Πότε γίνονται καλύτερα τα πράγματα;

[AthinaP]

Τον προβληματισμό του τίτλου θέτω εδώ, γιατί πολύ πρόσφατα στη βόλτα μας με το διδυμοκαρότσι, συνάντησα δύο μπαμπάδες διδύμων, άσχετους μεταξύ τους, οι οποίοι ήταν της άποψης ότι στην ηλικία που είναι τα δικά μου μικρά, ζούμε σε πολύ καλή περίοδο (εφόσον μπορούμε να τα δένουμε στο καρότσι πχ για τη βόλτα) και μετά θα είναι... άστα...

 

Ο ένας μάλιστα είχε το ύφος του ανθρώπου που ταλαιπωρείται ακόμα και όταν τον ρώτησα πόσο είναι τώρα τα παιδιά του, μου απάντησε 9 χρονών

 

Ποια είναι η άποψη των γονιών με μεγαλύτερα παιδιά; Είναι έτσι; Για να ξέρω, να κλείσω τη θέση στο Δρομοκαϊτειο

[Γατουλα]

χμμμ παρεουλα ισως?

[AthinaP]

Χμ.... δεν ξέρω... Εμείς πάντως είμαστε πολύ πολύ καλύτερα από ό,τι στις αρχές... Πιστεύω κάποιο ρόλο έπαιξε το γεγονός ότι είχα την τύχη και την ευκαιρία να μπορώ να κάτσω μαζί τους για αρκετά μεγάλο διάστημα. Για το οτιδήποτε παρατηρώ στη συμπεριφορά τους μπορώ μέσες άκρες να ξέρω γιατί το κάνουν...

 

Σε λίγο καιρό που θα τα αφήσω, έχω μια ανασφάλεια ότι θα χάσουμε τη μπάλα... Τώρα καταφέρνω να είναι αρκετά υπάκουα για την ηλικία τους, χωρίς να είναι στρατιωτάκια. Έτσι ώστε η καθημερινότητά μας είναι καλή. Και χωρίς να καταπιέζονται, πιστεύω... Απλά μπορώ και καταλαβαίνω τις ανάγκες τους... και να υπάρχει σταθερότητα στα όρια που τίθενται... Κάτι που δεν ξέρω αν θα συνεχιστεί με τον ίδιο τρόπο τουλάχιστον, αργότερα... όταν θα είμαστε μαζί για πολύ λιγότερες ώρες καθημερινά...

 

Και φυσικά, αν για τους γονείς, τουλάχιστον για αυτούς με τους οποίους μίλησα πρόσφατα, είναι ταλαιπωρία το να έχουν τα μικρά μαζί τους, τι να πει κανείς για την κάθε νταντά, στην οποία θα πρέπει σε λίγο καιρό να τα εμπιστεύομαι... Αυτό με τρώει πολύ αυτό τον καιρό...

 

Τέλος πάντων, ίσως φλυαρώ, αλλά θα ήθελα να γράψουν και οι μαμάδες με μεγαλύτερα παιδιά...

[alcyon]

Ο πρώτος χρόνος ήταν μεγάλο ζόρι. Ακόμα κι όταν γέννησα το επόμενο (οπότε είχα ένα νεογέννητο και 15 μηνών δίδυμα), τα πράγματα ήταν και πάλι καλύτερα από τα δύο ταυτόχρονα μωρά!!

Κάθε χρόνο τα πράγματα βελτιώνονται, κάθε μέρα βελτιώνονται. Τώρα είναι ασύγκριτα πιο εύκολα! Να φανταστείτε παρόλο που η μικρή μου δεν έχει σαραντήσει ακόμα, ο σύζυγος δεν κουράζεται τόσο όσο παλιότερα (γιατί σαφώς βοηθάει στο σπίτι).

 

Η εμπειρία και η ανάπτυξη των παιδιών βελτιώνουν την καθημερινότητά μας.

Απλά νομίζω πως μερικοί άνθρωποι ίσως αρέσκονται στο να γκρινιάζουν.... (λέω για τους μπαμπάδες των.... 9χρονων).

[lefi]

Και εγώ συμφωνώ με την Alcyon! Τα πράγματα γίνονται κάθε μέρα και καλύτερα

 

Ο γυναικολόγος μου μου είχε πει μια σωστή κουβέντα: Τα πράγματα είναι δύσκολα τα πρώτα 2 - 2,5 χρόνια γιατί τα μωρά έχουν την ικανότητα να κάνουν τα πάντα αλλά δεν έχουν ακόμη τη λογική.

 

Τώρα που τα δικά μου είναι 20 μηνών τα πράγματα είναι σαφώς πολύ καλύτερα από ότι 5 μήνες νωρίτερα.

 

Δεν λέω ότι όλα είναι ιδανικά. Κάθε άλλο, ακόμη είμαστε μέσα στην τρέλλα και στη αταξία! Αλλά όχι τόσο όσο 5 μήνες πριν και σίγουρα έχουν προστεθεί πολύ ωραίες στιγμές στην καθημερινότητά μας και επικοινωνούμε κάθε μέρα και περισσότερο

Νοσταλγώ βέβαια τις στιγμές που τα μωρά μου έμεναν εκεί που τα έβαζα αλλά τώρα πια δεν βιάζομαι να μεγαλώσουν! Το μόνο που θέλω είναι να είμαστε όλοι γεροί και πάντα ενωμένοι!!!

 

Σε ένα βιβλίο διάβασα τα εξής ωραία: - "Ήμασταν άτυχοι με τα παιδιά μας! Μεγάλωσαν όλα":(

και

"Φεύγουν πολύ γρήγορα. Οι δαχτυλιές στους τοίχους ανεβαίνουν όλο και πιο ψηλά και στο τέλος εξαφανίζονται"

 

Κάπως έτσι έχουν τα πράγματα για εμάς!!!!

[AthinaP]

Δεν ξέρω από τι εξαρτάται η εμπειρία του καθενός... Έχω ακούσει ανάμικτες εμπειρίες... Για αυτό και σκέφτομαι τώρα αν έχει να κάνει με το πόσο κοντά είναι οι γονείς στα παιδιά καθημερινά... Με τον άντρα μου θα λείπουμε πολλές ώρες από το σπίτι. Αν συνέχιζα να μένω στο σπίτι, πιστεύω ότι τα πράγματα θα ήταν πιο πολύ υπό έλεγχο... Εσείς έτσι είστε Alcyon; Λείπετε πολλές ώρες; Έχετε κάποια βοήθεια; Δεν ξέρω αν ξεφεύγω από το θέμα...

 

Εξάλλου, στην νταντά αμέσου δράσης που προβάλλεται στο ΣΚΑΪ είναι τυχαίο που τόσες πολλές από τις οικογένειες όπου γίνεται ΤΟ ΧΑΟΣ έχουν δίδυμα;

[Spot]

Πολύ ενδιαφέρον θέμα αν και τα δικά μου δίδυμα δεν έχουν γεννηθεί ακόμα οπότε δεν έχω κα πολλά να συνεισφέρω

 

Πάντως ΟΛΟΙ ανεξαιρέτως που ακούνε ότι είμαι έγκυος με δίδυμα και έχω ένα παιδάκι 18 μηνών και ΔΕΝ έχω βοήθεια μου λένε ότι με περιμένει η κόλαση κανονικά.. και μετά με κοιτάνε με λύπηση. Και μου σπάνε τα νεύρα βεβαίως βεβαίως.

 

Δε τα βλέπω τόσο δραματικά τα πράγματα. Θα τα βγάλω πέρα. Τι άλλο μπορώ να κάνω?? Θα κάνουμε ότι πρέπει να κάνουμε για να τα βγάλουμε πέρα.

 

Ή ίσως παρά είμαι αισιόδοξη και όλοι αυτοί που με κοιτάνε με οίκτο ξέρουνε τι λένε.. δε ξέρω!!

[alcyon]

Βοήθεια δεν έχω. Τα μεγαλώνουμε εγώ και ο σύζυγος. Εγώ από επιλογή δεν εργάζομαι αυτό το διάστημα. Ο σύζυγος είναι εκπαιδευτικός (κι εγώ επίσης -σημ: άνεργη, αδιόριστη.. δηλ. οικονομικά από μέρους μου... μηδέν!).

 

 

Αν υπάρχει παιδί νωρίτερα από τα δίδυμα έχεις... εμεπρία που παίζει μεγάλο ρόλο. Από εκεί και πέρα υπάρχουν αντικειμενικές δυσκολίες (π.χ. να κλαίνε και τα δύο ταυτόχρονα και να θέλουν φαί, αλλαγή κτλ..) Δεν περιμένουν με σειρά προτεραιότητας! Εεε εκεί τα αφήνεις αναγκαστικά να κλάψουν λίγο περισσότερο.... αλλά όλα γίνονται. Όρεξη και θέληση να υπάρχει μόνο!!!!

[AthinaP]

Χμμμμ... οπότε για όσες περιπτώσεις έχω ακούσει προσωπικά ότι τα βγάζουν πέρα χωρίς πολλά προβλήματα, τυχαίνει να μπορεί η μαμά να κάτσει στο σπίτι για ένα διάστημα... Διαφορετικά, χωρίς άλλη βοήθεια και με τους γονείς να λείπουν αρκετές ώρες και χωρίς αξιόπιστη βοήθεια από μια δοτική γιαγιά πχ, μπορεί να είναι περίεργα τα πράγματα... Τουλάχιστον με τα χρόνια γίνεται καλύτερη η κατάσταση...

 

Εγώ τους πρώτους μήνες έκατσα σπίτι και τελικά πήραμε και γυναίκα, για ένα διάστημα, δεν έβγαινε διαφορετικά! Δεν άντεχα να τα ακούω να κλαίνε... τις στιγμές που δεν τα προλάβαινα, όπως προαναφέρθηκε. Ήταν επικίνδυνο για τη δική μου ψυχική υγεία!

 

Τιπς συγκεκριμένα υπάρχουν; Εσύ Alcyon έχεις γράψει διάφορα πολύ εύστοχα σε άλλα τόπικς κατά καιρούς...

[Γατουλα]

Αθηνα τωρα που θα πας δουλεια θα τα προσεχει νταντα? Εχεις αποφασισει πια? Νομιζω οτι εκει ειναι το θεμα. Δηλαδη το οτι εγω ειμαι τελειως μα τελειως μονη μου ΑΛΛΑ βρηκα μια τελεια και παραπανω απο τελεια νταντα ηρθε και ισοφαρισε την κατασταση. Αν δεν ειχα πισω μου ανθρωπο που τον εμπιστευομαι με κλειστα ματια τι θα εκανα δε ξερω...

[AthinaP]

Τώρα ξεφεύγουμε από το θέμα με τα περί νταντάς... Χρειαζόμαστε μια γυναίκα να καλύπτει κάποιες ώρες από τη στιγμή που θα έρχονται από τον παιδικό καθώς και για όσες φορές λόγω ασθενειών ή αργιών του παιδικού δεν θα πηγαίνουν παιδικό...

 

Για να περνάνε όλες τις ώρες της ημέρας σε αυτή την ηλικία με νταντά, σε λίγο καιρό τέλος πάντων, δεν το βλέπω... Ούτε και γω καλά-καλά δεν τα βγάζω πέρα μαζί τους, για πολλές μέρες συνεχόμενες, χωρίς περιστασιακή βοήθεια από γυναίκα... Βαριούνται μέσα στο σπίτι, βαριούνταιιιιι.... και βέβαια σε ώρες ακραίας βαρεμάρας, για να περάσουν την ώρα τους πλακώνονται... Αν έχουν να κάνουν κάτι ενδιαφέρον δεν τα απασχολεί να πλακωθούν...

 

Κάπως έτσι είναι τα δικά μου παιδάκια. Είναι αγγελούδια όταν είναι στις καλές τους. Και για λίγες ώρες της ημέρας θα μπορεί να τα απασχολήσει ένας άνθρωπος, χωρίς ιδαίτερα προβλήματα, αν έχει μια σχετική αντίληψη και ικανότητα επί του θέματος... Τέλος πάντων, αυτή είναι μια καλή περίοδος, αλλά προβληματίζομαι με το να μου μεταφέρονται εμπειρίες ότι αυτή η σχετικά καλή περίοδος ήταν για άλλους μια αναλαμπή

 

Εν τω μεταξύ δεν συμμετέχουν πολλοί γονείς με μεγάλα παιδιά, δίδυμα... Ή τα έχουν μάθει όλα και δεν μπαίνουν στα φόρουμς ή δεν έχουν χρόνο ούτε για ζήτω

[alcyon]

Συνήθως γονείς με δίδυμα (και άνω) είναι πνιγμένοι. Αν δεν υπάρχει και κάποιο πρόγραμμα... εκτός από πνιγμένοι είναι και εξουθενωμένοι και ψυχικά πολύ επιβαρυμένοι.

 

Για δραστηριότητες ρίξε μια ματιά εδώ (για να μην τα ξαναγράφω). Αν και αναφέρομαι σε μεγαλύτερη ηλικία, πιστεύω πως θα μπορείς να βρεις κάτι που να το προσαρμόσεις για μικρότερα παιδάκια.

http://parents.org.gr/forum/viewtopic.php?t=17080&postdays=0&postorder=asc&start=30

[evgenia]

Νοσταλγώ βέβαια τις στιγμές που τα μωρά μου έμεναν εκεί που τα έβαζα αλλά τώρα πια δεν βιάζομαι να μεγαλώσουν! Το μόνο που θέλω είναι να είμαστε όλοι γεροί και πάντα ενωμένοι!!!

 

Ακριβώς αυτό νιώθω κι εγώ! Από τη μία είναι καλύτερα που μπορώ και επικοινωνώ και παίζουμε και κάνουμε πράγματα μαζί, από την άλλη, καλά ήταν και όταν ήταν 4 μηνών που δεν μπορούσαν να περπατήσουν, είχαν 3 γεύματα μόνο τη μέρα και άπειρες ώρες ύπνου! Όπως καταλαβαίνετε όμως όλες, άλλο το ένα, άλλο το άλλο. Διαφορετικά συναισθήματα. Στη φάση που είμαστε τώρα το μεγαλύτερο θέμα είναι της ασφάλειας. Σωστό το "μπορούν να κάνουν τα πάντα αλλά δεν έχουν τη λογική". Πιο σωστό δεν θα μπορούσε να είναι!

Θέλω να πιστεύω ότι όσο μεγαλώνουν, καλύτερα θα είναι τα πράγματα. Το δύσκολο είναι να προσαρμοστείς σε νέα δεδομένα. Τη στερεά τροφή π.χ., ή το περπάτημα. Αν όμως προσαρμοστείς βλέπεις τι καλά που είναι. Άρα κάθε καινούρια φάση μπορεί να φαντάζει δύσκολη, σε βάθος χρόνου όμως, είναι καλύτερα!

[Κοριτσομανα]

Αθηνα, μην απελπιζεσαι, σε οποια ψυχιατρικη κλινικη πας, θα εχεις και εμας παρεα! Τωρα πραγματικα, ολα στρωνουν μεγαλωνοντας τα διδυμα. Οι αναγκες τους ειναι λιγοτερο απαιτητικες και ειναι πιο συνενοησιμα πλεον τα παιδια.

Βλεπω και την αδελφη μου με τα διδυμα της που ειναι 15 μηνων. Δεν προλαβαινει να μιλησει στο τλφ. Εγω τωρα που ειναι 2,5 τα δικα μου διδυμα, μιλαω πολυ πιο ανετα. Τα πρωτα 2 χρονια ειναι και τα πιο δυσκολα. Θελει προγραμμα και απειρη υπομονη, αλλα μετα, ερχεται η ανασα.Ο καθε ενας εχει την ιδιοσυγκρασια του και μην ταραζεσαι, μπορει απλως να ειχε ο κυριος μια δυσκολη μερα και κακη διαθεση.

[zafiri]

Tα δικά μου είναι 20 μηνών αγόρια, πολλές φορές από την κούραση δεν βλέπω μπροστά μου, δουλεύω κιόλας και όταν γύρίζω σπίτι η πεθερά μου που τα κρατάει φεύγει και μένω μόνη μου μαζί τους δηλ. ουσιαστικά βοήθεια δεν έχω. Περιμένω με ανυπομονησία τα 3 χρόνια, μου έχουν πει ότι τότε καλυτερεύουν τα πράγματα διότι καταλαβαίνουν πλέον, για να δουμε!!! Είπα και γω τον πόνο μου με την σειρά μου, βέβαια οι χαρές που μας δίνουν είναι μεγάλες και ας μην έχουμε καθόλου χρόνο για τον εαυτό μας!!

[alcyon]

......... από την άλλη, καλά ήταν και όταν ήταν 4 μηνών που δεν μπορούσαν να περπατήσουν, είχαν 3 γεύματα μόνο τη μέρα και άπειρες ώρες ύπνου!.........

 

 

Μόνο τα δικά μου παιδιά δεν κοιμούνταν ΠΟΤΕΕΕΕΕΕΕΕ;;;;;;;;;

 

Εμάς ειδικά η μία ζήτημα να κοιμόταν στη διάρκεια της μέρας 3-5 δεκάλεπτους ύπνους (για την ακρίβεια κοιμόταν 10-15 λεπτά ανά τρεις με τέσσερις ώρες), και τη νύχτα άντε 1-2 ωρίτσες. Μας είχε ρουφίξει την ενέργεια και μας χόρευε κανονικά!

 

Για να μη θυμηθώ πως πήγαμε με κολικούς και ουρλιαχτά (από το ίδιο παιδί) με γκρίνια και κλάματα που ξεκινούσαν από τις 10 το πρωί και τελείωναν κάπου στις 9 το βράδυ (εκεί έπεφτε ξερή για 1 ωρίτσα -"πάρτυυυυυυ").

 

Και στους 5.5 μήνες έσπασα και ένα πόδι και βρέθηκα με νάρθηκα....(ναιιι καλάαααααααααα περάσαμε και τότε... )

Ενώ στους 6.5 μήνες.... βγάζω τον νάρθηκα και από την πολύ χαρά μας.... έμεινα έγκυος...

[Γατουλα]

Εισαι γερο σκαρι εσυ Αλκυονιτσα , δε σε φοβαμαι! Το εχεις αποδειξει

[Eleftheria]

Αθηνα, μην απελπιζεσαι, σε οποια ψυχιατρικη κλινικη πας, θα εχεις και εμας παρεα! Τωρα πραγματικα, ολα στρωνουν μεγαλωνοντας τα διδυμα. Οι αναγκες τους ειναι λιγοτερο απαιτητικες και ειναι πιο συνενοησιμα πλεον τα παιδια.

.... Εγω τωρα που ειναι 2,5 τα δικα μου διδυμα, μιλαω πολυ πιο ανετα. Τα πρωτα 2 χρονια ειναι και τα πιο δυσκολα. Θελει προγραμμα και απειρη υπομονη, αλλα μετα, ερχεται η ανασα.Ο καθε ενας εχει την ιδιοσυγκρασια του και μην ταραζεσαι, μπορει απλως να ειχε ο κυριος μια δυσκολη μερα και κακη διαθεση.

 

Για εμάς, εξαιρώντας την απίστευτη κούραση ο πρώτος χρόνος ήταν μια χαρά, ο δεύτερος ήταν πραγματικά ΠΟΛΥ δύσκολος. Τώρα είμαστε στη φάση της ανάσας!

[lefi]

Έτσι για να μην ανησυχείς Alcyon σου λέω πως ούτε τα δικά μου κοιμούνται!!!

Πότε δεν κοιμόντουσαν πολύ. Μέχρι να το καταλάβω εγώ σπατάλησα άπειρες ώρες να προσπαθώ να τα κοιμήσω.

 

Και τώρα που είμαστε 20 μηνών είμαστε συνήθως ξύπνιοι από τις 8 - σπανίως αργότερα- και μετά το μεσημέρι ύπνο διάρκειας μιάμισης ώρας, σπανίως δύο.

 

Το βραδυνό μας είναι καλύτερο, το αργότερο 10 ύπνος - όχι πάντα απρόσκοπτος βέβαια.

 

Έχω βρεθεί να εξηγω στην 20 μηνών Ελεάννα ότι στης 3 τη νύχτα δεν παίζει ουράνιο τόξο και Μίμη στην τηλεόραση ουκ ολίγες φορές.

 

Το χειρότερο όλων είναι ότι αν κοιμηθούν περισσότερο από δύο ώρες την ημέρα, ή τυχόν δεν ξυπνήσουν πριν της 15:30 μμ, μέτα καλά μεσάνυχτα!!!

[alcyon]

Τώρα πια από πρόγραμμα δεν έχω πρόβλημα. Υπνος.... 21:30 - 9:00. Και καμιά φορά και το μεσημέρι. Όταν κοιμούνται μεσημέρι, τα ξυπνάω. Δεν τα αφήνω μετά τις 6. Κι αυτό με τη μέθοδο δοκιμής και λάθους. Όταν ξυπνάνε μετά της 6 (ακόμα κι αν είναι 6:15), τότε δεν τα κρατάει το κρεβάτι το βράδυ και στριφογυρίζουν μέχρι τις 11:00 !!! Επομένως... πριν τις 6 οπωσδήποτε!!!

 

Τηλεόραση ...γιοκ! Δε βάζω ποτέ στα παιδιά. Μόνο κάποια παλιά μικρού μήκους του Disney της τάξης των 5-7 λεπτών, και όχι κάθε μέρα.

 

Για μας ο πρώτος χρόνος ήταν η κόλαση.... μετά τον πρώτο χρόνο, κάθε μέρα και καλύτερη!

[ΘΑΛΑΣΣΑ]

Ο χρόνος σίγουρα βελτιώνει την καθημερινή "λάντζα": πάνες, τάισμα, μπάνια. Ειδικά όταν μπορούν να διατυπώνουν στοιχειωδώς τις ανάγκες τους ηρεμούν κι αυτά κι εμείς πολύ. Συμφωνώ πάντως ότι το να περιμένουμε το καλύτερο μέλλον και να μην απολαμβάνουμε το παρόν δεν είναι παρηγοριά για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουμε. Τώρα που οι μεσαίες μου κόρες είναι 28 μηνών διαπιστώνω ότι δεν τις χάρηκα αρκετά ως μωρά! Γι΄αυτό με τη μικρή μας που είναι 7 μηνών και αρκετά απαιτητική, προσπαθώ να βλέπω τη χαρά μέσα από την κούραση και τις δυσκολίες!

[ηλιαχτίδα]

και για μας τα πράγματα είναι πολύ καλυτερα απ΄ότι στην αρχή. και πιστεύω ότι θα γίνουν ακόμα καλύτερα. ο πρώτος χρόνος ήταν νομίζω ο πιο κουραστικός. σιγά σιγά μπαίνουν και τα παιδιά κι εμέις σε ένα πρόγραμμα.

θα συμφωνήσω επίσης ότι κάποιοι άνρθωποι είναι πιο γκρινιάρηδες. αφού υπάρχουν πολλες φίλες με ένα μωρό που μου λένε ότι εγώ είμαι καλύτερα ..... τι να πω;

[sasasam]

κοριτσια η αληθεια ειναι οτι τα πρωτα 2.5 χρονια ειναι πολυ δυσκολα...αργοτερα ομως θα δειτε οτι το γεγονος οτι ειναι διδυμα σας απαλασσει απο το αγχος της εξασφαλισης παρεας για τα παιδια.απο τα 4 και μετα ειναι σα να μην εχω παιδια.ενα θα σας πω:πριν λιγους μηνες(οι κορες μου ειναι 5.5 χρονων)αφου τις εβαλα για υπνο τις ακουσα να μιλανε ψιθυριστα..εστησα φυσικα αυτι και μιλουσαν για αγορακια!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!τρελαθηκα...τα σκατουλικα....ειναι οι καλυτερες φιλες και αν και τις εβαλα σε διαφορετικα τμηματα στο νηπιαγωγειο(μας το προτεινε ο παιδοψυχολογος του σχολειου)περιμενουν η μια την αλλη στην αυλη του σχολειου γιατι οπως μου ειπαν μια μερα<<καλες οι φιλες μας μαμα αλλα η αδερφη μου....>>

[AthinaP]

Και για να απαντήσω στο δικό μου τόπικ...

 

Ίσως για κάποιους χειροτερεύουν τα πράγματα από ένα σημείο και μετά λόγω ζήλειας-τσακωμών μεταξύ των παιδιών...

 

Δικός μου άνθρωπος προφήτευσε ότι η καλή περίοδος που ζούμε τώρα πρόκειται σύντομα να τελειώσει, καθώς τα παιδιά θα τρώγονται σε λίγο καιρό μεταξύ τους, γιατί "όλα τα παιδιά ζηλεύουν"... Γκρρρρρ... Ευτυχώς έχουν αλλάξει οι εποχές, μεταξύ άλλων υπάρχουν πληροφορίες για την ανατροφή των παιδιών σε φόρουμ σαν και αυτό και δεν πιστεύω ότι είναι μοιραίο να υπάρχει φαγωμάρα...

 

Τα δικά μου όσο συνεννούνται, τόσο καλύτερα γίνονται τα πράγματα. Πλέον κινούμαστε αρκετά άνετα σε ξένα σπίτια και σε δημόσιους χώρους γενικά, μπορούν να κάτσουν σαν άνθρωποι σε καρέκλα εστιατορίου για κάμποση ώρα να φάνε... τρώνε ό,τι τρώμε και μεις... τι να λέμε τώρα. Καμία σχέση με το τρέξιμο του πρώτου χρόνου.

[ηλιαχτίδα]

 

................. Καμία σχέση με το τρέξιμο του πρώτου χρόνου.

 

έτσι πιστεύω κι εγώ Αθηνά... Αν και τις μέρες του Πάσχα στο χωριό, ήταν τόσο ζωηρά (ανεβοκαταίβεναν τη σκάλα καμμια 50αρια φορές το καθένα, γυρνούσαν όλο το χωριό, κι εμείς ξωπίσω τους), που το βράδυ ένιωθα τόση κούραση όση τις πρώτες μέρες μετά το μαιευτήριο... Τώρα που γυρίσαμε στο σπίτι μας, επανήλθαν στο πρόγραμμά τους.