Εnough is enough?

[ΕΛΕΝΟΥΦΙ]

τελικα ποιο ειναι αυτο το σημειο που λες enough is enough σ ενα γαμο?

εννοω μεχρι ποτε δινεις ευκαιριες?

ειμαι ενα βημα πριν το διαζυγιο κ ακομα σκεφτομαι μηπως κανω λαθος....

λαθος αν φυγω,ή λαθος αν μεινω....

[jesgk]

τελικα ποιο ειναι αυτο το σημειο που λες enough is enough σ ενα γαμο?

εννοω μεχρι ποτε δινεις ευκαιριες?

ειμαι ενα βημα πριν το διαζυγιο κ ακομα σκεφτομαι μηπως κανω λαθος....

λαθος αν φυγω,ή λαθος αν μεινω....

 

Δεν βρισκομαι σε αντιστοιχη φαση αλλα γενικοτερα εχω τετοιες σκεψεις οταν ολο και περισσοτερα ζευγαρια κανουν αυτο το βημα. Ποσα πραγματικα πρεπει να ανεχθει καποιος για να προχωρησει μετα σε ενα διαζυγιο, φανταζομαι ομως οτι πρεπει να ειναι αποτελεσμα ωριμης σκεψης, να εχουν ζυγιστει τα θετικα και τα αρνητικα. Ειμαι σιγουρη πως δεν βοηθησα αλλα ευχομαι η αποφαση σου να σε δικαιωσει ειτε θετικη ειτε αρνητικη

[elachl]

και γω για να ειμαι ειλικρινης δεν εχω απαντηση.δεν ξερω ποτε σπανε αυτα τα ορια και ακομα και αν το εχω σκεφτει δεν θελω να το κανω πραξη ποτε αλλα ευχομαι να παρει τις σωστες αποφασεις!και ειδικα για το μωρουλι σου που ειναι πολυ μικρο ακομα.ευχομα να πανε ολα καλα.

[fistikaki]

ασε, γιατι και γω σημερα, με το ζορι κρατιεμαι.......

 

οχι για διαζυγιο, για να του ανοιξω το κεφαλι στα 14.... σε τευχη να του το κανω...

[maria_23]

Φυστίκι, έγραψες πάλι παιδί μου...

 

ΕΛΕΝΟΥΦΙ, Τί είναι αυτό/αυτά που σε κάνει/κάνουν να σκέφτεσαι το διαζύγιο?

Αν θέλεις μίλησέ μας λίγο...

Πές τα προβλήματά σου...

Ίσως κάποιες συμβουλές από εμάς (χωρίς να θέλω να το παίξω έξυπνη και ξερόλας και σύμβουλος γάμου και...και...και...), να σε βοηθήσουνε.

Ίσως με την συζήτηση, ηρεμήσεις λιγάκι και δείς τα γεγονότα από άλλη οπτική γωνία.

Είναι κρίμα να σκέφτεσαι έτσι, όταν με αυτόν τον άνθρωπο έχεις φέρει στον κόσμο μια αθώα ψυχούλα.

Θα ήθελα πάρα πολύ, αν το θές κι εσύ φυσικά, να το συζητήσουμε.

Αυτή είναι η δική μου γνώμη.

Αν δεν συμφωνείς μαζί μου κ δεν θές συζήτηση, εύχομαι να πάρεις την σωστή απόφαση, πρώτα για το μωρό σου κ ύστερα για σένα.

[jesgk]

ασε, γιατι και γω σημερα, με το ζορι κρατιεμαι.......

 

οχι για διαζυγιο, για να του ανοιξω το κεφαλι στα 14.... σε τευχη να του το κανω...

 

Εγκυκλοπαίδεια δηλαδή fistikaki

[ΕΛΕΝΟΥΦΙ]

maria_23 δεν εχω προβλημα να το συζητησω,αλλωστε δεν θα χε και νοημα να εκθεσω τον προβληματισμο μου, ευθυς εξαρχης,απλα επειδη ειναι πολλα αυτα που πρεπει να πω για να σας βαλω στο κλιμα,θα πρεπει να επανελθω αργοτερα,αφου ταισω κ κοιμησω το αγριμι μου...ελπιζω να με λυπηθει κ να μην μου βγαλει την πιστη και σημερα-ζεσταινεται η αγαπη μου κ μεχρι να την παρει τελειωτικα ο υπνος γινεται χαμος...

κοριτσακια,γενικα ευχαριστω για την αμεση ανταποκριση...ειναι απιστευτο συναισθημα να βλεπεις οτι καποιοι ανθρωποι που ουτε καν σε ξερουν νοιαζονται,ισως κ περισσοτερο απ ο,τι σου δειχνει ο ανθρωπος σου...

[Lena + Sourloulou]

Νομιζω όταν μπορείς να πεις "χωρίζουμε" και αντί να στεναχωριέσαι και να αναρψτιέσαι νοιώθεις ότι κάποιος σου παίρνει ένα βάρος απο πάνω σου....

 

Εσυ ακόμα αναρωτιέσαι. Δεν χρειάζεται να χωρίσεις, παλεψε το...

Εχεις σκεφτει τον συμβουλο;

[ΕΛΕΝΟΥΦΙ]

λοιπον,οσο πιο συνοπτικα μπορω να τα πω....

γνωριστηκαμε αρχες του 2005,ημασταν μαζι(αλλα ψιλο on-off μαζι) μεχρι το καλοκαιρι του 2006,οπου και τσακωθηκαμε ασχημα κ το διαλυσαμε....

τον επομενο χρονο καποια σκορπια τηλεφωνα εδω κ εκει απο μερια του,καποιες συναντησεις σε κοινη παρεα,με αποτελεσμα το μαρτιο του 2008 να ξαναξεκινησουμε δειλα δειλα.

τρελος ερωτας,μεχρι προτινος πιο "εκδηλος" απ την πλευρα μου,αλλα κ ο Γ. πιο συνειδητοποιημενος απο ποτε(εδειχνε),και πολυ μεσα στη σχεση.καμια σχεση με τον "παλιοχαρακτηρα" του παρελθοντος.

και μενω εγκυος...και η αμεση αντιδραση του...ε,αφου θα παντρευομασταν που θα παντρευομασταν καποια στιγμη,ας γινει μια ωρα αρχυτερα

μεχρι εδω καλα!

κ τωρα αρχιζει το πανηγυρι....μεχρι το γαμο μας το σεπτεμβρη ειχαμε τσακωθει αγρια 5 φορες(λεω ενταξει,φυσικο ειναι,ενταση πριν το γαμο)

μετα το γαμο,κ μεχρι να γεννησω,τσακωμοι σε σχεδον καθημερινη βαση(λεω ενταξει,ειναι αγχος λογω της επικειμενης γεννας)

και γενναω

και οι χοροι καλα κρατουν-η αληθεια ειναι οτι ειναι λιγοτερο συχνοι,αλλα σαφως η ενταση τους ειναι τρομακτικη

υπαρχουν πολλα θεματα, αλλα νομιζω οτι ολα πηγαζουν απ τον απιστευτα οξυθυμο χαρακτηρα του...και εχει εναν εκπληκτικο τροπο να σε μειωνει,οταν νιωσει οτι του υποδεικνυεις κατι λαθος του...δηλαδη,ο ιδιος ειναι πολυ αγαρμπος στο να σου πει οτιδηποτε,που ειναι αληθεια,δεν εχει καθολου τακτ,ενω οταν κανεις το λαθος και του πεις κατι που ξερετε και οι δυο οτι ισχυει,δεν μπορει με λογικα επιχειρηματα να το αντικρουσει,οποτε αρχιζει να ουρλιαζει,να παραληρει,και μετα να σε προσβαλλει για να σε πικαρει.

βγαζει απιστευτη κακια,μπλεκει ολον το κοσμο στον εκαστοτε τσακωμο,και μετα σα να μην τρεχει τιποτα,συνεχιζει τη ζωουλα του αφου τους εχει κανει ολους μυλος

δεν ξερω αν βγαζουν νοημα αυτα που λεω

συνειδητοποιω οτι ειναι παααααρα πολλα τα προβληματα που υπαρχουν,και δεν μπορω ουτε να σας τα εκφρασω(θα σκισω τα πτυχια μου)

 

lena+sourloulou,ενα βαρος εφυγε απ το στομαχι μου οντως,αλλα εχω εναν κομπο στο λαιμο

τελειως εκλογικευοντας την κατασταση πρεπει να φυγω,αλλα συναισθηματικα.....

τον αγαπαω αλλα δεν αντεχω τη συμπεριφορα του-και ναι,αλλαζει η συμπεριφορα,αλλα ο χαρακτηρας δεν αλλαζει...

[alcyon]

Αν σου "έφυγε βάρος" κορίτσι μου γλυκό............ νομίζω πως ξέρεις μόνη σου την απάντηση.

 

Επίσης να θυμάσαι πως τα παιδιά μιμούνται τις συμπεριφορές που βιώνουν (είτε αναπαράγοντάς τες, είτε... τις δέχονται από άλλους).

 

Ότι κι αν αποφασίσεις να κάνεις (γιατί δική σου καθαρά είναι η απόφαση) .... σίγουρα θα αντιμετωπίσεις και το συναίσθημα. Πολλά πράγματα που πρέπει να γίνουν συχνά πονάνε στη ζωή.

 

Δύσκολη η θέση σου.... σε κατανοώ ιδιαίτερα....

Η σκέψη μου μαζί σου.

[Aggeloudia]

Τι εγινε ρε Ελενουφάκι;;;

Μπορα ειναι κοριτσάκι και θα περάσει...αν δεινεις μια ευκαιρια εκτος γάμου...δινεις 10 αν εχεις και παιδι...

Δεν μπορει αυτο τον χαρακτήρα τον ¨αχαρακτήριστο" να μην στον ειχε βγάλει ουτε μια φορά μεσα στα προηγηθεντα χρονια...

Τι εκανες...πως αντιδρουσες τοτε;;;

Το συζητάτε κατά καιρους το θεμα και την τροπή που εχει πάρει;;;

Καλάαααα δεν παιζει να φωνάζει και να οριεται μπροστά σε κόσμο..θα γινομουν φυστικάκι και θα του εσπαγα το κεφάλι...

Κοντολογής θεωρω πως θελει πολύ σκεψη οταν υπάρχει ενα παιδι...οι γυναικες με την μητροτητα μπαινουν πιο γρηγορα στο πετσι του ρόλου...οι άντρες πάλι εχουν λιγο πιο αργους ρυθμούς...αλλά τα καταφέρνου και ενσωματονονται στα του σπιτιου τελικά...

Λιγο υπομονή και βλέπουμε...

Βάλε με και εμενα μεσα σαυτους που θελουν να σε βοηθησουν (οοοοσο μπορω...) και να ειναι ενα καλό αυτι να ακουσουν και μια αποψη να την πουν...!!!!!

[Lena + Sourloulou]

Μη σκεφτεσαι τοσο πολυ...

Ακολούθα την καρδιά σου.

Πιστευω ότι το υποσυνειδητό μας βλέπει πραγματα που η λογικη δεν μπορει να αξιολογησει... Αυτο εκφραζεται σαν προαισθημα, αγωνια, σφιξιμο, οτιδηποτε...

Ακολούθα την καρδια σου, λοιπόν...

 

ΥΓ. Να ξαναρωτησω, εχεις σκεφτει τον συμβουλο; Επειδη υπαρχει το παιδι πρεπει να εισαι σιγουρη...

[mariantinos]

Εγώ πιστεύω ότι απ την στιγμή που αναρρωτιεσε κ ανοίγεις το τοπικ ότι "κατι" υπάρχει ακόμα...

Έχεις συζητήσει μαζί του;του έχεις πει ότι θέλεις να χωρίσετε για αυτό κ για αυτό το λόγο;μήπως να δοκίμαζατε να μείνετε για λίγο χώρια να καθαρίσουν τα μυαλα κ των 2;

[Jean]

Ενας ανθρωπος που χτυπαει κοκκινο σε χρονο ντε τε εχει πολλα θεματακια αλυτα με τον εαυτο του. Αυτη η οργη καπου εχει τη ριζα της και κατι μου λεει οτι φταιει ο τροπος που μεγαλωσε. Τι ανθρωποι ειναι οι γονεις του; Σε τι περιβαλλον μεγαλωσε; Παρατηρησε λιγο την οικογενεια του και θα σου λυθουν πολλες αποριες. Ενας ανθρωπος "με αποσκευες" απ' το παρελθον ειναι δυσκολος στο χειρισμο αλλα συνηθως του ελειψε αγαπη σαν παιδι και δεν ξερει να την δεχεται ως ενηλικας. Μιλα του, παλεψε αν τον αγαπας, δειξε του εσυ πως αγαπανε οι ανθρωποι. Εχετε ενα παιδι μαζι. Αν εχεις την υπομονη να δουλεψεις γι' αυτο πολλα θα μπορουσες να καταφερεις. Αν δεν υπηρχε το παιδι ισως να σε συμβουλευα διαφορετικα. Κανενας δεν ειναι υποχρεωμενος να επωμιστει τα ψυχολογικα του αλλου, εκτος κι αν πραγματικα το θελει.

[vasdeli]

Jean έχω μείνει άναυδη....απόσταγμα σοφίας τα λόγια σου...Πόσο δίκαιο έχεις...

 

ΕΛΕΝΟΥΦΙ,πιστεύω πως σας ήρθανε όλα απανωτά...Σχέση, γάμος, παιδί...Μέχρι να συνηθίσετε το ένα στάδιο μεταπηδήσατε στο επόμενο και είναι δύσκολο να ανακατανείμετε ρόλους και να συνηθίσετε το καινούργιο...Επίσης πιστεύω ότι ουσιαστικά τώρα γνωρίζεστε, μέσα στο γάμο και τις ευθύνες...μιας και η σχέση σας όπως μας είπες ήταν όχι μεγάλη.

Κάπου διάβασα ότι ο ερχομός του 1ου παιδιού κλονίζει πολλά ζευγάρια,εντείνει τις εντάσεις, αποτελεί σοκ και είναι αιτία που οι περισσότεροι σκεφτονται το διαζύγιο...

Αν θες τη γνώμη μου δεν είναι ώρα για δραστικές αποφάσεις...Τώρα είσαι στα δύσκολα με το παιδί, προσωπικά πιστεύω ότι θα ξεπεραστεί αν αποφασίσετε από κοινού να κάνετε κάτι για τον θυμό ....

Εμάς μας πήρε 7 χρόνια για να βρούμε τον ρυθμό μας.....κάτι μου θυμίζετε....

Τώρα μιλάει η κούραση κορίτσι μου...όχι η καρδιά!

[νεφελη]

Καταρχας να συμφωνησω οτι παρατηρωντας την οικογενεια του κ το περιβαλλον οπου μεγαλωσε βγαζεις πολλα συμπερασματα. Επισης να συμφωνησω οτι ο ερχομος ενος παιδιου επηρεαζει παρα πολυ το κλιμα στο σπιτι κ μπορει να δημιουργησει καταστασεις μεχρι να βρειτε τους ρυθμους σας παλι. Ομως επισης πιστευω οτι ο χαρακτηρας του ανθρωπου δυσκολα αλλαζει. Αν δηλαδη τα προβληματα υπηρχαν πριν το μωρο, αν παντα ηταν ετσι στη θεση σου δε θα περιμενα θαυματα.

Λυση δεν μπορει να σου δωσει κανενας. Υπαρχουν περιπτωσεις οπου τα πραγματα καποια στιγμη στρωνουν καπως ή οπου απλα μαθαινεις να ζεις ετσι, συμβιβαζεσαι εσυ κ συμβιβαζεται κ ο αλλος. Υπαρχουν βεβαια κ περιπτωσεις οπου τα πραγματα απλα χειροτερευουν κ με το να προσπαθεις συνεχεις απλα αναβαλεις το αναποφευκτο κ εντεινεις το προβλημα χανοντας κ εσυ χρονια της ζωης σου αλλα κ μεγαλωνοντας το παιδι σε ασχημο κλιμα.

Εσυ πρεπει να σκεφτεις σοβαρα κ ηρεμα τι πιστευεις οτι φταιει κ αν νομιζεις οτι υπαρχουν περιθωρια βελτιωσης. Ισως θα μπορουσες να επισκεφτεις κ καποιο οικογενειακο συμβουλο για να μιλησεις. Κ οπωσδηποτε μιλησε του κ δωσε του να καταλαβει την κατασταση κ ποσο σε ενοχλει η συμπεριφορα του, γιατι να ξερεις αρκετες φορες οι αντρες θεωρουν δεν καταλαβαινουν τι συμβαινει γυρω τους. Οσο για τα ορια... ο καθε ανθρωπος εχει εντελως διαφορετικα ορια απο καποιον αλλο, διαφορετικα πιστευω κ διαφορετικες αναγκες. Εγω δηλαδη δε νομιζω οτι θα αντεχα για πολυ μια ασχημη κατασταση στο σπιτι. Η αδερφη μου παλι την αντεχει 7 χρονια τωρα κ συνεχιζει ακαθεκτη. Οποτε, οπως καταλαβαινεις, μονο εσυ μπορεις να ξερεις τι ακριβως συμβαινει κ τι πρεπει να κανεις. Σκεψου το παιδι σου, σε τι περιβαλλον θελεις να μεγαλωσει κ τι πιστευεις οτι ειναι καλυτερο για εκεινο. Κ φυσικα να ξερεις οτι τετοιες καταστασεις καλυτερα να λυνονται οσο το παιδι ειναι μικρο κ δεν πολυκαταλαβαινει. Κ επισης σκεψου κ τον εαυτο σου, τι θες εσυ πραγματικα κ πως νιωθεις.. Γιατι εγω τουλαχιστον πιστευω οτι για να εισαι καλη μανα πρεπει πρωτα απολα να εισαι καλα με τον εαυτο σου.

[christiana08]

Ελενουφι μου,καλημερα.

 

Ηθελα να σου πω οτι αναγνωριζω πολλα απο τα χαρακτηριστικα του συζυγου σου σε μενα.Κι'εγω ειμαι ανθρωπος ιδιαιτερα οξυθυμος και οφειλω να ομολογησω πως σε περιπτωσεις που δεν μπορω να αντικρουσω επιχειρηματα σε εναν καυγα,οχι δεν βαζω τις φωνες,απλα μιλαω αρκετα ασχημα και προσβαλω τον αλλο.

Καλυτερη αναλυση απο αυτη που εκανε η Jean δεν μπορω να σου κανω,ουτε εγω που ειμαι ετσι,για να σου εξηγησω για ποιους λογους ενας ανθρωπος μπορει να φερεται ετσι.Εχει πεσει μεσα χιλια τα εκατο.Και ναι,θα συμφωνησω,η συμπεριφορα αλλαζει,ο χαρακτηρας (δυστυχως) οχι.

Η αληθεια ειναι οτι απο τοτε που γνωρισα τον αντρα μου,εχω ηρεμησει πολυ,φερομαι καλυτερα,αλλα εχω παρατηρησει οτι σε περιοδους με πολυ αγχος και πιεση,μου ξαναβγαινει αυτη η συμπεριφορα.Τωρα πχ,που ειμαι εγκυος,εχω τα δυο μου κοριτσια που μικρα και εκατσε η στραβη να μην εχω βοηθεια,που παντα ειχα,ο αντρας μου ταξιδευει,δεν εχω βγει απο το σπιτι 8 μερες,ε,σε πληροφορω,εχω ξεσαλωσει!Ο παραλογισμος παει συννεφο,ο,τι προλαβαινω λεω!

Τα ιδια και στις αλλες εγκυμοσυνες μου.Η οταν εμαθα οτι ο πατερας μου ειναι σοβαρα αρρωστος.

Παρατηρησε λοιπον,μηπως σε περιοδους μεγαλης εντασης,ο συζυγος αντιδρα ετσι.Τον υπολοιπο καιρο ειναι τρυφερος μαζι σου?Και γενικα ειναι παντα παρον,δηλαδη εστω και αν γινεται χαμος,ειναι εκει μαζι σου και με το μωρακι σας η ειναι "φευγατος"?.

Αν ειναι ετσι,η θεωρεια της Jean επιβεβαιωνεται.

Τωρα σε αυτη την περιπτωση,θα σου προτεινα παρα πολυ υπομονη και αγαπη για να νοιωθει ασφαλεια.Σε καμια περιπτωση ομως δεν σου προτεινω να ξεπερασεις τα ορια σου.Το παιδακι σου ειναι πιο σημαντικο και σε θελει ευτυχισμενη.Εσυ ξερεις τις αντοχες σου.

[Nektaria]

Καλημέρα...το παιδί μαθαίνει πάντα όχι από αυτά που ακούει, αλλά από αυτά που βλέπει...κάποτε υπήρξε και αυτός παιδί και αποτελούσε τον καθρέφτη της οικογένειάς του..συμφωνώ λοιπόν με τους προλαλήσαντες για τα βιώματα που ενώνονται σαν παζλ και φτιάχνουν τον χαρακτήρα μας..ζώντας κι εγώ μία τέτοια κατάσταση, ένα πράγμα κατάλαβα, τουλάχιστον για τον δικό μου σύζυγο...δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι συμπεριφέρονται με τον λάθος τρόπο και εκεί είναι η ρίζα και η λύση του προβλήματος...αν κατανοήσουν τα κενά τους και έχουν την διάθεση για αναθεώρηση, μπορούν να λυθούν τα πάντα...τα δεδομένα όμως είναι συγκεκριμένα...αν φωνάξεις όταν φωνάζουν, τους φτάνεις στα άκρα, αν μιλήσεις ήρεμα, σε απαξιώνουν και αν δεν μιλήσεις καθόλου, απλά χάνεις τον εαυτό σου...

Προσπάθησέ το όμως, για να ξέρεις ότι έχεις χρησιμοποιήσει όλες τις εναλλακτικές σου...αν του έχεις εκφράσει ό,τι αισθάνεσαι την στιγμή που το αισθάνεσαι, τουλάχιστον δεν θα έχεις την απορία τί μπορεί να είχε συμβεί αν τότε είχα κάνει ή είχα πει αυτό...τότε εξαντλούνται για μένα τα όρια...η συμβίωση θέλει αγώνα αλλά να είναι fair play..αν προσπαθείς εσύ και για τους δύο,σύντομα θα έρθει η οριστική ρήξη μέσα σου και η ανοχή σου θα έχει φτάσει στο ναδίρ...

[tzoutzouka]

ΕΛΕΝΟΥΦΙ καλημέρα,

 

νομίζω ότι στους περισσότερους απο εμάς έχει έρθει κάποια στιγμή που έχουμε σκεφτεί σοβαρά να χωρίσουμε. Απ΄ότι διαβάζω νομίζω ότι με τον άντρα σου αγαπιόσαστε. Μόνο που αυτός είναι άγαρμπος και δεν ξέρει ούτε πως να εκδηλώσει τον θυμό του ούτε και να τον διοχετεύσει σωστά. Μου θυμίζει πληγωμένο αγρίμι που όταν πληγώνεται χτυπιέται στο κλουβί του και το διαλύει χωρίς να το θέλει. Πάω στοίχημα ότι κι αυτός κατά βάθος στεναχωριέται για το φέρσιμό του αλλά δεν ξέρει πως να το χειριστεί. Δεν σου λέω να κάνεις τον ψυχολόγο του γιατί κάτι τέτοιο θα σε φθείρει. Αυτό που σου λέω είναι να δεις το θέμα σας απο διαφορετική σκοπιά. Είναι δικό του πρόβλημα πως θα λύσει αυτά τα θεματάκια που έχει με τον εαυτό του. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να του δείξεις σοβαρά και σταθερά μέχρι πού είναι τα δικά σου όρια και ως πού μπορεί να φτάσει, ώστε να καταλάβει ότι δεν ανέχεσαι να σε πληγώνει επειδή τυχαίνει να τσακωθήτε. Είναι προφανώς άνθρωπος που δεν διδάχτηκε σωστά την αγάπη και ενώ την λαχταράει, δεν ξέρει ούτε πως να την προσφέρει ούτε πως να τη δεχτεί.

 

Το άλλο που θέλω να σου πω είναι πως ουσιαστικά, τώρα γνωρίζεστε, μέσα απο την κοινή σας ζωή και τα κοινά σας καθήκοντα. Νομίζω πως πρέπει να δώσετε λίγο περιθώριο στους δυό σας ώστε να "γνωριστείτε" και να αποδεχτείτε ο ένας τον άλλον.

[ΕΛΕΝΟΥΦΙ]

πωπω κοριτσακια,σας ευχαριστω για τις συμβουλες σας!

λοιπον,δεν θα αναλυσω μια προς μια,θα σταθω ομως στη γνωμη της jean-ειναι απιστευτο οτι χτες του ειπα ακριβως αυτα χωρις να εχω διαβασει τι ειχε πει!

ετσι ακριβως ειναι-επειδη ηταν και πολυ δυσκολος σαν παιδι,και δεν ειχε αρκετη υπομονη ο πατερας του,και πρωτοτοκος,δεν ελαβε την προσοχη και την αγαπη που επρεπε,σε αντιθεση με τη μικρη αδερφη του που ηταν το καμαρι της οικογενειας-ενιωθε παραμελημενος,και οχι αδικα....το θεμα ειναι οτι συνεχιζει και νιωθει ετσι,πραγμα που θα μπορουσε κατ εμε ν αλλαξει,αν ηταν λιγο πιο διαλλακτικος κ "διπλωματης" στους γονεις του-τι εννοω?με την επιθετικη κ οξυθυμη συμπεριφορα του διωχνει τους δικους του απο κοντα του-ολο προσπαθουν να τον πλησιασουν,κ το οτιδηποτε θα πει πχ η μανα του καλοπροαιρετα,αυτος αμεσως θα διαβασει μια "υποχθονια" συμπεριφορα απο κατω(μανια καταδιωξης δεν ειναι αυτο?)-οτι πχ δηλαδη του λεει κατι για να του κανει επιδειξη πλουτου(ειναι πααααρα πολυ ευκαταστατοι οι δικοι του,με πολλη προσωπικη εργασια κ μοχθο στο παρελθον)

κ αυτο ειναι αλλο ενα θεματακι-εχει τεραστιο κομπλεξ με τα οικονομικα του-ειναι ελευθερος επαγγελματιας,προσφατα ανοιξε δικη του δουλεια-εφυγε απ το εργοστασιο του πατερα του κ οι δουλειες του πανε πολυ καλα(που ειναι η κριση που λενε?καμια σχεση),λιγο στα μετρητα υπηρχαν καποια προβληματα αλλα τα πραγματα εχουν παρει το δρομο τους. το θεμα ειναι οτι σε καθε συζητηση για/με τον οποιονδηποτε,δεν δεχεται να φανει κανεις αλλος(λες κ κανουμε διαγωνισμο),απαπα,οοοοχι,τι?εχει αυτος περισσοτερα απο μενα?οχι-ε,τι μου κουνιεται?

κομπλεξ κομπλεξ κομπλεξ!

τελοσπαντων για ν απαντησω κ σε αλλα ερωτηματα,του χω πει τα παντα κατα καιρους,με το καλο με το αγριο με το "γυναικειο",τιποτα!

σε καθε μα καθε τσακωμο,αυτος στο παραληρημα πεταει για διαζυγιο(και οχι τοσο ευγενικα-ειπαμε,ειναι πολυ αποτομος).

ε τις προαλλες που το πεταξε ,εγω το "επιασα"!και το συνεχισα!

τελοσπαντων,συμβουλευτηκα δικηγορο,του το πα,για να προχωρησουμε κ αυτος επεσε στα πατωματα-αλλα οχι για να με μεταπεισει,αλλα στενοχωρηθηκε-μαλιστα παραπονεθηκε στην κουμπαρα μας οτι για να το κανω αυτο δεν τον αγαπαω μπλα μπλα μπλα.

χτες ειχαμε μια μεγααααααλη συζητηση,αλλα σαν η σχεση μας να ειναι τελειωμενη-σαν λαθη του παρελθοντος κ οχι σαν κατι που διορθωνεται-(ακομα και για συμβουλο γαμου ειπα οτι επρεπε να χαμε κανει κ το περασε στο ντουκου).αυτος λεει και ξαναλεει-ε αφου πηρες την αποφαση σου,κλπ κλπ!εγω του απανταω,δε θελω,εσυ με σπρωχνεις στο χωρισμο κ η απαντηση του?.....κενο.πως να κανω πισω,ουτε που με διεκδικει....μαλλον ειμαι και γω πολυ εγωιστρια,ή απλα βαρεθηκα να κανω πισω....

[mammy]

Καλημέρα...το παιδί μαθαίνει πάντα όχι από αυτά που ακούει, αλλά από αυτά που βλέπει...κάποτε υπήρξε και αυτός παιδί και αποτελούσε τον καθρέφτη της οικογένειάς του..συμφωνώ λοιπόν με τους προλαλήσαντες για τα βιώματα που ενώνονται σαν παζλ και φτιάχνουν τον χαρακτήρα μας..ζώντας κι εγώ μία τέτοια κατάσταση, ένα πράγμα κατάλαβα, τουλάχιστον για τον δικό μου σύζυγο...δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι συμπεριφέρονται με τον λάθος τρόπο και εκεί είναι η ρίζα και η λύση του προβλήματος...αν κατανοήσουν τα κενά τους και έχουν την διάθεση για αναθεώρηση, μπορούν να λυθούν τα πάντα...τα δεδομένα όμως είναι συγκεκριμένα...αν φωνάξεις όταν φωνάζουν, τους φτάνεις στα άκρα, αν μιλήσεις ήρεμα, σε απαξιώνουν και αν δεν μιλήσεις καθόλου, απλά χάνεις τον εαυτό σου...

Προσπάθησέ το όμως, για να ξέρεις ότι έχεις χρησιμοποιήσει όλες τις εναλλακτικές σου...αν του έχεις εκφράσει ό,τι αισθάνεσαι την στιγμή που το αισθάνεσαι, τουλάχιστον δεν θα έχεις την απορία τί μπορεί να είχε συμβεί αν τότε είχα κάνει ή είχα πει αυτό...τότε εξαντλούνται για μένα τα όρια...η συμβίωση θέλει αγώνα αλλά να είναι fair play..αν προσπαθείς εσύ και για τους δύο,σύντομα θα έρθει η οριστική ρήξη μέσα σου και η ανοχή σου θα έχει φτάσει στο ναδίρ...

 

Συμφωνώ απόλυτα!!!!

[vasdeli]

Ομως επισης πιστευω οτι ο χαρακτηρας του ανθρωπου δυσκολα αλλαζει.

 

Ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου σίγουρα δεν αλλάζει αλλά επιδέχεται σιγουρα βελτιώσεις με προσωπικό ψάξιμο και ενδοσκόπηση.Αρκεί φυσικά να υπάρχει αυτή η επιθυμία και αφού πρώτα αποδεχθείς την αδυναμία του χαρακτήρα σου...

 

 

Όταν ένας άνθρωπος βρίσκεται εκτός εαυτού και παλινδρομεί συχνά ό,τι και να του πεις, ό,τι και να του εξηγήσεις δεν καταφέρνεις τίποτα.Η λύση βρίσκεται μέσα του.Πρέπει να αποδεχθεί την αδυναμία του για να προχωρήσει.Και εκεί δεν πρέπει να χωράνε εγωισμοί.

[christiana08]

Καλημέρα...το παιδί μαθαίνει πάντα όχι από αυτά που ακούει, αλλά από αυτά που βλέπει...κάποτε υπήρξε και αυτός παιδί και αποτελούσε τον καθρέφτη της οικογένειάς του..συμφωνώ λοιπόν με τους προλαλήσαντες για τα βιώματα που ενώνονται σαν παζλ και φτιάχνουν τον χαρακτήρα μας..ζώντας κι εγώ μία τέτοια κατάσταση, ένα πράγμα κατάλαβα, τουλάχιστον για τον δικό μου σύζυγο...δεν είναι σε θέση να καταλάβουν ότι συμπεριφέρονται με τον λάθος τρόπο και εκεί είναι η ρίζα και η λύση του προβλήματος...αν κατανοήσουν τα κενά τους και έχουν την διάθεση για αναθεώρηση, μπορούν να λυθούν τα πάντα...τα δεδομένα όμως είναι συγκεκριμένα...αν φωνάξεις όταν φωνάζουν, τους φτάνεις στα άκρα, αν μιλήσεις ήρεμα, σε απαξιώνουν και αν δεν μιλήσεις καθόλου, απλά χάνεις τον εαυτό σου...

Προσπάθησέ το όμως, για να ξέρεις ότι έχεις χρησιμοποιήσει όλες τις εναλλακτικές σου...αν του έχεις εκφράσει ό,τι αισθάνεσαι την στιγμή που το αισθάνεσαι, τουλάχιστον δεν θα έχεις την απορία τί μπορεί να είχε συμβεί αν τότε είχα κάνει ή είχα πει αυτό...τότε εξαντλούνται για μένα τα όρια...η συμβίωση θέλει αγώνα αλλά να είναι fair play..αν προσπαθείς εσύ και για τους δύο,σύντομα θα έρθει η οριστική ρήξη μέσα σου και η ανοχή σου θα έχει φτάσει στο ναδίρ...

 

Θα διαφωνησω λιγο με την Νεκταρια,εξαρταται βεβαια απο την περιπτωση,αλλα πολλοι ανθρωποι με τετοια συμπεριφορα,καταλαβαινουν και αν οχι εκεινη την στιγμη,την ακριβως επομενη,το ποσο παραλογιζονται.

Σε ολα τα αλλα,συμφωνω απολυτα.

[tzoutzouka]

Καλέ δεν θέλει να χωρίσετε, σιγά μη θέλει! Απλά είναι εγωιστής και σου λέει άμα το πήρε απόφαση δεν θα την εμποδίσω εγώ ούτε και θα την πιέσω να μείνει αν θέλει να φύγει και λοιπές μ@λ@κίες. Έτσι ακριβώς κάνει κι ο δικός μου, άκου που σου λέω. Με το που θα δει ότι σοβαρολογώ για χωρισμό πέφτει κάτω απο τη στενοχώρια αλλά δεν μου το δείχνει(άλλο που εγώ τώρα που τον έμαθα το καταλαβαίνω απο το χιλιόμετρο). Κι ο δικός μου νιώθει παραμελημένος, όταν ήταν μικρός έχασε τον μεγάλο του αδερφό απο λευχαιμία. Οι δικοί του όπως καταλαβαίνεις δεν του έδωσαν την απαιτούμενη προσοχή, χώρια που ο μεγάλος του αδερφός ήταν το καμάρι της οικογένειας και ο άντρας μου ο "άχρηστος". Οπότε καταλαβαίνεις πως μπορεί να νιώθει κάποιος με όλα αυτά? Λογικό είναι να υπάρχει οργή και θυμός. Και πίσω απ' όλα αυτά μια πληγωμένη καρδιά που λαχταράει την αγάπη.

 

Σου ξαναείπα ότι δεν στα λέω αυτά για να το παίξεις ψυχολόγος του άντρα σου. Στα λέω για να τον κατανοήσεις. Εσύ είπαμε, θα θέσεις ΟΡΙΑ μόνο. Το να δουλέψει με τον εαυτό του είναι δικιά του δουλειά. Ταρακούνημα γερό θέλει ο άντρας σου για να καταλάβει ότι με τη συμπεριφορά του σε χάνει. Κι απ' ότι λες, δεν νομίζω να το θέλει πραγματικά.

[mammy]

christianna μου εγώ πιστεύω ότι εκείνη τη στιγμή δεν το καταλαβαίνουν!!! Σαν να "θολώνει" το μυαλό τους ένα πράγμα!! Ο άντρας μου συμπεριφέρεται με τέτοιον τρόπο κι επειδή εγώ είμαι άτομο χαμηλών τόνων, πολλές φορές αισθάνομαι εξουθενωμένη από αυτή τη συμπεριφορά, γιατί νιώθω ότι όσο και να του μιλήσω και με όποιον τρόπο, απλά δεν θα καταλάβει. Εκ των υστέρων ξέρω ότι θα το σκεφτεί και θα στεναχωρεθεί πολύ που με πλήγωσε, αλλά τι να το κάνω όταν την επόμενη φορά θα κάνει το ίδιο;;;

 

Το συμπέρασμα στο οποίο έχω καταλήξει είναι ότι χρειάζεται υπερβολική υπομονή για να αντιμετωπίσει κανείς αυτή τη συμπεριφορά!!