Φοβίες γονέων!!!

αχ νομιζα οτι ειμαι μονο αλλα βλεπω εχω παρεα τρεμω στην σκεψη μην παθουν τιποτα ο Γιαννης ειχε βγαλει ενα γρομπαλακι στο λαιμο και ενιωσα οτι θα παιθανω εκεινη την στιγμη απο τον φοβο. Εγω παλι προσωπικα εχω τον φοβο οτι θα παθω κατι εγω και θα αφησω τα παιδια μου ορφανα , οτι θα τους προκαλεσω τοσο μεγαλο πονο δεν με νοιαζει τι θα παθω εγω αλλα τι θα κανουν τα παιδια μου χωρις εμενα μια επισκεψη σε ψυχολογο καλοθα μου εκανε οπως το βλεπω

Voula 2 σ' ευχαριστω πολυ για το link. Εκανα ηδη εγγραφη. Εψαχνα καιρο για κατι τετοιο. Μακαρι να το ειχα βρει νωριτερα. Το ειχα τοσο αναγκη, να μιλησω με αλλους γονεις προωρων παιδιων.

Βλεπω απ' τις απαντησεις ολων σας οτι τελικα τους ιδιους ανομολογητους φοβους εχουμε. (αυτο με το τσεκαρισμα της αναπνοης του παιδιου μες τη νυχτα νομιζα πως ημουν η μονη τρελη που το κανει )

Γιατι ζουμε μ' αυτους τους φοβους; Μην παθει τιποτα το παιδι, μην παθει τιποτα ο αντρας μας, μην παθουμε εμεις (και ποιος θα κοιταξει το παιδι; ). Ειναι πολυ ψυχοφθορο. Πολυ ομως.

Βουλα εχω δει στον υπνο μου δεκαδες φορες το ιδιο ονειρο. Οτι με παιρνουν απο τη ΜΕΝ τηλεφωνο και μου ζητανε να παω το παιδι πισω στην μοναδα γιατι εκαναν λαθος και το παιδι ειναι πολυ αρρωστο. Φανταζεσαι μες τη νυχτα να ξυπνας μ' αυτο το ονειρο; Αυτα τα ελαχιστα δευτερολεπτα που χρειαζεται το μυαλο να συνειδητοποιησει πως ειναι ονειρο, ειναι καθε φορα ενας μικρος θανατος. Θελω καποια στιγμη να μην θυμαμαι τιποτα απ' ολα αυτα. Ν' αρχισω να χαιρομαι το παιδι μου χωρις να κρεμμεται μια σκια πανω απ' τα κεφαλια μας.

Φέρνω στο μυαλό μου διάφορα... εικόνες που είναι κάτι παραπάνω από τρομακτικές

Εικόνες και σκέψεις που δεν τολμώ να ομολογήσω ούτε στον ίδιο μου τον εαυτό.

 

Με ένα περίεργο τρόπο ξέρω ότι με καταλαβαίνετε κι ότι όλοι κάνουμε τις ίδιες σκέψεις, περνάνε απ το μυαλό μας οι ίδιες τρομακτικές εικόνες κι έτσι δεν χρειάζεται να τις ομολογήσω.

Αναρωτιέμαι αν αυτο το πράγμα είναι τελικά που προστατεύει τον άνθρωπο από την τρέλα όταν του συμβαίνουν τα κακά.

Το ότι δλδ χωρίς να το θέλει... το έχει φανταστεί και το έχει "αντιμετωπίσει" με τη φαντασία του

Σαν να έχεις προετοιμάσει τον εαυτό σου άθελα σου για μια τέτοια εκδοχή

Τραγικό δεν είναι?

 

Θεωρώ επίσης ότι όταν έχεις βιώσει και διάφορα, θάνατο αγαπημένων ανθρώπων, αρρώστιες και άλλα τέτοια καλούδια, το άγχος και ο φόβος είναι μεγαλύτερα. Κι όσο πιο σύντομο είναι αυτό το τραγικό γεγονός που έχεις περάσει, τόσο πιο μεγάλος είναι και ο φόβος μη σε βρει κάτι χειρότερο από αυτό που ήδη πέρασες.

 

Με εχεις γειωσει αφανταστα τωρα. Απιστευτα βαθια και φιλοσοφημενη τοποθετηση. Το εχεις ψαξει πολυ το πραγμα ε;

........ (αυτο με το τσεκαρισμα της αναπνοης του παιδιου μες τη νυχτα νομιζα πως ημουν η μονη τρελη που το κανει )

 

.

Οταν τα ζούσες όλα αυτά με το παιδί σου έπρεπε να

είσαι δυνατή και να τα αντιμετωπίσεις.Τώρα που υπάρχει

και είναι όλα καλά ειναι απολυτα φυσιολογικό να βιώνεις

την θλίψη που κουβαλούσες όλο αυτόν το καιρό.

Ποιο σωστα δεν θα μπορουσες να το θεσεις!

Με βοηθανε τοσο πολυ τα ποστ σας. Ειναι σαν κουβαρι που ξαφνικα βρηκα την ακρη του. Σαν ψυχαναλυση. Ειναι πραγματα που κι εγω τα νιωθω αλλα δεν μπορω να βαλω λεξεις στα συναισθηματα και με βοηθανε τοσο αυτα που λετε.

θα ήθελα και εγώ να είχα ζήσει μία φυσιολογική λοχεία, να κρατούσα περήφανα τα παιδιά μου όταν γεννήθηκαν, να μην έχω ζήσει τέτοιον τρόμο από νωρίς, να καμάρωνα όπως οι διπλανές μου στο δωμάτιο του μαιευτηρίου...

Χτυπησες πολυ ευαισθητο σημειο τωρα Βουλα. Πραγματικα δηλαδη, αυτη η πληγη ειναι η πιο "αμορραγουσα" απ' ολες. Η μερα που εφυγα απο το μαιευτηριο με αδεια χερια θα μεινει ανεξιτηλη στη μνημη μου. Οπως κι αυτο το συναισθημα του "προωρου αποχωρισμου" που αφηνει ενας προωρος τοκετος. Αυτο το βιαιο "αδεισμα" της κοιλιας και της ψυχης που θελεις να ουρλιαξεις "κατω τα χερια απ' το παιδι μου!!!!"

Πριν απο λίγο κρατούσα τον μικρό κ σκεφτόμουν ότι αν πάθει κατι θα πεθάνω την ίδια στιγμή.Μετά σκεφτόμουν ότι αν πάθω κάτι εγώ σε αυτην την μικρή ηλικία που είναι πώς θα μεγαλώσει?Τους ίδιους φόβους έχω κ γω.Η μαμα του Ωρίων με εκφράζει απόλυτα.Από την πρωτη στιγμή που έμαθα ότι είμαι εγκυος ξεκίνησα να έχω τις φοβίες.Οταν γέννησα ένιωσα τόσο εξάρτημένη απο αυτό το μικρό πλασματάκι...Σκεφτόμουν ότι δεν θα είμαι ποτέ πια ''ελεύθερη''...πάντα θα πρέπει να ανησυχώ για κάποιον,για το παιδί μου.Θα ανησυχώ μήπως κρυώνει,μηπως ζεσταίνεται,μήπως πονάει,μήπως στεναχωριέται κ άλλα πολλά μήπως ακόμα.Μα πιο πολύ αγχώνομαι μήπως του συμβεί κάτι κ δεν είμαι εκεί δίπλα του να τον βοηθησω,κυρίως στο μέλλον όταν θα έχει πια μεγαλώσει( προτρεχω).Βλέπω μερικές φορές στα όνειρα μου ότι είμαι με το παιδι κ ξαφνικα τον χάνω κ δεν μπορω να τον βρω πουθενα...Οταν ξυπνάω σκέφτομαι ''Ζησε όλες τις όμορφες στιγμές που σου χαρίζονται κ ότι είναι να γίνει θα γίνει''.Ετσι κ γώ εκμεταλεύομαι κάθε στιγμη μαζί του.Τον παρακολουθώ σαν ταινία που δεν θέλω να χάσω καμία σκηνή.(Που κ που βάζω κ καμιά μπουγάδα )Αυτό το πλάσμα με έκανε να νοιώσω τόση αγαπη που δεν ήξερα ότι μπορώ να νοιώσω έτσι ποτέ.Πριν γεννηθει ρωτούσα τον αντρα μου αν θα μπορουσα να αγαπησω το μωρό όσο αγαπούσα αυτόν.Μόλις γεννηθηκε του είπα ξεκάθαρα ότι μόλις του έφαγαν την πρωτη θέση στην καρδιά μου.

Οποτε είναι φυσιολογικό να αγχωνόμαστε για τα παιδιά μας,ρωτήστε κ τους γονείς σας πως νοιώθουν γι'αυτο.Μάλλον δεν θα χρειαστεί να επισκεφτώ ''ειδικό''!

Βουλα εχω δει στον υπνο μου δεκαδες φορες το ιδιο ονειρο. Οτι με παιρνουν απο τη ΜΕΝ τηλεφωνο και μου ζητανε να παω το παιδι πισω στην μοναδα γιατι εκαναν λαθος και το παιδι ειναι πολυ αρρωστο. Φανταζεσαι μες τη νυχτα να ξυπνας μ' αυτο το ονειρο; Αυτα τα ελαχιστα δευτερολεπτα που χρειαζεται το μυαλο να συνειδητοποιησει πως ειναι ονειρο, ειναι καθε φορα ενας μικρος θανατος. Θελω καποια στιγμη να μην θυμαμαι τιποτα απ' ολα αυτα. Ν' αρχισω να χαιρομαι το παιδι μου χωρις να κρεμμεται μια σκια πανω απ' τα κεφαλια μας.

και εμένα με στοιχειώνουν απίστευτοι εφιάλτες την νύχτα. Ακόμη και την ώρα που δουλεύω περνάνε εμβόλιμες αρνητικές σκέψεις στο μυαλό μου.

Νομίζω ότι ακούω τις φωνές τους ή ότι κάτι θα πάθουν αν δεν έχω διαρκώς το βλέμμα μου επάνω τους. Μία μόνιμη σκια όπως λες και εσυ.

Jean και εγώ συμφωνώ με την γνώμη του almak για άλλο ένα παιδί.

Το ότι περασες κακη εγκυμοσύνη στο πρώτο, δεν σημαίνει κατ αναγκην ότι αυτό θα επαναληφθεί. Κάτι σαν απόσπαση προσοχής δηλαδή με την καλή έννοια...

Ας δώσουμε λίγο περιθώριο στον εαυτό μας να βιώσει όλη την γκαμα των συναισθημάτων που προκύπτουν από το γεγονός του προωρου τοκετού, ώστε με φαντασιακό τρόπο να θρηνήσουμε την "απώλεια" του φυσιολογικού τερματισμού της και στην συνέχεια να συνεχίσουμε την ζωή χωρίς τύψεις ότι δεν τα προστατέψαμε αρκετά, ότι δεν σταθήκαμε άξιες να τους παράσχουμε μια ασφαλή φωλιά΄ανάπτυξης στο σώμα μας.

Αυτό είναι κατά βάθος jean. H υπερπροστατευτικότητα προκύπτει από την αντίληψη ότι τους κάναμε κακό αντιθέτως από αυτό που ορίζει η φύση μίας μητέρας. Αλλα είναι τόσο λάθος τοποθέτηση, τόσο μάταιο κτύπημα για την ψυχή μας, αν καταλαβαίνεις τι εννοώ...

Εγω παλι προσωπικα εχω τον φοβο οτι θα παθω κατι εγω και θα αφησω τα παιδια μου ορφανα , οτι θα τους προκαλεσω τοσο μεγαλο πονο δεν με νοιαζει τι θα παθω εγω αλλα τι θα κανουν τα παιδια μου χωρις εμενα μια επισκεψη σε ψυχολογο καλοθα μου εκανε οπως το βλεπω

Ακριβως τα ιδια και εγω. Κατα διαστηματα με πιανει αυτο και δεν ξερω ουτε εγω πως να το χειριστω. Τρεμω, κλαιω και μετα σφιγγω στην αγκαλια μου τον γιο μου.

Η μερα που εφυγα απο το μαιευτηριο με αδεια χερια θα μεινει ανεξιτηλη στη μνημη μου.

Οπως επισης και οι λιγες μερες που περασαμε στη θερμοκυτιδα στη μοναδα εντατικης. Ακομα οταν το σκεφτομαι με πιανει στεναχωρια.

Jean ηθελα να σε ευχαριστησω που ανοιξες αυτο το θεμα, απο καιρο ηθελα να το κανω εγω αλλα το σκεφτομουν. Οπως διαπιστωσες δεν εισαι η μονη με αυτα τα συναισθηματα, αυτους τους φοβους. Ας βοηθηθουμε λοιπον μεσα απο εδω να νιωσουμε λιγο καλυτερα αν οχι εντελως.

Jean ηθελα να σε ευχαριστησω που ανοιξες αυτο το θεμα, απο καιρο ηθελα να το κανω εγω αλλα το σκεφτομουν. Οπως διαπιστωσες δεν εισαι η μονη με αυτα τα συναισθηματα, αυτους τους φοβους. Ας βοηθηθουμε λοιπον μεσα απο εδω να νιωσουμε λιγο καλυτερα αν οχι εντελως.

Κι εγω δισταζα να ανοιξω αυτο το θεμα, αλλα νομιζω τελικα πως το πρωτο βημα για να μαθουμε να ελεγχουμε τους φοβους μας, οσο παραλογοι κι αν ειναι, ειναι να μιλησουμε ανοιχτα γι' αυτους. Διαπιστωνω οτι ο καθενας απο δω μεσα, τελικα, με τον ενα ή τον αλλο τροπο εχει διαφορες φοβιες οσον αφορα τα παιδια, αλλος πιο πολυ αλλος πιο λιγο και δεν θα ηταν κακο να "ακουσουμε" για λιγο ο ενας τον αλλο. Εγω παντως απο χθες που ανοιξα το θεμα αισθανομαι πολυ καλυτερα. Το οτι αρκετοι παραδεχτηκαν οτι βασανιζονται απο τις ιδιες φοβιες με εκανε να νιωθω λιγοτερο μονη και αρκετα ποστ με βοηθησαν να ξεδιαλυνω καποια πραγματα που μονη μου δεν τα καταφερνα. Οπως ειπα και πιο πανω ειναι δυσκολο να ντυνεις με λεξεις τα συναισθηματα σου και θεωρω οτι μεσω συζητησης ειναι η πιο ευκολη οδος. Ας το αντιμετωπισουμε λοιπον, μιλωντας γι' αυτο.

Και για να απαντησω πιο πανω στη φιλη μου τη Βουλα σχετικα με το δευτερο παιδι. Δεν ειμαι ετοιμη ακομη. Το προβλημα που εξαρχης με οδηγησε στον προωρο τοκετο εξακολουθει να υφισταται και θα υφισταται εφ' ορου ζωης. Αρα, αν αποφασισω για δευτερο παιδι θα πρεπει να ειμαι προετοιμασμενη για το πολυ πιθανο ενδεχομενο ενος ακομη προωρου τοκετου με οτι αυτο συνεπαγεται. Αυτη τη στιγμη δεν ειμαι ετοιμη για κατι τετοιο. (δεν εχω και καμια βοηθεια, οπως δεν ειχα και στο πρωτο. Φανταζεσαι να χρειαστει και παλι να νοσηλευτω; να τρεξω για το δευτερο παιδι οσο ετρεξα για το πρωτο; Τι θα γινει το πρωτο παιδι; ) Ο γιατρος μου ειπε δεν υπαρχουν εγγυησεις για τιποτα. Εχω ισες πιθανοτητες τοσο απεναντι σ' εναν προωρο τοκετο οσο και σε εναν τελειομηνο.

Εχω ισες πιθανοτητες τοσο απεναντι σ' εναν προωρο τοκετο οσο και σε εναν τελειομηνο.

θα σου πω κάτι που ίσως δυσκολευτείς λίγο να το καταλάβεις επειδή ταλαιπωρήθηκες πολύ την πρώτη φορά

όλες μας έχουμε πιθανότητες να έχουμε πρόωρο τοκετό (με ότι συνεπάγεται αυτό) κι ας είχαμε τελειόμηνη την πρώτη κύηση...

μην το σκέφτεσαι έτσι.... προσπάθησε να έχεις θετική σκέψη

θα σε βοηθήσει σίγουρα πολύ

A, jean, απολογούμαι, δεν γνώριζα ότι είναι θέμα υγείας.

Πάντως, με έναν καλό και ειδικό γιατρό και με αρκετή συμπαράσταση από τους δικούς σου, όλα είναι πιθανά.

Φιλικά και πάλι

Εχω ισες πιθανοτητες τοσο απεναντι σ' εναν προωρο τοκετο οσο και σε εναν τελειομηνο.

 

θα σου πω κάτι που ίσως δυσκολευτείς λίγο να το καταλάβεις επειδή ταλαιπωρήθηκες πολύ την πρώτη φορά

 

 

όλες μας έχουμε πιθανότητες να έχουμε πρόωρο τοκετό (με ότι συνεπάγεται αυτό) κι ας είχαμε τελειόμηνη την πρώτη κύηση...

 

μην το σκέφτεσαι έτσι.... προσπάθησε να έχεις θετική σκέψη

θα σε βοηθήσει σίγουρα πολύ

Θα σου εξηγησω γιατι το λεω αυτο (και συγνωμη αν βγαινουμε απ' το θεμα. Το τοπικ που ανοιξα δεν ηθελα να αφορα μονο εμενα και την προωροτητα αλλα ολους μας σε σχεση με τις φοβιες, αλλα βγαινω για λιγο εκτος για να διευκρινησω οτι ο φοβος μου για προωρο τοκετο δεν ειναι "φοβια" ειναι βασιμος)

Η πρωτη μου εγκυμοσυνη ηταν ακρως επεισοδιακη. Μετα απο φρικτες αιμορραγιες στο πρωτο τριμηνο ξαφνικα στην 17η εβδομαδα ανακαλυψαν οτι εχω πολυ υψηλη πιεση. (17 και 12) Θα μου πεις δεν στην μετραγε πριν; ΟΧΙ!!!!!! Να μην πεφτει με τιποτα. Εφτασα να παιρνω 4 αντιυπερτασικα (συμβατα με εγκυμοσυνη) των 500 καθε μερα!!! Δοση ελεφαντα δηλαδη και παλι δεν σταθηκαν ικανα να την ελεγξουν. Η υψηλη πιεση μου κατεστρεψε τον πλακουντα, το μωρο υποσιτιζοταν, δυσφορουσε, ειχε ταχυπαλμιες και μου το πηραν τελικα με καισαρική. Οταν ολα τελειωσαν εκανα παμπολλες εξετασεις που εδειξαν οτι δεν επροκειτο για υπερταση κυησης αλλα για κανονικη πιεση (πρωτοπαθη οπως λεγεται) οπως εχουν οι παππουδες δηλαδη που δεν φευγει με τιποτα και θα την εχω για παντα, οπως και θα παιρνω χαπια για παντα. Ανεβαινει χωρις προειδοποιηση (οπως πριν λιγες μερες ξαφνικα) και πρεπει να αλλαζω χαπια καθε τρεις και λιγο για να την ελεγχω. Ευτυχως υπαρχει μεγαλη γκαμα αντιυπερτασικων χαπιων αλλα ΜΗ συμβατων με την εγκυμοσυνη. Τα μοναδικα που ειναι συμβατα ειναι τα aldomet που στη δικη μου περιπτωση σταθηκαν εντελως ανισχυρα. ΟΠΟΤΕ: Ποιος μου εγγυαται εναν κανονικο τοκετο την επομενη φορα; Τι θα γινει αν καταμεσης της εγκυμοσυνης η πιεση τρελαθει; Θα την ριξουν τα aldomet; (εδω γελαμε...) Δεν χαμπαριαζε με τιποτα στην πρωτη εγκυμοσυνη. Τα επαιρνα δεν τα επαιρνa αυτη τον πλακουντα τον εβγαλε off.

jean τα αντικαταθλιπτικά τρίτης γενιάς ρίχνουν την πίεση καθότι έχουν τετράστια αγχόλυση.

Αν η πίεση της κύησης αυξάνει λόγω γενικού στρες, τότε αυτό μπορείς να το ελέγξεις σε συνδυασμό με τα αντιυπερτασικά, με μία καλή ψυχοθεραπεία (με φάρμακα).

Αν βάλεις κάτω κάθε μία από εμάς, θα δεις ότι πάνω - κάτω όλες κάτι παρουσιάζουμε. Σοβαρό ή λιγότερο σοβαρό. Το ίδιο και εγώ.

Νομίζω πως αν τα ζυγίσεις και απευθυνθείς σε έναν ΠΟΛΥ ΚΑΛΟ και ΕΜΠΕΙΡΟ γιατρό, ίσως αυτή σου η εικόνα να άλλαζε. Λέω εγώ τώρα.

Οπως και να χει, τα παιδάκια μας να είναι γερά πάνω από όλα, αλλά και εμείς για να τα μεγαλώνουμε.

Διαβαζω με μεγαλο ενδιαφερον και αγωνια, απο χτες, το υπεροχο θεμα που ξεκινησε η Jean.Ενα θεμα που μας αγγιζει όλους.

Υπεθετα οτι δεν ειμαι η μονη που εχω αυτες τις "τρελλες" σκεψεις, αλλα δεν ειχε τυχει ποτε να τις μοιραστω με καποιον αλλον.

Στην πρωτη μου εγκυμοσυνη και γεννα, δεν ειχα κανενα αγχος, καμια αγωνια. Απο άγνοια όμως γιατι δεν ηξερα τι θα μπορουσε να συμβει.Ευτυχως όλα κύλησαν τέλεια. Απόλαυσα τόσο την εγκυμοσυνη, όσο και τον τοκετό.

Στην δευτερη όμως εγκυμοσύνη, και γνωρίζοντας πλέον ότι στην πρώτη ήμουν τυχερη που δεν αντιμετώπισα κανένα πρόβλημα, είχα σχεδόν πείσει τον εαυτό μου ότι κάτι θα συμβεί με το νέο μωρό. Αρνιόμουν να χαρώ την εγκυμοσύνη, τον τοκετό και το μωρό.Δεν ήθελα να το πάρω αγκαλιά για να μην δεθώ μαζί του, γιατί όπως πίστευα, κάτι κακό θα συνέβαινε.Δεν μπορούσα να δεχτώ ότι θα ήμουν τυχερή και την δεύτερη φορά.

Ενοιωσα να λατρευω το μωρό, το απόγευμα της τρίτης μέρας απο την γέννηση του και αυτό γιατί όταν το τάισα και πήγα να το αφήσω απο την αγκαλιά μου, μου χαμογέλασε.

Προσπαθούσα να μην απασχολώ το μυαλό μου με αρνητικές σκέψεις για τα παιδιά και γενικά

φημιζόμουν για την ψυχραιμία μου σε οτιδήποτε τους συνέβαινε.

Μέχρι που έχασα την μαμα μου.Απο τότε κάθε φορά που αρρωσταίνουν τα παιδιά, γίνομαι λιώμα ( ψυχολογικά),κάθε φορά νομίζω ότι κάτι κακό θα συμβεί και θα τα χάσω... και τρελλαίνομαι φυσικά.

Την πρώτη φορά που αρρώστησε σοβαρά ο μικρός - αφου ειχα χασει την μαμα μου- τριγύρναγα 3 ώρες στον Πειραιά ,περιμένοντας να βγούν τα αποτελέσματα των εξετάσεων του , σαν ζόμπι. Δεν θυμάμαι που πήγα, πως πήγα, τίποτα. Κάποια στιγμή χτυπάει το κινητό μου και ένοιωσα σαν να ξύπνησα.Προσπαθούσα να καταλάβω που βρίσκομαι. Ηταν η προισταμένη μου που πήρε για να μάθει τα νέα του παιδιού και εγω έκλαιγα και δεν μπορούσα να της μιλήσω. Μου λέει λοιπόν : Λιτσα, ηρέμησε, το παιδι σου ζει,μην κάνεις έτσι. Και τότε συνηδητοποίησα ότι είχα αφήσει τις παλιές σκέψεις να κυριεύσουν το μυαλό μου και είχα ξεγράψει το παιδί. Δεν θυμόμουν καν ότι είχε κάνει εξετάσεις και έπρεπε να πάρω τα αποτελέσματα.

Απο τότε, προσπαθώ να το ελέγχω και να μην σκέφτομαι αρνητικά,προσπαθώ να χαιρομαι τις στιγμές με τα παιδιά μου και φυσικά δεν ξεχνώ να ευχαριστώ καθημερινά τον Θεό που μου τα χάρισε και σήμερα.

Πιστεύω ότι οταν κάτι είναι να συμβεί, θα συμβεί.Οσο και αν το σκεφτόμαστε δεν θα αλλάξει,ούτε θα μας βρεί προετοιμασμένους.Ας μην αφήνουμε τις κακές σκέψεις να κυριευουν το μυαλό μας, χάνοντας έτσι την ουσία.

Και εγω ακόμα προσπαθω, ξέροντας ότι για την υπόλοιπη ζωή μου θα ζω με την αγωνία για τα παιδιά μου(και όχι μόνο για τα δικά μου).

Σε ευχαριστώ Jean που έθιξες αυτό το θέμα, και ευχαριστώ όλους όσους μοιράστηκαν τις σκεψεις και τους φόβους τους.

Με κάνατε καλύτερη.

Την πρώτη φορά που αρρώστησε σοβαρά ο μικρός - αφου ειχα χασει την μαμα μου- τριγύρναγα 3 ώρες στον Πειραιά ,περιμένοντας να βγούν τα αποτελέσματα των εξετάσεων του , σαν ζόμπι. Δεν θυμάμαι που πήγα, πως πήγα, τίποτα. Κάποια στιγμή χτυπάει το κινητό μου και ένοιωσα σαν να ξύπνησα.Προσπαθούσα να καταλάβω που βρίσκομαι. Ηταν η προισταμένη μου που πήρε για να μάθει τα νέα του παιδιού και εγω έκλαιγα και δεν μπορούσα να της μιλήσω. Μου λέει λοιπόν : Λιτσα, ηρέμησε, το παιδι σου ζει,μην κάνεις έτσι. Και τότε συνηδητοποίησα ότι είχα αφήσει τις παλιές σκέψεις να κυριεύσουν το μυαλό μου και είχα ξεγράψει το παιδί. Δεν θυμόμουν καν ότι είχε κάνει εξετάσεις και έπρεπε να πάρω τα αποτελέσματα

τρομερό...

Βουλίτσα, μόνο που το σκέφτομαι τώρα πιά, μουδιάζει το κεφάλι μου.....

κοριτσια και ΄γω το ιδιο αισθανομαι και χειροτερα μπορω να πω. Μονο με τη σκεψη οτι μπορει κατι να παθουν τα παιδια μου με παρνουν τα κλαματα. Απο το πρωτο μου παιδι ακομα, την επερνα στην αγκαλια μου και παρακαλουσα κλαιγοντας την Παναγια να το εχει παντα καλά και να πεθανω πρωτη εγω. Ολα με τη σειρα τους ..... ειχα την αισθηση οτι κατι κακο θα γινει και οντως....έγινε. ευτυχως οχι στο μωρο αλλα δυστυχως στον άνδρα μου. 31 ετων επαθε εμφραγμα!!! Ευτυχως ειναι καλα, πολυ καλα και το εχουμε ξεπερασει, απλα προσεχει περισσοτερο. Θελω να πω με όλα αυτά οτι τωρα στο δευτερο " ειμαι πιο ηρεμη " γιατι θεωρω οτι αφου συνεβει κατι κακο δεν θα ξανασυμβει. Ομως τωρα επαθε το μικρο της αδελφης μου λευχεμια και εχω τρομοκρατηθει αφανταστα. Μεχρι να μας πουν οι γιατροι οτι θα το ξεπερασει πηγαμε στην κολαση και ηρθαμε. καμια φορα προσπαθω να μπω στη θεση της αδελφης και νιωθω οτι δεν θα ειχα αλλες αντοχες να το αντιμετωπισω και νιωθω ενοχη που λεω ευτυχως δεν συνεβει σε μενα. κλαιω μονο που το σκεφτομαι οτι νιωθω ετσι γιατι ειναι παιδι της αδερφης μου...[/u]

κοριτσια και ΄γω το ιδιο αισθανομαι και χειροτερα μπορω να πω. Μονο με τη σκεψη οτι μπορει κατι να παθουν τα παιδια μου με παρνουν τα κλαματα. Απο το πρωτο μου παιδι ακομα, την επερνα στην αγκαλια μου και παρακαλουσα κλαιγοντας την Παναγια να το εχει παντα καλά και να πεθανω πρωτη εγω. Ολα με τη σειρα τους ..... ειχα την αισθηση οτι κατι κακο θα γινει και οντως....έγινε. ευτυχως οχι στο μωρο αλλα δυστυχως στον άνδρα μου. 31 ετων επαθε εμφραγμα!!! Ευτυχως ειναι καλα, πολυ καλα και το εχουμε ξεπερασει, απλα προσεχει περισσοτερο. Θελω να πω με όλα αυτά οτι τωρα στο δευτερο " ειμαι πιο ηρεμη " γιατι θεωρω οτι αφου συνεβει κατι κακο δεν θα ξανασυμβει. Ομως τωρα επαθε το μικρο της αδελφης μου λευχεμια και εχω τρομοκρατηθει αφανταστα. Μεχρι να μας πουν οι γιατροι οτι θα το ξεπερασει πηγαμε στην κολαση και ηρθαμε. καμια φορα προσπαθω να μπω στη θεση της αδελφης και νιωθω οτι δεν θα ειχα αλλες αντοχες να το αντιμετωπισω και νιωθω ενοχη που λεω ευτυχως δεν συνεβει σε μενα. κλαιω μονο που το σκεφτομαι οτι νιωθω ετσι γιατι ειναι παιδι της αδερφης μου...[/u]

τελικά δεν πρέπει να θεωρούμε τίποτα δεδομένο.

Και να μου πείς, τι να κάνουμε? να είμαστε συνέχεια στην τσίτα ή χαλαροι χωρίς να σκεφτόμαστε τίποτε?

Όταν έμαθα πως ήμουν έγκυος ήταν λίγες μέρες αφού είχα συνοδέψει τον πατέρα μου στην τελευταία του κατοικία. Η χαρά μου απερίγραπτη. Απ' όσο θυμάμαι τον ευατό μου ήθελα να κάνω παιδί. Λίγο πριν κλείσω τον πρώτο μήνα της εγκυμοσύνης μου, είδα αίμα ένα πρωί ξαφνικά. Τρελλάθηκα. 'Εχασα τον κόσμο γύρω μου. Όχι λέω Χριστέ μου δεν είναι δυνατόν. Δεν μπορεί να έχασα το παιδί μου. Ευτυχώς δεν ήταν κάτι σοβαρό. Μετά από ένα μήνα, ο γιατρός μου έκρινε πως δεν πρέπει να δουλεύω γιατί λόγω ενός ινομυώματος στην μήτρα, έπρεπε να προσέχω πολύ αν ήθελα να κάνω παιδί. Έμεινα στο σπίτι. Πέρναγα άσχημα με τον πρώην άντρα μου και τους δικούς του αλλά εμένα το μόνο που με ένοιαζε ήταν να προχωράει καλά η εγκυμοσύνη μου. Στο πρώτο υπερηχογράφημα έκλαιγα με λυγμούς σαν μωρό μόνο που άκουσα την καρδούλα του.

Αρκετές μέρες πριν την προγραμματισμένη ημερομηνία για να γεννήσω, πήγα στον γιατρό να με δει. Είχα πόνους χαμηλά. Πήγα στο μαιευτήριο για εξετάσεις και μου είπε. Μπαίνεις τώρα να γίνεις μανούλα. 'Εμεινα ακίνητη. Μου έδινε η νοσοκόμα το σακουλάκι να βάλω τα ρούχα μου και εγώ έμεινα με βουρκωμένα μάτια να κοιτάζω την κοιλιά μου. Λαχταρούσα να δω το αγοράκι μου αλλά λυπόμουνα που θα το αποχωριστώ (καταλαβαίνετε τι εννοώ...). Όταν συνήλθα ρώτησα τον γιατρό γιατί μπαίνω εσπευσμένα στο χειρουργείο; Μου είπε ότι πηγαίναμε ολοταχώς για ρήξη μήτρας και ο κίνδυνος και για τους δυο μας ήταν ορατός.

Πριν μπω να γεννήσω είπα στην μητέρα μου "αν πεθάνω να φροντίσεις το αγοράκι μου να μην πάθει τίποτα". Ήθελα όσο τίποτα άλλο να το δω αλλά αν πέθαινα με ένοιαζε μόνο εκείνο. Η στιγμή που τον ακούμπησαν στο πρόσωπό μου είναι βαθειά χαραγμένη στην μνήμη μου ως από τις πιο ευτυχισμένες. Στις αρχές είχα προβλήματα με το μωρό γιατί έβγαζε γάλα από τη μύτη και έμενα άυπνη με τις μέρες πάνω από την κούνια του για να δω αν είναι καλά. Ανάσα έπαιρνε και έσκυβα να δω μήπως έχει κάτι. Μια μέρα στραβοκατάπιε το γάλα του και πνιγότανε και ξέσπασα σε λυγμούς μαζί του. Κλαίει στον ύπνο του από κάποιο όνειρο και βουρκώνω μαζί του. Πονάει όταν είναι άρρωστος και παρακαλάω τον Θεό να του πάρει τον πόνο και να τον δώσει σε μένα αρκεί το αγοράκι μου να χαμογελάει μόνο. Παρακολουθώ την κοιλίτσα του να δω αν ανεβοκατεβαίνει για να ελέγχω την ανάσα του. Φεύγω το πρωί για δουλειά και νοιώθω φριχτά.

Πριν την εγκυμοσύνη έπαιρνα το αμάξι και έτρεχα για να ξεσκάσω, έκανα σφήνες και προσπεράσεις για την πλάκα μου, για να ηρεμήσω. Μόλις έμεινα έγκυος, έπιασα δεξιά και δεν ξεπερνάω το όριο ταχύτητας που να καίγεται ο κόσμος γύρω μου.

Προσέχω περισσότερο εμένα για να μπορέσω να τον μεγαλώσω -αφού άντρα δεν έχω- να τον χαρώ και να τον ζήσω.

Υπέροχο το συγκεκριμένο τόπικ.... υπέροχο να είσαι μητέρα...

ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ ΟΛΕς ΠΑΝΩ ΚΑΤΩ ΝΙΩΘΟΥΜΕ ΤΟ ΙΔΙΟ. ΤΟ ΘΕΜΑ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΜΗΝ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΑΥΤΕΣ ΤΙΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΝΑ ΜΑΣ ΚΥΡΙΕΥΟΥΝ ΚΑΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΚΑΘΕ ΣΤΙΓΜΗ ΜΕ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΚΑΙ ΤΟΝ ΑΝΔΡΑ ΜΑΣ. ΝΑ ΔΙΝΟΥΜΕ ΟΤΙ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ (ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΤΑ ΠΟΛΥΚΑΚΟΜΑΘΑΙΝΟΥΜΕ) ΚΑΙ ΝΑ ΤΟΥΣ ΠΡΟΣΦΕΡΟΥΜΕ ΜΙΑ ΖΩΗ ΟΣΟ ΤΟ ΔΥΝΑΤΟΝ ΠΙΟ ΑΝΕΜΕΛΗ ΚΑΙ ΣΩΣΤΗ. ΠΙΣΤΕΥΩ ΟΤΙ Η ΑΓΑΠΗ ΔΕΝ ΑΡΚΕΙ ΝΑ ΜΕΓΑΛΩΣΟΥΝ ΣΩΣΤΑ . ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΔΥΟ ΓΟΝΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ(ΟΣΟ ΓΙΝΕΤΑΙ)

Jean μου νομίζω πως αυτά τα αισθήματα δεν λείπουν από καμιά μάνα. Αλλες τα έχουν σε μεγαλύτερο βαθμό, αλλες σε μικρότερο. Εγώ ανοιγω την πόρτα του σπιτιού μου να φύγω και κάνω τον σταυρό μου. Ειδικά όταν έχω να πάω ταξίδι, είμαι πάντα με τον φόβο και με σενάρια που πλάθει η φαντασία μου. Ειδικά σε μικρότερη ηλικία όταν ήταν ο γιος μου, φοβόμουν περισσότερο. Με τον καιρό, το απέβαλλα κατά έναν βαθμό, αλλά οχι τελείως!

Ελπίζω να γίνει και σε σένα το ίδιο με τον καιρό. Πάντως είναι απόλυτα φυσιολογικό!Τί να κάνουμε; Ετσι είμαστε εμείς οι μανες!!

Και συνεχιζω... Πριν περιπου ενα μηνα επαθε εμφραγμα ο πεθερος μου ενω ηταν στο εξοχικο και τον μετεφεραν σε νοσοκομειο 2 ωρες αποσταση. Αναγκαστικά πηγε ο αντρας μου εκει (ελειψε συνολικα 4 μερες) κι εμεινα μονη μου με το μωρο σε μια ερημη γειτονια (αφου καλοκαιρι γαρ, ελειπαν ολοι) σε ενα αδειο κτιριο. Περιττο να σας πω οτι δεν εκλεισα ματι απ' το φοβο μου. κλειδαμπαρωνομουν απ' τις 9, ουτε τηλεοραση εβαζα για να ελεγχω τους θορυβους, κλειδωνα ακομη και την πορτα του υπνοδωματιου και ξαπλωνα διπλα στο μωρο μεχρι να ξημερωσει. (ποια; Εγω που εζησα 5 χρονια στο Παγκρατι ολομοναχη ως φοιτητρια σε μια γειτονια που για να ακουσεις ελληνικα επρεπε να βαλεις τηλεοραση και δεν φοβηθηκα ουτε στιγμη για τιποτα) Στο φοβο οτι μπορει να μπει καποιος κι επρεπε μονη μου να υπερασπιστω το παιδι μου παγωνε το αιμα μου. Συν το γεγονος οτι ειχα εγνοια τον αντρα μου που πηγαινοερχοταν 2 φορες τη μερα απο το εξοχικο στο νοσκομειο, συνολο 8 ωρες δηλαδη καθημερινα οδηγηση πανω στα βουνα...

Γιατι εγινα ετσι;; Αυτο αναρωτηθηκα και ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι εχω γεμισει φοβιες...

Γιατι εγινα ετσι;; Αυτο αναρωτηθηκα και ξαφνικα συνειδητοποιησα οτι εχω γεμισει φοβιες...

Εγώ όταν αναρωτήθηκα γιατί έγινα έτσι η απάντηση ήταν πιο χιουμοριστική

(για να ελαφρύνω και λίγο το κλίμα )

έγινα έτσι γιατί, όλοι όσοι επέμεναν να κάνω παιδί, μισούσαν και ζήλευαν την ξεγνοιασιά μου

Τώρα καταλαβαίνω τη μανούλα μου που όταν στα 13 μου έφαγα ένα χαστούκι μου είπε...

"όταν κάνεις παιδί, τότε θα καταλάβεις γιατί σε δέρνω που άργησες να έρθεις μισή ώρα απ την ώρα που είχαμε πει"

απο φοβίες είμαι γεμάτη και δεν τις συζητάω γιατι μάλλον νομίζω οτι έτσι τις ξορκίζω...