ τους, τότε θα νομίζει ο άντρας της ότι έχει παλαυώσει… άσε που άμα αυτός δεν είναι έτοιμος για αγαπούλες μπορεί να πετάξει καμιά χοντράδα και να ξενερώσει άσχημα τη φίλη μας….

 

 

 

ναι ... ισχύει αυτό, αλλά δε χρειάζεται να γίνει ξαφνικά η αλλάγη. Σιγά - σιγά ...

 

Τώρα αν έχουν φτάσει σε σημείο να μη μιλιούνται και να είναι εντελώς εχθροί μέσα στο σπίτι δε νομίζω ότι σώζεται η κατάσταση παρά με κοινή προσπάθεια που απ' ότι καταλαβαίνω ο άντρας της φίλης μας δεν είναι διατεθημένος να κάνει.

 

Πάντως επειδή κι εγώ πέρασα δυσκολίες στην αρχή με τον άντρα μου, υπήρχε μία φάση που ότι και να του έλεγα μου απαντούσε επιθετικά και όλο μου έλεγε ότι έχει βαρεθεί να κάνει υπομονή πια και ότι πρέπει τώρα να κάνω εγώ. Αλλά τελικά διρθώνοντας λίγο και τη δική μου συμπεριφορά που ήταν μέσα στο άγχος και στα νεύρα λόγω του παιδιού ... έφτιαξε κι αυτός

[elenik]

Προσωπικα θα εφευγα απο αυτο τον γαμο.

Το να γυρναει ο αλλος και να μου λεει οτι μενει για τα παιδια θα σημαινε το οριστικο τελος.

Χωρις προειδοποιησεις κλπ. Απλα αντιο.

 

Το καλυτερο δωρο που μπορεις να κανεις στα παιδια σου ειναι να εισαι εσυ ευτυχισμενη και να μην καθεσαι σε μια κατασταση που σε πνιγει.

 

Ας τους προσφερει τα χιλια μυρια παραπανω απο εσενα - και να χαιρεσαι γι αυτο. Ειναι πολυ σημαντικο να ειναι διπλα τους ο πατερας τους ακομα και αν δεν ειστε μαζι.

Δεν ειναι αγωνας δρομου , δεν ειναι διαγωνισμος με βραβειο τα παιδια.

Μην μπαινεις σε αυτο το τρυπακι συγκρισης του τι μπορει να προσφερει εκεινος και τι εσυ. Ειναι λαθος δρομος και ακομα και αν μπορουσες να τους δωσεις ακριβως τα ιδια ειναι λαθος οταν γινεται για να διεκδικησεις κατι.

Τα παιδια σου θα σε αγαπουν ακομα και αν δεν μπορεις να προσφερεις τιποτα απο εκεινα που προσφερει εκεινος αλλα απλα χαμογελας

[ΒΕΡΑ]

Προσωπικα θα εφευγα απο αυτο τον γαμο.

Το να γυρναει ο αλλος και να μου λεει οτι μενει για τα παιδια θα σημαινε το οριστικο τελος.

Χωρις προειδοποιησεις κλπ. Απλα αντιο.

 

Το καλυτερο δωρο που μπορεις να κανεις στα παιδια σου ειναι να εισαι εσυ ευτυχισμενη και να μην καθεσαι σε μια κατασταση που σε πνιγει.

 

Ας τους προσφερει τα χιλια μυρια παραπανω απο εσενα - και να χαιρεσαι γι αυτο. Ειναι πολυ σημαντικο να ειναι διπλα τους ο πατερας τους ακομα και αν δεν ειστε μαζι.

Δεν ειναι αγωνας δρομου , δεν ειναι διαγωνισμος με βραβειο τα παιδια.

Μην μπαινεις σε αυτο το τρυπακι συγκρισης του τι μπορει να προσφερει εκεινος και τι εσυ. Ειναι λαθος δρομος και ακομα και αν μπορουσες να τους δωσεις ακριβως τα ιδια ειναι λαθος οταν γινεται για να διεκδικησεις κατι.

Τα παιδια σου θα σε αγαπουν ακομα και αν δεν μπορεις να προσφερεις τιποτα απο εκεινα που προσφερει εκεινος αλλα απλα χαμογελας

 

συμφωνώ απόλυτα!!! Κι εγώ θα έφευγα πάντως

[anti1980]

Όταν κατάλαβα την πραγματικότητα της σχέσης μας και τα λάθη που έκανα από τη μεριά μου που τόσο καιρό δε τα έβλεπα, τα έβαλα σε μια σειρά μέσα στο μυαλό μου και μετά του ζήτησα να μιλήσουμε.

 

Στην αρχή του είπα ότι αυτή η συζήτηση είναι ότι ποιο σοβαρό έχω κάνει στη ζωή μου και γιʼ αυτό θα ήθελα να μην είναι αρνητικός αλλά να προσπαθήσει να με βοηθήσει για να τα πω ποιο εύκολα. Τον ρώτησα επίσης αν συμφωνεί να κάνουμε μια καινούρια αρχή ή να δώσουμε μια τελευταία ευκαιρία στη σχέση μας και στο γάμο μας. Αν δε πετύχει, τότε το επόμενο βήμα θα είναι ο σύμβουλος γάμου και αν δε πετύχει ούτε αυτός, τότε θα προσπαθήσουμε να χωρίσουμε αναίμακτα και το δέχτηκε.

 

Μετά από αυτό, ξεκίνησα τη συζήτηση ρωτώντας τον, τι τον κάνει τόσο εχθρικό απέναντι μου και γιατί έχει αλλάξει τόσο πολύ. Μου έδωσε τις απαντήσεις του και επάνω εκεί τοποθέτησα και εγώ, τα δικά μου θέλω και έτσι συμφωνήσαμε.

 

Αλλά μη νομίζεις ότι μετά αγκαλιαστήκαμε και τέτοια… καμιά σχέση… 2 μέρες δε μιλιόμασταν. Μετά άρχισε να μου μιλάει και τότε είδα ότι όλα όσα είπαμε έπιασαν τόπο…

 

Εγώ σου λέω να προσπαθήσεις. Προσπάθησε δυνατά έστω για τελευταία φορά…

[SKEK]

Simfwnw!! Ante mia teleftai dinati prospathia kai eimaste konta sou. Mpravo anti1980, fenesai poli apofasistikos kai dinamikos anthrwpos.

[petit fleur]

Αχ βρε anti1980 το ίδιο ακριβώς έγινε και με εμάς πέρυσι. Ο άνθρωπος όμως δεν αλλάζει και φτάσαμε πάλι στο ίδιο σημείο.

Και εγώ θεωρητικά θα έφευγα από το γάμο (βασικά του λέω να φύγει, αλλά πού θα βρει καλύτερα αλλά στην πράξη δυσκολεύομαι λόγω των παιδιών (τρια στον αριθμό) όπως είπα προηγουμένως.

[sternchen]

Κοριτσάκι μου συμφωνώ απόλυτα με την elenik !!!

Είσαι πολύ δυνατή , αφού μπορείς και αντέχεις αυτήν την παγωμένη κατάσταση . Για μένα έχεις εξαντλήσει όλους τους τρόπους για να βελτιώσεις τις σχέσεις σας , αλλά ο άντρας σου ή δεν σε αγαπάει αληθινά ή απλά σε βλέπει μόνο σαν μήτερα των παιδιών του και δεν νιώθει καμία συναισθηματική υποχρέωση απέναντι σου και γι' αυτό είναι τόσο ψυχρός απέναντι σου . Πιστεύω πως ανέχεσαι πάρα πολλά και μπράβο για την υπομονή σου . Θεωρώ απαράδεκτο που σηκώνεται και φεύγει με τους γονείς του όποτε θέλει και αυτό δείχνει έμπρακτα πόσο σε υπολογίζει .

Καταλαβαίνω τις αναστόλες σου λόγω παιδιών , αλλά έχεις υποχρέωση πρώτα απέναντι στον εαυτό σου και μετά στα παιδιά . Τα παιδιά σου έχουν ανάγκη μια ευτυχισμένη μητέρα και εσύ δεν είσαι , κάτι που είναι πολύ σημαντικό , γιατι τα μικρά συναισθάνονται τα πάντα και εαν δεν είσαι εσύ καλά , αυτά πως θα αισθάνονται ;

Δεν μπορεί να παίρνει τα παιδιά 2 μήνες το καλοκαίρι επειδή δεν δουλεύει , το δικαστήριο δεν θα το λάβει αυτό υπόψη του . Νιώθω πόσο πολύ καταπιέζεσαι ψυχολογικά και δεν το αντέχω εγώ , φαντάζομαι εσύ . Επίσης τα παιδιά κάποια στιγμή θα μεγαλώσουν και θα φύγουν από τις αγκαλιές μας , εσύ γιατί να μείνεις με κάποιον που σε αντιμετωπίζει έτσι ; Έυχομαι να μπορέσεις να πράξεις το καλύτερο για σένα .

[petit fleur]

Αρχοντούλα η αλήθεια είναι ότι δεν έμαθε πώς να αγαπάει.

Η οικογένειά του ήταν κλασική περίπτωση οικογένειας περασμένων δεκαετιών: ο μπαμπάς αυστηρός, απότομος χωρίς καθόλου υπομονή (ξύλο στα παιδιά αλλά και φωνές) που απλώς προσέφερε το μισθό του στην οικογένεια και δεν πλησίασε ποτέ τα παιδιά του ουσιαστικά. Η μαμά του τα αναλάμβανε όλα μέσα στο σπίτι αλλά και αυτή ήταν της βόλτας (εκκλησία, γειτόνισσες, συγγενείς κλπ), καμμία ουσιαστική επαφή με το σύζυγο (δε μιλάω για αγάπη), ο οποίος της μιλούσε απ' ότι κατάλαβα αυστηρά και υποτιμητικά, και στη συνέχεια και αυτή του μιλούσε αρνητικά και ειρωνικά και προφανώς και τα παιδιά τους αφού μεγάλωσαν μιλούσαν στους γονείς τους με τον ίδιο τρόπο. Ακόμα και τώρα ο άντρας μου αποπέρνει τους γονείς του μπροστά σε μένα και τα εγγόνια τους, πράγμα απαράδεκτο κατ΄εμέ. Γενικά συχνά επικρατεί στο σπίτι τους (ιδιαίτερα το καλοκαίρι που πάμε στο σπίτι τους στο χωριό) μια περίεργη κατάσταση που σε κάνει να νιώθεις αρχικά αμήχανα, κατόπιν ένταση και εκνευρισμό.

Φυσικά και ο άντρας μου και τα αδέρφια του δεν πήραν την άνευ όρων αγάπη που ένας πατέρας πρέπει να δίνει στα παιδιά του, ούτε τη φροντίδα που έπρεπε να τους δώσουν και οι δύο. Συνέπεια αυτού είναι να είναι σήμερα μεγάλοι άντρες και κυρίως ο δικός μου άντρας, όντας πιο ευαίσθητος, έχει πολλά (ανομολόγητα βέβαια) κόμπλεξ και αδυναμία επικοινωνίας μαζί μου και αφοσίωσης στη νέα του οικογένεια. Πιστεύω κατά βάθος έχει μείνει πολύ πίσω και περιμένει (ή τουλάχιστον έχει ανάγκη) να πάρει από την οικογένειά του όσα του στέρησαν σαν παιδί.

Επομένως στο μυαλό του δεν κάνει τίποτα κακό αφού παραμένει πατέρας για τα παιδιά του στο σπίτι. Αφού δεν έμαθε τι σημαίνει αγαπημένο και δεμένο ζευγάρι και πόσο σημαντικό είναι και για τα παιδιά και για τους ίδιους.

Να καταλάβεις και σήμερα έπεσε να κοιμηθεί χωρίς να μου πει τίποτα, σίγουρος ότι όλα είναι Ο.Κ. αφού δεν ξαναέθεσα το θέμα! Δηλαδή τι πρέπει να του κάνω για να καταλάβει; Του είπα προχθές ότι ως εδώ δεν αντέχω και πρέπει να κάνει κάτι ή να σηκωθεί να φύγει και αυτές τις δύο μέρες δε μου έχει πει τίποτα!

Κουράστηκα να μιλάω και να λέω τα ίδια και τα ίδια και να μένουμε στα ίδια! Τι να κάνω δεν ξέρω! Είμαι στο σπίτι μου, δε μπορώ να φύγω! Αλλά ούτε εκείνος φεύγει, ούτε και που αλλάζει συμπεριφορά (δε μπορεί να αλλάξει κιόλας.)

Είχα μια ελπίδα να φύγει το Σ/Κ και να του πακετάρω τα πράγματα να τα στείλω στους δικούς του και να δρομολογηθούν έτσι οι εξελίξεις, αλλά αμ δε! Να δω τι ετοιμάζει στο μυαλό του... αν σκέφτεται τίποτα δηλ. γιατί και αυτό χλωμό το βλέπω!

[melina_m]

σαφώς και αυτό που βιώνεις είναι μια δύσκολη κατάσταση .

η προσωπική μου γνώμη ειναι να καθίσεις και να σκεφτείς πως θα ήταν για σενα ο ιδανικός γάμος.

Να τα γράψεις σε ένα χαρτί.

Επειτα να σκεφτείς ποσο απέχει αυτο που έχεις γράψει απο την καθημερινότητά σου ,

να βρεις τα στοιχεία τα οποια χρειάζονται περισσότερη διόρθωση. και εφόσον εσύ κατασταλάξεις στα δικά σου θέλω . Σε συγκεκριμένα πράγματα.

Να καθίσεις ένα βράδυ με το άντρα σου μαζί και να ξεκινήσεις μια κουβέντα περιγράφοντας του τον ιδανικό γάμο (θα αναφέρεσαι παντα σε ενα υποθετικό ζευγάρι) λεγοντας ο άντρας και η γυναίκα.

Έπειτα θα του θυμίσεις την σχέση σας και θα του πεις με έντονα χαρουμενο ύφος -Αυτό που πάντα μου άρεσε πάνω σου είναι το ......

Εκεινο που σε ξεχώριζε στα μάτια μου είναι ......

και κάθε φορά θα του λες με απλές κουβέντες ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ πράγματα πχ το γεγονός ότι ερχόταν και σε αγκάλιαζε κάθε μέρα .

Οτι ερχόταν και σε φιλούσε κάθε μέρα κ.α τέτοια.

Στην συνέχεια θα του πεις ότι ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΚΑΛΗ ΜΑΜΑ ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΓΑΜΟ ΣΑΣ θα πρέπει κάθε μέρα να έρχεται να σε παιρνει μια αγκαλιτσα και να σου λεέι ένα σ'αγαπώ.

Ετσι με αυτόν το τρόπο αισθάνομαι την αγάπη σου για έμενα και θέλω να κάνω όλα όσα σε κάνουν ευτυχισμένο.

Μετά ρώτα τον να σου περιγράψει πως είναι για αυτόν ο ιδανικός γάμος .

και τι θέλει να κάνεις εσύ για να αισθάνεται εκείνος ευτυχισμένος.

Θα σου πρότεινα να διαβάσεις και τα βιβλία που έχουν προτείνει μέσα στο φόρουμ.

Σε βοηθάνε να μάθεις να εξωτερικεύεις τα αισθήματα σου χωρίς να πληγώνεις τον άλλο.

Φρόντισε η κουβέντα να γίνει σε όμορφο κλίμα με όσο το δυνατόν ευχάριστη διάθεση.

και όχι υπό την απειλή του διαζυγίου.

Το γεγονός ότι αγαπά τα παιδιά και θέλει να βρίσκεται στην καθημερινότητα τους είναι πολύ σημαντικό.

Από αυτά που γράφεις νομίζω ότι ο άντρας σου χρειάζεται να του κάνεις κοπλιμέντα για να νοιώθει σπουδαίος και να νοιώσει ότι έχει τον αμέριστο θαυμασμό απο σένα.

Και ότι θα πρέπει εσύ να του δείξεις τον τρόπο να αγαπά και να εξωτερικεύει τα συναισθήματα του προς εσένα .

Όσο δύσκολο και αν είναι στην αρχή αν τον βοηθήσεις τότε θα μπορέσεις να λάβεις....

[anti1980]

Θα σου πρότεινα να διαβάσεις και τα βιβλία που έχουν προτείνει μέσα στο φόρουμ.

Σε βοηθάνε να μάθεις να εξωτερικεύεις τα αισθήματα σου χωρίς να πληγώνεις τον άλλο.

 

Μήπως θυμάσαι να μας πεις ποια βιβλία έχουν αναφερθεί στο forum??? Θα ήθελα πολύ να διαβάσω κάποια… Σίγουρα θα μπορώ να πάρω κάποιες συμβουλές και από αυτά. Γιατί στη περίπτωση μου τουλάχιστον, μπορεί να νίκησα τη μάχη, αλλά όχι και τον πόλεμο…

 

Υ.Γ. Είναι πολύ όμορφα και πολύ σωστά αυτά που έγραψες melina_m...

[ΣΩΤΗΡΙΑ]

Κουράγιο κοπέλα μου μην φοβάσαι τίποτα. Εχεις τα παιδιά σου να σε στηρίζουν και να σ'αγαπάνε. Μόνο κάνε κάτι άμεσα. Anti ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ που σε βλέπω πιο δυναμική απο ποτέ! Ελπίζω να παραδειγματιστούν κι αλλες κοπέλες απο εσένα. Νομίζω ότι πρέπει να μπαίνεις πιο συχνά. Θα ήθελες να μας πεις τελικά τι έγινε στην περίπτωσή σου?

[anti1980]

Κουράγιο κοπέλα μου μην φοβάσαι τίποτα. Εχεις τα παιδιά σου να σε στηρίζουν και να σ'αγαπάνε. Μόνο κάνε κάτι άμεσα. Anti ΧΑΙΡΟΜΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ που σε βλέπω πιο δυναμική απο ποτέ! Ελπίζω να παραδειγματιστούν κι αλλες κοπέλες απο εσένα. Νομίζω ότι πρέπει να μπαίνεις πιο συχνά. Θα ήθελες να μας πεις τελικά τι έγινε στην περίπτωσή σου?

 

Τα έγραψα ΣΩΤΗΡΙΑ μου στο δικό μου post αλλά και εδώ έχω αναφέρει αρκετά από όσα έχουν γίνει μέχρι σήμερα… μέχρι στιγμής όλα καλά… και όταν λέω όλα καλά δε σημαίνει ότι δε τσακωνόμαστε, ούτε ότι τα έχουμε λύση όλα τα θέματα. Απλά έχουν άλλη αντιμετώπιση από εμάς. Και από τους δυο μας. Όταν συμβαίνει κάτι, το συζητάμε και το λύνουμε εκείνη την ώρα.

 

Και όπως λέω και ξαναλέω, όλα θέλουν το χρόνο τους και την υπομονή τους. Αφού να φανταστείς, καμιά φορά μπαίνω στον κόπο να διαβάσω αυτά που είχα γράψει και αναρωτιέμαι… εγώ τα έγραψα αυτά??? Πιστεύω ότι σίγουρα ένα μεγάλο μέρος από αυτά που έγραψα είναι άδικα και ότι τα έγραψα γιατί δεν έβλεπα καθαρά και ότι είχα πολύ θυμό μέσα μου…

 

Από όσα πέρασα, αυτό που έχω να πω, είναι ότι όταν δεν διατρέχουν λόγοι όπως απιστία, βία, καταχρήσεις και εκμετάλλευση κάθε είδους, καλό είναι να χρησιμοποιούμε την δύναμη μας για να τα βρούμε με τον άνθρωπο μας (φτάνει να το θέλει και αυτός). Δύναμη θέλει για να χωρίσεις, δύναμη θέλει και για να στρώσεις τα πράγματα.

 

Και εγώ τουλάχιστον, παίρνω δύναμη, από την εικόνα του ανθρώπου που γνώρισα. Χωρίς φυσικά να πιστεύω ότι μπορεί να γίνουν οι σχέσεις μας όπως όταν γνωριστήκαμε. Άλλωστε τότε, δε γνωριζόμασταν τόσο καλά, δεν μέναμε μαζί, δεν είχαμε παιδί….

 

Ωραίος είναι ο ρομαντισμός, αλλά διαφορετική και δύσκολη είναι η πραγματικότητα και πρέπει να μάθουμε να συμβαδίζουμε κάπου ενδιάμεσα…

[petit fleur]

Melina_m πράγματι έχει ανάγκη από επιβεβαίωση και ό,τι άλλο είπες παραπάνω είναι σωστό. Και εγώ όμως έχω ανάγκη από όμορφα λόγια, από αγάπη... Του έχω επανειλημμένα πει ότι με πειράζει που πέρασα τα πάνδεινα τα τελευταία χρόνια για να φτιάξουμε μαζί αυτή την οικογένεια (επανειλημμένες αποβολές, αποκόλληση, ακινησία στην εγκυμοσύνη για να κρατήσω το παιδί και όλα τα άγχη και την στεναχώρια τα παραπάνω συνεπάγονται, και 3 καισαρικές σε λιγότερο από 4 χρόνια). Δεν άκουσα ούτε ένα ευχαριστό, ποτέ δε με ευχαρίστησε για την οικογένεια που του χάρισα, έστω για το γεγονός ότι υποβλήθηκα σε τουλάχιστον 3 χειρουργία (άσε τις αποξέσεις, υστεροσκοπήσεις κλπ). Η απάντησή του στο παράπονό μου ήταν, όχι το ευχαριστώ, έστω και τώρα, αλλά: "γιατί και εγώ δεν έκανα τίποτα;":shock:

Γιατί πρέπει πάντα εμείς να υποχωρούμε, να προσπαθούμε να αλλάξουμε να γίνουμε πιο υποχωρητικές και διαλλακτικές, να διαβάζουμε για να βελτιωνόμαστε σαν άνθρωποι (έχω γνώσεις ψυχολόγου πια με τα βιβλία, τα αποτελέσματα ερευνών κλπ που έχω διαβάσει) και αυτοί να μην παραδέχονται καν ότι έχουν κάπου άδικο ή ότι φταίνε και αυτοί;

Είναι πολύ ωραία αυτά που λες για ένα ζευγάρι που κάποτε ήταν πολύ ερωτευμένο και ευτυχισμένο. Όμως στην περίπτωσή μας δεν είμαστε ποτέ έτσι. Από την αρχή υπήρχε μία μετριότητα. Αλλά νόμιζα ότι συνειδητά με επέλεξε (και όχι επειδή δε με είχε δεδομένη και με κυνηγούσε όπως μάλλον ίσχυε) και φανταζόμουνα ότι μπορούσα να αντέξω μία ζωή χωρίς εντάσεις ή έντονα συναισθήματα. Δε φανταζόμουνα βέβαια ότι τα πράγματα θα φτάναν εδώ μετά από μερικά μόνο χρόνια (δηλαδή τι να περιμένω σε 5-10 χρόνια! Η ηρεμία έγινε αδιαφορία και διαφωνία στα πάντα.... Τέλος πάντων δεν οδηγεί μάλλον πουθενά να τα ξανασκέφτομαι.

Όπως λέει η anti1980 τα λόγια σου είναι πολύ σωστά, αλλά είναι πολύ δύσκολο να κάνει κανείς αυτό που λες. Χρειάζεται πολύ ωριμότητα, δύναμη και αποφασιστηκότητα για να τα εφαρμόσω. Θα τα σκεφτώ όμως πολύ. Δεν έχω βέβαι διάθεση για άλλες συζητήσεις! Μια αγκαλιά μόνο χρειάζομαι στην παρούσα φάση για να ηρεμήσω και να ζεσταθεί πάλι η καρδιά μου!

Καλή σας μέρα κορίτσια!

[sternchen]

Petit fleur απαίτησε να δει κάποιον ειδικό , που να τον βοηθήσει να καταλάβει πως και ο ίδιος έχει θέματα με τον εαυτό του , τα οποία θα πρέπει οπωσδήποτε να λύσει , αλλιώς δεν θα μπορέσει από μόνος να συνειδητοποήσει πόσο λάθος είναι .

Κρίμα που δεν δέχτηκε να πάει στον ψυχολόγο , ίσως να υπήρχε βελτίωση .

Αν θες μου απαντάς , τον έχεις ρωτήσει το πως ερμηνεύει το να μην έχετε γενικά πιο στενές επαφές σαν ζευγάρι ; Μήπως ο ίδιος έχει καμία χρόνια κατάθλιψη και γι' αυτό λειτουργεί έτσι . Σίγουρα δεν μέγαλωσε σωστά και αυτό τώρα δημιουργεί εκτός από εκείνον και σε σένα πρόβλημα . Υπάρχουν άλυτα θέματα , πίεσε τον να δράσει , αλλιώς διαζύγιο , να δούμε τι θα κάνει .

[melina_m]

Μήπως θυμάσαι να μας πεις ποια βιβλία έχουν αναφερθεί στο forum??? Θα ήθελα πολύ να διαβάσω κάποια… Σίγουρα θα μπορώ να πάρω κάποιες συμβουλές και από αυτά. Γιατί στη περίπτωση μου τουλάχιστον, μπορεί να νίκησα τη μάχη, αλλά όχι και τον πόλεμο…

 

Υ.Γ. Είναι πολύ όμορφα και πολύ σωστά αυτά που έγραψες melina_m...

 

Σε ευχαριστώ πολύ ....και μένα μου αρέσει ο τρόπος που σκέφτεσαι για τον γάμο.....

 

Το ένα βιβλίο είναι το ΘΑΥΤΑΜΑTA ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΓΙΑ ΖΕΥΓΑΡΙΑ του Jonathan Robinson.

 

http://www.books.gr/ViewShopProduct.aspx?Id=2641822

 

ξεκίνα με αυτό !!!!!!!

 

κάνει όντως θαύματα .

 

Και επίσης το προτείνω και σαν ένα βιβλίο που σε βοηθά να κατανοήσεις τις ανθρώπινες σχέσεις.

Δεν είναι το ζητούμενο να σταματήσει κάποιος να κάνει κάτι ΚΥΡΙΟ ζητούμενο είναι να μάθουμε ΓΙΑΤΙ κάνει αυτό το κάτι που μας ενοχλεί για να μπορέσουμε να το αποβάλουμε και έτσι να απαλλαγούμε μια για πάντα από την άσχημη συμπεριφορά που μας ενοχλεί.

 

ΤΑ δύο βιβλία όπως μου τα είχε γράψει παλιά η Ματα είναι :

 

1)Πώς να κάνεις τον γάμο σου να πετύχει (Δρ. Ρόμπιν Σμιθ) (κορυφαίο για συμβουλές περί γάμου. Η συγκεκριμένη ψυχολόγος σύμβουλος έχει συμμετάσχει και ως σύμβουλος στην εκπομπή της Όπρα)

2) Θαύματα επικοινωνίας για ζευγάρια του Jonathan Robinson. Επίσης κορυφαίος στο είδος του!!!

[anti1980]

Melina_m σε ευχαριστώ πολύ!!! Θα ψάξω να τα βρω…

[petit fleur]

Λέτε να τον κάνω να διαβάσει τουλάχιστον κανένα βιβλίο; Γενικά το έχει παρατήσει το διάβασμα γιατί λέει έχει διαβάσει πολλά... βιβλία στη ζωή του! Σίγουρα όμως αν διάβαζε σχετικά βιβλία, όσο να 'ναι έστω λίγο θα προβληματιζόταν και θα βελτιωνόταν.

 

Αρχοντούλα, μία φορά στις 2,3 ή 4 εβδομάδες του έρχεται/του ερχόταν η διάθεση, αλλά για μένα η ψυχική επαφή είναι πολύ σημαντική για να μπορώ να λειτουργώ και ερωτικά. Φαντάσου να μη μιλάτε ιδιαίτερα με το σύζυγο και συχνά να σε συγχύζει με την απάθεια/αδιαφορία/αμέλεια σε πολλά θέματα που δείχνει μέσα στο σπίτι, να υπάρχει δηλ. απόσταση και έλλειψη επικοινωνίας, συνεπώς και νεύρα κλπ, και όταν πας το βράδυ κουρασμένη και εσύ στο κρεβάτι να του έρχεται αυτού μία φορά το μήνα η διάθεση να ... Πώς θα ένιωθες εσύ; Εμένα μου έρχεται να του πω και αϊ στο δ#@#@ο! Άσε που και να προσπαθήσω να κάνω κάτι προκειμένου να κάνω την αρχή ... το σώμα δε λειτουργεί, αλλά θα ένιωθα και πολλή ... φτηνή να το πω;. Το συναίσθημα βλέπεις με μπλοκάρει.

[melina_m]

petit fleur

Το γεγονός ότι θα τα σκεφτείς είναι πολύ καλό !!!!

Μέχρι και που έμεινα εγκυος στην μικρή μου δούλευα σε μεγάλη εταιρία όπου μας εκαναν σεμινάρια για "χειρισμό " ανθρώπων μέσω στρατηγικής.

Αν έβλεπες τα αποτελέσματα θα έμενες έκπληκτη.

Το θέμα δεν είναι τι θα πεις ,

Το κυρίαρχο είναι ΤΟ ΠΩΣ ΘΑ ΤΟ ΠΕΙΣ.

Μπορεί να λέμε το ίδιο απλό πράγμα και να έχουμε τελείως διαφορετικά αποτελέσματα.

Όταν λες ότι πέρασες πολλά σε καταλαβαίνω απόλυτα και σίγουρα το ότι έκανες οικογένεια είναι αυτό που σε δικαιώνει .

Το θέμα με τις 3 καισαρικές να σου πώ ότι ότι μπορείς να είσαι ευτυχισμένη διότι έκανες 3 φορές καισαρική και βγήκαν 3 υπέροχα παιδιά .

Προσωπικά έκανα 3 φορές καισαρική αλλά τις δύο πρώτες είχα μεγάλο πρόβλημα και δεν είχα παιδάκι. Τότε πραγματικά ήμουν χάλια έτρωγα το χειρουργείο όπως λες ....και με έτρωγε και η ανασφάλεια για αν θα μπορέσω να κάνω παιδάκι .

Η τρίτη καισαρική ήταν η πιο ευτυχισμένη της ζωής μου !!!!!!

Άκουσα το κλάμα της μικρής μου και τα ξέχασα όλα , τα έσβησα από μέσα μου .

Τώρα όλα αυτά δεν στα λέω για να με πεις ΠΟΛΥΑΝΝΑ ουτε για να μου πεις μπράβο .

Την χαρά της μητρότητας την παίρνουμε μόνες μας.

και σαφώς και άξιζε το κόπο ότι πέρασε η κάθε μια από εμάς έτσι ώστε να μπορέσει να δημιουργήσει την οικογένεια της.

Η κάθε οικογένεια έχει τα δικά της καμιά οικογένεια δεν είναι τέλεια .

Μπορούμε όμως να βελτιώσουμε κατά πολύ τα πράγματα αν εμείς από την πλευρά μας αλλάξουμε αντιμετώπιση των πραγμάτων.

Το θέμα της ωριμότητας που αναφέρεις στο τέλος είναι μάλλον εθιστικό δηλαδή ξεκινάς και αλλάζεις κάποια πράγματα και βλέπεις την αλλαγή και μετά συνεχίζοντας ανακαλύπτεις ότι όσο εσύ αλλάζεις τόσο τα πράγματα φτιάχνουν !!!!!!!!

και τα όμορφα λόγια και οι πράξεις αγάπης μετά ξεκινούν και ξαναμπαίνουν στο παιχνίδι ξαφνικά χωρίς να το πάρεις εσύ χαμπάρι !!!!

Φυσικά και δεν θα γίνουν όλα σε μια στιγμή μέσα όπως λέει και η anti1980

θέλουν χρόνο και καρδιά για να μπορέσεις να αλλάξεις μια κατάσταση αλλά σίγουρα αξίζει η προσπάθεια.

[sternchen]

μία φορά στις 2,3 ή 4 εβδομάδες του έρχεται/του ερχόταν η διάθεση, αλλά για μένα η ψυχική επαφή είναι πολύ σημαντική για να μπορώ να λειτουργώ και ερωτικά. Φαντάσου να μη μιλάτε ιδιαίτερα με το σύζυγο και συχνά να σε συγχύζει με την απάθεια/αδιαφορία/αμέλεια σε πολλά θέματα που δείχνει μέσα στο σπίτι, να υπάρχει δηλ. απόσταση και έλλειψη επικοινωνίας, συνεπώς και νεύρα κλπ, και όταν πας το βράδυ κουρασμένη και εσύ στο κρεβάτι να του έρχεται αυτού μία φορά το μήνα η διάθεση να ... Πώς θα ένιωθες εσύ; Εμένα μου έρχεται να του πω και αϊ στο δ#@#@ο! Άσε που και να προσπαθήσω να κάνω κάτι προκειμένου να κάνω την αρχή ... το σώμα δε λειτουργεί, αλλά θα ένιωθα και πολλή ... φτηνή να το πω;. Το συναίσθημα βλέπεις με μπλοκάρει.

 

To πόσο σε καταλαβαίνω δεν περιγράφεται . Μπράβο στην υπομονή σου !!!!

[petit fleur]

Melina_m σε ευχαριστώ που αφιερώνεις χρόνο για να μου δώσεις τις τόσο ωραίες συμβουλές σου και τις σκέψεις σου που είναι υπέροχες! Θαυμάζω πάντα τους ανθρώπους που κάνουν πολύ δουλειά με τον εαυτό τους για να φτιάξουν τις σχέσεις τους και με αυτό τον τρόπο και τη ζωή τους.

Τα τελευταία χρόνια το πάλεψα με διάβασμα, προβληματισμό και υπομονή. Και φυσικά φτιάχνανε τα πράγματα, έλπιζα για πάντα και έκανα και το δεύτερο και μετά και το τρίτο παιδάκι. Τελικά κατάλαβα ότι ο άνθρωπος δυστυχώς δεν αλλάζει. Τέλος πάντων θα προσπαθήσω πάλι να αλλάξω εγώ τη συμπεριφορά μου και να το δω αλλιώς το θέμα, αλλά πολύ φοβάμαι ότι έτσι, αν δεν δουλέψει και ο άλλος πολύ, η σχέση μας θα σέρνεται μέχρι να μεγαλώσουν λίγο τα παιδιά και να φτάσουμε πάλι στο χωρισμό οριστικά, όπου αυτός τι είχε, τι έχασε. Θα βρει μια μικρότερη να τον υπομένει και να του κάνει τα χατήρια και εγώ θα είμαι ψυχολογικά ράκος από αυτή την πολύχρονη προσπάθεια χωρίς τελικά να φτιάξω τελικά μια υγιή σχέση. Λέω τώρα ... αυτές είναι οι βαθύτερες φοβίες μου . Ελπίζω να μη βγουν αληθινές.

Σε ευχαριστώ πάντως και πάλι και θα προσπαθήσω να διαβάσω το βιβλίο που προτείνεις.

Να χαίρεσαι το παιδάκι σου! Μπορώ να αισθανθώ ένα (μικρό έστω) μέρος του πόνου σου από την ψυχική και σωματική σου ταλαιπωρία στην προσπάθειά σας να αποκτήσετε παιδάκια. Σίγουρα σε κάνει πιο δυνατή και βλέπεις και εκτιμάς διαφορετικά πράγματα που για άλλους είναι δεδομένα. Εύχομαι να μην ξαναπονέσεις ποτέ τόσο στη ζωή σου (ψυχικά εννοώ) από εδώ και μπρος!

[Λιζα14]

θα σου μιλήσω ως παιδί και όχι ως μαμά που είμαι πλέον.οι γονείς μου χώρισαν όταν εγώ ήμουν 6 και ο αδερφός μου 1.από αυτά που θυμάμαι πριν χωρίσουν καβγάδες φασαρίες τους γονείς μου στενοχωρημένους κτλ αφού χώρισαν στην αρχη ήταν λίγο δύσκολα αλλά μετά όλα ήταν τέλεια.είχαμε ησυχία και ηρεμία στο σπίτι.γυρνούσα σπίτι και ένιωθα όμορφα,δεν φοβόμουν μην αντικρίσω το χάος!Έβλεπα τον πατέρα μου συχνά.το σημαντικό όμως είναι ότι οι γονείς μου δεν ήταν πλέον στενοχωρημένοι και είχαν όρεξη,ειδικά η μαμά μου που επιδίωξε το διαζύγιο ήταν πολύ καλά κι εγώ χαιρόμουν με αυτό.Πίστεψέ με μεγάλωσα πολύ πιο νορμάλ σχετικά με άλλα παιδιά που είχαν τους γονείς τους μαζί και σε μια δύσκολη εποχή που τα διαζύγια ήταν κατακριτέα και ειδικά στην επαρχία.και αφού έχεις και βοήθεια είσαι καλά.πάντως ούτε μια στιγμή μην πιστέψεις πως τα παιδιά επειδή είναι μικρά δεν καταλαβαίνουν και ότι θα ξεχάσουν.δεν ξεχνιούνται ποτέ αυτά....και όσο γι'αυτό που φοβάσαι μήπως ο άντρας σου στρέψει τα παιδιά εναντίον σου επειδή είναι και αγόρια και τα πάρει κάτι τέτοιο έκανε ο πατέρας μου στον αδερφό μου μιλώντας ασχημα για τη μαμα μας και δωροδοκώντας τον επειδή ήταν αντρας και αυτός.... να σου πω τι κατάφερε?ο αδερφός μου όταν μεγάλωσεκαι δεν φοβόταν να μιλήσει του τα είπα έξω από τα δόντια...τώρα είναι 20 χρονων και όλο το σόι του πατέρα μου παρακαλάνε τον αδερφό μου να του τηλεφωνήσει!ο αδερφός μου έχει λατρεία με τη μαμα.Πιστευω να σε βοηθήσει κάπως η ιστορία μου αν η κατάσταση στο σπίτι σου είναι μη αναστρέψιμη.Προς θεού μην πιστεψεις ότι είμαι υπέρ των διαζυγίων πρέπει να το παλέψεις...αλλά εγώ σαν παιδί επειδη με το γάμο των γονιών μου δεν υπήρχε επιστροφή ευτυχώς χωρίσανε και μεγαλώσαμε ήρεμα.

[sternchen]

petit fleur πως είσαι ; Ελπίζω όλα καλά !!!

[libra71]

Γεια σας! Είναι πρώτη φορά που μπήκα και ειπά να καταθέσω και την δική μου ιστορία, μιας και γω ψάχνω λύσεις.Είμαι παντρεμένη από τα 20 μου,η πρώτη μου σχέση,με ΠΟΛΥ αυστηρούς γονείς που μόλις έμαθαν ότι συναντώ άντρα κόντεψαν να πάθουν εγκεφαλικό και με πάντρεψαν χωρίς να το πολυκαταλάβω.Όχι ήθελα αλλά τότε νόμιζα ότι ήταν ο έρωτάς μου γι' αυτόν.Τώρα ξέρω ότι ήταν η μοναδική μου διέξοδος να βγω από το πατρικό σπίτι-φυλακή.έχω 18 χρόνια γάμου,2 υπέροχα παιδιά 16 και 14 ετών.Πριν 5 χρόνια δεν ξέρω το πως και το γιατί άρχισαν όλα.Είδα ότι με τον άνθρωπο που έχω δίπλα μου, δεν ταίριαζα!Ένοιωθα φυλακισμένη και έπαψα να μαι ερωτευμένη.Εδώ και 5 χρόνια δεν έχουμε ερωτική επαφή εκτός από κάτι διαλείμματα μηνών που έκανα,κάναμε προσπάθεια.Στη διάρκεια των τελευταίων 5 χρόνων έγινα αποφασιστική,ζήτησα διαζύγιο αλλά μου έδιναν ακόμα μια και με έστελναν στον πάτο.Ο μεν σύζυγος με χτύπησε αρκετές φορές (πράγμα που δεν το έκανε ποτέ παλιά,γιατί άλλωστε αφού ήταν το κέντρο του κόσμου μου).Τη μία με άφησε αναίσθητη για ώρες, την άλλη με μελάνιασε και η τελευταία ήταν πριν μια βδομάδα που ζήτησα να μετακομίσει.Γέμισαν οι τοίχοι με το αίμα μου.Οι δε γονείς λατρεύουν τον γαμπρό τους εμένα με λένε ψυχοπαθή, ότι αυτός είναι (και ήταν) άριστος πατέρας και σύζυγος.Επίσης με απειλούν ότι αν χωρίσω δεν θα έχω ποτέ την στήριξή τους ούτε την ψυχική ούτε την υλική.Μας βοηθούν οικονομικά για τα φροντιστήρια των παιδιών που είναι αρκετά, το ένα στο λύκειο και το άλλο γυμνάσιο.Ναι είμαι σε κατάθλιψη,ναι πάω σε ψυχολόγο και τώρα και σε ψυχίατρο η οποία μου έγραψε φαρμακευτική αγωγή.Δεν ξέρω τι με περιμένει.Φοβάμαι τη μοναξιά, φοβάμαι ότι θα μαι εγώ η αιτία που τα παιδιά μου θα βουλιάξουν στο σχολείο.Θα θελα να χα την οικονομική άνεση να έπαιρνα τα παιδιά μου και να έφευγα σε άλλη πόλη,σε άλλη χώρα.Και μια αγκαλιά.Αυτά.Συγνώμη αν σας κούρασα.