Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
  • Tell a friend

    Love Parents.org.gr? Tell a friend!

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΚΑΝΕΝΑΝ-ΜΟΝΟ ΤΗ ΜΑΜΑ!!!!!!!!!!!!!


zymaraki

Recommended Posts

Μανουλες καλησπερα. ΒΟΗΘΕΙΑ!! Ο μπομπιρακος μου τωρα θα γινει 11 μηνων. Απο την ημερα που γεννηθηκε ειμαστε συνεχεια μαζι,απο το πρωι μεχρι το βραδυ. Να σας πω οτι τον θηλαζω ακομα και θα συνεχιζω να τον θηλαζω οσο ακομα το θελει ο ιδιος. "Το προβλημα" ειναι οτι δεν θελει κανεναν αλλο εκτος απο μενα. Δεν τον εχω αφησει πουθενα μεχρι τωρα,δεν τον εχει κρατησει καμια γιαγια (η μια δουλευει και η αλλη εχει προβληματα υγειας...), ο μπαμπας μας δουλευει αρκετες ωρες την ημερα, οποτε καταλαβαινετε οτι εχουμε γινει αυτοκολλητοι! Το θεμα ειναι οτι κλαιει και τσιριζει οταν τον παιρνει καποιος αλλος αγκαλια,δεν θελει κανεναν,ουτε καν το μπαμπα του!!!!!!! Θελει να ειναι συνεχεια αγκαλια μου η εστω να με βλεπει, να μη με χανει απ το οπτικο του πεδιο. Αυτο με προβληματιζει, δεν ειναι φυσιολογικο. Τι θα μπορουσα να κανω να ξεαγκυστρωθει απο πανω μου;;; Δεν ειναι οτι με κουραζει,απλα δεν ειναι φυσιολογικο νομιζω.

as1cAcP00360010NDE5NzgxfDIwMTAwMnx0byB6eW1hcmFraSBtb3UgZWluYWk.gif

 

0nxv8u4s9yffj271.png

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις


Αυτο που θα σου προτεινα σιγα σιγα και το θεωρώ πολύ σημαντικό ειναι να δώσεις χρονο σε μπαμπα και μπεμπακο να γνωριστούν καλύτερα και να μάθουν να χαιρονται ο ένας την υπάρξη του άλλου ...

Καταλαβαινω οτι δουλεύει πολλες ώρες, αλλα αν υπάρχει διαθεση παντα βρίσκεται χρονος για τα παιδιά μας...

Ενα βραδινο μπανάκι με ένα καινούργιο ίσως παιχνίδι, μουσική και χορός ένα απογεύμα το σκ, παιχνίδια με κύβους κ.ο.κ ... ας γίνει η αρχή και η προσπάθεια να ειναι όσο πιο πυκνές αυτες οι "συναντήσεις" τους και σίγουρα θα βρουνε μεταξύ τους τον τρόπο ... θα δεις που θα αποζητά σε λίγο ο ένας την παρέα του άλλου ... :wink:

1aLup3.png

 

BtUIp3.png

Link to comment
Share on other sites

Τη λύση τη δίνεις μόνη σου. Απλά, 'πάρτο αλλιώς'. Αν θέλεις το παιδί να γίνεις κοινωνικό από τώρα (που θα γίνει κάποια στιγμή αναγκαστικά), φέρε το σε επαφή με άλλους ανθρώπους. Είτε με τη γιαγιά, είτε με άλλα παιδάκια (ακόμα κι αν δεν μπορεί να παίξει μαζί τους ακόμα), και κυρίως με το μπαμπά (να φροντίσει εκείνος να βρει χρόνο). Η σχέση με το μπαμπά έχει θεαματικά αποτελέσματα στα αγόρια!

Link to comment
Share on other sites

Εμένα έχει τρελή αδυναμία στον μπαμπά, αλλά το άνχος αποχωρισμού το έχει με εμένα. Είναι φυσιολογικό έως την ηλικία των 2 ετών όπως έχω διαβάσει. Έως τότε κάνω υπομονή και προσπαθώ να μην του δίνω αφορμές για να νομίζει οτι με "χάνει"! Του μιλάω πολύ και τώρα που είναι 17μηνών δείχνει να με καταλαβαίνει. Παίζουμε συχνά το παιχνίδι "που είναι η μαμά?" Κρύβομαι πίσω από την πόρτα ή σκύβω κάτω από κάποιο έπιπλο και μετά του κάνω "τσα!" Για να συνειδητοποιήσει (κάποια στιγμή εύχομαι) οτι το να μην με βλέπει δεν σημαίνει οτι έφυγα! Αυτό φοβούνται οτι θα χαθούμε! Υπομονή και μην δείχνεις δυσαρέσκεια όσο μπορείς, το νιώθουν και νομίζουν οτι δεν τα αγαπάμε. Εμένα όσες φορές έφτασα στα όρια μου και το έδειξα αναστενάζοντας π.χ. το καταλάβαινε και έκλαιγε γοερά.Σταμάταγε μόνο αν τον καθησύχαζα. Δεν ήθελε ούτε παιχνίδι ούτε βόλτα, τίποτα. Μόνο αγκαλίτσα να του επιβεβαιώσω οτι τον αγαπάω και αντέχω τα πάντα, ό,τι κι αν μου κάνει! :D

Love me or Hate me!

I'm still gonna shine!

Link to comment
Share on other sites

Σας ευχαριστω πολυ κοριτσια για τις συμβουλες σας. πρεπει να βαλω το μπαμπα στο παιχνιδι. ο καημενος οχι οτι δεν θελει, απλα γυριζει πτωμα απο τη δουλεια και οταν παει να παιξει με το μικρο και εκεινος αντιδραει με φωνες και κλαματα, τον κουραζει ακομα πιο πολυ αυτο...

Θελει υπομονη το πραγμα.

παντως για το θεμα της επαφης με αλλους ανθρωπους,δεν μπορω να πω, εχει επαφες. στο σπιτι μας εχουμε συχνα επισκεψεις συγγενων και φιλων οπως επισης τον πηγαινω κι εγω βολτες συχνα.

as1cAcP00360010NDE5NzgxfDIwMTAwMnx0byB6eW1hcmFraSBtb3UgZWluYWk.gif

 

0nxv8u4s9yffj271.png

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Καλημερα σας!!!Ποιος σου ειπε ο,τι δεν ειναι φυσιολογικη η αντιδραση του μπομπιρακου σου????Ειναι φυσιολογικοτατη!!!!!!!!Σου το λεω γιατι ακριβως το ιδιο περναω κι εγω.Εμενα ο δικος μου ειναι 2,5, τον θηλασα μεχρι 15 μηνων αλλα συνεχιζει το κολλημα.Σ'αυτην την ηλικια το μονο αγχος των παιδιων ειναι να μη τους αφησουν οι γονεις!!!!Αχ μωρε τα γλυκουλια μου :D:D:D:D Μη στεναχωριεσαι καθολου θα ερθει κι'αυτη η ωρα που θα ξεκολλησει και θα σου κακοφανει κιολας :):):):) Ξερω ειναι κουραστικο αλλα θα γινει!!!!Συμπασχω :P:P:P:P:P

Link to comment
Share on other sites

ια σας ανηκω και εγω στο κλαμπ!

 

Ωρες, ωρες στην κυριολεξια καταρεω (δουλεια, δουλειες στο σπιτι, μεταπτυχιακό, ασκησεις - και φυσικοθεραπειες να επανελθω, μπαμπας που λείπει πολύ, συγγενεις μακρυά), και μια Ιωάννα αυτοκόλητη/

 

αλλα το διασκεδάζω κι όλας

προσπαθω να περναω δημιουργικό χρονο μαζι της,

να ερχεται σε επαφη με παιδακια και κόσμο (οσο γίνεται)

 

θελει υπομονη και από το μπαμπά.

Εμενα θελει μιση ωρα παραμυθι, και αγκαλιτσα για να κοιμηθει, Μεχρι πρν ενα μηνα το καναμε εναλαξ με το μπαμπά, Δυστυχως ο μπαμπας μας περασε μια σοβαρη λοίμωξη και την απεφευγε.....

...ε μετα αρχισε να τον αποφευγει αυτή και πλεον θελει μονο εγω να την κοιμιζω

Link to comment
Share on other sites

Symfwnw me thn Olga sto 8ema mpampa kai gioy...Sthn hlikia poy einai to ninaki soy 8a dyskoleyteis ligo gia na 3efygei apo panw soy...Einai opws to eipes ema8e na pernaei thn wra toy apo to prwi ws to vrady mazi soy...ta Sabbatokyriaka,phgaine kamia bolta gia kafe kai ase to ninaki soy ligo ston mpampa...8a grinia3ei,8a klapsei alla ypomonh...Otan den doyleyei h giagia afhne ton kanena vrady na koimate ekei...8a einai poly dyskolo na 3ekolhsei apo panw soy kai 8a 8elei poly ypomonh apo thn meria sas an skopeyete na to kanete...Synxarhthria poy to 8hlazeis akoma,megalh ypo8esh to mhtriko gala...Emena moy kophke maxairi to gala kai efage to ninaki moy 3 mhnes mono...

Link to comment
Share on other sites

Καλημέρα και από μένα,

Και εμένα ο μπόμπιρας, μιά από τα ίδια, όταν βρίσκομαι στο οπτικό του πεδίο. Όταν λείπω τα πάει μιά χαρά με όλους. Όταν βρίσκομαι εγώ στο σπίτι, εμένα θέλει να παίξουμε, τα του διαβάσω παραμύθια, να τον επιβραβεύσω,…Είμαι το κέντρο του σύμπαντος γι’ αυτόν.

Ακόμα και αν θα μπορούσε να θεωρηθεί φυσιολογικό αυτό, εγώ έβαλα στο παιχνίδι τον μπαμπά, παρά την όποια κούρασή του. Ο μπαμπάς φέρνει τα παιχνίδια σπίτι, φτιάχνει τα παιχνίδια όταν χαλάσουν,… Με τον μπαμπά θα παλέψουν, θα κάνουν αλογάκι,… Τουλάχιστον 1 ώρα, νωρίς το βράδυ, ο μπαμπάς θα είναι ο αρχηγός του παιχνιδιού. Σιγά σιγά βρήκανε κάποια παιχνίδια που παίζουν οι δυό τους (ουσιαστικά οι 3 τους) και παρατήρησα ότι τον τελευταίο καιρό, αρχίζουν να έχουν ένα όμορφο δέσιμο, χωρίς να σημαίνει ότι εμένα δεν με θέλει. Απλά λειτουργώ βοηθητικά όταν παίζουν με τον μπαμπά. Και όταν ο μικρός πάει να διακόψει το παιχνίδι και να έρθει σε μένα, πάω εγώ και παίζω με τον μπαμπά οπότε ξαναμπαίνει και αυτός στο παιχνίδι.

 

Η μικρή είχε δεθεί από πιο νωρίς με τον μπαμπά της, γιατί επειδή ήταν πιο εύκολο παιδί, ο μπαμπάς την προσέγγισε αμέσως. Ποτέ δεν είχε αυτήν την «μαμακίαση» που είχε (και έχει ακόμα) ο μικρός.

Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Η συμμετοχή του μπαμπά είναι απαραίτητη. Και ο δικός μας μπαμπάς δουλεύει πολύ αλλά από την ώρα που επιστρέφει σπίτι και κυρίως τα σκ ο μπέμπης είναι δικός του. Εγώ τότε ασχολούμαι μόνο επικουρικά. Και σε μένα είναι κολλήμένος πάνω μου γιατί ασχολούμαι μαζί του αφού ακόμα δεν πάω στη δουλειά και ο μπαμπάς μας παρεξηγείται όταν πολλές φορές τον κοιτάει σαν να τον έχει ξεχάσει αλλά μετά από λίγο παιχνίδι μαζί του τα σκ γίνονται και πάλι αχώριστοι.

Οι μπαμπάδες πρέπει να καταλάβουν ότι τα παιδιά θέλουν υπομονή και φροντίδα και δεν μπ0ρούν να ζητούν την αγαπη και αδυναμία τους αν δεν προσφέρουν ισότιμα..

 

as1cCF90g411200MTc1ZHB8MzQ1ZHxNRVhSSSBUQSBYUklTVE9ZR0VOTkE.gif

 

an1cCyH0g411210Nzc3NzlkaHwzNTIxNDQ1YmphZHxUTyBGQUZPVVRBS0kgTU9VIEVJTkFJ.gif

s-age.pngs-age.png

Link to comment
Share on other sites

Συμφωνω απολυτα μαμα του Κωνσταντινου, οτι θελει υπομονη και φροντιδα απο τη μερια των μπαμπαδων...και φυσικα και διαθεση να συμμετεχουν σε ολα (στο φαγητο,στο μπανιο,στο αλλαγμα,στον υπνο και οχι μονο στο παιχνιδι!)...

Το θεμα ειναι οτι δεν εχω καθολου ελευθερο χρονο για τον εαυτο μου και εχω αρχισει και πιεζομαι αρκετα.Ουτε ενα μπανιο με την ησυχια μου δεν μπορω να κανω, με τον μικρο να κλαιει γιατι δεν ειμαι κοντα του. Ολοι μου λενε οτι εγω φταιω για την ολη κατασταση..... τι να κανω που ειμαι συνεχεια με το παιδι μου;; Κι εγω εχω δεθει μαζι του και στεναχωριεμαι οταν τον ακουω και κλαιει και τσιριζει.

as1cAcP00360010NDE5NzgxfDIwMTAwMnx0byB6eW1hcmFraSBtb3UgZWluYWk.gif

 

0nxv8u4s9yffj271.png

Link to comment
Share on other sites

  • 4 weeks later...

Εμένα ο μικρούλης μου είναι 7 μηνών. Και εγώ και ο μπαμπάς του δουλεύουμε στο σπίτι οπότε μας βλέπει και τους δύο συνέχεια, αλλά εγώ ασχολούμαι μαζί του λίγο περισσότερο γιατί τον θηλάζω κιόλας και είμαι εγώ που συνήθως τον ντύνω, τον αλλάζω, τον ταϊζω. Όμως ποτέ δεν έχει σηκώσει τα χεράκια του να τον πάρω αγκαλιά. Όταν τον αφήνω στη μαμά μου δεν τον νοιάζει που φεύγω ούτε κάνει χαρούλες όταν πηγαίνω να τον πάρω και όταν έρχεται η πεθερά μου δεν τη χάνει από τα μάτια του ενώ για μένα αδιαφορεί. Νιώθω πολύ άσχημα και μερικές φορές αισθάνομαι απορριπτικά συναισθήματα γι' αυτόν. Πραγματικά υποφέρω, γιατί άλλες μανούλες ακούω ότι κάνουν σαν τρελά τα παιδάκια τους γι' αυτές. Επίσης, έχω τη φοβία ότι αν ποτέ χωρίσω με τον άντρα μου ο μικρός θα προτιμήσει εκείνον και τη μητέρα του απ' ό,τι εμένα. Ξέρω ότι όλα αυτά που νιώθω μπορεί να είναι παρανοϊκά, νόμιζα αρχικά ότι οφείλονταν στην επιλόχιο κατάθλιψη αλλά όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο έντονα γίνονται αυτά τα συναισθήματα.

Link to comment
Share on other sites

Angel74 και η δικιά μου κόρη είναι περίπου στην ίδια ηλικία και σε διαβεβαιώ ότι κάνει τα ίδια... Την πεθερά μου τη βλέπει μια φορά την εβδομάδα και οι χαρές που κάνει δεν λέγονται... :twisted: Αντίθετα τη μάμα μου που την κρατάει κάθε απόγευμα... τίποτα... Εγώ όταν πάω να την πάρω πρέπει να περάσει μισή ώρα για να αντιληφθεί την παρουσία μου :( Δεν απογοητεύομαι όμως, θεωρώ ότι είναι ακόμα μικρούλα και αργότερα θα μας δείχνει περισσότερα συναισθήματα :D:D

Aso4p2.pngplWtp2.png
Link to comment
Share on other sites

ποιο οπτικο πεδιο? με το που ..κανω να σηκωθω ορθια...κλαμα. Και μετα εγω φταιω που δε προλαβαινω να κανω τιποτα? ολα στη μεση!

Ευτυχως δεν εχει κολλημα μονο με μενα, απλα οσους βλεπει τους θελει διπλα του! Οποιος απομακρυνθει κλαιμε :lol:

Παρα ειμαστε κοινωνικοι εμεις. Μετα τον 11ο ευτυχως υπαρχουν καποιες στιγμες που τα βριοσκουν μεταξυ τους και προλαβαινω να κανω κατι στα κλεφτα :lol:

kKZUp2.png
Link to comment
Share on other sites


Διαφημίσεις

Εμένα ο μικρούλης μου είναι 7 μηνών. Και εγώ και ο μπαμπάς του δουλεύουμε στο σπίτι οπότε μας βλέπει και τους δύο συνέχεια, αλλά εγώ ασχολούμαι μαζί του λίγο περισσότερο γιατί τον θηλάζω κιόλας και είμαι εγώ που συνήθως τον ντύνω, τον αλλάζω, τον ταϊζω. Όμως ποτέ δεν έχει σηκώσει τα χεράκια του να τον πάρω αγκαλιά. Όταν τον αφήνω στη μαμά μου δεν τον νοιάζει που φεύγω ούτε κάνει χαρούλες όταν πηγαίνω να τον πάρω και όταν έρχεται η πεθερά μου δεν τη χάνει από τα μάτια του ενώ για μένα αδιαφορεί. Νιώθω πολύ άσχημα και μερικές φορές αισθάνομαι απορριπτικά συναισθήματα γι' αυτόν. Πραγματικά υποφέρω, γιατί άλλες μανούλες ακούω ότι κάνουν σαν τρελά τα παιδάκια τους γι' αυτές. Επίσης, έχω τη φοβία ότι αν ποτέ χωρίσω με τον άντρα μου ο μικρός θα προτιμήσει εκείνον και τη μητέρα του απ' ό,τι εμένα. Ξέρω ότι όλα αυτά που νιώθω μπορεί να είναι παρανοϊκά, νόμιζα αρχικά ότι οφείλονταν στην επιλόχιο κατάθλιψη αλλά όσο περνάει ο καιρός τόσο πιο έντονα γίνονται αυτά τα συναισθήματα.
κουκλίτσα μου είναι μικρούλη ακόμα όταν παεί περίπου ενός και δεν θα ξεκολάει, έλα να με βρεις.εξ'αλλου το είπες και μόνη σου προς το παρών σε βλέπει όλη μέρα οπότε θα σε θεωρεί και δεδομένη

Ευγενία10/08/2007 Χριστιάννα 11/06/2011

Link to comment
Share on other sites

  • 10 months later...
κουκλίτσα μου είναι μικρούλη ακόμα όταν παεί περίπου ενός και δεν θα ξεκολάει, έλα να με βρεις.εξ'αλλου το είπες και μόνη σου προς το παρών σε βλέπει όλη μέρα οπότε θα σε θεωρεί και δεδομένη

 

Πήγε ενός -είναι τώρα 17 μηνών- και συνεχίζει να προτιμάει τον μπαμπά του. Τον μπαμπά του φωνάζει όταν ξυπνάει, τον μπαμπά του αγκαλιάζει και λέει "μπαμπά-μπαμπά", τον μπαμπά του ζητάει συνέχεια ό,τι κι αν κάνουμε μαζί. Νιώθω το ίδιο φριχτά και χειρότερα.

Link to comment
Share on other sites

  • 3 months later...
Συμφωνω απολυτα μαμα του Κωνσταντινου, οτι θελει υπομονη και φροντιδα απο τη μερια των μπαμπαδων...και φυσικα και διαθεση να συμμετεχουν σε ολα (στο φαγητο,στο μπανιο,στο αλλαγμα,στον υπνο και οχι μονο στο παιχνιδι!)...

Το θεμα ειναι οτι δεν εχω καθολου ελευθερο χρονο για τον εαυτο μου και εχω αρχισει και πιεζομαι αρκετα.Ουτε ενα μπανιο με την ησυχια μου δεν μπορω να κανω, με τον μικρο να κλαιει γιατι δεν ειμαι κοντα του. Ολοι μου λενε οτι εγω φταιω για την ολη κατασταση..... τι να κανω που ειμαι συνεχεια με το παιδι μου;; Κι εγω εχω δεθει μαζι του και στεναχωριεμαι οταν τον ακουω και κλαιει και τσιριζει.

 

σε καταλαβαινω απολυτα!!! Μαλιστα ο μπαμπας της την φερνει εξω απ το μπανιο οταν κανω μπανιο, γιατι μονο τοτε σταματαει να κλαιει... Η μπεμπα μου ειναι 4,5 μηνων. Ακομη κ οταν ειμαι στο οπτικο της πεδιο, κλαει για να κατσω διπλα της, να της μιλησω ή να την παρω αγκαλια (κ τωρα αγκαλια την εχω :lol:). Με αποτ/μα να μην μπορω να κανω τιποτα στο σπιτι... Ειναι φυσιολογικο αυτο? φτιαχνει μεγαλωνοντας? :shock: δεν ξερω πως κ αν αλλαζει αυτη η κατασταση.. Δεδομενου οτι θα παω για δουλεια σε 3,5 μηνες με πιανει πανικος!! Παρακαλω κοριτσια βοηθηστε με καμια συμβουλη!!:|

Link to comment
Share on other sites

Η μπεμπα μου ειναι τωρα 9 μηνων.

Περασαμε απο πολλα σταδια, ενα διαστημα ηθελε μανουλα και μονο μανουλα.

Τωρα τελευταια θελει την γιαγια της.

Πριν κανα δυο εβδομαδες μαλιστα δεν με ηθελε καθολου.

Τοτε ειχα στεναχωρεθει παρα πολυ.

Σκεφτηκα λοιπον γιατι δεν με θελει το παιδι μου?

Σχεδον ολη μερα λειπω στην δουλεια και οταν γυρναω σπιτι θελω να κανω δουλειες, να μαγειρεψω, να πιω ενα καφε βρε αδερφε..

Με αποτελεσμα το παιδι να μην περναει καλα μαζι μου.

Απο οταν αλλαξα αυτο το τροπαρι ολα εχουν γινει καλυτερα.

Εκτος απο μενα βεβαια, που παω για υπνο στις 2 το βραδυ..

Link to comment
Share on other sites

  • 2 weeks later...

Μια απο τα ιδια..Ειναι 10 μηνων και εδω και ενα μηνα ξεκινησα παλι δουλεια. Δεν κλαιει οταν τον αφηνω στην μαμα μου και σχεδον με αγνοει οταν γυρναω..Αλλα μολις ανεβαινουμε σπιτι μας, δεν μπορω ουτε τουαλετα να παω. Τελευταια εχει γινει ποιο γκρινιαρης και λενε οτι φταιω εγω.Πως τον εχω κακομαθει που ασχολιομουν ολη μερα μαζι του και τωρα αν δεν ασχολειται καποιοσ μαζι του γκρινιαζει. Ειναι κακο να κακομαθαινουμε αραγε τα παιδια μας με αυτον τον τροπο?Εχω προβληματιστει και στεναχωρεθει σημερα.

Link to comment
Share on other sites

Μια απο τα ιδια..Ειναι 10 μηνων και εδω και ενα μηνα ξεκινησα παλι δουλεια. Δεν κλαιει οταν τον αφηνω στην μαμα μου και σχεδον με αγνοει οταν γυρναω..Αλλα μολις ανεβαινουμε σπιτι μας, δεν μπορω ουτε τουαλετα να παω. Τελευταια εχει γινει ποιο γκρινιαρης και λενε οτι φταιω εγω.Πως τον εχω κακομαθει που ασχολιομουν ολη μερα μαζι του και τωρα αν δεν ασχολειται καποιοσ μαζι του γκρινιαζει. Ειναι κακο να κακομαθαινουμε αραγε τα παιδια μας με αυτον τον τροπο?Εχω προβληματιστει και στεναχωρεθει σημερα.

 

Θα σου απαντήσω με ένα προσωπικό παράδειγμα. Έχω δύο κοριτσάκια 18 μηνών, δίδυμα. Προ ημερών έπρεπε για ένα θεματάκι να νοσηλευτεί η μία από τις δύο μικρούλες για 2 ημέρες στο νοσοκομείο. Η άλλη έμεινε σπίτι αναγκαστικά με τη γιαγιά, γιατί ο μπαμπάς ήταν το περισσότερο της ημέρας μαζί μας στο νοσοκομείο. Η μικρούλα, λοιπόν, που ήταν σπίτι ναι μεν ζήταγε την αδερφούλα της και ρώταγε συνέχεια "που? που?", αλλά παράλληλα έπαιζε με τη γιαγιά της, βγαίναν έξω για βόλτες και ψώνια, έφαγε μαζί της ίσως καλύτερα απ'ότι τρώει μαζί μας. Σ'αυτή τη φάση, λοιπόν, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό τελικά είναι να μην μαθαίνουμε τα παιδιά μας να αγκριστρώνονται από πάνω μας, να μην αποτελούμε εμείς το κέντρο του σύμπαντός τους αλλά ο ίδιος τους ο εαυτός. Σκέφτομαι πολλές φορές πόσο πιο δύσκολο θα ήταν τόσο για τη γιαγιά (ή όποιον άλλον έπρεπε να προσέξει το παιδάκι μας όσο καιρό εμείς λείπαμε) αλλά ακόμη περισσότερο πόσο πιο δύσκολο θα ήταν για την ίδια τη μικρούλα αν την είχα μάθει να είμαι μαζί της και να έχει ανάγκη την παρουσία μου 24 ώρες το 24/ωρο. Και βέβαια, πόσο πιο δύσκολο θα ήταν και για εμένα, που σαν μητέρα θα ήξερα πως όσο εγώ απουσίαζα, το παιδί μου θα υπέφερε πίσω, ενώ τώρα ήμουν ήρεμη ότι περνάει καλά (βέβαια, μια μικρή "τιμωρία" την είχαμε όταν επιστρέψαμε, του στυλ κλαίω και δε θέλω εσάς θέλω τη γιαγιά μου, αλλά αυτό κράτησε για ελάχιστες ώρες και μετά ξαναμπήκαμε στους συνηθισμένους μας ρυθμούς).

wyaMp2.pngcEVCp2.png
Link to comment
Share on other sites

Θα σου απαντήσω με ένα προσωπικό παράδειγμα. Έχω δύο κοριτσάκια 18 μηνών, δίδυμα. Προ ημερών έπρεπε για ένα θεματάκι να νοσηλευτεί η μία από τις δύο μικρούλες για 2 ημέρες στο νοσοκομείο. Η άλλη έμεινε σπίτι αναγκαστικά με τη γιαγιά, γιατί ο μπαμπάς ήταν το περισσότερο της ημέρας μαζί μας στο νοσοκομείο. Η μικρούλα, λοιπόν, που ήταν σπίτι ναι μεν ζήταγε την αδερφούλα της και ρώταγε συνέχεια "που? που?", αλλά παράλληλα έπαιζε με τη γιαγιά της, βγαίναν έξω για βόλτες και ψώνια, έφαγε μαζί της ίσως καλύτερα απ'ότι τρώει μαζί μας. Σ'αυτή τη φάση, λοιπόν, συνειδητοποίησα πόσο σημαντικό τελικά είναι να μην μαθαίνουμε τα παιδιά μας να αγκριστρώνονται από πάνω μας, να μην αποτελούμε εμείς το κέντρο του σύμπαντός τους αλλά ο ίδιος τους ο εαυτός. Σκέφτομαι πολλές φορές πόσο πιο δύσκολο θα ήταν τόσο για τη γιαγιά (ή όποιον άλλον έπρεπε να προσέξει το παιδάκι μας όσο καιρό εμείς λείπαμε) αλλά ακόμη περισσότερο πόσο πιο δύσκολο θα ήταν για την ίδια τη μικρούλα αν την είχα μάθει να είμαι μαζί της και να έχει ανάγκη την παρουσία μου 24 ώρες το 24/ωρο. Και βέβαια, πόσο πιο δύσκολο θα ήταν και για εμένα, που σαν μητέρα θα ήξερα πως όσο εγώ απουσίαζα, το παιδί μου θα υπέφερε πίσω, ενώ τώρα ήμουν ήρεμη ότι περνάει καλά (βέβαια, μια μικρή "τιμωρία" την είχαμε όταν επιστρέψαμε, του στυλ κλαίω και δε θέλω εσάς θέλω τη γιαγιά μου, αλλά αυτό κράτησε για ελάχιστες ώρες και μετά ξαναμπήκαμε στους συνηθισμένους μας ρυθμούς).

 

Συμφωνω απόλυτα μαζι σου, αν και μαλλον δεν καταλαβες ποιο ακριβώς είναι το προβλημα μου και ο προβληματισμος μου..Δεν πιστευω οτι καμια μητερα εχει προθεση να μαθει στο παιδι της να αγκιστρωνεται απο πανω της αλλα να του δωσει την αγαπη και την ασφαλεια που χρειαζεται

ακριβως για να καταφερει το αντιθετο δηλαδη να γινει ενα υγιες ισορροπημενο και ανεξαρτητο ατομο.

Link to comment
Share on other sites

Συγγνώμη, δεν ήθελα να πω ότι καμία μητέρα έχει ως σκέψη να κάνει ένα παιδί εξαρτώμενο από εκείνη εξ' επίτηδες. Ούτε για εσένα, ούτε για εμένα, ούτε για καμία μητέρα. Σαφώς και όλες οι μητέρες κάνουν ό,τι μπορούν καλύτερο ώστε να είναι τα παιδιά τους ευτυχισμένα, ισορροπημένα και ανεξάρτητα. Αυτό όμως που έχω παρατηρήσει (και είναι εντελώς άσχετο με εσένα, μιας και δε σε ξέρω προσωπικά ούτε σε έχω δει ποτέ πως είσαι με το παιδί σου, άρα και δε θα μπορούσα να πω τίποτα) είναι πως πολλές φορές μπερδευόμαστε λίγο στην προσπάθειά μας να δώσουμε όσο πιο πολύ αγάπη γίνεται στα παιδιά μας και να μην μπορούμε να διαχωρίσουμε το "δίνω αγάπη" με το "πνίγω με την αγάπη μου", και δυστυχώς συνήθως έχει ως συνέπεια να κάνουμε τα παιδιά μας να "πιάνονται" από εμάς και να μην μπορούν να φύγουν. Κι αυτό από μόνο του ίσως δεν ακούγεται και τόσο κακό, μέχρι όμως να παρουσιαστεί κάποια στιγμή που να πρέπει να αποχωριστούμε το παιδί μας, και τότε εμφανίζεται και η αρνητική πλευρά του πράγματος.

wyaMp2.pngcEVCp2.png
Link to comment
Share on other sites

Αυτο ακριβως φοβαμαι...Ευτυχως δεν εχω προβλημα οταν τον αφηνω στις γιαγιαδες του..Το αντιθετο μαλιστα..Ειναι πολυ κοινωνικο παιδακι ειδικα με ανθρωπους γενους ....θηλυκου...Το κακο ειναι οτι μαλλον τον εχω συνηθισει στο να ασχολειται παντα καποιος μαζι του, οχι με αγκαλιες που δεν του πολυαρεσουν αλλα με το να ειμαι παντα διπλα του, να παιζω μαζι του, να του αλλαζω συχνα παραστασεις....Θα παιξει+μονος του αλλα μετα απο λιγο ερχεται+με τραβαει απο το πατζακι για να παιξουμε μαζι...Δεν ξερω αν ειναι φυσιολογικο (ειναι+το πρωτο μου) ή της ηλικιας ή αντιδραση στο οτι ξεκινησα δουλεια αλλα μου το επιβεβαιωσε και η μητερα μου που τον κραταει οταν ειμαι στην δουλεια.

Link to comment
Share on other sites

Ε, εντάξει, αυτό πολύ φυσιολογικό μου κάνει. Παιδάκι είναι, μικρό πλασματάκι, κάποια στιγμή βαριέται και θέλει να έχει παρέα κοντά του. Εδώ εμείς και όταν είμαστε πολύ ώρα μόνοι μας κάτι μας πιάνει, όχι ένα μικρό παιδάκι που την παρέα την έχει ακόμη περισσότερο ανάγκη. Ίσως και να είναι ο τρόπος του να πει στη μαμά και στον μπαμπά να βάζουν μπροστά για το δεύτερο ;)

wyaMp2.pngcEVCp2.png
Link to comment
Share on other sites

Join the conversation

You can post now and register later. If you have an account, sign in now to post with your account.
Note: Your post will require moderator approval before it will be visible.

Guest
Reply to this topic...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Your link has been automatically embedded.   Display as a link instead

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Create New...