Που πας...οταν αποδρας;

[Jean]

Αληθεια, εχετε μυστικο μερος σε καποιο σημειο του εγκεφαλου σας; Οταν ειστε λυπημενοι, πιεσμενοι, στρεσσαρισμενοι που "πατε" προκειμενου να γλιτωσετε το εγκεφαλικο;

Ειναι μια αμυνα της ψυχης που νομιζω ειναι αρκετα διαδεδομενη. Εγω το ειχα διαβασει παλια σε ενα βιβλιο ψυχολογιας και εφτιαξα το μυστικο μου "μερος"

 

Ειναι μια ακροθαλασσια, ενα τυπου τροπικο νησι. κατι σαν τη γαλαζια λιμνη χωρις τους ηλιθιους πρωταγωνιστες της γνωστης ταινιας.

Εχω φτιαξει εκει ενα σπιτακι, ξυλινο κι εχω στρωσει πλακες πετρας σαν μονοπατακι που οδηγει στην παραλια. Εχω βαλει κλασικα και μια αιωρα...(κλισε, I know)

Εχω ζωακια πολλα και αμετρητα λουλουδια παντου, εξωτικα φρουτα στο ξυλινο τραπεζι. Οταν ειμαι πιεσμενη αποδρω στο νησι μου και καθομαι στην αυλιτσα μου να ηρεμησω. Σχεδον ακουω τα κυματα να παφλαζουν.

Στο νησι υπαρχει κι ενας αντρας (μην παει ο νους στο πονηρο, ειπαμε δεν ειναι φαντασιωση) που παντα τον βρισκω να περιπλανιεται στο δασος. Οταν ειμαι στενοχωρημενη τρεχω να τον βρω. Δεν εχει προσωπο, δεν ασχοληθηκα μ' αυτο το θεμα ποτε), εχει μια τεραστια αγκαλια κι εκει χωνομαι και του τα λεω ολα.

Ποσο αληθινο ειναι αυτο; Πολυ! Το νιωθω, σχεδον μυριζω τον αλμυρο αερα του νησιου μου.

Ισως φαινεται τρελο, σιγουρα κανετε τη χαρακτηριστικη αναρμοστη κινηση διαβαζοντας το ποστ μου, αλλα IT WORKS FOR ME, και θελω να πιστευω οτι δεν ειναι καποια μορφη σχιζοφρενειας εν εξελιξει...

 

Εσεις;

[fistikaki]

οχι ρε φιλε!!! απιστευτο!! νομιζα οτι ημουν η μονη ψυχοπαθης με τετοια κουλα τριπακια!!!

 

 

οκ... νιωθω πολυ λιγοτερο μονη τωρα....

 

 

εγω εχω μια παραλια με ζεστη αμμο, πεντακαθαρη, ουτε ψυχη τριγυρω....

[Jean]

Fistikaki!!!!!!!!!!!!!!! Φχιου!!! Ειχα αρχισει να ανησυχω...

Παραλια κι εσυ ε; Τελικα στα δυσκολα μονο η ηρεμια της φυσης μας σωζει....

[elachl]

και η θαλασσα.....ειδικα εμεις οι νησιωτες δεν μπορουμε χωρις αυτη.ακομα και το χειμωνα που ειναι φουσκωμενη εχει την ομορφια της...

[fistikaki]

βασικα κανω ενα συγκεκριμενο πραγμα, με το μυαλο μου..

 

βυθιζω τα ποδια μου, μεσα στη καυτη αμμο...

 

 

(θα γινω καλα, γιατρε μου?)

[Jean]

Οταν γενναγα και ημουν στη φαση που σου βαζουν την επισκληριδιο και ειχα χεστει απανω μου κι αρχισα να ανασαινω γρηγορα κι ημουν στη φαση να πω "Ωπα, cut, δεν ειμαι ετοιμη για τετοιο χουνερι πρωι πρωι!!!" το νησακι μου μ' εσωσε. Το θυμαμαι τοσο ζωντανα...

[Theni]

τελικα υπαρχει θεμα με τις θαλασσες...

 

εγω οταν χρειαζομαι να ηρεμισω ακομα και για να κοιμηθω... φερνω στο νου ολες τις παραλιες που εχω παει μια μια... του Σιμου... στο Κυπαρισσι... στο λαγονησι...στην Αναβυσσο... στη Λευκαδα .... στην Κερκυρα.... στα καμπινκγ... στην Ευβοια... στον κορφο....στην Σαντορινη... στην Χαλκιδικη....στην Μονεμβασια... στον Λογγο... κι αλλες πολλες...

 

κι εμενα δουλευει παντα...

[souzy]

Κι εγώ της θάλασσας!...

Ένα μέρος όπου πήγαινα και καθόμουν μόνη μου όταν ήθελα να ξεφύγω από όλα. Και τώρα που είμαι μακριά στα δύσκολα σκέφτομαι το τοπίο και ηρεμώ. Ο Αη-Νικόλας.

[indica]

εγω παω βουνο!

σε πολυ ψηλο βουνο!

καταπρασινο, ελαχιστα δεντρα, πολλα ευωδιαστα λουλουδια

και κρυο , παγωμενο αερακι!

φαινονται ολα τοοοοοοσο μικρα απο εκει πανω... κ το αερακι σου καθαριζει το μυαλο!!!

[antigoni84]

εγω πήγαινα στις κούνιες,στην πραγματικότητα,τωρα επειδή ντρέπομαι απλά το σκέφτομαι.

[fraoulopoulitsa]

Και εγώ για θάλασσα πηγαίνω... σκέφτομαι τον εαυτό μου καθισμένο στην βεράντα του εξοχικού μου (που θα φτιάξω σύντομα πιστεύω), στο νησί , να είναι καταχείμωνο όμως έξω να βρέχει και η θάλασσα να λυσσομανάει μπροστά μου , χωρίς να μπορεί όμως να με αρπάξει και εγώ να κάθομαι να απολαμβάνω αυτή την αγριάδα της φύσης με μία κούπα ζεστό καφέ στα χέρια μου.

[maria2]

Εγώ πάλι πάω για ύπνο , να μην σκέφτομαι.....

[popchris]

θαλασσα και εγω..λιγα χιλιομετρα απο το σπιτι μου..ακριβως πανω στο κυμα υπαρχει ενα παλιο αλλα τελειο εξοχικο,εκει ανατρεχω οταν ειμαι στις μαυρες μου..κολυμπαω μετα απολαμβανω απ την βεραντα τη γαληνια θαλασσα κ το ηλιοβασιλεμα...παλιοτερα φανταζομουν πως ημουν μονη μου,τωρα εβαλα και το κοριτσακι μου στο "παραμυθι"

[fistikaki]

α επισης, με φανταζομαι πανεμορφη και παμπλουτη να λιωνω στα ψωνια

[ALEXIS K STELLA]

Τί μου θυμήσατε κορίτσια...

Στις τελευταίες τάξεις του Λυκείου όπου η πίεση ήταν μεγάλη ...δημιούργησα κι εγώ τον προσωπικό μου χώρο απόδρασης.

Ήταν και το δικό μου κάποιο νησί μέσα στον ωκεανό,μακριά από τον πολιτισμό , με ελάχιστους ιθαγενείς.Μερικές φορές ήθελα την ησυχία μου και περπατούσα στις ερημικές του παραλίες και άλλες, ήθελα παρέα και σύχναζα κοντά στις καλύβες τους και τους έκανα συντροφιά.Το ζωγράφισα αρχικά στην εσωτερική πλευρά του φωτιστικού μου και μετά στο θρανίο μου...με τους φοινικές του με τις παραλίες του κτλ.Του είχα δώσει κι όνομα...το λένε Zuti. Μέχρι τώρα δεν το έχω πει σε κανένα....Μάλιστα ,τον τελευταίο καιρό δεν το σκεφτομαι...Τώρα που το συνειδητοποιώ ....τον τελευταίο καιρό ...έχω πάψει να σκέφτομαι...απλά ...τρέχω!!!

Με τις πολύ κολλητές μου από τη σχολή ψιλοχαθήκαμε ...σκορπίσαμε στα 4 σημεία του ορίζοντα.Τις προάλλες είδα ένα φοβερό όνειρο.Βρεθήκαμε όλες σε μια υπέροχη παραλία (δεν υπήρχε κανένας άλλος εκεί,ούτε σύζυγοι ,ούτε παιδιά) και βλέποντας τον όμορφο ορίζοντα συζητούσαμε σα να μην πέρασε ούτε μια μέρα από τότε.Την επομένη ,τηλεφώνησα σε όλες για να τους το πω ,συγκινήθηκαν πολύ !!!

[ΝΤΙΝΤΙ]

Η δικη μου αποδραση ειναι ναι μεν η θαλασσα αλλα ειναι αληθινη........................

 

μονο που φτανω σε εκεινο το σημειο ,πανω σε εκεινο τον βραχο και μυριζω την χαρακτηριστικη μυρωδια της θαλασσας μου φτανει................

 

ποσες φορες ημουν ετοιμη να τα τυναξω ολα στον αερα για κατι που τοτε εγω θεωρουσα σημαντικο και αυτο το μερος με βοηθησε να σκεφτω πιο ηρεμα και λογικα........

[indica]

Εγώ πάλι πάω για ύπνο , να μην σκέφτομαι.....

μηπως ειστε συγγενεις με το στεφανι μ'?

πως μπορειτε?!?!?!?!?

[alcyon]

Στ' αστέρια. Εκεί.... με μυρωδιά καλοκαιρινού ανέμου, νύχτα, φεγγάρι κρυμμένο και στο μαύρο ουρανό.... αστέρια. Ατελείωτα αστέρια. Κόσμοι μακρινοί, σιωπηλοί.... που μου χαμογελούν. Που ξέρουν καλά πως είμαι κι εγώ πάνω σε τούτη τη γη. Και μόνο εκείνα ξέρουν..... πως υπάρχω... και πως νιώθω.....

 

Όλα αυτά.... στο παιδικό (?!) μου δωμάτιο.... σε μια ανοιχτή μπαλκονόπορτα.... ξαπλωμένη στα "πόδια" του κρεββατιού για να ρίχνω κλεφτές ματιές στους μόνους μάρτυρες της ύπαρξής μου.....

 

Μόνη συντροφιά.... ο καλοκαιρινός λίγο δροσερός άνεμος, και δυό τριζόνια.

 

Αυτό.... ξεκίνησε αληθινό, και πάντα πάω σε εκείνη την ανακούφηση των αστεριών στα ζόρικα. Πάντα σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά.... να τ' αντικρύσω.

[Jean]

α επισης, με φανταζομαι πανεμορφη και παμπλουτη να λιωνω στα ψωνια

 

 

Μπορεις σε παρακαλω να μην μου μαμας τα ποστ; Γιατι πρεπει παντα να μου γειωνεις την ονειροληση; Μερος να χαλαρωνεις λεμε...που θα ηθελες να ησουν λεμε, τι μου ανακατευεις την Paris Hilton και με αποσυντονιζεις...;;;;;;;

[Jean]

Στ' αστέρια. Εκεί.... με μυρωδιά καλοκαιρινού ανέμου, νύχτα, φεγγάρι κρυμμένο και στο μαύρο ουρανό.... αστέρια. Ατελείωτα αστέρια. Κόσμοι μακρινοί, σιωπηλοί.... που μου χαμογελούν. Που ξέρουν καλά πως είμαι κι εγώ πάνω σε τούτη τη γη. Και μόνο εκείνα ξέρουν..... πως υπάρχω... και πως νιώθω.....

 

Όλα αυτά.... στο παιδικό (?!) μου δωμάτιο.... σε μια ανοιχτή μπαλκονόπορτα.... ξαπλωμένη στα "πόδια" του κρεββατιού για να ρίχνω κλεφτές ματιές στους μόνους μάρτυρες της ύπαρξής μου.....

 

Μόνη συντροφιά.... ο καλοκαιρινός λίγο δροσερός άνεμος, και δυό τριζόνια.

 

Αυτό.... ξεκίνησε αληθινό, και πάντα πάω σε εκείνη την ανακούφηση των αστεριών στα ζόρικα. Πάντα σηκώνω το βλέμμα μου ψηλά.... να τ' αντικρύσω.

 

Βρε alcyon ανατριχιασα.......!! Τι ομορφη εικονα!!

[alcyon]

........

[alvadi]

Εγώ πάλι (αλήθεια λέμε τώρα) όταν ήμουν έγκυος στο πρώτο παιδί και τσακωνόμουν με τον άντρα μου, έφευγα και κατεβαινα στην παραλία του Φλοίσβου..πήγαινα κάτω στην αμμουδιά (έχω ρίξει κλάμα....)

[maira95]

...συνηθως πουθενα...κλεινομαι στο ''καβουκι μου''.

αλλα οποτε εχω χρονο κανω ατελειωτες βολτες οπουδηποτε στο νησι με το αυτοκινητο, και τη μουσικη στο τερμα...

[nathael]

Και εγώ για θάλασσα πηγαίνω... σκέφτομαι τον εαυτό μου καθισμένο στην βεράντα του εξοχικού μου (που θα φτιάξω σύντομα πιστεύω), στο νησί , να είναι καταχείμωνο όμως έξω να βρέχει και η θάλασσα να λυσσομανάει μπροστά μου , χωρίς να μπορεί όμως να με αρπάξει και εγώ να κάθομαι να απολαμβάνω αυτή την αγριάδα της φύσης με μία κούπα ζεστό καφέ στα χέρια μου.

 

 

 

...μια απο τα ιδια...

[stiliani]

Εγώ δεν έχω αποδράσει ακόμα νοερά. Αυτό πώς εξηγείται επιστημονικά;