Η μεθοδος Crying-it-out βλαπτει συμφωνα με νεες ερευνες

Έχεις δίκιο. Και προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ πιο τέλειο παιδί από ένα βρέφος που κοιμάται μόνο του μόλις το ακουμπήσουν στο κρεβάτι και για όλη τη διάρκεια της νύχτας συνεχόμενα.

Μπα, αν ανατρέξεις σε αυτό και σε άλλα φόρουμ, ακόμη κι αν κοιτάξεις γύρω σου, θα δεις πολύ διαφορετικές περιγραφές των τέλειων παιδιών πακέτο με τις τέλειες μανούλες.

Και, προσωπικά δε μπορώ να σκεφτώ κανένα χαρακτηριστικό τέλειου παιδιού, γιατί δεν πιστεύω ότι υπάρχουν

Έχεις δίκιο. Και προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ πιο τέλειο παιδί από ένα βρέφος που κοιμάται μόνο του μόλις το ακουμπήσουν στο κρεβάτι και για όλη τη διάρκεια της νύχτας συνεχόμενα.

Όταν λες στο κρεβάτι ελπίζω να εννοείς το κρεβάτι τους ...

Έτσι ακριβώς ήταν η δικιά μου 2 (ή ίσως και 3 δε θυμάμαι) μέρες μετά από εφαρμογή της μεθόδου controlled-crying! Αντίθετα απ' ότι διαβάζω εδώ στο forum ... πολλές "τέλειες" μανούλες βασανίζονται ακόμα και στην ηλικία της κόρης μου από δυσκολία στον ύπνο των παιδιών τους. Καταφεύγουν να τα κοιμίζουν στο κρεββάτι τους, να κοιμούνται δίπλα τους, να ξυπνάνε και να κλαίνε το βράδυ (γιατί φυσικά ένα παιδί που δεν έχει μάθει να κοιμάται μόνο του και να ηρεμεί μόνο του όταν ξυπνάει το βράδυ κλαίει και φωνάζει και ζητάει αυτό που τον ηρεμεί ΚΑΘΕ βράδυ!), να τα κοιμίζουν στον καναπέ του σαλονιού με τηλεόραση ή στο δωμάτιό τους με τηλεόραση.

Όλοι οι ειδικοί λένε ότι πρέπει να μάθεις στο παιδί να κοιμάται μόνο του ... χωρίς να έχει ανάγκη τίποτα. Το πώς θα το καταφέρει ο καθένας έχει να κάνει με το παιδί του ... πάντως με το να πηγαίνεις με το που κλαίει ή ξυπνάει το βράδυ δεν το βοηθάς.

 

- Τι ΑΚΡΙΒΩΣ (όχι στο περίπου... και όχι υπόθεση) σκέφτεται ένα μωρό όταν χτυπιέται χωρίς προφανή λόγο;

Πονάω ρε μάστορα, πονάωωωωωω! Κι εσύ εξακολουθείς να με ταϊζεις με γάλα που μου προκαλεί δυσπεψία και πόνους στο στομάχι μου!

 

- Τι συναισθήματα γεννιούνται από χρόνια αϋπνία (όχι του γονιού, αλλά του παιδιού);

Μιλάμε για βρέφη πάντα! Δεν έχει διαγνωστεί ακόμα χρόνια αϋπνία σε βρέφη. Όταν διαγνωστεί, θα φροντίσω να ενημερωθώ για τα συναισθήματα του βρέφους και θα σου πω.

 

- Τι επιπτώσεις έχει στην ανάπτυξή του ο διακεκομμένος ύπνος;

Μιλάμε για βρέφη πάντα! Καμία! Δεν έχει καμιά επίπτωση στην ανάπτυξη ενός βρέφους ο διακεκομμένος ύπνος. Τα βρέφη διακεκομμένα κοιμούνται.

 

- Τι επιπτώσεις έχει στο χαρακτήρα του (από θέμα νευρικότητας ή ηρεμίας) το εξακολουθητικό κλάμα;

Καταστροφικές επιπτώσεις όχι μόνο στο χαρακτήρα του αλλά και στη βιολογία του. Ένα μωρό που κλαίει πολύ δείχνει να υποφέρει και οργανικά από το κλάμα του. Άλλωστε ακόμα κι εμείς οι ενήλικες αν κλάψουμε για κάμποση ώρα αισθανόμαστε άρρωστοι μετά, με πονοκέφαλο, κ.λπ. Γι' αυτό δεν βρίσκω ότι είναι ορθό να αφήνουμε ένα μωρό να κλαίει για να του φτιάξουμε χαρακτήρα.

 

- Πώς είναι σίγουρος κάποιος γονιός πως σταματά η υπερβολή στο "τρέχω" με το κιχ;

Είναι, γιατί απλά δεν υπάρχει υπερβολή στην φροντίδα ενός βρέφους. Το κιχ εμφανίζεται σε άλλες ηλικιακές ομάδες.

 

Τώρα υπάρχει περίπτωση να μου απαντήσει κάποιος στα δικά μου ερωτήματα γιατί με έχει φάει η απορία;

- ...

Έχω σχόλια για όλες τις απαντήσεις σου αλλά δεν έχω χρόνο (και ούτε διάθεση βασικά) αυτή τη στιγμή ... ίσως κάποια άλλη στιγμή που θα μπορώ. Αλλά με βάση τον τρόπο με τον οποίο απάντησες εσύ (ειδικά στην πρώτη ερώτηση) μπορώ να σου απαντήσω κι εγώ στο τι σκέφτεται ένα μωρό (μαγαλύτερο των 6μηνών γιατί νομίζω το έχουμε διευκρινήσει όλοι ότι μιλάμε για μεγαλύτερα των 6μηνών) .

Σκέφτεται λοιπόν: "Δε με ακους ρε μάστορα που κλαίω ... τι άλλο να κάνω πια για να σου πω ότι ΔΕ ΘΕΛΩ ΝΑ ΚΟΙΜΗΘΩ ?... θέλω να είμαστε όλη την ώρα μαζί αγκαλιά και να κάνουμε τρελλίτσες και παιχνιδάκια. Και ρε γαμώτο ... δε μπορώ να κοιμηθώ μόνο μου ... μα γιατί δεν έρχεται? Αν κλάψω πιο δυνατά θα την κάνω να έρθει? Ας προσπαθήσω ... μπα ... δεν πιάνει σήμερα ... ας πιάσω λοιπόν το σεντονάκι μου (αρκουδάκι μου ... ή ό,τι άλλο τελοσπάντων) να κοιμηθώ μ' αυτό αγκαλίτσα!"

Πάντως από τη στιγμή που μίλησε η κόρη μου (και μίλησε νωρίς ... 14μηνών και 16μηνών έκανε προτάσεις) ΚΑΘΕ βράδυ μόλις τη βάζω για ύπνο μου λέει: "Δε θέλω να κοιμηθώ!!!" . Φυσικά θέλει να παρατείνουμε το παιχνίδι μας όσο το δυνατόν πιο πολύ! Και αυτό ήθελε από πάρα πολύ μικρή ... γι' αυτό και έκλαιγε!

Όταν λες στο κρεβάτι ελπίζω να εννοείς το κρεβάτι τους ...

 

Έτσι ακριβώς ήταν η δικιά μου 2 (ή ίσως και 3 δε θυμάμαι) μέρες μετά από εφαρμογή της μεθόδου controlled-crying! Αντίθετα απ' ότι διαβάζω εδώ στο forum ... πολλές "τέλειες" μανούλες βασανίζονται ακόμα και στην ηλικία της κόρης μου από δυσκολία στον ύπνο των παιδιών τους. Καταφεύγουν να τα κοιμίζουν στο κρεββάτι τους, να κοιμούνται δίπλα τους, να ξυπνάνε και να κλαίνε το βράδυ (γιατί φυσικά ένα παιδί που δεν έχει μάθει να κοιμάται μόνο του και να ηρεμεί μόνο του όταν ξυπνάει το βράδυ κλαίει και φωνάζει και ζητάει αυτό που τον ηρεμεί ΚΑΘΕ βράδυ!), να τα κοιμίζουν στον καναπέ του σαλονιού με τηλεόραση ή στο δωμάτιό τους με τηλεόραση.

 

Όλοι οι ειδικοί λένε ότι πρέπει να μάθεις στο παιδί να κοιμάται μόνο του ... χωρίς να έχει ανάγκη τίποτα. Το πώς θα το καταφέρει ο καθένας έχει να κάνει με το παιδί του ... πάντως με το να πηγαίνεις με το που κλαίει ή ξυπνάει το βράδυ δεν το βοηθάς.

Επομένως Βέρα, καταλαβαίνω ότι από αυτά που λες ότι τελικά εσύ είσαι η "τελεια" μανούλα και έχεις το τέλειο παιδί. Όχι όπως αυτές οι άχρηστες που δεν καταφέρνουν να κοιμίζουν το παιδί τους στο κρεββάτι του, που ξυπνάει και κλαίει τη νύχτα και μάλιστα έχουν στο δωμάτιό του και τηλεόραση. Εγκληματικό!

Αν σκεφτεί κανείς άλλωστε ότι όλοι οι ειδικοί λένε ότι το παιδί πρέπει να κοιμάται μόνο του.

Πού πήγανε άραγε όλα τα "η κάθε μανούλα ξέρει καλύτερα για το δικό της παιδί" και "να μη λιθοβολούμε τις μανούλες με αντίθετη γνωμη" και "οι ειδικοί δεν ξέρουν, οι μητέρες ακολουθούν το ένστικτό τους".....

:roll::roll::roll::roll::roll:

Επομένως Βέρα, καταλαβαίνω ότι από αυτά που λες ότι τελικά εσύ είσαι η "τελεια" μανούλα και έχεις το τέλειο παιδί. Όχι όπως αυτές οι άχρηστες που δεν καταφέρνουν να κοιμίζουν το παιδί τους στο κρεββάτι του, που ξυπνάει και κλαίει τη νύχτα και μάλιστα έχουν στο δωμάτιό του και τηλεόραση. Εγκληματικό!

Αν σκεφτεί κανείς άλλωστε ότι όλοι οι ειδικοί λένε ότι το παιδί πρέπει να κοιμάται μόνο του.

 

Πού πήγανε άραγε όλα τα "η κάθε μανούλα ξέρει καλύτερα για το δικό της παιδί" και "να μη λιθοβολούμε τις μανούλες με αντίθετη γνωμη" και "οι ειδικοί δεν ξέρουν, οι μητέρες ακολουθούν το ένστικτό τους".....

 

:roll::roll::roll::roll::roll:

Δε θεωρώ ότι είμαι η τέλεια μανούλα αλλά απαντώντας έτσι δείχνω ότι ούτε οι άλλες είναι οι τέλειες μανούλες! Γιατί όπως κατηγορούνται εδώ οι μανούλες που άφησαν τα παιδια τους να κλαίνε για να μάθουν να κοιμούνται μόνα τους, έτσι θα μπορούσαμε κι εμείς σε άλλο τοπικ να κατηγορούμε τις μανούλες που παίρνουν τα παιδιά στο κρεββάτι τους ή που τους βάζουν πολύ τηλεόραση (για το οποίο είναι ταυτισμένοι οι ειδικοί ότι βλάπτει) και να λέμε: "Το δικό μου παιδί δεν το έχω πάρει ΠΟΤΕ στο κρεββάτι", "Το δικό μου παιδί ΔΕΝ βλέπει ποτέ τηλεόραση ... σιγά μην το παρατάω μπροστά από το χαζοκούτι όταν μπορώ να είμαι συνέχεια μαζί του και να παίζουμε!"

Και ΝΑΙ επιμένω ... Η κάθε μητέρα ξέρει καλύτερα τι πρέπει να κάνει για το δικό της παιδί ... και τι αρμόζει στην περίπτωσή της! Και ποτέ δεν είπα οι ειδικοί δεν ξέρουν και να ακολουθούμε μόνο το ένστικτό μας. Είπα απλά ότι οι έρευνες γίνονται τη μία χρονιά και την άλλη μας λένε άλλα. Θέλει κριτικό πνεύμα η έρευνα ... πρέπει να δεις πώς γίνεται, με τι δείγμα, ποιος την έχει διεξάγει και ΤΙ ΛΕΕΙ ΑΚΡΙΒΩΣ. Γιατί καθόμαστε εδώ και συζητάμε τόση ώρα για μία έρευνα που ούτε καν την έχουμε διαβάσει. Αυτό που παρέθεσε στην αρχή του τοπικ η vera είναι απλά μία γνώμη βασισμένη σε μια έρευνα και το άρθρο μιλάει για ΠΑΡΑΤΕΤΑΜΕΝΟ κλάμα για πολύ μεγάλη περίοδο. καμία σχέση με αυτό που κάνουμε εμείς, Και η έρευνα δεν έχει ΚΑΝ βρεθεί.

Σας διαβάζω τόσο καιρό και βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την συζητησή σας.

Θα ήθελα να πω, πως κι εγώ διαβάζω συνεχώς για το τι πρέπει να κάνουμε με τα μικρά μας και μετά τα φιλτράρω.

Από εκεί και πέρα έχω καταλήξει σε κάποια συμπεράσματα, που σκοπό έχουν μόνο να εξυπηρετήσουν το παιδάκι μου και καθόλου εμένα.

Τι θέλω να πω, κάνω υπομονή μέχρι να μεγαλώσει και προτιμώ να καταπιέζομαι και να κουράζομαι, παρά να το αφήνω να κλαίει.

Μιλάω μόνο για θέματα ύπνου και όχι για άλλες καταστάσεις.

Όταν γεννιούνται ανάγκες, πιστεύω πως πρέπει να καλύπτονται, για να μπορέσει το παιδάκι να πάρει αυτό που θέλει, να καλύψει τις όποιες ανάγκες έχει και μετά να πάει παρά πέρα, αλλιώς του δημιουργούμε απωθημένα και κενά και το παιδάκι γίνεται ανασφαλές.

Τόσο μικρά παιδάκια δεν μπορούν να χρησιμοποιούν το κλάμμα με πονηρό τρόπο ή να κλαίνε για να μην κοιμηθούν, είναι πολύ μικρά για να κάνουν τόσο σύνθετες σκέψεις και να λειτουργούν χρησιμοποιώντας το "συμφεροντολογικό κλάμμα" για να πετύχουν το στόχο τους.

Όταν λες στο κρεβάτι ελπίζω να εννοείς το κρεβάτι τους ...

.....

Αντίθετα απ' ότι διαβάζω εδώ στο forum ... πολλές "τέλειες" μανούλες βασανίζονται ακόμα και στην ηλικία της κόρης μου από δυσκολία στον ύπνο των παιδιών τους. Καταφεύγουν να τα κοιμίζουν στο κρεββάτι τους, να κοιμούνται δίπλα τους,

Δεν καταλαβαίνω προς τι τα υποτιμιτικά σχόλια για τις μαμάδες που κοιμούνται μαζί με τα μωρά τους. Όλα τα θηλαστικά αυτό κάνουν. Και οι πρόγονοί σου αυτό κάνανε εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, δεν αφήνανε τα μωρά τους μόνα τους στην διπλανή σπηλιά να κλαίνε. Αλλιώς δεν θα επιβιώνανε κι εσύ πιθανότατα δεν θα ήσουν εδώ τώρα, να γράφεις όλα αυτά τα χαριτωμένα.

marandnik καταλαβαίνεις πως οι απαντήσεις σου κάθε άλλο από ακρίβεια περιέχουν. Είναι εντελώς υποκειμενικές.... οι σκέψεις αυτές.

Να διευκρινήσω...

ναι ... οι κολικοί είναι κάτω των 6 μηνών... και οι κρίσεις θυμού σίγουρα πάνω από 6 μηνών αλλά πριν τους 12.

Δεν έκανα αυτή τη διευκρίνηση γιατί εμείς με το κλάμα είχαμε μια σύνδεση μόνιμη.... και αν προσέξεις τι έγραψα σε προηγούμενο ποστ, θα δεις πως τελικά με τη μέθοδο αυτή ΜΕΙΩΣΑ το κλάμα του παιδιού.

Και ρώτησα μάλιστα... ΠΩΣ μπορεί να θεωρηθεί αυτό που εφάρμοσα -καθοδηγούμενη από το ίδιο το παιδί- αρνητικό, εφόσον είχε ως αποτέλεσμα:

-να μειώσει το κλάμα του

-να κοιμηθεί ηρεμότερο

-να κοιμηθεί για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα (όχι 20λεπτο, αλλά 1-2 ώρες),

-να ξυπνήσει ευδιάθετο και να σταματήσει το ημερίσιο κλάμα του, δίνοντας ευκαιρία για περισσότερα παιχνίδια και χρόνο που περνάμε θετικά.

Από το παιδί, μόνο θετική εικόνα πήρα... Και να τονίσω για μια ακόμα φορά, πως μιλάμε για ανταπόκριση στις ανάγκες του κτλ κτλ. Η εφαρμογή έγινε για το κλάμα την ώρα της υπερέντασης που ΔΕΝ είναι δεκτικό... Για λεπτομέρειες ανατρέξτε στο ποστ, να μην τα ξαναγράφω.

Κανείς δε μου απαντά σε αυτά τα ερωτήματα.

Έθεσα το παράδειγμα ... αλλά δε βολεύει ... και το αποφεύγετε επιμελώς...

------------

Ένα πράγμα δεν καταλαβαίνω... γιατί τόσος ανταγωνισμός;!

Εδώ συζητάμε... Αναφέραμε την άλλη άποψη, ήρεμα και πολιτισμένα... γιατί τέτοια επιμονή για να εξαφανιστεί η άλλη όψη του νομίσματος; Δε μπορούν να συνυπάρξουν και οι δύο; Φαντάζει τόσο εξωπραγματικό;

Τόσες φορές έχει αναφερθεί πως δε μιλάμε για εγκατάλειψη... και επιμένετε να αναφέρεστε σε γεγονότα που θεωρούν δεδομένη την εγκατάλειψη...

Δεν καταλαβαίνω προς τι τα υποτιμιτικά σχόλια για τις μαμάδες που κοιμούνται μαζί με τα μωρά τους. Όλα τα θηλαστικά αυτό κάνουν. Και οι πρόγονοί σου αυτό κάνανε εδώ και δεκάδες χιλιάδες χρόνια, δεν αφήνανε τα μωρά τους μόνα τους στην διπλανή σπηλιά να κλαίνε.

Έτσι ακριβώς είναι.

Είμαστε θηλαστικά και είναι μες στη φύση μας, να θέλουμε να κοιμόμαστε με τη μαμά τα πρωτα χρόνια ζωής.

Το λένε και οι ανθρωπολόγοι.

Κοντά έναν ολόκληρο χρόνο κοιμόμασταν με τον μικρό μαζί, αλλιώς έκλαιγε απαρηγόρητα και μια νύχτα, εντελώς ξαφνικά άρχισε να κοιμάται στο κρεβατάκι του.

alcyon μου, γιατί μου βασανίζεσαι κοριτσάκι μου;

Έχω διαβάσει όλα σου τα ποστ και δεν αποκόμισα τίποτε το αρνητικό.

Είναι ξεκάθαρο πως ό,τι έχεις κάνει με τα παιδάκια σου δεν έχει καμία σχέση με εγκατάλειψη και με αυτήν την βάρβαρη μέθοδο.

εγω παντως, τα εχω κανει ολα..

την εχω παρει στο κρεβατι

την εχω αφησει στη κουνια

την εχω σηκωσει αμεσως μολις κλαψει

την εχω αφησει να κλαψει (κανα 5λεπτο, δε παιζει παραπανω)

εχουμε κανει βολτες μεσα στ αγρια ξημερωματα πανω κατω πανω κατω το σαλονι 754 φορες

εχουμε δει μπομπ σφουγγαρακη στις 4 το πρωι..

ολα..

η ταπεινη γνωμη, υστερα απο 2 χρονια συμβιωσης με μωρο δυσκολο στον υπνο, ειναι...

καθε νυχτα ειναι μια καινουργια περιπετεια!!!

καθε νυχτα, αναιρει την προηγουμενη,

καθε νυχτα καταρριπτει ολες τις προηγουμενες θεωριες...

Τόσο μικρά παιδάκια δεν μπορούν να χρησιμοποιούν το κλάμμα με πονηρό τρόπο ή να κλαίνε για να μην κοιμηθούν, είναι πολύ μικρά για να κάνουν τόσο σύνθετες σκέψεις και να λειτουργούν χρησιμοποιώντας το "συμφεροντολογικό κλάμμα" για να πετύχουν το στόχο τους.

Καλά κάνεις .... αν έχεις κατορθώσει χωρίς να κλάψει να σου κοιμάται μόνο του μπράβο σου.

Στο παραπάνω που λες διαφωνώ κάθετα! Τα παιδιά κάνουν από πολύ μικρά σύνθετες σκέψεις και δεν πρέπει να τα υποτιμάμε. Επίσης το όπλο τους για να πετύχουν αυτά που θέλουν είναι το κλάμα. Ξέρουν ότι με το κλάμα η μαμά τρέχει. Η λέξη "συμφεροντολογικό" είναι σκληρή. Τα παιδιά όμως από νεογέννητα είναι εγωιστικά πλάσματα. Όλος τους ο κόσμος στρέφεται γύρω από το εγώ τους και από πολύ μικρά αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να ικανοποήσουν τις ανάγκες τους με οποιοδήποτε κόστος. Και όταν οι ανάγκες αυτές είναι φαί, κακά ή πχ όταν πονάνες η μαμά πάντα τρέχει (κι έτσι πρέπει) ... όταν όμως η ανάγκη του είναι να κοιμηθεί και δε μπορεί να ηρεμήσει παρά μόνο με τη μαμά του δίπλα του τότε η μητέρα πρέπει (κατά τη γνώμη μου) να του μάθει σιγά σιγά ότι πρέπει το βράδυ να ηρεμεί και να κοιμάται μόνο του, γιατί αλλιώς δημιουργείς μία συνήθεια που είναι πολύ δύσκολο να κόψει μετά το παιδί.

Εγώ θυμάμαι όταν είχα κάνει την κόρη μου και αγόραζα τα απαραίτητα είχα πάει σ' ένα μαγαζί εδώ στη γειτονιά και κοίταζα για λίκνο (αντί για καλαθούνα) και μου είχε πει τότε ο κύριος που είχε το μαγαζί: "Εγώ στη θέση σου δε θα έπαιρνα - ηρεμείς για κάποοιους μήνες και μετά έχεις κλάμα για πολλούς μήνες!" (κάτι τέτοιο τελοσπάντως δε θυμάμαι ακριβώς) ... κι ευτυχώς δεν πήρα. Μία φίλη μου που πήρε κούνια που κουνιόταν μόλις η μικρή μεγάλωσε λίγο κι έπρεπε να καταργήσει το κούνημα για να ψηλώσει το κάγκελο έφτυσε αίμα για να μπορεί να κοιμάται η μικρή γιατί είχε μάθει να κουνιέται ... και σε πληροφορώ 8μηνών παιδί έκλαιγε σπαραχτικά γιατί της έλειπε το κούνημα.

Μιλάμε για βρέφη πάντα! Καμία! Δεν έχει καμιά επίπτωση στην ανάπτυξη ενός βρέφους ο διακεκομμένος ύπνος. Τα βρέφη διακεκομμένα κοιμούνται.

Νομίζω πως κάνεις λάθος....

Ένα μωρό που κοιμάται μόνο 10-20 λεπτά ανά 3-4 ώρες... Δεν ξεκουράζεται... με ό,τι συνεπάγεται αυτό...........

Εγώ ήξερα το "ο ύπνος θρέφει το παιδί".... άλλαξε κάτι από τότε;;

Βρε κοριτσια τι να πω....

Και εγω ειχα προβλήματα με τον υπνο της μικρης που ξεκίνησαν περυσι μολις εκλεισε τα πρωτα της γενέθλια....Δραματικη κατάσταση...ενα παιδάκι που κοιμόταν απο τις 8-9 και ξυπνόυσε στις 7.....ξυπνούσε στις 2 στις 3.......Και ενω προσπάθησα να εφαρμοσω τα πάντα (το ελεγχόμενο κλάμα το άντεξα ενα 10λεπτο μονο...μετα πηγα δεν αντεχα να την ακουω να κλαει) τιποτα δεν ειχε αποτέλεσμα..οσο η αγκαλια μου και να ξαπλώσουμε μαζι....ασχετα αν εγω στην αρχη την πηγαινα πισω στο κρεββάτι της..Μετα σταμάτησα και να την πηγαινω στο κρεββάτι της γιατι ειχα φτασει στον πατωμα απο την αυπνια και τον διεκεκομενο υπνο και απλα αποκοιμιομουν διπλα της μαζι με τον μπαμπα μας...

Αυτο κρατησε ενα εξάμηνο....Μετα αρχισε να ερχεται μονη της στο κρεββάτι μας... Ξυπνουσε και χωρις να κλαει και να φωνάζει ερχοταν και τρυπωνε αναμεσά μας, πολλες φορες ξυπνουσα απο τα φιλια της και τα χαδια της να βολευτει διπλα μου.....

Και εντελως ξαφνικα και χωρις καποιο σημάδι το εκοψε το σπορ...πριν απο ενα διμηνο...κοντα...Δηλαδη ολο αυτο κρατησε ενα χρονο περιπου....

Τωρα δεν ξυπνάει το βραδυ καθολου (φτου φτου να μη το ματιαξω) και το κατάλαβα μια φορα που ξυπνησα και δεν την ειδα διπλα μου....και συνειδητοποιω οτι κοιμήθηκα ενα ολοκληρο γεμάτο 8ωρο......!!!!!!!!! Μεγάλα γλέντια εκεινη η μερα μας!

Δεν ξερω...να της αρνηθω να τρυπωσει στο κρεββάτι μας αν ξυπνήσει μονη της και ερθει.....δεν το εκανα και ουτε θα το κανω και στο επομενο μωρο ...και εγω σαν παιδι οταν ξυπνουσα απο εφιάλτες χουχούλιαζα στην αγκαλια της μαμας μου και ακομα και τωρα θυμαμαι ποσο λατρευα την ζεστη αναπνοή της στο μέτωπο μου αγκαλια στο κρεββάτι των γονιών μου...

Ημουν πολυ ευτιχισμένο παιδι εκεινες τις στιγμες.....

Καλά κάνεις .... αν έχεις κατορθώσει χωρίς να κλάψει να σου κοιμάται μόνο του μπράβο σου.

 

Στο παραπάνω που λες διαφωνώ κάθετα! Τα παιδιά κάνουν από πολύ μικρά σύνθετες σκέψεις και δεν πρέπει να τα υποτιμάμε. Επίσης το όπλο τους για να πετύχουν αυτά που θέλουν είναι το κλάμα. Ξέρουν ότι με το κλάμα η μαμά τρέχει. Η λέξη "συμφεροντολογικό" είναι σκληρή. Τα παιδιά όμως από νεογέννητα είναι εγωιστικά πλάσματα. Όλος τους ο κόσμος στρέφεται γύρω από το εγώ τους και από πολύ μικρά αυτό που τους ενδιαφέρει είναι να ικανοποήσουν τις ανάγκες τους με οποιοδήποτε κόστος. Και όταν οι ανάγκες αυτές είναι φαί, κακά ή πχ όταν πονάνες η μαμά πάντα τρέχει (κι έτσι πρέπει) ... όταν όμως η ανάγκη του είναι να κοιμηθεί και δε μπορεί να ηρεμήσει παρά μόνο με τη μαμά του δίπλα του τότε η μητέρα πρέπει (κατά τη γνώμη μου) να του μάθει σιγά σιγά ότι πρέπει το βράδυ να ηρεμεί και να κοιμάται μόνο του, γιατί αλλιώς δημιουργείς μία συνήθεια που είναι πολύ δύσκολο να κόψει μετά το παιδί.

Πουθενά δεν έχω γράψει ότι το δικό μου το παιδάκι κοιμάται χωρίς να κλαίει:roll:

Αυτό είναι δικό σου συμπέρασμα και αφού θέλεις να μάθεις, να σου πω πως δεν κοιμήθηκε ποτέ κλαίγοντας, γαιτί δεν το άφησα ποτέ περισσότερο από 5 λεπτά να κλάψει, αλλά μετά από το πολύ 5 λεπτά ήμουν δίπλα του και το παρηγορούσα.

Βέβαια όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια, το δικό μου σίγουρα ποτέ δεν το υποτίμησα και επίσης ποτέ δεν ερμήνευσα τις όποιες επιθυμίες του ως επιθυμίες ενός εγωιστικού πλάσματος.

Εδώ θα διαφωνήσω κι εγώ μαζί σου και δεν πιστεύω πως τα παιδιά θέλουν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους με οποιοδήποτε κόστος.

Δεν πιστεύω πως τόσο μικρά παιδιά σκέφτονται τόσο σύνθετα, απλά ζητούν με έντονο τρόπο, αυτό που έχουν ανάγκη, το κλάμα είναι ο τρόπος επικοινωνίας τους και όχι ο τρόπος για φερθούν εγωιστικά.

Βρε κοριτσια τι να πω....

Και εγω ειχα προβλήματα με τον υπνο της μικρης που ξεκίνησαν περυσι μολις εκλεισε τα πρωτα της γενέθλια....Δραματικη κατάσταση...ενα παιδάκι που κοιμόταν απο τις 8-9 και ξυπνόυσε στις 7.....ξυπνούσε στις 2 στις 3.......Και ενω προσπάθησα να εφαρμοσω τα πάντα (το ελεγχόμενο κλάμα το άντεξα ενα 10λεπτο μονο...μετα πηγα δεν αντεχα να την ακουω να κλαει) τιποτα δεν ειχε αποτέλεσμα..οσο η αγκαλια μου και να ξαπλώσουμε μαζι....ασχετα αν εγω στην αρχη την πηγαινα πισω στο κρεββάτι της..Μετα σταμάτησα και να την πηγαινω στο κρεββάτι της γιατι ειχα φτασει στον πατωμα απο την αυπνια και τον διεκεκομενο υπνο και απλα αποκοιμιομουν διπλα της μαζι με τον μπαμπα μας...

Αυτο κρατησε ενα εξάμηνο....Μετα αρχισε να ερχεται μονη της στο κρεββάτι μας... Ξυπνουσε και χωρις να κλαει και να φωνάζει ερχοταν και τρυπωνε αναμεσά μας, πολλες φορες ξυπνουσα απο τα φιλια της και τα χαδια της να βολευτει διπλα μου.....

Και εντελως ξαφνικα και χωρις καποιο σημάδι το εκοψε το σπορ...πριν απο ενα διμηνο...κοντα...Δηλαδη ολο αυτο κρατησε ενα χρονο περιπου....

Τωρα δεν ξυπνάει το βραδυ καθολου (φτου φτου να μη το ματιαξω) και το κατάλαβα μια φορα που ξυπνησα και δεν την ειδα διπλα μου....και συνειδητοποιω οτι κοιμήθηκα ενα ολοκληρο γεμάτο 8ωρο......!!!!!!!!! Μεγάλα γλέντια εκεινη η μερα μας!

 

Δεν ξερω...να της αρνηθω να τρυπωσει στο κρεββάτι μας αν ξυπνήσει μονη της και ερθει.....δεν το εκανα και ουτε θα το κανω και στο επομενο μωρο ...και εγω σαν παιδι οταν ξυπνουσα απο εφιάλτες χουχούλιαζα στην αγκαλια της μαμας μου και ακομα και τωρα θυμαμαι ποσο λατρευα την ζεστη αναπνοή της στο μέτωπο μου αγκαλια στο κρεββάτι των γονιών μου...

Ημουν πολυ ευτιχισμένο παιδι εκεινες τις στιγμες.....

Μια από τα ίδια κι εγώ.

Έχεις δίκιο. Και προσωπικά δεν μπορώ να σκεφτώ πιο τέλειο παιδί από ένα βρέφος που κοιμάται μόνο του μόλις το ακουμπήσουν στο κρεβάτι και για όλη τη διάρκεια της νύχτας συνεχόμενα.

:lol: Σε παω οσο δεν παιρνει.

ΥΓ: Εχεις πμ

Να προσθέσω και εγω μια ερώτηση ?

Ποιον μήνα το παιδί αντιλαμβάνεται οτι είμαστε στο διπλανό δωμάτιο και επομένως νιώθει ασφάλεια , παρόλο που δεν μας βλέπει ?

Παντως οταν της κρύβω ενα παιχνιδι που το κυνηγα με κάποιο πανί , δεν σηκωνει ακόμη το πανι να το πάρει απο κάτω , αλλα στρέφει σε κατι αλλο την προσοχή της .

Οτι εξαφανίζεται απο το οπτικο της πεδίο , καταλαβαίνει οτι υπάρχει κάπου εκεί ?

Για εμένα πάντως η συζήτηση θα αποκτούσε παλι ενδιαφέρον , αν με πηγές ή αναφορές επικεντρωνόταν στο πως λειτουργεί ενα παιδί σε αυτή την ηλικία . Η μια πλευρά λέει οτι το μωρο χρησιμοποιεί το κλάμα για να μας χειριστεί , οτι το μωρο παθαίνει κρίσεις θυμού πριν το έτος, οτι με το κλάμα μαθαίνει οτι δεν θα του περάσει το πεισμα και αποφασίζει να κοιμηθεί μονο του και η αλλη πλευρά οτι το βρεφος εχει αναγκες που επικοινωνει με το κλάμα και δεν λειτουργεί χειριστικά . Η δευτερη πλευρά τεκμηρίωσε την αποψη της με αναφορές σε ψυχολόγους . Η πρώτη κρίνει οτι η εμπειρία την εχει οδηγήσει σωστά . Προσωπικά , σορυ κιολας , αλλα με πειθει λιγοτερο η εμπειρία απο κατι πιο επιστημονικο .

Να διευκρινήσω οτι παραπάνω εκανα την εξης απλούστευση , να χωρίσω τις ομάδες σε δυο . Ομως ετσι αδικώ τους ανθρωπους , γιατι ως αναγνώστρια αντιλαμβάνομαι οτι οι μονάδες εχουν διαφορές μεταξύ τους . Και δεν ειναι στοχος μου να αδικήσω .

Επίσης να διευκρινήσω οτι επουδενι δεν θεωρώ καλή μανούλα αυτή που εκανε το Α και οχι το Β . Αν ειναι δυνατον να κριθει μια μανα διαδικτυακά απο μια συζήτηση . Εδω είμαστε για να ανταλάξουμε απόψεις , να πάρουμε ιδέες , να ανασυγκροτήσουμε την σκέψη μας και το αν είμαστε καλές ή οχι μανάδες θα το κρίνουν τα παιδιά μας εν καιρό , οταν θα έχει τελειώσει η εξάρτηση τους απο εμάς . Οποτε για εμένα δεν υπάρχει λόγος να θιγόμαστε τόσο εύκολα και φυσικά ούτε και σκοπός .

Για τους ημερήσιους ύπνους χρησιμοποίησα τις συμβουλές από το κλασικό βιβλίο και από εκεί που ξύπναγε ανά 45 λεπτά μαξ. τώρα χτυπάει δύωρα και τρίωρα. Κυρίως λειτούργησε το να τον ξανακοιμίζω πριν καλοξυπνήσει. Γιαυτό τον κοίμιζα στο ρηλαξ στην αρχή και στη συνέχεια στο καρότσι, οπότε μόλις τον άκουγα και σάλευε τον κούναγα. Τώρα (στο κρεβάτι του πια) μισοξυπνάει κάποιες φορές ψιλονιαουρίζει ή αναστενάζει και ξανακοιμάται. Άντε και στους νυχτερινούς σύντομα ελπίζω.....

Σε ευχαριστώ miriki . Αν πάντως εχει κανεις το βιβλίο .......

Νομίζω λέγεται The no cry nap solution ή καπως έτσι .

Για εμένα πάντως η συζήτηση θα αποκτούσε παλι ενδιαφέρον , αν με πηγές ή αναφορές επικεντρωνόταν στο πως λειτουργεί ενα παιδί σε αυτή την ηλικία . Η μια πλευρά λέει οτι το μωρο χρησιμοποιεί το κλάμα για να μας χειριστεί , οτι το μωρο παθαίνει κρίσεις θυμού πριν το έτος, οτι με το κλάμα μαθαίνει οτι δεν θα του περάσει το πεισμα και αποφασίζει να κοιμηθεί μονο του και η αλλη πλευρά οτι το βρεφος εχει αναγκες που επικοινωνει με το κλάμα και δεν λειτουργεί χειριστικά . Η δευτερη πλευρά τεκμηρίωσε την αποψη της με αναφορές σε ψυχολόγους . Η πρώτη κρίνει οτι η εμπειρία την εχει οδηγήσει σωστά . Προσωπικά , σορυ κιολας , αλλα με πειθει λιγοτερο η εμπειρία απο κατι πιο επιστημονικο .

Κι όμως, αν ανατρέξεις στα προηγούμενα ποστ θα δεις ότι και οι 2 πλευρές παρέθεσαν έρευνες

Επίσης να διευκρινήσω οτι επουδενι δεν θεωρώ καλή μανούλα αυτή που εκανε το Α και οχι το Β . Αν ειναι δυνατον να κριθει μια μανα διαδικτυακά απο μια συζήτηση . Εδω είμαστε για να ανταλάξουμε απόψεις , να πάρουμε ιδέες , να ανασυγκροτήσουμε την σκέψη μας και το αν είμαστε καλές ή οχι μανάδες θα το κρίνουν τα παιδιά μας εν καιρό , οταν θα έχει τελειώσει η εξάρτηση τους απο εμάς . Οποτε για εμένα δεν υπάρχει λόγος να θιγόμαστε τόσο εύκολα και φυσικά ούτε και σκοπός .

Συμφωνώ μαζί σου. Δε νομίζω ότι είναι σε θέση κάποιος να κρίνει μια μάμα κι όχι μόνο διαδυκτιακά

Επίσης, ας μου επιτραπεί να εκφράσω μια προσωπική μου άποψη.

Όταν ακούω μια μανούλα να λέει:εγώ αφήνω το παιδί ου να κλαίει, εσύ όχι θα το κάνεις κακομαθημένο ή εγώ δεν το αφήνω λεπτό να κλάψει μην πάθει κακό, εσύ πως αντέχεις να το κάνεις, όταν ακούω δηλαδή κρίσεις και επικρίσεις, πιστεύω ότι η μανούλα που τις κάνει δεν είναι καθόλου ικανοποιημένη και σίγουρη για το δρόμο που επέλεξε να ακολουθήσει, οπότε για να επιβεβαιωθεί πρέπει να βγάλει λάθος την άλλη πλευρά

Υ.Γ. Ο Dreikurs, πατέρας της σχολής γονέων και κεφάλαιο στην παιδοψυχιατρική λέει ότι τα παιδιά γεννιούνται με ένα σχέδιο ζωής.Σας παραπέμπω στη βιβλιογραφία του όπου το τεκμηριώνει κιόλας, μέσα από έρευνες ετών στις σχολές γονέων του.

Βέβαια Βέρα μου, διαφωνώ κι εγώ με την έκφρασή σου ότι το κάνουν από εγωισμό.Μήπως ήθελες να το πεις διαφορετικά?

Υ.Γ.2 Για να μην παρεξηγηθώ, κι αρχίσουν ποστ επί ποστ συνεχίζω να πιστεύω στο μέτρο, απλά οφείλω να παραθέσω και την άλλη όψη, εφόσον τη γνωρίζω

Κική σε αυτά που έβαλα στο κουοτ δεν είδα κάποια βιβλιογραφία . Μπορεί βέβαια να μου ξέφυγε , οπότε αν δεν σου κάνει κόπο , με παραπέμπεις σε κάποια σελίδα ?

Αυτο που εγω πιστευω πρέπει να κάνουμε είναι να μπούμε στο μυαλό / θεση του παιδιού . Για να γίνω πιο σαφής : Τι δεξιότητες εχει το βρεφος ? Τι σκεφτεται οταν αντιδράει έτσι ? Και ποιες είναι οι πηγές μας για αυτά που λέμε ? Τοτε θα εχει νοημα για εμένα η συζήτηση , γιατι θα εχω και πολλά να μάθω .

Επίσης τι εννοεί ο κύριος οταν λέει οτι τα παιδιά γεννιούνται με ενα σχέδιο ζωής ? :confused::confused: (αν δεν σου κάνει κόπο)

Πουθενά δεν έχω γράψει ότι το δικό μου το παιδάκι κοιμάται χωρίς να κλαίει:roll:

Αυτό είναι δικό σου συμπέρασμα και αφού θέλεις να μάθεις, να σου πω πως δεν κοιμήθηκε ποτέ κλαίγοντας, γαιτί δεν το άφησα ποτέ περισσότερο από 5 λεπτά να κλάψει, αλλά μετά από το πολύ 5 λεπτά ήμουν δίπλα του και το παρηγορούσα.

Βέβαια όλα τα παιδιά δεν είναι ίδια, το δικό μου σίγουρα ποτέ δεν το υποτίμησα και επίσης ποτέ δεν ερμήνευσα τις όποιες επιθυμίες του ως επιθυμίες ενός εγωιστικού πλάσματος.

Εδώ θα διαφωνήσω κι εγώ μαζί σου και δεν πιστεύω πως τα παιδιά θέλουν να ικανοποιήσουν τις ανάγκες τους με οποιοδήποτε κόστος.

Δεν πιστεύω πως τόσο μικρά παιδιά σκέφτονται τόσο σύνθετα, απλά ζητούν με έντονο τρόπο, αυτό που έχουν ανάγκη, το κλάμα είναι ο τρόπος επικοινωνίας τους και όχι ο τρόπος για φερθούν εγωιστικά.

Ο καθένας έχει τις απόψεις του ... σεβαστή η δικιά σου ... σεβαστή και η δικιά μου! Δε θα προσπαθήσω να σε πείσω όταν εσύ έχεις βρει το ρυθμό σου και τον τρόπο σου με το παιδί σου ...

Για εμένα πάντως η συζήτηση θα αποκτούσε παλι ενδιαφέρον , αν με πηγές ή αναφορές επικεντρωνόταν στο πως λειτουργεί ενα παιδί σε αυτή την ηλικία . Η μια πλευρά λέει οτι το μωρο χρησιμοποιεί το κλάμα για να μας χειριστεί , οτι το μωρο παθαίνει κρίσεις θυμού πριν το έτος, οτι με το κλάμα μαθαίνει οτι δεν θα του περάσει το πεισμα και αποφασίζει να κοιμηθεί μονο του και η αλλη πλευρά οτι το βρεφος εχει αναγκες που επικοινωνει με το κλάμα και δεν λειτουργεί χειριστικά . Η δευτερη πλευρά τεκμηρίωσε την αποψη της με αναφορές σε ψυχολόγους . Η πρώτη κρίνει οτι η εμπειρία την εχει οδηγήσει σωστά . Προσωπικά , σορυ κιολας , αλλα με πειθει λιγοτερο η εμπειρία απο κατι πιο επιστημονικο .

Να διευκρινήσω οτι παραπάνω εκανα την εξης απλούστευση , να χωρίσω τις ομάδες σε δυο . Ομως ετσι αδικώ τους ανθρωπους , γιατι ως αναγνώστρια αντιλαμβάνομαι οτι οι μονάδες εχουν διαφορές μεταξύ τους . Και δεν ειναι στοχος μου να αδικήσω .

Επίσης να διευκρινήσω οτι επουδενι δεν θεωρώ καλή μανούλα αυτή που εκανε το Α και οχι το Β . Αν ειναι δυνατον να κριθει μια μανα διαδικτυακά απο μια συζήτηση . Εδω είμαστε για να ανταλάξουμε απόψεις , να πάρουμε ιδέες , να ανασυγκροτήσουμε την σκέψη μας και το αν είμαστε καλές ή οχι μανάδες θα το κρίνουν τα παιδιά μας εν καιρό , οταν θα έχει τελειώσει η εξάρτηση τους απο εμάς . Οποτε για εμένα δεν υπάρχει λόγος να θιγόμαστε τόσο εύκολα και φυσικά ούτε και σκοπός .

Τελικά δεν έχει νόημα να συζητάω εδώ μέσα! Τελευταίο post. Αν νομίζεις ότι τεκμηριώθηκε επιστημονικά η 2η πλευρά τι να σου πω. Διάβασε καλύτερα όλο το τοπικ. Τίποτα δεν έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά. Και για την πρώτη πλευρά υπάρχουν "τεκμηριώσεις" από ψυχολόγους! Όλες αυτές οι μέθοδοι από ψυχολόγους έχουν βγει. Σιγά την τεκμηρίωση που έκανε η 2η πλευρά! Αφού το θέμα είναι σε κόντρα ανάμεσα στους ψυχολόγους. Υπάρχουν αυτοί που υποστηρίζουν τη μία πλευρά κι αυτοί που υποστηρίζουν την άλλη. Ούτε αυτοί δεν έχουν ξεκαθαρίσει μεταξύ τους και θα ξεκαθαρίσουμε εμείς??????

Επίσης για να τελειώσω ΠΟΤΕ δεν είπα ότι μια μαμά που δεν το αφήνει να κλάψει το κακομαθαίνει. Απλά είπα ότι δεν το βοηθάει να κοιμάται μόνο του όταν πηγαίνει συνέχεια ...

Τέλος kikileuteris το εγωιστικό δεν το είπα όπως το εννοούμε στους μεγάλους ανθρώπους. Το εξήγησα παρακάτω ... τα μικρά παιδιά μόνο τον εαυτό τους γνωρίζουν κι όλα στρέφονται γύρω από το εγώ τους. Αυτό ισχύει και για τα πιο μεγάλα και υπάρχουν πολλά επιστημονικά άρθρα που το αναφέρουν. Αυτά ... φεύγω τώρα πάω για αυχενική ... κι ελπίζω να μη χρειαστεί να γράψω ξανά σ' αυτό το τοπικ !

Κική σε αυτά που έβαλα στο κουοτ δεν είδα κάποια βιβλιογραφία . Μπορεί βέβαια να μου ξέφυγε , οπότε αν δεν σου κάνει κόπο , με παραπέμπεις σε κάποια σελίδα ?

Αυτο που εγω πιστευω πρέπει να κάνουμε είναι να μπούμε στο μυαλό / θεση του παιδιού . Για να γίνω πιο σαφής : Τι δεξιότητες εχει το βρεφος ? Τι σκεφτεται οταν αντιδράει έτσι ? Και ποιες είναι οι πηγές μας για αυτά που λέμε ? Τοτε θα εχει νοημα για εμένα η συζήτηση , γιατι θα εχω και πολλά να μάθω .

Επίσης τι εννοεί ο κύριος οταν λέει οτι τα παιδιά γεννιούνται με ενα σχέδιο ζωής ? :confused::confused: (αν δεν σου κάνει κόπο)

Δε θυμάμαι καθόλου Κλειώ μου.Παρέθεσαν έρευνες η Βέρα και η Αλίκη αν θυμάμαι καλά, οπότε τις παρακαλώ να το ξανακάνουν αν δεν τις κάνει κόπο.

Εγώ ανέφερα το βιβλίο Πόση μητέρα χρειάζεται ο άνθρωπος και τη βιβλιογραφία του Dreikurs.Κυρίως ανέφερα ότι για κάθε έρευνα υπάρχει πάντα μια καινούρια, ή άλλη να την αντικρούσει.Κι ότι κατά την άποψή μου πρέπει να διαβάζουμε και να ενημερωνόμαστε γι αυτές όλες και να τις φιλτράρουμε και να τις προσαρμόζουμε στη δική μας κουλτούρα.

Πάντα απλά πρέπει να δεχόμαστε και την άλλη άποψη.Αυτό φωνάζω εδώ.

Πχ υπάρχουν έρευνες που μιλάνε για το πόσο καλό είναι το co-sleeping.

Υπάρχουν όμως και έρευνες που μιλάνε για το πόσο κακό είναι να κοιμάμαι εγώ με το παιδί και ο άντρας στο σαλόνι για τη μεταξύ μας σχέση.

Γι αυτό μιλάω για μέτρο.Εγώ πχ θα πάρω το παιδί μαζί μας όταν θα υπάρχει πρόβλημα, πόνοι, πυρετός, εφιάλτης κτλ, δε θα το κάνω όμως καθεστώς.

Τώρα, αν κάτσω να σου αναλύσω τι λέει ο Dreikurs για το σχέδιο ζωής και τους 4 σκοπούς του παιδιού θα φύγουμε εντελώς εκτός θέματος.

Μπορώ όμως να σου συστήσω το βιβλίο ''η πρόκληση να είμαστε γονείς'' αυτού, καθώς και το ''σχολείο για γονείς'' του ντινκμέγιερ, του συνεχιστή του.Το πρώτο είναι περισσότερο θεωρητικό και το δεύτερο πιο πρακτικό.

Ο συγκεκριμένος δε μιλάει για μεθόδους για τον ύπνο ή για το πείσμα κτλ.Μιλάει για μια δημοκρατική φιλοσοφία και την ερμηνεύει πως αυτή είναι εφαρμόσιμη στο παιδί.