ΜΑΜΑ ΝΑ ΤΗ ΜΑΛΩΣΕΙΣ

[elenik]

[

Επίσης... μήπως με το να τους πούμε να "προσέχουν τα μικρότερα", τα φορτώνουμε με ευθύνες που δεν είναι δικιές τους, και με άγχος που θα τα ακολουθεί για χρόνια;

 

Α ρε συμπεθερα μεσα στο μυαλο μου εισαι.

[elenik]

[Ειδικά, όταν οι γονείς μας, αναφερόταν σε μας με τα επίθετα "η μεγάλη" και "ο μικρός" ένιωθα απαίσια!!!

 

Εγω να σκεφτεις ακομα λεω ο μικρος οταν αναφερομαι στον Βασιλη και οταν μπερδευονται οι υπολοιποι λεω "αυτος καλε ειναι ο μπεμπης " (εχω μπερδεψει πολυ κοσμο με αυτο και γι αυτο λεω να λεω τον μπεμπη πια με το ονομα του γιατι θα με δειρουνε )

 

Και να σκεφτεις οτι ειμαι η δευτερη σαν παιδι

[Μαρία-nmeb]

Eίναι και του ίδιου φύλου τα παιδιά σου!!

Αν ήταν αγόρι και κορίτσι θα μπορούσες να λες "ο μικρός" και "η μικρή"

[tao]

καλό... εγώ μέχρι πέρυσι έλεγα για την μεγαλύτερη η μικρή και τους μπέρδευα, και για την δευτερη τους έλεγα: μα, καλα, αυτή είναι το μωρό!

τώρα πάλι, είναι η μικρή και η μικρότερη!

η διαφορά ηταν ότι η δευτερη άργησε να μιλήσει, οποτε τη λογαριάζαμε για μωρό! (τώρα που λήθηκε η γλώσσα τους, όμως έχουν την αναγκη να τους συμπεριφερόμαστε ισότιμα και αυτό κανουμε, δεν δεχονται να τις ξεχωρίσεις, δηλαδή ούτε η μεγάλη θα δεχτεί να προσέχει τη μικρή, λέει, σιγά δεν είναι μωρό, αλλά και η δευτερη φωνάζει πια τρεις και λίγο: μπορώωωω, μπορώ και μόνη μου σου είπα! προς ολους, οποτε η δική μας συμβουλή είναι να φροντίζουν η μια την άλλη, και πως χαίρομαι τόσο πολύ που είναι οι καλύτερες φίλες!!!!

[NANA]

Οι δικές μου έχουν 2 χρόνια και 9 μήνες διαφορά. Πριν ακόμα γεννηθεί η δεύτερη προσπαθούσα να προετοιμάσω την μεγάλη σύμφωνα με άρθρο που είχα διαβάσει στο parents ότι θα γίνει Μεγάλη Αδερφή. Το λέγαμε και το έλεγε σε όλο τον κόσμο λες και πρόκειται να παρασημοφορηθεί. Από την ώρα που γεννήθηκε και επειδή αγαπάει τα μωρά δεν είχαμε κανένα πρόβλημα ζήλιας εκτός από μικροπεριστατικα. Αντίθετα φιλιούνται και αγκαλιάζονται όλη τη ν ώρα. Της λέγαμε από την αρχή ότι πρέπει να αγαπιούνται, ότι θα είναι πάντα μαζί σε όλα, θα παίζουνε και θα αλληλοβοηθούνται όταν η μαμά και ο μπαμπάς και οι υπόλοιποι θα λείπουν για διάφορους λόγους. Η μεγάλη έχει κατανοήσει ότι έχει περισσότερα προνόμια (καινούρια ρούχα, παιχνίδια κλπ) αλλά και υποχρεώσεις (να περιμένει για παράδειγμα με υπομονή όταν θέλει νερό ενώ έχει ταυτόχρονα κάποια ανάγκη και η αδερφή της πχ άλλαγμα πάνας κλπ). Επίσης η μικρή που δέχεται περισσότερη προσοχή και κανάκεμα (και από μας και από τους άλλους, εμεις και στην μεγάλη πάμε αλλά επειδή είναι πλέον κοπελίτσα μας διώχνει) έχε ήδη καταλάβει ότι την μαλώνουμε περισσότερο και ότι πρέπει σε πολλά πράγματα να μιμηθεί την αδερφή της που συμπεριφέρεται σωστά. Η μεγάλη είναι πολύ χαϊδεμένη αλλά και πολύ νοήμων παιδάκι. Η μικρή δεν είχε την ευκαιρία να μας έχει από μωρό κοντά της (γύρισα στη δουλειά όταν ήταν 3-4 μηνών ενώ στη μεγάλη μετά από 2 χρόνια) και είναι τελείως διαφορετική και λόγω χαρακτήρα («μπεμπεδιζει» ενώ με τη μεγάλη στην ηλικία της έκανες κανονική συζήτηση). Κάποιες στιγμές ένιωσα άσχημα που την έβαζα και με βοηθάει (φέρνει πάνες, μαζεύει παιχνίδια) εξαιτίας της μικρής αλλά φρόντισα να την ανταμείψω με τρόπο που να καταλάβει το λόγο. Φυσικά βάζω και την μικρή να κάνει δουλειές αλλά δεν τις δέχεται πάντα ούτε τις εκτελεί μέχρι το τέλος. Το πρόβλημα είναι ότι όταν θα έρθει το τρίτο η δεύτερη θα είναι σε κρίσιμη ηλικία. Δηλαδή ούτε μικρή για να μην καταλαβαίνει και να μην την ενδιαφέρει, ούτε μεγάλη ώστε να συμμεριστεί αυτά που θα της πούμε.

[alcyon]

Nana μην ανησυχείς! Όταν με το καλό γεννηθεί το μωράκι σας... η μεσαία πια θα έχει μπει στο νόημα του τι πρέπει να κάνει, λόγω μίμησης της μεγάλης. Αυτό το βλέπω εγώ στο αγοράκι μου, χωρίς να του έχω πει εγώ κάτι. Το κάνει μόνο και μόνο επειδή βλέπει και μιμείται τις δίδυμες.

[Μαρια Στυλιανακη]

παιδιά εννοείται ότι συμφωνώ μαζί σας όσον αφορά του να δίνεις ευθύνη.

 

τα όσα έγραψα τα γράφω αποκλειστικά για το πρώτο διάστημα όπου τα παιδιά ειναι μικρά και θέλεις να βρείς τρόπους για να καταλάβουν τις όποιες διαφορές υπάρχουν στις ικανότητές και δυνατότητες και δεξιότητές τους και θέλεις με κάποιο τρόπο να τα κρατήσεις απασχολημένα δείχνοντάς τους ότι και αυτά έχουν ικανότητες ή κάποιο ρόλο στην οικογένεια

Δεν εννοώ ότι τα διαχωρίζεις επ΄άπειρο ...!

 

Όπως θα είδατε ο καθένας έχει διάφορες εμπειρίες πχ εμένα μου έλειψε αυτό, ακριβώς, ενώ σε άλλους ήταν υπερβολικό.

 

προφανώς, όλα ισχύουν ως ένα μέτρο.

 

δηλαδή ούτε πρέπει να τα εξισώνουμε όλα, ούτε και να είναι πάντα ο ένας που εχει ευθύνη ή ο άλλος που δεν έχει!!!

είναι δυνατόν??

 

το θέμα είναι ότι στην αρχή, κάποιες φορές τα παιδιά μπορεί να χρειάζονται κάποια βοήθεια.

Κάποια άλλα παιδιά δεν χρειάζονται βοήθεια ώς προς το να βρούν τι να κάνουν μέσα σε μια κατάσταση την οποια δε μπορούν να εξηγήσουν

(γιατι εγώ δε μπροώ αυτό κτλ κτλ)... ενώ κάποια άλλα,

απλώς το χρειάζονται.

 

κάποιοι απο εσάς μπορεί πχ να μην είχατε χρειαστεί τέτοιες παρεμβάσεις και οι γονείς να τις επέβαλαν όπως και να είχε.

 

όλα αυτά βλέποντας και κάνοντας, και με προσοχή φυσικά, τα εφαρμόζουμε αν βλέπουμε οτι βοηθούν κιόλας και οτι είναι αναγκαία...

 

 

[Ειδικά, όταν οι γονείς μας, αναφερόταν σε μας με τα επίθετα "η μεγάλη" και "ο μικρός" ένιωθα απαίσια!!!

εάν τα χρησιμοποιούσαν σαν δικαιολογία πχ για διάφορες καταστάσεις για τις οποίες πχ δεν παίζει αυτο πλέον ρόλο, δηλαδή σε μεγαλύτερες ηλικίες, είναι πολύ λογικό...

 

φυσικά και δεν μιλάμε για ηλικίες όπως τις μεγαλύτερες τάξεις του δημοτικού και αργότερα έτσι?....?

Μια μέρα που ήταν η μαμά μου σπίτι, ήρθε πάνω μου η κόρη μου να παίξουμε και η μαμά μου της είπε "πρόσεχε τη κοιλιά της μαμάς" και της ζήτησα να μην το ξαναπεί αυτό και πως είναι δική μου ευθύνη να προσέχω την κοιλιά μου και όχι του παιδιού!!

Το ίδιο και όταν θα γεννηθεί το παιδί, θα είναι δική μας ευθύνη να το προσέχουμε και όχι να λέμε συνέχεια "Ειρήνη πρόσεχε το μωρό"!!

 

 

 

 

άλλο να λέει η γιαγιά στο παιδί να προσέχει την κοιλιά της μαμάς ,

και άλλο να λέει η μαμά, στο παιδί,

προσέχουμε το μωρό , με την έννοια το προστατεύουμε,

 

όχι το προσέχουμε =εχουμε την ευθύνη του.

 

προσέχω =με την έννοια, το αγαπάω, είναι κάτι πολύτιμο για μένα.

 

εννοείται ότι "προσέχουμε το αδερφάκι μας" δεν σημαίνει εχω την ευθύνη αλλά απλώς αυτό που περιγράφω στην πανω πρόταση

 

αυτό που είπε η γιαγιά φυσικά και δεν ειναι καλό, γιατί που να καταλαβει ένα παιδί γιατί και πως.

Είναι καλό όμως η ίδια η μαμά να εξηγήσει στο παιδί ότι μέσα στην κοιλιά ειναι κατι πολύ πολύτιμο και πονάει όταν την ζουλάμε, και για αυτό την προσέχουμε = την αντιμετωπίζουμε με προσοχή.

δεν λέμε να το κάνει και θέμα, αλλά απλώς να το πεί μια φορά και να δείξει πως κάνουμε ωω ωω στην κοιλίτσα της μαμάς.

 

Όλα αυτά είναι σχετικά με την ηλικία του παιδιού και την ανάπτυξή του αλλά και την διάθεσή του ώς προς την εγκυμοσύνη της μαμάς.

Εξαρτούνται δηλαδή απο την συμπεριφορά του γενικά.

 

κάποια άλλα παιδία έχουν ανάγκη να τα αφήσεις ήσυχα και δεν θέλουν να κάνουν τίποτα σε σχέση με την εγκυμοσύνη/γέννα.

 

Το ποιό σημαντικό πάντα είναι ο γονέας να δεί τι ταιριάζει καλύτερα, ή να δεί τι κάνει το παιδί του να αισθάνεται καλύτερα.

 

τα όσα γράφονται εδώ δεν είναι ποτέ μαυρόασπρη οδηγία... αλλά και προπαντώς δεν είναι ποτέ ασπρόμαυρη οδηγία για όλες τις καταστάσεις και όλες τις ηλικίες.

 

 

 

Επίσης... μήπως με το να τους πούμε να "προσέχουν τα μικρότερα", τα φορτώνουμε με ευθύνες που δεν είναι δικιές τους, και με άγχος που θα τα ακολουθεί για χρόνια;

Alcyon ελπίζω να εγινε πιο ξεκαθαρο με αυτά που έγραψα τι εννούσα με αυτή τη φράση στο πόστ μου

και οτι δεν εννοώ φυσικά κάτι τέτοιο.

Η φράση "προσέχω το αδερφάκι μου" πρεπει να είναι χωρίς ίχνος άγχους ή αίσθηση ότι αν παθει κάτι εγώ φταίω. Αυτη η φράση ΔΕΝ σημαίνει το ότι έχει ευθύνη ένα παιδί ή ότι αφήνουμε το μεγάλο με το μικρό λέγοντάς του "πρόσεχε" το μωρό μην πάθει κάτι, ή "πρόσεχε" το μωρό μη βαλει κατι στο στόμα.

Το λέω με εντελώς μα εντελώς άλλη έννοια.

δηλαδή προσέχω, = αγαπάω, χαιδεύω απαλά αντι με δύναμη κτλ.

Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι είμαι δίγλωσση με μητρική γλώσσα τα γερμανικά, και για μένα ήταν αυτονόητο οτι δεν το εννοούσα έτσι

πάντως ζητώ συγνώμη για την σύγχυση.

[xara_2]

ο μόνος τρόπος για να την βγάλεις καθαρή είναι χωρίς μαλώματα και τιμωρίες, μόνο με επιβράβευση.

 

Τις τελευταίες μέρες εφαρμόζω συστηματικά τη μέθοδο της επιβράβευσης και έχω δει πάρα πολύ καλά αποτελέσματα. Έχουμε, φυσικά, πάλι τα ξεσπάσματα μας (από την πλευρά του μικρού που χτυπάει την αδερφούλα του) αλλά κι αυτό το έχει ελαττώσει !!!

 

Νομίζω ότι θα πάρει λίγο καιρό ακόμη αλλά είμαστε σε πάρα πολύ δρόμο (υπάρχει μία ηρεμία αυτές τις μέρες στο σπίτι μας απίστευτη )

 

Ευχαριστώ πάρα πολύ Μαρία

[alcyon]

Δεν ξέρω αν οφείλεται στο ότι είμαι δίγλωσση με μητρική γλώσσα τα γερμανικά, και για μένα ήταν αυτονόητο οτι δεν το εννοούσα έτσι

πάντως ζητώ συγνώμη για την σύγχυση.

 

Ήταν μια καλή ευκαιρία για γόνιμη συζήτηση...

[elenik]

Και ναι ηρθε και μενα η ωρα μου...

Αχαχουχα. Ω ρε γλεντια.

 

Ο Βασιλης "καταδιδει" τον μικρο και περιμενει...

Ευτυχως την ωρα που καταδιδει ο μικρος κοιμαται και σουρνω εγω τα "απαπα τι εκανε κλπ" και μεχρι να ξυπνησει το εχει ψιλοξεχασει. :lol: