Αισθάνεστε ποτέ ότι είστε "απρόσεκτη" ως μητέρα?

[annoulen]

Με αφορμή διάφορα μικροπεριστατικά που συμβαίνουν αναφορικά με τα παιδιά, ήθελα να σας θέσω το ερώτημα του τίτλου, πιο πολύ για δική μου "παρηγοριά", ότι όλες μας το παθαίνουμε/ το αισθανόμαστε κατά καιρούς.

Εγώ πάντως ναι, παρόλο που είμαι (όπως λένε) υπερβολική και υπερπροστατευτική, ωστόσο έχει συμβεί κάποιες φορές να μου "ξεφεύγουν την προσοχή μου" και ευτυχώς που μας προστατεύει ο Ύψιστος..... Ευτυχώς...

[mkcm]

Εγώ δεν είμαι καθόλου υπερβολική και υπερπροστατευτική. Είμαι της άποψης ότι το παιδί στάνταρ θα χτυπήσει, να ματώσει, κλπ. και ότι όλη αυτή η διαδικασία σε ένα βαθμό είναι "διδακτική" για αυτό. Δηλαδή, θα μάθει μέσα από τα σκαρφαλώματα, τα πεσίματα, κλπ. να ελέγχει τα άκρα του, το σώμα του γενικά.

Βέβαια, δεν τα αφήνω να σκαρφαλώνουν ανεξέλεγκτα σα μαϊμούδια. Βρίσκομαι διακριτικά δίπλα τους, ώστε σε σοβαρές επικείμενες πτώσεις (κεφάλι, κλπ.) να παρέμβω άμεσα.

Μέχρι στιγμής στη μεγάλη έχει λειτουργήσει άψογα. Ήδη σκαρφαλώνει με μεγάλη ευκολία και μάλιστα κάνει και "αναρριχήσεις" που άλλα παιδάκια ακόμη και μεγαλύτερά της δυσκολεύονται να κάνουν, χωρίς μέχρι σήμερα να έχει χτυπήσει σοβαρά.

Την ίδια τακτική ακολουθώ και στο μικρό μου, το οποίο βέβαια, έχω διαπιστώσει ότι δεν ελέγχει τόσο καλά το σώμα του, όσο η μεγάλη στην ηλικία του. Είναι βέβαια μικρός ακόμα (1 έτους) και επίσης ΑΓΟΡΙ. Τεράστια διαφορά μεταξύ κοριτσιών κι αγοριών...

[osin]

Καλημέρα, εμένα η μικρή μου τώρα είναι στη φάση που μπουσουλάει, σηκώνεται, αρχίζει να κάνει πράγματα, με απόλυτη άγνοια (εννοείται) του κινδύνου.

Δεν ξέρω αν θα δήλωνα "απρόσεκτη", όμως ξέρω ότι σίγουρα δε μπορώ να προβλέψω και να προλάβω τα πάντα, οπότε, απλώς εύχομαι ό,τι δεν μπορέσω να προλάβω να είναι όσο το δυνατόν πιο ανώδυνο και ακίνδυνο...

[Dragonfly]

Όσο και να προσπαθώ να προβλέψω τα πάντα και να προσέχω τα πάντα, υπάρχουν στιγμές που νιώθω όπως λες και αν γύρναγα πίσω το χρόνο θα είχα φερθεί διαφορετικά.

[annoulen]

Ευχαριστώ για τις απαντήσεις σας.

Σίγουρα δεν μπορούμε ούτε να προβλέψουμε τα πάντα ούτε κ να είμαστε ΠΑΝΤΟΥ ΠΑΝΤΟΤΕ αλλά πχ (πολύ παλαιότερα) μου έχει ξεφύγει το παιδί από το χέρι μου κυνηγώντας μια γάτα κ πέρασε τον δρόμο κ για καλή μας τύχη δεν περνούσε αυτοκίνητο εκείνη την ώρα. Μετά αναλογιζόμενη ΤΙ θα είχε συμβεί εάν κλπ, κατέρρευσα..... από τότε τους κρατάω τα χέρια όσο πιο σφιχτά γίνεται....

Για τέτοιου είδους περιστατικά μιλάω, σας συμβαίνουν εσάς ??? ή μόνο σε εμένα ??

[Dragonfly]

Σε όλους συμβαίνει... και εγώ με την ιδέα του τι θα μπορούσε να έχει συμβεί, καταρρέω...

[mkcm]

Εννοείται ότι συμβαίνει. Δεν πρέπει να υπάρχει άνθρωπος που να μην του έχει συμβεί... Και φυσικά όταν συμβαίνει κάτι τέτοιο μετά είσαι ακόμη πιο προσεκτική με κάποια πράγματα.

Εγώ στο δεύτερο βλέπω ότι μπορώ να προβλέψω πλέον αρκετά πράγματα σε σχέση με την πρώτη...

[annoulen]

Σίγουρα είσαι πιο "υποψιασμένη" στο 2ο. Αν κ φαντάζομαι υπάρχει διαφορά αγόρι -κορίτσι όπως κ (εννοείται) στο κάθε παιδί. Πχ εμάς το 2ο παιδί έπρεπε να το προσέχουμε συνέχεια την ώρα που έτρωγε, όταν ήταν περίπου 2 ετών, γιατί έβαζε μεγάλη ποσότητα ψωμιού στο στόμα του και πνίγονταν, πράγμα που δεν συνέβαινε με το 1ο μας παιδί. (+ τα 2 αγόρια, έτσι ?)

Και ακόμα τα' χω μικρά και κοντά μου, μετά τι γίνεται οεο???

[e-mama]

Νομιζω πως ο μεγαλος μου εφιαλτης ειναι να δω ενα μωρο να ξεφευγει απο το χερι ενηλικα. Δε μου τυχε να το νιωσω ποτε γιατι ειμαι πολυ στη τσιτα οταν προσεχω παιδια αλλα πολλες φορες το σκεφτηκα και το σκεφτομαι.

Ενα αστειο περιστατικο μου ηταν το εξης.

Μια φορα μου τυχε να πιασω ενα παιδακι απο το χερι καπως αποτομα γιατι ετρεχε μονο του σε καπως ερημο πεζοδρομο και κοιταξα τριγυρω που ειναι ο γονιος να του το παραδωσω. Βλεπω απο μακρια τη μανα στεναχωρεμενη καπως αλλα και χαμογελαστη περισσοτερο ειρωνικα αλλα οχι προσβλητικα. Τι ειχε γινει? το καημενο ετρεχε στην αγκαλια του πατερα του που ηταν σενα μαγαζι πιο περα και τους το χαλασα!!! Μετα με πλησιαζει ο πετερας να αγκαλιασει το γιο και η μανα που με λεει ευχαριστω και γυρνωντας στον αντρα της λεει"και μετα λες εμενα υπερ προστατευτικη". Καταντραπηκα.

[HOPE77]

Κοριτσια μεγάλη συζήτηση ανοιξατε.Εγω με τον μικρο μου παντα ημουν υπερπροστατευτικη κ λογω χαρακτηρα μου κ επειδη περάσαμε δύσκολες καταστάσεις κ μαλλον υποσυνειδητα με επηρέασαν.Απο μικρο λοιπον τον ειχα-εχω σχεδον απο πισω γιατι ετρωγε ο,τι εβρισκε κατω κ φοβομουν μην πνιγει.Αργότερα ηταν πολυ ζωηρος ανεβαινει,σκαρφάλωνε,πηδουσε απο αποσταση.

Φυσικα δεν γλιτωσα τα ατυχηματα:Κ απο το κρεβατι μου έπεσε 7μηνων(ακομη δεν καταλαβα πώς)κ την πορτα ξέχασα ανοιχτη κ βγηκε εξω(ευτυχως δεν επεσε απο τα σκαλια)κ το ματι του παραλιγο να βγαλει,κ αλλα που τωρα δεν τα θυμαμαι αλλα θυμαμαι την αισθηση του ένιωσα κ κυριως ποσο ευκολο ειναι να γινει το κακο.Όταν πχ ακουγα οτι τους επεσε το μωρο απο το κρεβατι παντα ελεγα ,αδυνατον,τι μητερες ειναι αυτες;

Αυτο που καταλαβα ειναι πως πρεπει κ εμεις να τα προσεχουμε αλλα κυριως ο Θεος να τα φυλαει ,δεν γινεται να τα εχουμε κ μαντρωμενα πρέπει να αρχισουν να παταν κ στα ποδια τους.