Στα πρόθυρα διαζυγίου ή κατάθλιψης;

[eleni_k]

ο ψαχνων, βρισκει....

 

ο καταπινων.... καταπινει!!!!!

 

αφου ψαχνεσαι, θα βρισκεις.... αν δεν θες να χωρισεις, οτι και να σου πει θα το πιστεψεις...

 

αν παλι θελεις να χωρισεις επειδη κατι δε σου κολλαει γενικα, συνεχισε το ψαξιμο...

 

η πικρη μου πειρα λεει, οτι οι γυναικες μπορουν να κανουν τον εγκεφαλο τους σουβλακοπιτα και να χαψουν οτιδηποτε... για να μην τα διαλυσουν ολα και κυριως το ροζ συννεφακι τους...

 

 

απο την αλλη, αμα τρωγεσαι με τα ρουχα σου, ειναι σιγουρο πως θα πετυχεις το στοχο σου και θα βρεις αυτο που καιγεσαι να βρεις...

 

οποτε, ξεκινα αναποδα τις σκεψεις σου..

 

θες να χωρισεις? ψαξτο περισσοτερο, μη φας το παραμυθι και κανε μανουρα..

 

δεν θες? σσσσσσσσσσςςςςςςςςςςςςςςςςς!

 

Δεν διάβασα κανένα άλλο μήνυμα, συμφωνώ απόλυτα με το Φυστικάκι... Από την απάντηση που θα δώσεις στον εαυτό σου στο παραπάνω ερώτημα θα εξαρτηθεί η πορεία σας... Καλή επιτυχία, να πάνε όλα καλά....

[vera]

Προσωπικα θα εφευγα απο αυτο τον γαμο.

Το να γυρναει ο αλλος και να μου λεει οτι μενει για τα παιδια θα σημαινε το οριστικο τελος.

Χωρις προειδοποιησεις κλπ. Απλα αντιο.

 

Το καλυτερο δωρο που μπορεις να κανεις στα παιδια σου ειναι να εισαι εσυ ευτυχισμενη και να μην καθεσαι σε μια κατασταση που σε πνιγει.

 

Ας τους προσφερει τα χιλια μυρια παραπανω απο εσενα - και να χαιρεσαι γι αυτο. Ειναι πολυ σημαντικο να ειναι διπλα τους ο πατερας τους ακομα και αν δεν ειστε μαζι.

Δεν ειναι αγωνας δρομου , δεν ειναι διαγωνισμος με βραβειο τα παιδια.

Μην μπαινεις σε αυτο το τρυπακι συγκρισης του τι μπορει να προσφερει εκεινος και τι εσυ. Ειναι λαθος δρομος και ακομα και αν μπορουσες να τους δωσεις ακριβως τα ιδια ειναι λαθος οταν γινεται για να διεκδικησεις κατι.

Τα παιδια σου θα σε αγαπουν ακομα και αν δεν μπορεις να προσφερεις τιποτα απο εκεινα που προσφερει εκεινος αλλα απλα χαμογελας

 

Δεν εχω διαβασει ολα τα ποστ, αλλα θα συμφωνησω με αυτο......100%

[vera]

Απο το αλλο θεμα που διαβασα, το αν σε κερατωνει ειναι το λιγοτερο απο τα προβληματα σου, ουτε θα επρεπε να σε απασχολει.......αν κι οπως τον περιγραφεις μαλλον σε επαγγελματια χρησιμοποιει τα προφυλακτικα.....

[christiana08]

Εγω απο την αλλη και ενω ενδομυχα συμφωνω με το Fistiki,ανατριχιαζω απο την αλλη.:shock:

 

Μας εφτιαξες την μερα,ξηροκαρπιο.

Ορθιες μου εχουν σηκωθει οι τριχες!!!!!!!!

[georgiamami]

Καλή μου petit fleur

Εμείς οι γυναίκες κρύβουμε πολλή δύναμη μέσα μας , αρκεί να την αναζητησουμε. Συμφωνω απολυτα με τη Αρχοντουλα. Σιγουρα ειναι επωδυνη κινηση αλλα σκεψου πως μενοντας σε μια σχεση που στην ουσια μονο κακο σου κανει, νομιζω πως ειναι εξισου ή και περισσοτερο επωδυνο όχι μονο για σενα αλλα και για τα παιδια σου και τον αντρα σου που στη πορεια θα κανει περισσοτερα.Και οταν με το καλο, ολα θα παρουν το δρομο τους, θα απορησεις κι εσυ η ιδια απο την δυναμη που θα αντικρυσεις σε σενα. Ο,τι δεν μας σκοτωνει, μας κανει πιο δυνατους.

[σπουργιτακι]

θα σου πω τη εκανα εγω πριν 6 χρονια!!!!!αφου ειχα καταλαβει!!!! εψαξα(παρανομα) και βρηκα τους αναλυτικους λογαριασμους και τοτε επαθα σοκκκκκ μεχρι τοτε δεν ηθελα νατο πιστεψω αλλα δυστυχως...βεβαια δεν το παραδεχτηκε ποτε αλλα εγω ηξερα.Προσπαθησα να τον συνχωρησω επειδη το αγαπουσα και ηξερα οτι και αυτος με αγαπαει. Το θεμα ειναι ομως πως τα πραγματα μεταξιμας ειναι πολυ καλα εδω και 2 χρονια μεχρι τοτε στη καθε στραβη εγω του την ελεγα τον αμφισβητουσα και ηταν φοβερα ψυχοφθορο για μενα.Και αφτο που με πληγωσε ποιο πολυ ειναι πως ηταν ερωτευμενος με αυτη.Τωρα εχουμε 2παιδια 3 και 1,5 ετων και ειμαστε καλα. Αλλα πιστευω πψς αν δεν μαθεις θα ζεις παντα με αυτο.Γιαυτο ειναι καλο να αντιμετωπιζουμε τα πραγματα και αν μπορουμε να τα ξεπερασουμε εχει καλως. Και να ξερεις πως οταν καποιος θελει να κανει κατι προλαβενει ΠΑΝΤΑ εκπιρας

[alda]

Πιστεύω, ότι τα προφυλακτικά δεν τα είχε στην τσέπη του, για να τα βγάζει βόλτα. Το θέμα ειναι εσύ τί θες πραγματικά να δεις. Αν θες να τον δικαιολογησεις ή θες να τραβήξεις το σχοινί. Πάντως, αν αποφασίσεις να τον "ψάχνεις", διαρκώς από προσωπική πείρα, είναι πολύ επώδυνο. Καλύτερα πρώτα να δεις τί θες από αυτόν τον άνθρωπο. Αν θες να συνεχίσεις να είσαι μαζί του, κάνε και λίγο την ανήξερη(και μόνο για την ψυχική σου υγεία σου το λέω), και πίστεψε αυτό που σου λέει, αν θεωρείς ότι υπάρχει τέλος, τότε βρες το, για να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου, και με τα παιδιά σου..

[nekt]

ο ψαχνων, βρισκει....

 

ο καταπινων.... καταπινει!!!!!

 

αφου ψαχνεσαι, θα βρισκεις.... αν δεν θες να χωρισεις, οτι και να σου πει θα το πιστεψεις...

 

αν παλι θελεις να χωρισεις επειδη κατι δε σου κολλαει γενικα, συνεχισε το ψαξιμο...

 

η πικρη μου πειρα λεει, οτι οι γυναικες μπορουν να κανουν τον εγκεφαλο τους σουβλακοπιτα και να χαψουν οτιδηποτε... για να μην τα διαλυσουν ολα και κυριως το ροζ συννεφακι τους...

 

 

απο την αλλη, αμα τρωγεσαι με τα ρουχα σου, ειναι σιγουρο πως θα πετυχεις το στοχο σου και θα βρεις αυτο που καιγεσαι να βρεις...

 

οποτε, ξεκινα αναποδα τις σκεψεις σου..

 

θες να χωρισεις? ψαξτο περισσοτερο, μη φας το παραμυθι και κανε μανουρα..

 

δεν θες? σσσσσσσσσσςςςςςςςςςςςςςςςςς!

 

 

Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτήν. Ή τον ψάχνεις και δέχεσαι όλες τις συνέπειες που θα επακολουθήσουν ή κάνεις στον εαυτό σου λοβοτομή!Αν δεν θεσ να χωρίσεις Το να τρώγεσαι με τα ρούχα σου και να ψάχνεις δικαιολογίες συνεπάγεται ψυχολογική φθορά για σένα, θα φέρει γκρίνια και αναστάτωση και στο τέλος θα γίνεις και η κακιά της υπόθεσης

[vera]

Eγω θα σου πω τα εξης πραγματα........

 

Εχεις παψει να εκτιμας τον εαυτο σου, νιωθεις αποτυχημενη και αντικατοπτριζεις αυτα ακριβως τα πραγματα........οσο γινεσαι θυμα και αφηνεις να σε μειωνει τοσο περισσοτερο θα πεφτεις και στα δικα του ματια και των αλλων.....η ψυχοθεραπεια που εκανες δεν ειχε αποτελεσμα, πρεπει να βρεις ξανα την αυτοεκτιμηση σου και να αγαπησεις τον εαυτο σου.......οταν καταλαβεις οτι αξιζεις πολλα πραγματα και πανω απο ολα την αγαπη, τοτε θα αλλαξει και η συμπεριφορα των αλλων απεναντι σου.......

 

Ο αντρας σου θα συνεχισει να σε μειωνει γιατι αντλει ευχαριστηση απο αυτο και η παθητικη συμπεριφορα σου τρεφει αυτη ακριβως την αντιμετωπιση απο μεριας του......

 

Οταν σου λεει οτι μενει μαζι σου μονο για τα παιδια κι οτι πλεον δε σε θελει, αυτο που πρεπει να του πεις ειναι οτι αξιζεις κατι καλυτερο και θα το επιδιωξεις.......πως αφου αισθανεται ετσι ο γαμος σας εχει τελειωσει..........χρειαζονται δυο για να σωθει μια σχεση, μονη δεν μπορεις να τα καταφερεις, οτι κολπα και να σκαρφιστεις αυτος απλα θα τα τριβει στην μουρη σου......

 

Αν επιτυχεις να τον κανεις να πιστεψει οτι το εννοεις αυτο, αν πραγματικα εχει αισθηματα για σενα η δεν θελει να σε χασει, θα προσπαθησει........αν οχι, στα τσακιδια!

 

Θα σου συστησω ενα βιβλιο....το Μεταμορφωστε τη ζωη σας, της Louise Hay......διαβασε το , θα σε βοηθησει πολυ να αλλαξεις τη ζωη σου.......θα καταλαβεις πως οσα ασχημα συμβαινουν γυρω μας, συμβαινουν γιατι πιστευουμε υποσυνειδητα πως τα αξιζουμε.....οταν αλλαξεις την ασχημη εικονα που εχεις εσυ για τον εαυτο σου και τον αγαπησεις οπως του αξιζει, τοτε θα σε αγαπησουν και οι αλλοι........και τοτε θα λαβεις ολες τις απαντησεις για το τι πρεπει να κανεις στη ζωη σου, αν θα χωρισεις η οχι.......

 

Εισαι πολυ τυχερη γιατι εχεις δικο σου σπιτι (και οχι, να μη το πουλησεις) και βοηθεια απο την μητερα σου........μη βλεπεις ενα ενδεχομενο διαζυγιο ως αποτυχια.........δες το θετικα....οτι ειχες την τυχη να κανεις ενα γαμο και να αποκτησεις 3 υπεροχα παιδια.........να σκεφτεσαι οτι στο εξης μονο θετικα πραγματα θα σου συμβαινουν........

 

Καταλαβαινω τον πονο του να μοιραζεσαι τα παιδια με τον πατερα τους, και για μενα ειναι οτι χειροτερο, αλλα εχει κι αυτο τα θετικα του.....αλλοι πατεραδες δεν τα θελουν στη νεα ζωη τους και δεν βοηθουν.......δεν πρεπει να ζηλευεις , πρεπει να εισαι χαρουμενη και να μεταδωσεις αυτα τα αισθηματα στα παιδια σου για να ξεπερασουν το σοκ ευκολα......

 

Εχε υποψη σου πως το να μεινεις σε ενα γαμο που εισαι δυστυχισμενη και μειωνεσαι καθημερινα, δεν προκειται να βοηθησει τα παιδια σου..........θα σε απορριψουν για την αδυναμια σου.......εχω παραδειγμα απο συγγενικο περιβαλλον, μια κοπελα που εζησε πολυ δυστυχισμενο γαμο με συζυγο που την περιφρονουσε και δεν χωριζε λογω του (ενος) παιδιου.......το αποτελεσμα ηταν οτι μαραζωσε, αρρωστησε και πεθανε και το παιδι της την απερριψε και εγινε ακριβως σαν τον πατερα του.........γιατι το παιδι ηθελε να ειναι με τον δυνατο γονιο, οχι την καταθλιπτικη μητερα. Σκεψου λοιπον οτι δεν τα βοηθας κανοντας τετοια θυσια........ουτε τα πρωτα ουτε τα τελευταια παιδια θα ειναι που περνανε διαζυγιο, θα βρεις τροπο με ενα ψυχολογο να τα στηριξεις......

 

Μην ασχολεισαι για το τι θα λεει ο αντρας σου για σενα......φυσικα και θα σε κακολογουν, αυτοι θα πεφτουν στα ματια των παιδιων σου........εσυ κοιτα να εισαι σωστη και δυνατη μαζι τους και αυτα θα δουν την αληθεια.....

 

Και η ζωη σου δεν τελειωνει εδω.......γνωστη μου εκανε τρεις γαμους και τρια παιδια για να καταληξει στον ερωτα της ζωης της........

 

Πρωτα απο ολα πρεπει να δουλεψεις την εικονα που εχεις για τον εαυτο σου.....πρεπει να ξαναγινεις η αισιοδοξη θετικη κοπελα που ησουν, να αποκτησεις αυτοπεποιθηση κι εμπιστοσυνη στις δυναμεις σου.......ετσι θα ανεβεις και στα δικα του ματια και θα αναγκαστει να σε επανεκτιμησει........δεν υπαρχει τιποτα πιο ελκυστικο απο την γυναικα που ακτινοβολει αυτοπεποιθηση....διαβασε το βιβλιο που σου λεω...βρεστα με τον εαυτο σου και ολα τα αλλα θα λυθουν μονα τους!

[stiliani]

εγώ πάλι ρωτησα τον άντρα μου και μου είπε:σιγά ρε αν ήθελε να πάει θα έπαιρνε δυο προφυλακτικά από το περίπτερο και τέλος δεν θα τα κουβαλούσε πέρα δωθε στο σπίτι. Τώρα τι να πω και εγώ αυτό πιστεύω. Δεν νομίζω να είναι τόσο βούρλο ο άντρας σου να αφήσει τα προφυλακτικά μέσα στο μπουφαν αν ήταν ένοχος. Εγώ προσωπικά αν έκανα την κουτσουκέλα μου το πρώτο πράγμα που θα εξαφάνιζα είναι τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Από την άλλη μεριά δεν νομίζω να σε θεωρεί ο άντρας σου τόσο βλήμα που να πει:καλά μωρε και να τα δει σιγά μη καταλάβει. Δεν νομίζω να τρέχει κάτι.

[marandnik]

εγώ πάλι ρωτησα τον άντρα μου και μου είπε:σιγά ρε αν ήθελε να πάει θα έπαιρνε δυο προφυλακτικά από το περίπτερο και τέλος δεν θα τα κουβαλούσε πέρα δωθε στο σπίτι. Τώρα τι να πω και εγώ αυτό πιστεύω. Δεν νομίζω να είναι τόσο βούρλο ο άντρας σου να αφήσει τα προφυλακτικά μέσα στο μπουφαν αν ήταν ένοχος. Εγώ προσωπικά αν έκανα την κουτσουκέλα μου το πρώτο πράγμα που θα εξαφάνιζα είναι τα ενοχοποιητικά στοιχεία. Από την άλλη μεριά δεν νομίζω να σε θεωρεί ο άντρας σου τόσο βλήμα που να πει:καλά μωρε και να τα δει σιγά μη καταλάβει. Δεν νομίζω να τρέχει κάτι.

 

Καλά πες του του άντρα σου, μπορεί να τα ξέχασε! Άνθρωποι είμαστε!

Μην το κάνουμε και μανιέρα, ότι "αν βρεις προφυλακτικά στην τσέπη του άντρα σου τότε σίγουρα δεν σε απατά, γιατί αν σε απατούσε θα τα έκρυβε".

 

Πάντως για να ευθυμήσουμε και λίγο γιατί βλέπω ότι η petit fleur αρέσκεται και στις εύθυμες εκδοχές, θα σας πω εγώ τι τα ήθελε τα προφυλακτικά ο ανθρωπος. Αφού συγκέντρωσα όλα τα διαθεσιμα στοιχεία, εξιχνίασα το έγκλημα.

Στοιχείο 1: Ο άντρας της petit fleur είναι λέει εκπαιδευτικός. Άρα, δημόσιος υπάλληλος.

Στοιχείο 2: Ξέρετε τι ακριβώς κάνει η κυβέρνηση στους δημοσίους υπαλλήλους αυτό το διάστημα. Μην σας το λέω εγώ, γιατί θα πέσει λογοκρισία.

Στοιχείο 3: Στην τσέπη υπήρχαν 4 προφυλακτικά.

 

Χμ, άρα ένα για τα επιδόματα, ένα για το δώρο Πάσχα, ένα για το επίδομα αδείας και ένα για το δώρο Χριστουγέννων!!!!

 

Τελικά το τρίτο πρόσωπο ηταν ο Παπακωνσταντίνου!

[georgiamami]

Eγω θα σου πω τα εξης πραγματα........

 

Εχεις παψει να εκτιμας τον εαυτο σου, νιωθεις αποτυχημενη και αντικατοπτριζεις αυτα ακριβως τα πραγματα........οσο γινεσαι θυμα και αφηνεις να σε μειωνει τοσο περισσοτερο θα πεφτεις και στα δικα του ματια και των αλλων.....

 

.......θα καταλαβεις πως οσα ασχημα συμβαινουν γυρω μας, συμβαινουν γιατι πιστευουμε υποσυνειδητα πως τα αξιζουμε.....οταν αλλαξεις την ασχημη εικονα που εχεις εσυ για τον εαυτο σου και τον αγαπησεις οπως του αξιζει, τοτε θα σε αγαπησουν και οι αλλοι........

 

......δεν υπαρχει τιποτα πιο ελκυστικο απο την γυναικα που ακτινοβολει αυτοπεποιθηση....διαβασε το βιβλιο που σου λεω...βρεστα με τον εαυτο σου και ολα τα αλλα θα λυθουν μονα τους!

 

Συμφωνω και επ' αυξανω. Προσεξε ιδιαιτερα τα παραπανω σημεια. Ο τολμων νικα.

[petit fleur]

Βέρα, κατ' αρχήν σε ευχαριστώ που μπήκες στον κόπο να εκφράσεις τη γνώμη σου με ένα τόσο αναλυτικό μήνυμα και να εμβαθύνεις στην ουσία των πραγμάτων. Βέβαια, δε συμφωνώ με κάποια πράγματα που γράφεις. (Μπορεί βέβαια να κάνω και λάθος και να έχεις εσύ δίκιο!) Σίγουρα από μερικά μόνο μηνύματά μου και τα λίγα στοιχεία για μένα και τα γεγονότα που έδωσα σε αυτά δε μπορείς να έχεις την ακριβή εικόνα της κατάστασης και του χαρακτήρα μου. Συγκεκριμένα, όσον αφορά:

 

... έχεις παψει να εκτιμας τον εαυτο σου, νιωθεις αποτυχημενη και αντικατοπτριζεις αυτα ακριβως τα πραγματα........οσο γινεσαι θυμα και αφηνεις να σε μειωνει τοσο περισσοτερο θα πεφτεις και στα δικα του ματια και των αλλων.....η ψυχοθεραπεια που εκανες δεν ειχε αποτελεσμα, πρεπει να βρεις ξανα την αυτοεκτιμηση σου και να αγαπησεις τον εαυτο σου.......οταν καταλαβεις οτι αξιζεις πολλα πραγματα και πανω απο ολα την αγαπη, τοτε θα αλλαξει και η συμπεριφορα των αλλων απεναντι σου.......

Vera, δεν πιστεύω ότι δεν εκτιμώ τον εαυτό μου, αντίθετα μάλιστα. Συγκεκριμμένα απαιτώ αυτά που θέλω. Όταν ακούω κάτι που λέει ο σύζυγός μου και δε μου αρέσει (δυστυχώς) θα αντιδράσω αμέσως... Αντίθετα εκείνος δεν αντιδρά ιδιαίτερα και δεν αντιμετωπίζει άμεσα πράγματα που δεν του αρέσουν σε μένα ή στο γάμο, τα θυμάται μόνο (σε στυλ κατηγορίας "και εσύ κάνεις αυτό... ή το άλλο...") όταν κάθομαι να του επισημάνω τυχόν πισογυρίσματα στη σχέση μας και το γάμο (πράγματα που με ενοχλούν ή με προσβάλουν, τα έχουμε επανειλημμένα συζητήσει και τα ξανακάνει).

Γνωρίζω ότι δεν παίρνω αυτό που θέλω από το γάμο. Αλλά γνωρίζω δυστυχώς ότι, ούσα δυσαρεστημένη μαζί του, δε δίνω και σε αυτόν αυτά που θέλει από εμένα και το γάμο του. Οπότε γνωρίζω και τα λάθη μου, απλώς είναι αδυναμία μου, ως μη τέλειου όντος και ίσως συναισθηματικά όχι απόλυτα ώριμου, το να προσπαθώ να είμαι τέλεια σύζυγος εγώ και μετά να απαιτώ από τον άλλο το να είναι σωστός απέναντί μου (αλήθεια υπάρχει κάποιος/α εδώ που μπορεί να πει ότι το έχει καταφέρει αυτό στο γάμο; τουλάχιστον να μου έδινε τις συμβουλές του/της για το πώς το κατάφερε). Θέλω να πω, ότι το ότι δε φεύγω από το γάμο ίσως να μη σημαίνει ότι δεν έχω αυτοσεβασμό, αλλά ότι εντοπίζω ότι υπάρχουν σημεία στο χαρακτήρα μου και τη συμπεριφορά που θέλουν δουλειά και που ίσως θα έπρεπε να τα δουλέψω πριν πω ότι τελείωσα με αυτή τη σχέση οριστικά και δε μπορώ να κάνω τίποτα. Και πώς να παρατήσω αμαχητί άραγε ένα γάμο (και ούσα όχι παιδί πια για να παίζω και να πειραματίζομαι με τις σχέσεις) όπου υπάρχουν 3 υπέροχα παιδιά που μας έχουν άμεσα ανάγκη και δεν επηρεάζονται καταστροφικά από τις ελείψεις στη δική του συμπεριφορά και τη μεταξύ μας σχέση;(αν πίστευα και έβλεπα ότι επιρρεάζεται πολύ αρνητικά ο ψυχικός τους κόσμος σίγουρα θα το σκεφτόμουνα αλλιώς)

Σίγουρα, αποδείχτηκε ότι με αυτό τον άνθρωπο δεν ταιριάζω, αλλά στην παρούσα φάση καταλαβαίνω ότι πρέπει να προσπαθήσω να βελτιωθώ και εγώ σαν άνθρωπος. Αυτό θα μου κάνει καλό έτσι και αλλιώς: όσο πιο διαλλακτική, υπομονετική, συζητήσιμη στη σχέση μου γίνω, τόσο πιο δαλλακτικά και συναισθηματικά ώριμα θα γίνουν και τα παιδιά μου, αφού είμαι το πρότυπο γι'αυτά, έχω τον κύριο λόγο στην ανατροφή τους και τα επιρρεάζω άμεσα!

 

Τα παραπάνω vera είναι δικές μου σκέψεις, μια υποκειμενική προσέγγιση δηλαδή της κατάστασής μου, μπορεί και λάθος. Πρέπει να πω βέβαια ότι η όλη συζήτηση που προηγήθηκε και οι διαφορετικές απόψεις που άκουσα στο forum ήταν καθοριστικές για να διαμορφώσω τη γνώμη μου αυτή. Άρα, μη σκεφτείς ότι δε χρειαζόμουνα τη δική σου και τις σκέψεις των άλλων κοριτσιών εδώ.

 

Τέλος όσον αφορά τα προφυλακτικά (για να αναφερθούμε και σε αυτό το γεγονός) αποφάσισα (σωστά ή λάθος, θα ... δείξει) ότι η εξήγηση που μου έδωσε ήταν αλήθεια και απλώς θα έχω το νου μου λίγο παραπάνω απ' ό,τι πριν για ύποπτα δείγματα συμπεριφοράς.

 

Ευχαριστώ πάντως και εσένα (μιας και παρέθεσα αρχικά τις σκέψεις σου) και τους υπολοίπους, για τη γνώμη τους και τις σκέψεις που μπήκαν στον κόπο να γράψουν στο θέμα που άνοιξα. Η βοήθειά τους ήταν πολύτιμη πραγματικά!

[anti1980]

Γνωρίζω ότι δεν παίρνω αυτό που θέλω από το γάμο. Αλλά γνωρίζω δυστυχώς ότι, ούσα δυσαρεστημένη μαζί του, δε δίνω και σε αυτόν αυτά που θέλει από εμένα και το γάμο του. Οπότε γνωρίζω και τα λάθη μου, απλώς είναι αδυναμία μου, ως μη τέλειου όντος και ίσως συναισθηματικά όχι απόλυτα ώριμου, το να προσπαθώ να είμαι τέλεια σύζυγος εγώ και μετά να απαιτώ από τον άλλο το να είναι σωστός απέναντί μου (αλήθεια υπάρχει κάποιος/α εδώ που μπορεί να πει ότι το έχει καταφέρει αυτό στο γάμο; τουλάχιστον να μου έδινε τις συμβουλές του/της για το πώς το κατάφερε). Θέλω να πω, ότι το ότι δε φεύγω από το γάμο ίσως να μη σημαίνει ότι δεν έχω αυτοσεβασμό, αλλά ότι εντοπίζω ότι υπάρχουν σημεία στο χαρακτήρα μου και τη συμπεριφορά που θέλουν δουλειά και που ίσως θα έπρεπε να τα δουλέψω πριν πω ότι τελείωσα με αυτή τη σχέση οριστικά και δε μπορώ να κάνω τίποτα. Και πώς να παρατήσω αμαχητί άραγε ένα γάμο (και ούσα όχι παιδί πια για να παίζω και να πειραματίζομαι με τις σχέσεις) όπου υπάρχουν 3 υπέροχα παιδιά που μας έχουν άμεσα ανάγκη και δεν επηρεάζονται καταστροφικά από τις ελείψεις στη δική του συμπεριφορά και τη μεταξύ μας σχέση;(αν πίστευα και έβλεπα ότι επιρρεάζεται πολύ αρνητικά ο ψυχικός τους κόσμος σίγουρα θα το σκεφτόμουνα αλλιώς)

Σίγουρα, αποδείχτηκε ότι με αυτό τον άνθρωπο δεν ταιριάζω, αλλά στην παρούσα φάση καταλαβαίνω ότι πρέπει να προσπαθήσω να βελτιωθώ και εγώ σαν άνθρωπος. Αυτό θα μου κάνει καλό έτσι και αλλιώς: όσο πιο διαλλακτική, υπομονετική, συζητήσιμη στη σχέση μου γίνω, τόσο πιο δαλλακτικά και συναισθηματικά ώριμα θα γίνουν και τα παιδιά μου, αφού είμαι το πρότυπο γι'αυτά, έχω τον κύριο λόγο στην ανατροφή τους και τα επιρρεάζω άμεσα!

 

Μπράβο petit fleur. Είσαι πολύ σωστή σε όλα όσα σκέφτεσαι… δε διαλύουμε ένα γάμο με παιδιά, απλά και μόνο γιατί τα πράγματα δεν μας ήρθαν όπως τα θέλαμε.

 

Και δεν είμαστε μόνοι μας σε αυτό το γάμο… πρέπει να σκεφτόμαστε που και που και τη θέση του άλλου...

 

Όχι μόνο να συγκρινόμαστε με τα φαινομενικά ευτυχισμένα ζευγάρια και να τα ισοπεδώνουμε όλα στην σχέση μας επειδή εμείς δε τα καταφέρνουμε τόσο καλά…

 

Ας αγαπήσουμε αυτό που έχουμε και όχι αυτό που θα θέλαμε να έχουμε…

 

Και αυτά τα λέω πάντα για τις καταστάσεις όπως τη δικιά σου και τη δικιά μου, που ναι μεν οι άντρες μας είναι ανώριμοι και πολλές φορές τελείως ανεγκέφαλοι, αλλά ούτε μας χτύπησαν ποτέ, ούτε με εθισμούς είναι μπλεγμένοι, ούτε (ελπίζω πως όχι) μας απατούν.

 

Ή μήπως ξέρει κανείς ότι άμα χωρίσουμε θα είμαστε ποιο ευτυχισμένοι με κάποιον άλλον ή μόνοι μας??? :confused:

 

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου, πάντα με μαγνήτιζαν οι άνθρωποι με ιδιαίτερο χαρακτήρα. Ένας από αυτούς είναι και ο άντρας μου και μιας και το έχω στο αίμα μου αυτό, ξέρω πως και να χώριζα, πάλι με κάποιον περίεργο θα έμπλεκα… άρα γιατί να γίνω καλύτερη με τον επόμενο και δε προσπαθώ να γίνω καλύτερη με τον άνθρωπο που είμαι είδη παντρεμένη και έχω δημιουργήσει οικογένεια???????;-)

[petit fleur]

… άρα γιατί να γίνω καλύτερη με τον επόμενο και δε προσπαθώ να γίνω καλύτερη με τον άνθρωπο που είμαι είδη παντρεμένη και έχω δημιουργήσει οικογένεια???????;-)

Αυτό ακριβώς σκέφτομαι κάθε φορά που λέω δεν πάει άλλο, οπότε ανασυντάσσω τις δυνάμεις μου και άντε πάλι πίσω στη μάχη! Είσαι στο κεφάλι μου θα έλεγα! Γλιτώνεις με αυτό τον τρόπο το χρόνο που περνάει μέχρι να βρεις έναν άνθρωπο να σου ταιριάζει (φαινομενικά), να τον γνωρίσεις καλά, να τον παραγνωρίσεις θα έλεγα, και να βγάλει όλα τα παράξενα και "ανάποδα" στοιχεία του χαρακτήρα του, να το παλέψεις, να το ξαναπαλέψεις και να πεις αμάν μπάφιασα (πολλά χρόνια δηλαδή - και δεν είμαστε να χάνουμε χρόνο)! Το τέλειο εξάλλου - εκτός ορισμένων εξαιρέσεων - δεν υπάρχει (δυστυχώς) αλλά το δημιουργούμε! Και θέλει πάρα πάρα πολύ δουλειά!

[ΒΕΡΑ]

Πάντως το ότι βρήκες τα προφυλακτικά στην τσέπη του σημαίνει ότι δεν τα χρησιμοποίησε ... το οποίο είναι πολύ καλό αν το καλοσκεφτείς!

[melina_m]

 

Θα σου συστησω ενα βιβλιο....το Μεταμορφωστε τη ζωη σας, της Louise Hay......διαβασε το , θα σε βοηθησει πολυ να αλλαξεις τη ζωη σου.......θα καταλαβεις πως οσα ασχημα συμβαινουν γυρω μας, συμβαινουν γιατι πιστευουμε υποσυνειδητα πως τα αξιζουμε.....οταν αλλαξεις την ασχημη εικονα που εχεις εσυ για τον εαυτο σου και τον αγαπησεις οπως του αξιζει, τοτε θα σε αγαπησουν και οι αλλοι........και τοτε θα λαβεις ολες τις απαντησεις για το τι πρεπει να κανεις στη ζωη σου, αν θα χωρισεις η οχι.......

 

 

Πρωτα απο ολα πρεπει να δουλεψεις την εικονα που εχεις για τον εαυτο σου.....πρεπει να ξαναγινεις η αισιοδοξη θετικη κοπελα που ησουν, να αποκτησεις αυτοπεποιθηση κι εμπιστοσυνη στις δυναμεις σου.......ετσι θα ανεβεις και στα δικα του ματια και θα αναγκαστει να σε επανεκτιμησει........δεν υπαρχει τιποτα πιο ελκυστικο απο την γυναικα που ακτινοβολει αυτοπεποιθηση....διαβασε το βιβλιο που σου λεω...βρεστα με τον εαυτο σου και ολα τα αλλα θα λυθουν μονα τους!

 

πραγματικά η Louise Hay είναι πραγματική συγγραφέας.

 

και πιστεύω και γώ ότι - ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

 

Η εντελώς προσωπική μου αποψη είναι ότι όλα μπορουν να γίνουν υπέροχα και θαυμάσια αν γλυκια petit fleur σταματήσεις να γκρινιάζεις για τα άσκημα και τα ελλατώματα και απλά επικεντρώνεις την προσοχή σου στα όμορφα και γλυκά πράγματα της ζωής.

 

Η σχέση σου με τον άντρα σου θα γίνει πραγματικά όμορφή και γλυκιά αν σταματήσουν οι όποιες κατηγορίες απο μέρος σου και αρχίσει ο έπαινος και ο θαυμασμός.

 

Εφόσον με το να λες αυτά που σε ενοχλούν δεν γίνεται και τίποτε τότε σταμάτα να μιλάς και άρχισε να του λες πόσο υπέροχος είναι με τα παιδιά και μαζί σου .

 

Αν θες να νοιώσεις λιγάκι ακόμα πιο όμορφα με τον εαυτό σου ξεκινά ένα άθλημα.

Το κάνω πάντα όταν νοιώθω πιεσμένη και πάντα με βοηθά .

(Τελευταία έχω καταλήξει το κολύμπι αλλά πήγαινα και γυμναστήριο πολλά χρόνια.)

 

Ο άντρας σου και σε αγαπά και σε θέλει απλά σαν όλους τους άντρες δεν μπορεί τα πολλά πολλά και σίγουρα η γκρίνια και η επιπλήξεις τον παγώνουν στο να σε πλησιάσει.

 

Γνωρίζω ότι δεν παίρνω αυτό που θέλω από το γάμο. Αλλά γνωρίζω δυστυχώς ότι, ούσα δυσαρεστημένη μαζί του, δε δίνω και σε αυτόν αυτά που θέλει από εμένα και το γάμο του. Οπότε γνωρίζω και τα λάθη μου, απλώς είναι αδυναμία μου, ως μη τέλειου όντος και ίσως συναισθηματικά όχι απόλυτα ώριμου, το να προσπαθώ να είμαι τέλεια σύζυγος εγώ και μετά να απαιτώ από τον άλλο το να είναι σωστός απέναντί μου (αλήθεια υπάρχει κάποιος/α εδώ που μπορεί να πει ότι το έχει καταφέρει αυτό στο γάμο;

 

το ότι προσπαθείς να είσαι τέλεια σύζυγος είναι πολύ όμορφο απλά ο τρόπος που εσύ προσπαθείς δεν είναι ο τρόπος που αναζητά ο σύζυγός σου.

και σίγουρα όταν κάνεις κάτι το κανεις απο αγάπη και δεν περιμένουμε ανταπόκριση και δεν απαιτείς απο τον άλλο.

(είναι σαν να παραμονεύεις ποτε ο άλλος θα κανει το λαθος για να του την πεις)

 

Και θα σου ξαναπώ αλλη μια φορά Ξεκίνα να του λες καθε φορά τα πράγματα που κάνει και σε ευχαριστούν ΑΝΤΙ να του λες τα πραγματα που κανει και σε στεναχωρουν.

Παίξε ενα παιχνίδι με τον ευατό σου .

Κάθε φορά που θα σκέφτεσαι να του την πεις ή να του γκρινάξεις για κάτι δεν θα το κάνεις άλλα θα πηγαίνεις και θα του δίνεις ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο.

και θα του λες : Αφού ξέρεις ότι είσαι η κολόνα του σπιτιού μας και σε αγαπώ.

(δεν πειράζει αν δεν τα πιστεύεις αυτά που λες 100% - ένα παιχνίδι είναι - για να δεις το αποτέλεσμα)

 

 

Ξαναγράφω ότι είναι η εντελώς προσωπική μου άποψη .....

[georgiamami]

πραγματικά η Louise Hay είναι πραγματική συγγραφέας.

 

και πιστεύω και γώ ότι - ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΤΙΠΟΤΕ ΠΙΟ ΕΛΚΥΣΤΙΚΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΓΥΝΑΙΚΑ ΠΟΥ ΑΚΤΙΝΟΒΟΛΕΙ ΑΥΤΟΠΕΠΟΙΘΗΣΗ.

 

Η εντελώς προσωπική μου αποψη είναι ότι όλα μπορουν να γίνουν υπέροχα και θαυμάσια αν γλυκια petit fleur σταματήσεις να γκρινιάζεις για τα άσκημα και τα ελλατώματα και απλά επικεντρώνεις την προσοχή σου στα όμορφα και γλυκά πράγματα της ζωής.

 

Η σχέση σου με τον άντρα σου θα γίνει πραγματικά όμορφή και γλυκιά αν σταματήσουν οι όποιες κατηγορίες απο μέρος σου και αρχίσει ο έπαινος και ο θαυμασμός.

 

Εφόσον με το να λες αυτά που σε ενοχλούν δεν γίνεται και τίποτε τότε σταμάτα να μιλάς και άρχισε να του λες πόσο υπέροχος είναι με τα παιδιά και μαζί σου .

 

Αν θες να νοιώσεις λιγάκι ακόμα πιο όμορφα με τον εαυτό σου ξεκινά ένα άθλημα.

Το κάνω πάντα όταν νοιώθω πιεσμένη και πάντα με βοηθά .

(Τελευταία έχω καταλήξει το κολύμπι αλλά πήγαινα και γυμναστήριο πολλά χρόνια.)

 

Ο άντρας σου και σε αγαπά και σε θέλει απλά σαν όλους τους άντρες δεν μπορεί τα πολλά πολλά και σίγουρα η γκρίνια και η επιπλήξεις τον παγώνουν στο να σε πλησιάσει.

 

Γνωρίζω ότι δεν παίρνω αυτό που θέλω από το γάμο. Αλλά γνωρίζω δυστυχώς ότι, ούσα δυσαρεστημένη μαζί του, δε δίνω και σε αυτόν αυτά που θέλει από εμένα και το γάμο του. Οπότε γνωρίζω και τα λάθη μου, απλώς είναι αδυναμία μου, ως μη τέλειου όντος και ίσως συναισθηματικά όχι απόλυτα ώριμου, το να προσπαθώ να είμαι τέλεια σύζυγος εγώ και μετά να απαιτώ από τον άλλο το να είναι σωστός απέναντί μου (αλήθεια υπάρχει κάποιος/α εδώ που μπορεί να πει ότι το έχει καταφέρει αυτό στο γάμο;

 

το ότι προσπαθείς να είσαι τέλεια σύζυγος είναι πολύ όμορφο απλά ο τρόπος που εσύ προσπαθείς δεν είναι ο τρόπος που αναζητά ο σύζυγός σου.

και σίγουρα όταν κάνεις κάτι το κανεις απο αγάπη και δεν περιμένουμε ανταπόκριση και δεν απαιτείς απο τον άλλο.

(είναι σαν να παραμονεύεις ποτε ο άλλος θα κανει το λαθος για να του την πεις)

 

Και θα σου ξαναπώ αλλη μια φορά Ξεκίνα να του λες καθε φορά τα πράγματα που κάνει και σε ευχαριστούν ΑΝΤΙ να του λες τα πραγματα που κανει και σε στεναχωρουν.

Παίξε ενα παιχνίδι με τον ευατό σου .

Κάθε φορά που θα σκέφτεσαι να του την πεις ή να του γκρινάξεις για κάτι δεν θα το κάνεις άλλα θα πηγαίνεις και θα του δίνεις ένα πεταχτό φιλί στο μάγουλο.

και θα του λες : Αφού ξέρεις ότι είσαι η κολόνα του σπιτιού μας και σε αγαπώ.

(δεν πειράζει αν δεν τα πιστεύεις αυτά που λες 100% - ένα παιχνίδι είναι - για να δεις το αποτέλεσμα)

 

 

Ξαναγράφω ότι είναι η εντελώς προσωπική μου άποψη .....

 

 

Ποσες απο μας που διαβασαμε το παραπανω κειμενο, δεν βρηκαμε κατι τοοοοοοοσο γνωριμο. Να προσθεσω οτι σιγουρα το προτεινομενο παιχνιδι είναι πολυ δυσκολο αλλα αποδιδει 100% οταν ο λογος της ασυναινοησιας του ζευγαριου ειναι το οτι καπου στη διαδρομη εχασε το ζευγαρι το συγχρονισμο των βηματων του.

[Catrin]

Καλησπέρα σε όλες,

 

διάβασα με προσοχή τα περισσότερα των μυνημάτων και το πρώτο που έχω να πω είναι ότι συμφωνω ΑΠΟΛΥΤΑ με το Φιστικάκι.

 

Γλυκιά μου petit fleur ένα είναι το θέμα που πρέπει να αναρωτηθείς: "Νιώθεις κάτι γι αυτόν ναι ή οχι? αντέχεις να σε αγγίζει? να σου μιλά? να τον κοιτάς στα μάτια?"

 

Είμαι παντρεμένη 18 χρονια με 2 παιδια και 2 1/2 μήνες πριν την οριστική αποχώρηση μας απο το σπίτι (με την λήξη της σχολικής περιόδου). Την απόφαση την πήρα οριστικά 1 χρόνο πριν και διαφοροι αστάθμητοι παράγοντες καθυστερησαν την υλοποίηση της. Για πολλά χρόνια περνούσα το στάδιο του κάνε υπομονή, δεν είναι δυνατόν, τον αγαπω καταβάθος ακόμα... μειδιουσε και έλεγα νατο τωρα πάμε καλύτερα και χαμογελούσα ως τα αυτια... Τα χρονια περνουσαν η υπομονή μεγάλη, κατέβαζα το κεφάλι, φοβόμουν να απειλήσω με πιθανο χωρισμό γιατι δεν ήμουν ετοιμη να το δεχτώ, έκανα την δυνατή,η κατασταση συνεχιζόταν και ένα πρωι κατάλαβα οτι αυτό που είχε φθαρεί ηταν η αγάπη μου για κείνον το χαμόγελο μου η χαρά μου το ενδιαφέρον μου για την ζωη, το ενδιαφέρον μου για δημιουργικό χρόνο με τα παιδιά μου...Είχαμε χάσει καθε επαφη, τα παιδιά εβλεπαν αποσταση παραξενιες ανεξηγητα νευρα...Ο μεγάλος στην εφηβεία έπαιρνε τη κατιουσα...ο μικρός αποτύπωνε καταστάσεις...

Και εγώ? που ήμουν? ξεχασμένη σε μια αναποτελεσματική προσπαθεια, άδεια απο χαρα και γεμάτη απο θλιψη και βάρος ασήκωτο...

Τον κοιταξα και δεν άντεχα να τον βλέπω ούτε να τον ακούω ούτε κατα διάνοια να με αγγίζει (όχι ότι το προσπαθησε δλδ..). Μίλησα μαζί του και δεν δεχεται το διαζύγιο γιατί βάζω τον εαυτο μου λέει μπροστά και δεν σκεφτομαι τα παιδιά....του είπα χαρουμενοι γονεις και πολιτισμενη συμπεριφορά προστατευουν τα παιδιά και απαντησε ότι τους ξεβολευω και να προσποιουμαι για να ειναι εκείνα ευτυχισμένα....του είπα παμε σε ψυχολόγο να μας βοηθησει με το θέμα των παιδιών και ειπε γιατι? Να πληρώσουμε να μας πουν αυτά που ξερουμε?Και άλλα πολλα....

Εγώ αρχισα να επισκέπτομαι ψυχολόγο για να με βοηθησει να αντιμετωπίσω την κατασταση και να βοηθήσω και με τις οδηγίες της και τα παιδιά μου...Ξέρω πως θα είναι πολυ δυσκολα για όλους και ψυχολογικά για τα παιδιά και μενα και οικονομικά και κοινωνικά (οικογενεια , φίλοι κλπ..) ΑΛΛΑ φίλες μου μου τελείωσαν όλα δεν άντεχα άλλο δεν ένιωθα τπτ και το μόνο που εβλεπα μπροστα μου ήταν τα παιδια μου και να νιώσω μαζί τους ότι ένα σπίτι μπορει να έχει και χαρά πραγματική και αγάπη.

Ξέρω τις ευθύνες μου τις περισσότερες τουλαχιστον...ποτέ δεν φταιει ένας σε μια σχεση, τον αποκοίμησα γιατι εθελοτυφλούσα, δεν τον ταρακούνησα δεν δουλεψα σωστά για να βοηθησω, νόμιζα ότι μόνο η αγάπη μου έφτανε και δεν ζητησα επαγγελματική βοήθεια....Τωρα εφτασα στο τέλος φοβισμένη και κουρασμένη και προσπαθώντας να σταθω στα πόδια μου...

Ενα λοιπον είναι το μυνημα μου προς όλες τις συμπασχουσες αν δεν σας έχει τελειωσει προσπαθήστε αν μπορείτε και με επαγγελματική βοηθεια ακόμα να πράξετε το σωστο, αγωνιζόμενες με σωστα βήματα στην επίλυση των προβλημάτων.

Αν πάλι σας τελείωσε ζητηστε και πάλι βοηθεια επαγγελματική να σχεδιάσετε σωστά τις πραξεις σας για όλα αυτά που θα αντιμετωπίσετε, επιστρατευστε φίλους και συγγενεις που σας αγαπούν πραγματικά οπλιστείτε με θάρρος και δύναμη και αν σας πνίγουν όλα όπως εμένα τώρα (που σας ζαλίζω) μιλήστε για να διώξετε λίγη ένταση και ξαναξεκινήστε τον αγώνα σας!

 

σας ευχαριστώ που με διαβάσατε...

[Agneska]

Η ζωή μας θα πρέπει να είναι η αναζήτηση της ευτυχίας, της γαλήνης, των όμορφων συναισθημάτων, του μοιράσματος και της τρυφερότητας με κάποιον που θα ανταποκρίνεται στα αισθήματά μας και μέσα στην καθημερινότητα το βλέμμα του θα μας ανακουφίζει και το άγγιγμά του θα μας ζεσταίνει την καρδιά.

 

Αν δεν το έχεις αυτό, θα πρέπει να το αναζητήσεις...

Θέλει κότσια, θέλει θάρρος αλλά και πίστη...

Αν υπάρχουν παιδιά να ξέρεις πως το μόνο που θέλουν είναι να αντικρύζουν στα μάτια της μητέρας τους τη λάμψη της χαράς και της σιγουριάς.

Τα παιδιά αντιλαμβάνονται τις ψεύτικες καταστάσεις, λαμβάνουν μηνύματα για την εικόνα της οικογένειας, της αγάπης, του έρωτα. Ας έχουν τις καλύτερες εντυπώσεις στο μεγάλωμά τους, το αξίζουν. Η δική σου ευτυχία θα αντικατοπτρίζεται στη συμπεριφορά σου απέναντί τους, στα λόγια σου, στο βλέμμα σου.

Αξίζουν να είναι ευτυχισμένα, με μια μαμά ευτυχισμένη.

Σου εύχομαι γλυκειά μου κάθε ευτυχία, συναισθηματική σταθερότητα και γαλήνη.

Η απόφαση είναι δική σου, ελπίζω να σε βοήθησα.

Ανιέσκα

[sternchen]

Τι ωραίο και ζεστό μήνυμα.

Συμφωνώ σε όλα μαζί σου, αλλιώς δεν αξίζει να είσαι με κανέναν.

Καλύτερα μόνη και ήρεμη, παρά μαζί με κάποιον και δυστυχισμένη.

[BOBOLINOS]

Για μένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη αλήθεια από αυτήν. Ή τον ψάχνεις και δέχεσαι όλες τις συνέπειες που θα επακολουθήσουν ή κάνεις στον εαυτό σου λοβοτομή!Αν δεν θεσ να χωρίσεις Το να τρώγεσαι με τα ρούχα σου και να ψάχνεις δικαιολογίες συνεπάγεται ψυχολογική φθορά για σένα, θα φέρει γκρίνια και αναστάτωση και στο τέλος θα γίνεις και η κακιά της υπόθεσης

Ναι ρε κοριτσια πως γινεται παντα να φταιμε εμεις για ολα ?Ο νομος της φυσης λεει για να υπαρχει αντιδραση πρεπει πρωτα να υπαρχει δραση ή πιο λαίκα το γαίδαρο αν δεν τον πειραξεις δε θα σε κλωτσησει.Ολοι οι αντρες μολις βρουνε τα δυσκολα δεν κοιτανε να προσπαθησουνε λιγο αμεσως θα τρεξουν να βρουν αλλη και αν το μαθεις θα πουν οτι εσυ φταις που μπλεξανε δλδ μεσα σε τοσες καθημερινες υποχρεωσεις (παιδια-δουλεια-σπιτι) πρεπει να προσεχουμε και τους ιδιους.Τελικως καλα λεω οτι οι αντρες ειναι μονο για να φερνουν λεφτα και να κανουν παιδια γιατι για οτιδηποτε αλλο χλωμο το κοβω.Την προηγουμενη εβδομαδα με τις απεργιες ενας γνωστος μου δουλεψε απο τις 7:00 το πρωι μεχρι τις 21:00 το βραδυ που εφτασε σπιτι επειτα ηθελε μια εβδομαδα αδεια για να συνελθει ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΠΟΥΜΕ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ................................ΕΛΕΟΣ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Νομιζω οτι μονες μας καταφερνουμε πολυ περισσοτερα πραγματα.

[κατερινα_κι]

τωρα τι να πω μηπως τα εβαλε μονο και μονο για να τα δεις και να ζηλεψεις λεω τωρα εγω???

 

λιγο ακραιο αλλα μπορει να τον συμβουλεψε κανενας φιλος του να το κανει.....!