ΑΣΧΗΜΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ 4ΧΡΟΝΟΥ-κ.ΣΤΥΛΙΑΝΑΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Καλησπέρα, είμαι μαμά ενός τετράχρονου κοριτσιού που σε περίπου 4 εβδομάδες περιμένουμε το νέο μέλος της οικογένειας. Το πρόβλημά μας το οποίο σήμερα ειδικά με έχει φέρει σε απόγνωση είναι η συμπεριφορά της μικρής. Είναι γενικώς ένα καλό, δοτικό και θετικό παιδάκι που ποτέ δεν είχε προβλήματα στις συναναστροφές της είτε με μεγαλύτερους είτε με παιδάκια της ηλικίας της. Πέρυσι που ήταν η πρώτη χρονιά στον παιδικό σταθμό είχε στην αρχή ένα πρόβλημα μέχρι να μάθει να μοιράζεται- ως κλασσικό μοναχοπαίδι- το οποίο όμως ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα και εύκολα. Το πρόβλημα όμως είναι οτι σε εμάς, στους γονείς δηλαδή και τις γιαγιάδες παππούδες φέρεται πολύ κακομαθημένα όταν δεν γίνει το δικό της ή όταν επιχειρήσουμε να της επιβάλλουμε κάτι που δεν της αρέσει. Να συμμαζέψει τα παιχνίδια της πχ ή και πιο σοβαρά πράγματα. Γενικώς είναι πολύ κολλημένη πάνω μου, να σας πω, οτι μέχρι σήμερα που κοντεύει τα 4 δεν έχει κοιμηθεί ούτε ένα βράδυ χωρίς να την κοιμίσω εγώ. Όσες φορές επιχειρήσαμε να μείνει σε γιαγιά μές τη νύχτα τρέχαμε να την πάρουμε γιατί δεν κοιμόταν μέχρι τα ξημερώματα και η γιαγιά με τον παππού δεν είχαν άλλη υπομονή. Αυτό βέβαια είναι κάτι που εμένα με ενοχλεί και με καταπιέζει πολύ, αλλά το δέχομαι αφού δεν βλέπω άλλη λύση. Το μεγάλο πρόβλημα τώρα είναι οτι τον τελευταίο μήνα έχει πάρα πολλά νεύρα. Μαλώνει διαρκώς με το μπαμπά της για το παραμικρό και καταλήγει να κλαίει με αναφιλητά χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Εγώ να συμπληρώσω οτι εδώ και μια εβδομάδα είμαι στο κρεβάτι γιατί εχω σοβαρές συσπάσεις και υπάρχει κίνδυνος πρόωρου τοκετού. Σήμερα το μεσημέρι έγινε το εξής απερίγραπτο.. Την μάλωσα επειδή ως συνήθως δεν ησύχαζε να κοιμηθεί ή να αφήσει εμένα να ηρεμήσω και απο τα νεύρα της πήρε ένα ψαλίδι και μου έκοψε ένα φόρεμά μου! Η συμπεριφορά της με σόκαρε, πρώτον γιατί ποτέ δεν είχε βγάλει τέτοια βίαιη αντίδραση και δεύτερον γιατί ποτέ δεν είχε εκδηλώσει νεύρα με εμένα. Αντέδρασα πολύ άσχημα, την χτύπησα στον πωπώ - που το μετάνιωσα την ίδια στιγμή- και ο μπαμπάς της, της πήρε και της πέταξε απο το μπαλκόνι τις αγαπημένες της κούκλες κάτι που προσωπικά με βρίσκει εντελώς αντίθετη. Το αποτέλεσμα ήταν να την πιάσει πανικός και υστερία απο το κλάμα για τις κούκλες και να μην ακούει τίποτα για την ουσία του θέματος. Παρακαλώ πάρα πολύ, αν υπάρχει κάποιος παιδοψυχολόγος,κάποιος που να έχει γνώση, ή κάποια μαμά που αντιμετώπισε ανάλογη συμπεριφορά και βρήκε τη λύση, ας με βοηθήσει γιατί είμαι απελπισμένη! είναι και η κατάσταση στην οποία βρίσκομαι πολύ δύσκολη οπότε μπορείτε να καταλάβετε τι περνάω.. Φοβάμαι επίσης πάρα πολύ μήπως παρόλο που δείχνει χαρούμενη που περιμένει αδερφούλα, μήπως αυτή είναι κάποια αντίδραση,.και αν είναι έτσι, τότε τι έχει να γίνει όταν γεννηθεί το μωρό; Περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τις απαντήσεις, συμβουλές σας, κ.Στυλιανάκη απευθύνομαι ιδιαίτερα και σε εσας΄... Ευχαριστώ για την υπομονή να διαβάσετε το μεγάλο μήνυμα.

Καλησπέρα, είμαι μαμά ενός τετράχρονου κοριτσιού που σε περίπου 4 εβδομάδες περιμένουμε το νέο μέλος της οικογένειας. Το πρόβλημά μας το οποίο σήμερα ειδικά με έχει φέρει σε απόγνωση είναι η συμπεριφορά της μικρής. Είναι γενικώς ένα καλό, δοτικό και θετικό παιδάκι που ποτέ δεν είχε προβλήματα στις συναναστροφές της είτε με μεγαλύτερους είτε με παιδάκια της ηλικίας της. Πέρυσι που ήταν η πρώτη χρονιά στον παιδικό σταθμό είχε στην αρχή ένα πρόβλημα μέχρι να μάθει να μοιράζεται- ως κλασσικό μοναχοπαίδι- το οποίο όμως ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα και εύκολα. Το πρόβλημα όμως είναι οτι σε εμάς, στους γονείς δηλαδή και τις γιαγιάδες παππούδες φέρεται πολύ κακομαθημένα όταν δεν γίνει το δικό της ή όταν επιχειρήσουμε να της επιβάλλουμε κάτι που δεν της αρέσει. Να συμμαζέψει τα παιχνίδια της πχ ή και πιο σοβαρά πράγματα. Γενικώς είναι πολύ κολλημένη πάνω μου, να σας πω, οτι μέχρι σήμερα που κοντεύει τα 4 δεν έχει κοιμηθεί ούτε ένα βράδυ χωρίς να την κοιμίσω εγώ. Όσες φορές επιχειρήσαμε να μείνει σε γιαγιά μές τη νύχτα τρέχαμε να την πάρουμε γιατί δεν κοιμόταν μέχρι τα ξημερώματα και η γιαγιά με τον παππού δεν είχαν άλλη υπομονή. Αυτό βέβαια είναι κάτι που εμένα με ενοχλεί και με καταπιέζει πολύ, αλλά το δέχομαι αφού δεν βλέπω άλλη λύση. Το μεγάλο πρόβλημα τώρα είναι οτι τον τελευταίο μήνα έχει πάρα πολλά νεύρα. Μαλώνει διαρκώς με το μπαμπά της για το παραμικρό και καταλήγει να κλαίει με αναφιλητά

Καλησπέρα, είμαι μαμά ενός τετράχρονου κοριτσιού που σε περίπου 4 εβδομάδες περιμένουμε το νέο μέλος της οικογένειας. Το πρόβλημά μας το οποίο σήμερα ειδικά με έχει φέρει σε απόγνωση είναι η συμπεριφορά της μικρής. Είναι γενικώς ένα καλό, δοτικό και θετικό παιδάκι που ποτέ δεν είχε προβλήματα στις συναναστροφές της είτε με μεγαλύτερους είτε με παιδάκια της ηλικίας της. Πέρυσι που ήταν η πρώτη χρονιά στον παιδικό σταθμό είχε στην αρχή ένα πρόβλημα μέχρι να μάθει να μοιράζεται- ως κλασσικό μοναχοπαίδι- το οποίο όμως ξεπεράστηκε πολύ γρήγορα και εύκολα. Το πρόβλημα όμως είναι οτι σε εμάς, στους γονείς δηλαδή και τις γιαγιάδες παππούδες φέρεται πολύ κακομαθημένα όταν δεν γίνει το δικό της ή όταν επιχειρήσουμε να της επιβάλλουμε κάτι που δεν της αρέσει. Να συμμαζέψει τα παιχνίδια της πχ ή και πιο σοβαρά πράγματα. Γενικώς είναι πολύ κολλημένη πάνω μου, να σας πω, οτι μέχρι σήμερα που κοντεύει τα 4 δεν έχει κοιμηθεί ούτε ένα βράδυ χωρίς να την κοιμίσω εγώ. Όσες φορές επιχειρήσαμε να μείνει σε γιαγιά μές τη νύχτα τρέχαμε να την πάρουμε γιατί δεν κοιμόταν μέχρι τα ξημερώματα και η γιαγιά με τον παππού δεν είχαν άλλη υπομονή. Αυτό βέβαια είναι κάτι που εμένα με ενοχλεί και με καταπιέζει πολύ, αλλά το δέχομαι αφού δεν βλέπω άλλη λύση. Το μεγάλο πρόβλημα τώρα είναι οτι τον τελευταίο μήνα έχει πάρα πολλά νεύρα. Μαλώνει διαρκώς με το μπαμπά της για το παραμικρό και καταλήγει να κλαίει με αναφιλητά χωρίς ιδιαίτερο λόγο. Εγώ να συμπληρώσω οτι εδώ και μια εβδομάδα είμαι στο κρεβάτι γιατί εχω σοβαρές συσπάσεις και υπάρχει κίνδυνος πρόωρου τοκετού. Σήμερα το μεσημέρι έγινε το εξής απερίγραπτο.. Την μάλωσα επειδή ως συνήθως δεν ησύχαζε να κοιμηθεί ή να αφήσει εμένα να ηρεμήσω και απο τα νεύρα της πήρε ένα ψαλίδι και μου έκοψε ένα φόρεμά μου! Η συμπεριφορά της με σόκαρε, πρώτον γιατί ποτέ δεν είχε βγάλει τέτοια βίαιη αντίδραση και δεύτερον γιατί ποτέ δεν είχε εκδηλώσει νεύρα με εμένα. Αντέδρασα πολύ άσχημα, την χτύπησα στον πωπώ - που το μετάνιωσα την ίδια στιγμή- και ο μπαμπάς της, της πήρε και της πέταξε απο το μπαλκόνι τις αγαπημένες της κούκλες κάτι που προσωπικά με βρίσκει εντελώς αντίθετη. Το αποτέλεσμα ήταν να την πιάσει πανικός και υστερία απο το κλάμα για τις κούκλες και να μην ακούει τίποτα για την ουσία του θέματος. Παρακαλώ πάρα πολύ, αν υπάρχει κάποιος παιδοψυχολόγος,κάποιος που να έχει γνώση, ή κάποια μαμά που αντιμετώπισε ανάλογη συμπεριφορά και βρήκε τη λύση, ας με βοηθήσει γιατί είμαι απελπισμένη! είναι και η κατάσταση στην οποία βρίσκομαι πολύ δύσκολη οπότε μπορείτε να καταλάβετε τι περνάω.. Φοβάμαι επίσης πάρα πολύ μήπως παρόλο που δείχνει χαρούμενη που περιμένει αδερφούλα, μήπως αυτή είναι κάποια αντίδραση,.και αν είναι έτσι, τότε τι έχει να γίνει όταν γεννηθεί το μωρό; Περιμένω με μεγάλο ενδιαφέρον τις απαντήσεις, συμβουλές σας, κ.Στυλιανάκη απευθύνομαι ιδιαίτερα και σε εσας΄... Ευχαριστώ για την υπομονή να διαβάσετε το μεγάλο μήνυμα.

σίγουρα ο ερχομός του 2ου παιδιού έχει επηρρεάσει τη συμπεριφορά της. ίσως είναι καλό να μιλήσεις άμεσα με παιδοψυχολόγο γιατί μπορεί να χειροτερεύσει.

παπί έχω και εγώ μια κόρη 4 μιση ετών και ένα γιο ενός έτους. Όταν έμεινα δεύτερη φορά έγκυος, η κόρη μου έβγαλε τέτοια συμπεριφορά, δεν άκουγε τίποτα, δεν έμπαινε στο αυτοκίνητο, δεν έβγαινε, έκλαιγε και τέτοια. Μετά από λίγο καιρό της πέρασε και ευτυχώς αντιμετώπισε το μωρό χωρίς καμία επιθετικότητα, πολύ γλυκά και τρυφερά! Κατέληξα στο οτι ήταν μια φάση που στην πραγματικότητα ζητούσε περισσότερο εμένα γιατί μου είχε απαγορέψει η γιατρός να σηκώνω τη μικρή και από τη μία μέρα στην άλλη αισθάνθηκε μάλλον απόρριψη. Κατά τα άλλα τέτοιες φάσεις περνούν τα παιδιά σε αυτή την ηλικία. Πέρασε πάντως από μόνο του! Σημειωτέον οτι κάποια στιγμή μας έκοψε τη κουρτίνα του σαλονιού με το ψαλίδι, κάποια στιγμή που δεν ήταν και τόσο νευριασμένη.. Σίγουρα δεν αντιλαμβάνονται την αξία των πραγμάτων όπως εμείς !!!

δυστυχώς, δεν είχα δεί το κείμενό σας!... λογικά έχετε μέχρι τώρα ήδη βρεί κάποια άκρη στο όλο θέμα οπότε γράφω εδώ για τους αναγνώστες περισσότερο παρά για εσάς - ? ζητώ λοιπον συγνώμη για την καθυστέρηση...

αυτό που έχω να πω σε σχέση με αυτό που γραφει η sunsun, -

αντιθέτως τα παιδιά κατανοούν την σημασία των υλικών αγαθών και ακριβώς επειδή αυτά είναι εύκολα διαθέσιμα πραγματοποιούν και ζημιές σε αυτά.

όταν ένα παιδί (σε ηλικία 4 ετών ε???!!! καμία σχέση σε ηλικία μικρότερη!!! ΠΡΟΣΟΧΗ) καταστρέφει κάτι που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν θά πρεπε να το κάνει,

το κάνει επειδή έχει θυμό και κάπως θέλει να τον εκφράσει έμπρακτα.

στην έκφραση του θυμού των παιδιών υπάρχει κλίμακα ανάλογα με το πώς τους έχει διδαχτεί ότι επιτρέπεται να εκφράζουν θυμό.

δηλαδή ένα παιδί το οποίο έχει μάθει ότι κάτι επιτρέπεται ή ότι μπορεί να το κάνει χωρίς μεγάλες συνέπειες (δεν έχει οριοθετηθεί εντελώς δηλαδή του κλείνουν και λίγο το μάτι κάτι πολύ συχνό )

να φωνάξουμε, αυτό θα κάνει.

-> το να χτυπήσουμε => αυτό θα κάνει

-> το να πετάξουμε κάτι κάτω ... τα ίδια

το να προκαλέσεις βλάβη σε κάτι, δεν έχει διαφορά απο το να πετάξεις κάτι κάτω,

πχ το να ρίξεις ή να σπρώξεις κάτι.

Σε αρκετές οικογένειες υπάρχει αυτό το παράδειγμα, είτε απο μητέρες είτε απο μπαμπάδες.

Μια μπουνιά στο τραπέζι, ένα δυνατό κλείσιμο πόρτας είναι ένα πολύ σαφές παράδειγμα στο παιδί, ότι όταν θυμώνουμε, μπορούμε/επιτρέπεται να εκφράσουμε το θυμό μας έτσι.

Γιατί να σας φαίνεται περίεργο όταν το κάνει ένα παιδί ;

To ότι ένα παιδί δεν ΔΕΙΧΝΕΙ το θυμό του προς τα έξω, δεν φαινεται νευριασμένο, δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν ΕΙΝΑΙ νευριασμένο.

Ακριβώς επειδή έχει μάθει τι κάνουμε όταν νευριάζουμε, θα το κάνει με τον τρόπο που το έχει μάθει.

Στο μυαλό του παιδιού να κόψεις ένα φόρεμα μια κουρτίνα, είναι πάρα πολύ κοντά με το να πετάξεις κάποιο αντικείμενο και να προκαλέσειες κάποια ζημιά σε αντικείμενο που κανονικά δεν το κάνεις ή έχει άλλη χρήση.

Αν τυχόν δεν το έχουν δεί κάπου, τότε γνωρίζοντας ότι άλλα πράγματα δεν επιτρέπονται (πχ να χτυπήσουν ή να φωνάξουν), αυτό,(πχ το κόψιμο κουρτίνας) με μια μικρή παραλλαγή, ίσως θα έχει επιθυμητό αποτέλεσμα (να δείξουν το θυμό τους).

Είναι μια λύση που το παιδί βρήκε για να εκτονώσει την ένταση μέσα του.

Το γιατί ένα παιδί έχει αυτή την ένταση οι γονείς θα πρέπει να το αναζητήσουν και προφανώς να δουν τι μπορούν να κάνουν για αυτό.

Εάν δεν μπορούν να κάνουν κάτι,

[η αιτία δεν καταπολεμείται - δηλ υπαρχει αλλαγή στην οικογένεια -απουσία,ασθένεια,μετακόμιση,νέο μέλος [πχ η δική σας περίπτωση] κλπ-

τότε …. :

----------------------------

Τι είναι οι μεγάλες συνέπειες που θα μπορούσαν να αποτρέψουν?

αρχικά όταν δίνουν το παράδειγμα οι γονείς (δηλαδή μια φορά στις τόσες, στο μήνα στο δίμηνο στο τρίμηνο, όταν θυμώνουν κάνουν κάτι παρόμοιο)

δεν γίνεται να τιμωρείται αυστηρά το παιδί απευθείας σε ένα τέτοιο πρώτο παράπτωμα.

είναι οξύμωρο, είναι παράλογο, δεν είναι σωστό.

Πρεπει να υπαρξει συζητηση τι εχει δεί το παιδί ως τώρα [δείγματα συμπεριφοράς ενηλίκων] , πότε, και γιατί ήταν λάθος αρχικα αυτό που εκανε ο γονιός.

Αν δεν εχει δεί αυτή τη συμπεριφορά απο τους γονείς μπορεί να την είδε αλλού ή απλώς να βρήκε και απο μόνο του αυτή την λύση, μιμούμενο μικρότερα παιδιά και στο πώς εκείνα εκφράζουν το θυμό τους "ανεξέλεγκτα".

Μεγάλη συνέπεια θα υπάρξει μόνο την επόμενη φορά που θα πραγμτοποιηθεί αυτό, μεταγενέστερα αυτής της συζήτησης.

Πού να ξέρει το παιδί ότι εφόσον επιτρέπεται στο μπαμπά ή σε μικρότερα παιδιά δεν επιτρέπεται και σε εκείνο ?

Αν εχει ξανασυζητηθεί, και το γνωρίζει, φυσικά θα πρέπει να υπάρξει κάποια συμφωνημένη συνέπεια η οποία να μην είναι κάτι ζωτικής σημασίας για το παιδί,

καθώς αυτό θα ήταν τιμωρητικό.

Άλλο συνέπεια, και άλλο τιμωρία.

Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι τιμωρητική συμπεριφορά, δηλαδή πρόκληση κάποιου πολύ έντονα αρνητικού συναισθήματος στο παιδί, δεν διευκολύνουν την μάθηση

του διδαγματος αλλά αντιθετα κανουν τα αρνητικά συναισθήματα να υπερτερήσουν έναντι του μηνύματος που ο γονέας θέλει να μεταδώσει.

Έχω σε παλιότερα πόστ γράψει για αυτές τις έρευνες, πρέπει να βρίσκονται σε συζητήσεις για την σωματική τιμωρία,

(καθώς και η σωματική τιμωρία είναι τιμωρητική συμπεριφορά)

γενικότερα, η οριοθέτηση για να πετυχαίνει ,

δεν χρειάζεται αλλά ούτε και είναι αποτελεσματικό να περιέχει

τιμωρητική συμπεριφορά.

θα είναι καλό να συζητήσετε οι γονείς μαζί μεταξύ σας, εάν θέλετε να ακολουθείτε αυτή την οδό γενικότερα ή εάν επιθυμείτε να βρείτε μια σειρά/κλίμακα συνεπειών οι οποίες δεν είναι τιμωρητικές και να τις τηρείτε συστηματικά όταν υπαρχουν παραπτώματα.

Θυμηθείτε ότι δεν μπορεί να ισχύει ίδια συνέπεια για όλα τα παραπτώματα, ασχέτως μεγέθους. πρεπει να υπαρχει κλιμάκωση τέτοια που να μην οδηγεί ακόμα και στο πιο ψηλό της σημείο, σε κάτι που να είναι τιμωρητικό.

------------------------------

Εάν στο σπίτι υπάρχει κάποιος που επίσης "ξεσπάει" σε αντικείμενα ;

Εάν σας θυμώνει η συμπεριφορά αυτού που δίνει το παράδειγμα

[πχ ο μπαμπάς θυμωνει που όταν η μαμά τσαντίζεται φωνάζει, η μαμά θυμώνει που ο μπαμπάς όταν τσαντίζεται βροντάει την πόρτα]

αυτό είναι κάτι που πρέπει να δείξετε στο παιδί έτσι ώστε να καταλάβει ότι ούτε εσείς την εγκρίνετε και θα πρέπει να υπάρξει συζήτηση όλων μαζί. Ένα παιδί 4 ετών πρέπει να ακούει τις σκέψεις των γονιών για το πως αισθάνονται για αρνητικές συμπεριφορές.

---------------

για τα όσα γράφει η sun sun

φυσικά και ο ερχομός του νέου παιδιού προκαλεί ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ εντάσεις, ακόμα και κρυφές/ασυνείδητες στο παιδί.

δεν σημαίνει ότι ένα παιδί δεν πρέπει να οριοθετείται όμως όταν κάνει κάτι που είναι ανεπιθύμητο. το θέμα είναι απλώς η οριοθέτηση να είναι σε μια κλίμακα που δεν ειναι τιμωρητική.

πχ μου έκοψες το φόρεμα, - δεν θα μπορείς να φορέσεις το χ μπλουζάκι που σου αρέσει για κάποιες ημέρες και θα το βάλω σε ένα ράφι.

Όταν/αν είσαι προσεκτική θα το γυρίσω πίσω μόνο όμως αν είσαι προσεκτική όλες τις επόμενες ημέρες. [δίνουμε απευθείας την θετική έκβαση, δεν μένουμε απλώς στην συνέπεια. δείχνουμε τι είναι το επιθυμητό!!!]

είναι ένα μάθημα για το πως ειναι επιτρεπτο να εκφράζουμε το θυμό μας.

δεν είναι αφορμή για να τιμωρήσουμε το παιδί, είναι αφορμή να του μάθουμε να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του και να του πουμε

"άλλη φορά όταν θυμώνεις , τόσο πολύ που να θέλεις να κόψεις το φόρεμά μου ή να ...... θέλω να έρχεσαι , σε μένα και να μου πεις - είμαι ΠΟΛΥ ΘΥΜΩΜΕΝΗ!- για να σε βοηθήσω να δω τι μπορούμε να κάνουμε μαζί . θα το θυμάσαι ?

"

πως να πετύχουμε να το κάνει αυτό το παιδί , εάν η συνέπεια που είχε στην πράξη που έκανε ήταν για εκείνο τραυματική ? είναι κάπως σαν να του κόβουμε πόσο εμπιστοσύνη μπορεί να μας δείξει, στο ότι θα του λύσουμε το πρόβλημά του εκείνη τη στιγμή.

[που είναι , τι να κάνει όταν αισθάνεται τέτοια ανημπόρια και αδιέξοδα συναισθήματα που το μόνο που του ρχεται ειναι να κόψει ένα φόρεμα! ]

το θέμα λοιπον είναι τι έχουμε ως στόχο, πόσο μακριά φτάνει αυτός ο στόχος.

ελπίζω να βοήθησα,

Απο την άλλη όταν οι αιτίες του θυμού έχουν κάποια βάση, το παιδί πρέπει ίσως να κατανοήσει ότι όταν θυμώνουμε πολύ επειδή κάτι έγινε πολύ έντονο, είναι φυσιολογικό και εκεί μπορεί να δικαιολογείται αυτή ή έκφραση!

Άρα πρέπει να κατανοήσει ότι υπάρχει κάποια κλιμάκωση σε αυτό που δεχόμαστε και σε αυτό που δεν δεχόμαστε!

να πω οτι δεν ειμαι ψυχολογος και σίγουρα θα ειναι ενδιαφέρον η άποψη ενός ειδικου για το θεμα αυτο.

Καλησπέρα... Διαβασα προσεκτικά και έχω να σου πω τα εξής:

Το θέμα σου είναι πολύ κλασσικό πρόβλημα σε πολλές οικογένειες. Φέρεται κακομαθημένα όχι γιατί είναι μοναχοπαίδι. Αλλά γιατί έχει την εξουσία στο σπίτι, όπως είπες απο μόνη σου δε θέλει να της επιβάλλεται τίποτα κτλ.

Ο πυρήνας του προβλήματος είναι ότι δε της έχετε θέσει όρια και κανόνες. Για παράδειγμα, θα παίζεις στο δωμάτιο σου, θα μαζεύεις τα παιχνίδια σου, θα τρως την τάδε ώρα, δε θα μιλάς άσχημα, δε θα βλέπεις τηλεόραση αν δεν ρωτήσεις τη μαμά κτλ. Πήγαινε να κοιμηθείς στο κρεβάτι σου πήγε 9 η ώρα.

Μη το βλέπεις ότι του κόβεις την ελευθερία έκφρασης ή κι εγώ δε ξέρω τι. Ένα τετράχρονο χρειάζεται κανόνες και όρια.

Αν του επιτρέψεις να πάρει αποφάσεις σχετικά με τα πάντα, τότε θα σου κάνει το σαλόνι παιχνιδότοπο, θα κουμαντάρει αν θα βγεις απο το σπίτι ή αν θα πάτε επίσκεψη και πόσο θα κάτσετε και τα πάντα όλα.

Και μη νομίζεις ότι στο νηπιαγωγείο θα έχει καλύτερη συμπεριφορά. Είμαι νηπιαγωγός γιαυτό στο λέω. Φαντάσου να υπάρχουν σε μία τάξη 15 πριγκίπισσες και 15 πρίγκιπες που ο καθένας θεωρεί ότι πρέπει να γίνεται το δικό του. Πιστεύεις ότι με αυτή τη νοοτροπία θα μπορέσει να κάνει φίλους; Στο λέω απο πείρα πως όχι.

Το μεγάλο πρόβλημα τώρα είναι οτι τον τελευταίο μήνα έχει πάρα πολλά νεύρα. Μαλώνει διαρκώς με το μπαμπά της για το παραμικρό και καταλήγει να κλαίει με αναφιλητά χωρίς ιδιαίτερο λόγο.

Αυτό συμβαίνει γιατί πιθανότατα καταλαβαίνει πως το νέο μωρό στο σπίτι θα έχει όλα τα φώτα της δημοσιότητας και φοβάται μήπως χάσει την ''αγάπη'' σας και όλα τα δικαιώματα της. Αυτή επίσης η συμπεριφορά δείχνει ότι βλέπει πρόωρα με ανταγωνισμό το νέο αδερφάκι. Πρέπει να τη βάλεις στη θέση της. Να της εξηγήσεις τα όρια και τους κανόνες. Να της εξηγήσεις επίσης ότι τα δύο αδέρφια θα είναι ισότιμα, θα τα αγαπάτε το ίδιο και τα δύο. Να την προειδοποιήσεις πως μπορεί να φροντίζεις περισσότερο το μωρό αλλά είναι επειδή το έχει ανάγκη όπως όλα τα μωρά και πως το ίδιο φρόντιζες κι εκείνη. Επίσης να της εξηγήσεις τις ευθύνες της. Γιατί αν της περιγράψεις ονειρικά τον ερχομό του νέου παιδιού όταν με το καλό έρθει θα σοκαριστεί με τη νέα κατάσταση. Αυτά με αυτό το θέμα.

Την μάλωσα επειδή ως συνήθως δεν ησύχαζε να κοιμηθεί ή να αφήσει εμένα να ηρεμήσω και απο τα νεύρα της πήρε ένα ψαλίδι και μου έκοψε ένα φόρεμά μου!

Λόγω δράσης της και αντίποινων... Ασυνήθιστη στο να δέχεται ποινές σας έδειξε ότι δεν πρέπει να της επιβάλλεστε.

Να τονίσω ότι έως 7 ετών θέτονται τα θεμέλια στην κοινωνικοσυναισθηματική ανάπτυξη και οι αλλαγές στην συμπεριφορά είναι πιο εύκολες έως αυτήν την ηλικία. Μετά εδραιώνονται κάποιες συμπεριφορές οπότε όσο είναι καιρός...

Εσείς είστε οι γονείς κι αυτή είναι το παιδί. Εσείς βάζετε τους κανόνες, το παιδί τους τηρεί. Να επιμένετε μέχρι να συμβιβαστεί. Αλλιώς δύσκολα τα πράγματα!

Ένα έχω να σας πώ...

Ποτέ μην εγκαταλείπετε, ποτέ μη χάνετε την πίστη σας πρός το παιδί σας.

Αυτό είναι το μοναδικό "φάρμακο".

Όπως και να φέρεται το παιδί σας, ότι κι αν κάνει, πάντα θα λέτε " Εγώ πιστεύω στο παιδί μου !!!

Θα γίνει ο καλύτερος άνθρωπος, γιατί έχει εμένα για μαμά του."

....

Όπως και να φέρεται το παιδί σας, ότι κι αν κάνει, πάντα θα λέτε " Εγώ πιστεύω στο παιδί μου !!!

Θα γίνει ο καλύτερος άνθρωπος, γιατί έχει εμένα για μαμά του."

Off topic... ;; ... ίσως και όχι....

Τα πράγματα που μας δυσκολεύουν στις συμπεριφορές των παιδιών μας είναι τα "σκοτεινά" εκείνα σημεία με τα οποία εμείς νιώθουμε άβολα με τον ίδιο μας τον εαυτό. Άρα, αν επαναπαυτούμε στις δάφνες μας το μόνο που θα καταφέρουμε να κάνουμε είναι να αναπαράγουμε εντελώς εγωιστικά το υπέρμετρο εγώ μας.

Εγώ στη θέση σου θα το άλλαζα σε... "θα γίνει καλύτερος άνθρωπος γιατί ελπίζω να έχει το μυαλό να δει τις αδυναμίες μου και να τις ξεπεράσει!"

Το καλύτερο λοιπόν που έχουμε να κάνουμε είναι να αναζητάμε συνεχώς και να προσπαθούμε να βελτιώνουμε στην πράξη τον εαυτό μας. Όποιος νομίζει πως "έφτασε" στην κορυφή ... είναι σε λάθος βουνό.

" Εγώ πιστεύω στο παιδί μου !!!

Θα γίνει ο καλύτερος άνθρωπος, γιατί έχει εμένα για μαμά του."

[/b]

Αυτό δεν είναι εμπιστοσύνη στο παιδί. Είναι εμπιστοσύνη στον εαυτό σου.

Εγώ αντίθετα λέω: Το παιδί μου λειτουργεί έτσι, γιατί έχει εμένα για μαμά του.

Θα ξεπεράσει την αδυναμία μου, επειδή είναι 'βελτιωμένο μοντέλο':lol:, αν το επιτρέψω να με αμφισβητήσει σωστά.

Υπάρχουν στ'αλήθεια παιδιά που δεν αντιδρούν άσχημα, που δεν θυμώνουν, που δεν πεισμώνουν ???

Η παιδίατρός μου, μου είχε πεί να ανησυχείς όταν βλέπεις παδί που δεν θυμώνει, που δεν αντιδρά άσχημα, που δεν πεισμώνει.

Τα περισσότερα παιδιά έτσι είναι.

Είναι λογικό να ζηλεύουν, να διεκδικούν, να τσαντίζονται.

Επίσης...

Όταν η μητέρα πιστεύει στον εαυτό της και στηρίζεται στις δυνάμεις της και στα κριτήριά της για το μεγάλωμα των παιδιών, αυτό περνάει στο παιδί της.

Άν η μητέρα λειτουργεί με ανασφάλεια, με αβεβαιότητα, με αδυναμία τότε επίσης αυτό περνάει στο παιδί της.

Άν πχ εγώ δώ μια κατσαρίδα στην τουαλέτα και αρχίζω και ουρλιάζω (το κάνω συχνά) και φοβάμαι και δε την σκοτώνω, τότε το παιδί μου, όταν δεί μια κατσαρίδα, θα ουρλιάξει και θα φοβηθεί.

Άν όμως είμαι ψύχραιμη και απλά τη σκοτώσω, τότε το παιδί μου σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φοβάται τις κατσαρίδες.

Εγώ πάλι θεωρώ ότι το βασικό σε όλες τις σχέσεις -και στη σχέση μας με τα παιδιά- είναι η ειλικρίνεια. Είμαι άνθρωπος και φοβάμαι, ανησυχώ, χαίρομαι, γελάω, κλαίω όπως όλοι. Το να προσποιούμαι στα παιδιά μου ότι δεν με αγγίζει τίποτα ενδεχομένως να έχει και τα αντίθετα αποτελέσματα, να τα κάνει δηλαδή να αισθάνονται πολύ αδύναμα σε σχέση με την παντοδύναμη μαμά που δεν φοβάται, δεν ανησυχεί κλπ. Επιπλέον κάποια στιγμή το παιδί θα καταλάβει ότι η εικόνα που περνάω δεν είναι η αληθινή και τότε θα γκρεμιστεί η σταθερά του με ότι αυτό συνεπάγεται. Δεν λέω ότι πρέπει να χάνουμε την ψυχραιμία και τον αυτοέλεγχό μας μπροστά στα παιδιά για χάρη της ειλικρίνειας αλλά το να δείχνουμε την ανθρώπινη πλευρά μας (ανάλογα με την ηλικία του παιδιού βέβαια και πόσα μπορεί να καταλάβει) για εμένα δεν είναι κακό.

Σε ότι αφορά τη διαπαιδαγώγηση συμφωνώ ότι στα όρια που θέτουμε πρέπει να είμαστε σταθεροί αλλά πάντα να λαμβάνουμε υπ'όψη μας τί οδηγεί το παιδί στην λάθος συμπεριφορά και ανάλογα να πράττουμε.

Το μότο της Αλκυόν "Δεν εκπαιδεύω παιδιά, εκπαιδεύομαι γονιός" με καλύπτει απόλυτα.

Υπάρχουν στ'αλήθεια παιδιά που δεν αντιδρούν άσχημα, που δεν θυμώνουν, που δεν πεισμώνουν ???

Η παιδίατρός μου, μου είχε πεί να ανησυχείς όταν βλέπεις παδί που δεν θυμώνει, που δεν αντιδρά άσχημα, που δεν πεισμώνει.

Τα περισσότερα παιδιά έτσι είναι.

Είναι λογικό να ζηλεύουν, να διεκδικούν, να τσαντίζονται.

Επίσης...

Όταν η μητέρα πιστεύει στον εαυτό της και στηρίζεται στις δυνάμεις της και στα κριτήριά της για το μεγάλωμα των παιδιών, αυτό περνάει στο παιδί της.

Άν η μητέρα λειτουργεί με ανασφάλεια, με αβεβαιότητα, με αδυναμία τότε επίσης αυτό περνάει στο παιδί της.

Άν πχ εγώ δώ μια κατσαρίδα στην τουαλέτα και αρχίζω και ουρλιάζω (το κάνω συχνά) και φοβάμαι και δε την σκοτώνω, τότε το παιδί μου, όταν δεί μια κατσαρίδα, θα ουρλιάξει και θα φοβηθεί.

Άν όμως είμαι ψύχραιμη και απλά τη σκοτώσω, τότε το παιδί μου σε καμία περίπτωση δεν πρόκειται να φοβάται τις κατσαρίδες.

Δεν διαφωνώ μ' αυτά που γράφεις, αλλά το θέμα εδώ είναι η "άσχημη" συμπεριφορά ενός τετράχρονου παιδιού και πώς πρέπει να το αντιμετωπίσουν οι γονείς. Χωρίς να είμαι περισσότερο ειδική από οποιονδήποτε γονιό παιδιού που πέρασε από την ηλικία αυτή, έχω να καταθέσω από τα δικά μου βιώματα πως η σταθερή, αποφασιστική και δυναμική συμπεριφορά μιας μητέρας από μόνη της δε λύνει το πρόβλημα της ανάρμοστης (δεν είναι κακή) συμεριφοράς ενός παιδιού. Όπως βεβαίως και η ανασφαλής, φοβισμένη και χωρίς όρια συμπεριφορά μιας μαμάς δε λύνει εξίσου το πρόβλημα αυτό. Η αναλυτική τοποθέτηση ανωτέρω της κυρίας Στυλιανάκη με καλύπτει 100%.

Η αντίδραση του παιδιού είναι λογικό να προβληματίζει τη μαμά, πιστεύω ότι η ηλικία του κοριτσιού επιτρέπει στους γονείς να μιλάνε ήρεμα και ψύχραιμα μαζί του, να του δείχνουν ότι κατανοούν τα συναισθήματά του και τις ανησυχίες του και ότι είναι λογικό να νιώθει πολλές φορές λυπημένο ή θυμωμένο.... απλά, ας του επισημάνετε ότι όταν συμπεριφέρεται έτσι σας στεναχωρεί, ότι πάντα το αγαπάτε και να μην φοβάται να σας ανοίγεται και να σας λέει" είμαι θυμωμένη γι αυτό γι αυτό..." όπως τελος πάντων μπορεί να εκφραστεί ένα κοριτσάκι αυτής της ηλικίας. Μιλήστε της ήρεμα, ασχοληθείτε αποκλειστικά μαζί της, πάρτε την μια βόλτα -μπορεί και να τα έχετε ήδη κάνει αυτά-, πείτε της πόσο σημαντική θα είναι η βοήθειά της όταν θα γεννηθεί το μωρό και πόσο περήφανοι είστε που είναι το παιδάκι σας...ακόμα και όταν την πιάνουν οι γκρίνιες και δεν σταματάει, αφήστε την να εκτονωθεί, να ξεσπάσει και στην συνέχεια αποσπάστε της την προσοχή με κάποιο παιχνίδι που θα παίξετε μαζί... το θέμα κατά την άποψή μου είναι να καταλάβει ότι πάντα θα της δίνετε σημασία, πάντα θα είστε εκεί, δίπλα της, αλλά όταν υπερβαίνει τα όρια με όμορφο τρόπο της δείχνετε ότι η συμπεριφορά της σας στεναχωρεί...λογικό είναι να εκνευρίζεστε κι εσείς, δεν είναι κακό να το δείχνετε, απλά να μην της περνάτε ότι είναι "κακό" παιδί ή ότι την έχετε λίγο στο περιθώριο.

Φυσικά και η στάση της μητέρας παίζει ρόλο στην άσχημη συμπεριφορά ενός παιδιού.

Το παιδί δεν ζεί μόνο του.

Έχει γύρω του ανθρώπους.

Όταν ένα παιδί καταλάβει και νιώσει και δεί πως ότι και να κάνει, όσο άσχημα και να φερθεί η μητέρα και ο πατέρας βέβαια μένουν σταθεροί στη συμπεριφορά τους απέναντί του, αν το παιδί δεί πως ότι και να κάνει δεν πρόκειται να περάσει το δικό του (αν αυτό είναι κάτι παράλογο), αν το παιδί δεί για να το πώ πιο λαικά πως εδώ δεν μας παίρνει για πολλές πολλές μαγκιές, τότε θα έρθει η αλλαγή.

Το να κάνουμε πίσω και να καθόμαστε να κοιτάμε το παιδί μας να φέρεται άσχημα και να διστάζουμε να βάλουμε όρια αυτό είναι λάθος.

δυστυχώς, δεν είχα δεί το κείμενό σας!... λογικά έχετε μέχρι τώρα ήδη βρεί κάποια άκρη στο όλο θέμα οπότε γράφω εδώ για τους αναγνώστες περισσότερο παρά για εσάς - ? ζητώ λοιπον συγνώμη για την καθυστέρηση...

 

αυτό που έχω να πω σε σχέση με αυτό που γραφει η sunsun, -

 

αντιθέτως τα παιδιά κατανοούν την σημασία των υλικών αγαθών και ακριβώς επειδή αυτά είναι εύκολα διαθέσιμα πραγματοποιούν και ζημιές σε αυτά.

 

όταν ένα παιδί (σε ηλικία 4 ετών ε???!!! καμία σχέση σε ηλικία μικρότερη!!! ΠΡΟΣΟΧΗ) καταστρέφει κάτι που γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν θά πρεπε να το κάνει,

 

το κάνει επειδή έχει θυμό και κάπως θέλει να τον εκφράσει έμπρακτα.

 

στην έκφραση του θυμού των παιδιών υπάρχει κλίμακα ανάλογα με το πώς τους έχει διδαχτεί ότι επιτρέπεται να εκφράζουν θυμό.

 

δηλαδή ένα παιδί το οποίο έχει μάθει ότι κάτι επιτρέπεται ή ότι μπορεί να το κάνει χωρίς μεγάλες συνέπειες (δεν έχει οριοθετηθεί εντελώς δηλαδή του κλείνουν και λίγο το μάτι κάτι πολύ συχνό )

να φωνάξουμε, αυτό θα κάνει.

-> το να χτυπήσουμε => αυτό θα κάνει

-> το να πετάξουμε κάτι κάτω ... τα ίδια

 

το να προκαλέσεις βλάβη σε κάτι, δεν έχει διαφορά απο το να πετάξεις κάτι κάτω,

πχ το να ρίξεις ή να σπρώξεις κάτι.

 

Σε αρκετές οικογένειες υπάρχει αυτό το παράδειγμα, είτε απο μητέρες είτε απο μπαμπάδες.

Μια μπουνιά στο τραπέζι, ένα δυνατό κλείσιμο πόρτας είναι ένα πολύ σαφές παράδειγμα στο παιδί, ότι όταν θυμώνουμε, μπορούμε/επιτρέπεται να εκφράσουμε το θυμό μας έτσι.

 

Γιατί να σας φαίνεται περίεργο όταν το κάνει ένα παιδί ;

 

To ότι ένα παιδί δεν ΔΕΙΧΝΕΙ το θυμό του προς τα έξω, δεν φαινεται νευριασμένο, δεν σημαίνει καθόλου ότι δεν ΕΙΝΑΙ νευριασμένο.

 

Ακριβώς επειδή έχει μάθει τι κάνουμε όταν νευριάζουμε, θα το κάνει με τον τρόπο που το έχει μάθει.

 

Στο μυαλό του παιδιού να κόψεις ένα φόρεμα μια κουρτίνα, είναι πάρα πολύ κοντά με το να πετάξεις κάποιο αντικείμενο και να προκαλέσειες κάποια ζημιά σε αντικείμενο που κανονικά δεν το κάνεις ή έχει άλλη χρήση.

 

Αν τυχόν δεν το έχουν δεί κάπου, τότε γνωρίζοντας ότι άλλα πράγματα δεν επιτρέπονται (πχ να χτυπήσουν ή να φωνάξουν), αυτό,(πχ το κόψιμο κουρτίνας) με μια μικρή παραλλαγή, ίσως θα έχει επιθυμητό αποτέλεσμα (να δείξουν το θυμό τους).

Είναι μια λύση που το παιδί βρήκε για να εκτονώσει την ένταση μέσα του.

 

Το γιατί ένα παιδί έχει αυτή την ένταση οι γονείς θα πρέπει να το αναζητήσουν και προφανώς να δουν τι μπορούν να κάνουν για αυτό.

 

Εάν δεν μπορούν να κάνουν κάτι,

[η αιτία δεν καταπολεμείται - δηλ υπαρχει αλλαγή στην οικογένεια -απουσία,ασθένεια,μετακόμιση,νέο μέλος [πχ η δική σας περίπτωση] κλπ-

τότε …. :

 

----------------------------

 

Τι είναι οι μεγάλες συνέπειες που θα μπορούσαν να αποτρέψουν?

 

αρχικά όταν δίνουν το παράδειγμα οι γονείς (δηλαδή μια φορά στις τόσες, στο μήνα στο δίμηνο στο τρίμηνο, όταν θυμώνουν κάνουν κάτι παρόμοιο)

δεν γίνεται να τιμωρείται αυστηρά το παιδί απευθείας σε ένα τέτοιο πρώτο παράπτωμα.

 

είναι οξύμωρο, είναι παράλογο, δεν είναι σωστό.

 

Πρεπει να υπαρξει συζητηση τι εχει δεί το παιδί ως τώρα [δείγματα συμπεριφοράς ενηλίκων] , πότε, και γιατί ήταν λάθος αρχικα αυτό που εκανε ο γονιός.

Αν δεν εχει δεί αυτή τη συμπεριφορά απο τους γονείς μπορεί να την είδε αλλού ή απλώς να βρήκε και απο μόνο του αυτή την λύση, μιμούμενο μικρότερα παιδιά και στο πώς εκείνα εκφράζουν το θυμό τους "ανεξέλεγκτα".

 

Μεγάλη συνέπεια θα υπάρξει μόνο την επόμενη φορά που θα πραγμτοποιηθεί αυτό, μεταγενέστερα αυτής της συζήτησης.

 

Πού να ξέρει το παιδί ότι εφόσον επιτρέπεται στο μπαμπά ή σε μικρότερα παιδιά δεν επιτρέπεται και σε εκείνο ?

Αν εχει ξανασυζητηθεί, και το γνωρίζει, φυσικά θα πρέπει να υπάρξει κάποια συμφωνημένη συνέπεια η οποία να μην είναι κάτι ζωτικής σημασίας για το παιδί,

 

καθώς αυτό θα ήταν τιμωρητικό.

Άλλο συνέπεια, και άλλο τιμωρία.

Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι τιμωρητική συμπεριφορά, δηλαδή πρόκληση κάποιου πολύ έντονα αρνητικού συναισθήματος στο παιδί, δεν διευκολύνουν την μάθηση

του διδαγματος αλλά αντιθετα κανουν τα αρνητικά συναισθήματα να υπερτερήσουν έναντι του μηνύματος που ο γονέας θέλει να μεταδώσει.

Έχω σε παλιότερα πόστ γράψει για αυτές τις έρευνες, πρέπει να βρίσκονται σε συζητήσεις για την σωματική τιμωρία,

(καθώς και η σωματική τιμωρία είναι τιμωρητική συμπεριφορά)

γενικότερα, η οριοθέτηση για να πετυχαίνει ,

δεν χρειάζεται αλλά ούτε και είναι αποτελεσματικό να περιέχει

τιμωρητική συμπεριφορά.

θα είναι καλό να συζητήσετε οι γονείς μαζί μεταξύ σας, εάν θέλετε να ακολουθείτε αυτή την οδό γενικότερα ή εάν επιθυμείτε να βρείτε μια σειρά/κλίμακα συνεπειών οι οποίες δεν είναι τιμωρητικές και να τις τηρείτε συστηματικά όταν υπαρχουν παραπτώματα.

Θυμηθείτε ότι δεν μπορεί να ισχύει ίδια συνέπεια για όλα τα παραπτώματα, ασχέτως μεγέθους. πρεπει να υπαρχει κλιμάκωση τέτοια που να μην οδηγεί ακόμα και στο πιο ψηλό της σημείο, σε κάτι που να είναι τιμωρητικό.

------------------------------

Εάν στο σπίτι υπάρχει κάποιος που επίσης "ξεσπάει" σε αντικείμενα ;

 

Εάν σας θυμώνει η συμπεριφορά αυτού που δίνει το παράδειγμα

 

[πχ ο μπαμπάς θυμωνει που όταν η μαμά τσαντίζεται φωνάζει, η μαμά θυμώνει που ο μπαμπάς όταν τσαντίζεται βροντάει την πόρτα]

 

αυτό είναι κάτι που πρέπει να δείξετε στο παιδί έτσι ώστε να καταλάβει ότι ούτε εσείς την εγκρίνετε και θα πρέπει να υπάρξει συζήτηση όλων μαζί. Ένα παιδί 4 ετών πρέπει να ακούει τις σκέψεις των γονιών για το πως αισθάνονται για αρνητικές συμπεριφορές.

 

---------------

για τα όσα γράφει η sun sun

 

φυσικά και ο ερχομός του νέου παιδιού προκαλεί ΤΕΡΑΣΤΙΕΣ εντάσεις, ακόμα και κρυφές/ασυνείδητες στο παιδί.

 

δεν σημαίνει ότι ένα παιδί δεν πρέπει να οριοθετείται όμως όταν κάνει κάτι που είναι ανεπιθύμητο. το θέμα είναι απλώς η οριοθέτηση να είναι σε μια κλίμακα που δεν ειναι τιμωρητική.

πχ μου έκοψες το φόρεμα, - δεν θα μπορείς να φορέσεις το χ μπλουζάκι που σου αρέσει για κάποιες ημέρες και θα το βάλω σε ένα ράφι.

Όταν/αν είσαι προσεκτική θα το γυρίσω πίσω μόνο όμως αν είσαι προσεκτική όλες τις επόμενες ημέρες. [δίνουμε απευθείας την θετική έκβαση, δεν μένουμε απλώς στην συνέπεια. δείχνουμε τι είναι το επιθυμητό!!!]

 

είναι ένα μάθημα για το πως ειναι επιτρεπτο να εκφράζουμε το θυμό μας.

δεν είναι αφορμή για να τιμωρήσουμε το παιδί, είναι αφορμή να του μάθουμε να αναγνωρίζει τα συναισθήματά του και να του πουμε

 

"άλλη φορά όταν θυμώνεις , τόσο πολύ που να θέλεις να κόψεις το φόρεμά μου ή να ...... θέλω να έρχεσαι , σε μένα και να μου πεις - είμαι ΠΟΛΥ ΘΥΜΩΜΕΝΗ!- για να σε βοηθήσω να δω τι μπορούμε να κάνουμε μαζί . θα το θυμάσαι ?

"

 

πως να πετύχουμε να το κάνει αυτό το παιδί , εάν η συνέπεια που είχε στην πράξη που έκανε ήταν για εκείνο τραυματική ? είναι κάπως σαν να του κόβουμε πόσο εμπιστοσύνη μπορεί να μας δείξει, στο ότι θα του λύσουμε το πρόβλημά του εκείνη τη στιγμή.

[που είναι , τι να κάνει όταν αισθάνεται τέτοια ανημπόρια και αδιέξοδα συναισθήματα που το μόνο που του ρχεται ειναι να κόψει ένα φόρεμα! ]

 

το θέμα λοιπον είναι τι έχουμε ως στόχο, πόσο μακριά φτάνει αυτός ο στόχος.

 

ελπίζω να βοήθησα,

 

 

 

 

 

Απο την άλλη όταν οι αιτίες του θυμού έχουν κάποια βάση, το παιδί πρέπει ίσως να κατανοήσει ότι όταν θυμώνουμε πολύ επειδή κάτι έγινε πολύ έντονο, είναι φυσιολογικό και εκεί μπορεί να δικαιολογείται αυτή ή έκφραση!

 

Άρα πρέπει να κατανοήσει ότι υπάρχει κάποια κλιμάκωση σε αυτό που δεχόμαστε και σε αυτό που δεν δεχόμαστε!

 

να πω οτι δεν ειμαι ψυχολογος και σίγουρα θα ειναι ενδιαφέρον η άποψη ενός ειδικου για το θεμα αυτο.

Κυρία Στυλιανάκη, μέχρι σήμερα δεν είχα βρει το χρονο να γράψω. Σας ευχαριστω παρα πολυ τόσο για το χρονο που αφιερώσατε να απαντήσετε οσο κ για τις πολύτιμες συμβουλές. Η μπέμπα μας ειναι 6 μηνών κ νομίζω ότι αν εξαιρέσουμε κάποιες στιγμές "κρίσης" απο την μεγάλη μας τα πράγματα κ η συμπεριφορά της ειναι πολυ καλη!!

Ευχαριστω !

ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΕ ΟΛΕς ΤΙΣ ΜΑΝΟΥΛΕς !!!!!

ΕΙΜΑΙ ΚΑΙ ΕΓΩ ΜΑΜΑ ΔΥΟ ΖΟΥΖΟΥΝΙΩΝ ΕΝΟΣ ΚΟΡΙΤΣΙΟΥ 5 ΕΤΩΝ ΚΑΙ ΕΝΟΣ ΑΓΟΡΙΟΥ 3ΕΤΩΝ !!!! ΤΟ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΡΟΥΛΑ ΜΟΥ Η ΟΠΟΙΑ ΤΟΝ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΚΑΙΡΟ ΕΚΔΗΛΩΝΕΙ ΠΟΛΥ ΕΠΙΘΕΤΙΚΗ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΣΕ ΕΜΕΝΑ ΠΙΟ ΠΟΛΥ ΚΑΙ ΚΑΤΟΠΙΝ ΣΤΟΝ ΜΠΑΜΠΑ ΤΗΣ !!! ΤΩΡΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΝΑ ΖΗΛΕΥΕΙ Κ ΤΟΝ ΑΔΕΛΦΟ ΤΗΣ ΕΝΩ ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΤΕΤΟΙΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΑ ΙΔΙΑΤΕΡΑ!!!

ΓΕΝΙΚΑ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΗ , ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΜΗ ,ΕΞΥΠΝΗ ΑΛΛΑ ΕΧΕΙ Κ ΚΑΠΟΙΕς ΕΚΡΗΞΕΙΣ ΑΣΧΗΜΗΣ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑΣ ΠΟΥ ΜΕ ΤΡΕΛΑΙΝΟΥΝ!!!!

ΠΧ ΜΟΥ ΑΝΤΙΜΙΛΑΕΙ ΠΟΛΛΕς ΦΟΡΕς ... ΑΝ ΤΗΣ ΠΩ ΝΑ ΜΑΖΕΨΕΙ ΤΑ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΤΗΣ ΜΟΥ ΛΕΕΙ'' ΓΙΑΤΙ ΥΠΗΡΕΤΡΙΑ ΕΙΜΑΙ;;; '' ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΙ ΜΕ ΕΚΝΕΥΡΙΖΕΙ ΠΟΛΥ ΠΟΥ ΠΟΛΛΕς ΦΟΡΕς ΜΕ ΒΓΑΖΕΙ ΑΠΟ ΤΑ ΟΡΙΑ ΜΟΥ!!!!!!!

ΤΗΝ ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΥΩ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΤΗΝ ΜΑΛΩΝΩ ΝΙΩΘΩ ΠΑΡΑ ΠΟΛΛΕς ΤΥΨΕΙΣ !!!ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ Ο ΜΙΚΡΟΥΛΗΣ ΜΟΥ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΓΛΥΚΟΣ .... ΑΓΚΑΛΙΤΣΑΣ !!!!!

ΞΕΡΩ ΟΤΙ ΦΤΑΙΩ ΚΑΙ ΕΓΩ ΓΙΑΤΙ Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΥΡΑΣΗ ΧΑΝΩ ΤΗΝ ΨΥΧΡΑΙΜΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΦΩΝΑΖΩ ΑΡΚΕΤΑ !!! ΕΧΩ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙ ΠΟΛΛΕς ΦΟΡΕς ΝΑ ΕΙΜΑΙ ΨΥΧΡΑΙΜΗ ΚΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΔΙΝΩ ΣΗΜΑΣΙΑ ΓΙΑΤΙ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΟΤΙ ΠΑΙΔΑΚΙ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΑ ΚΑΠΟΙΕς ΣΤΙΓΜΕς ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΩ !!!!!!!

ΣΥΓΝΩΜΗ ΓΙΑ ΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΜΗΝΥΜΑ ΑΛΛΑ ΤΑ ΕΙΠΑ Κ ΞΑΛΑΦΡΩΣΑ !!!!!

ΡΕΟΥΛΙΤΣΑ γεια σου! τα ίδια περίπου συμβαίνει και σε μένα! το θέμα είναι η ψυχραιμία... Δεν χρειάζεται να την χάνεις! και λογικά η μικρή νιώθει ότι τον αδελφό της τον νοιάζεστε παραπάνω επειδή εγκρίνεται περισσότερο την συμπεριφορά του! την εξοργίζει αυτό! Περνάτε χρόνο μαζί; Παίζετε; Ίσως και να της λείπεις! θυμάμαι όταν ήμουν μικρούλα θύμωνα με την μητέρα μου γιατί δεν είχε χρόνο για μένα! Και για να επιστρέψουμε στο θέμα, όταν βάζεις τις φωνές 2 πράγματα καταλαβαίνει: Ότι αυτό σε ενοχλεί, οπότε θα συνεχίσει να το κάνει(!!!!!!) και εξίσου νομίζει ότι αφού το κανείς και εσύ μπορεί και εκείνη! πρέπει να είσαι πρότυπο! πράγμα που είναι τόοοσο δύσκολο αλλά απαραίτητο! άρα αν σου λέει "υπηρέτρια είμαι;" μπορείς να της απαντήσεις όσο όμορφα θα ήθελες να σου μιλήσει "όχι δεν είσαι, αυτά όμως είναι τα παιχνίδια σου! μπορείς να τα μαζέψεις σε παρακαλώ;" αν δεν τα μαζέψει δεν θα κάνεις φασαρία πρέπει να θυμάται ότι πάντα την αγαπάς! νομίζω ώρες ώρες τα μικρά μας περνάνε από μικρά τεστ αγάπης και αντοχής-ανοχής χαχα Πρότεινε της να τα μαζέψετε μαζί στο τέλος τέλος ή αν τα μαζέψει θα παίξετε κάτι μαζί μετά ή θα διαβάσετε παραμύθι ή κάτι τέτοιο... αν της φέρεσαι πάντα καλά θα φιλοτιμηθεί θεωρώ! Και εγώ δεν τα καταφέρνω πάντα αλλά όταν του μιλάω πολύ όμορφα σχεδόν πράγμα πάντα θα βοηθήσει ή θα μαζέψει! Πρέπει να καταλάβουν ότι είμαστε άνθρωποι και εμείς... Υπομονή και να είμαστε ήρεμες να μην μαθαίνουν τα κουμπιά μας και τσιτώνουν τα νεύρα μας! χαχα Κυρίες εμείς, όσο μπορούμε....

.........