εξωσωματικη και οικογενειακο περιβαλλον

[amarillo81]

Καλημερα σας!!θα θελα να ανοιξω ενα θεμα για ενα προβλημα οικογενειακο που με απασχολει καιρο τωρα αλλα μολις χτες καταλαβα ποσο πολυ επηρεαζει τη ψυχολογια μου...το προβλημα αυτο που αντιμετωπιζω ειναι δηττο...απο τη μια η υπογονημοτητα (εδω κ 4 μιση χρονια δε μπορω να μεινω εγγυος μετα απο μια αποβολη 7η βδομαδας ) κ απο την αλλη προβληματα στο πατρικο μου σπιτι (μενουμε με τον αντρα μου πανω απο το πατρικο μου)...για να μη πολυλογω το ολο θεμα της υπογονημοτητας με εχει καταρακωσει..δεν ειμαι αυτη που ημουν πριν λιγα χρονια, κ νιωθω μια μονιμη θλιψη..ενταξει υπαρχουν φορες που τα πραγματα δεν ειναι κ τοσο ασχημα αλλα το κουλαβαλαω παντα μεσα μου αυτο το αγχος κ τη θλιψη...το προβλημα με την οικογενεια μου ειναι το εξης...ειναι μονιμα σε μια ασχημη κατασταση..γεγονος που εχει επιδεινωθει τα τελευταια χρονια(ή που εγω το βλεπω πιο εντονο λογω της δικης μου ασχημης ψυχολογιας)..επομενως δε νιιωθω οτι μπορω να στιρηχτω κ να αντλησω δυναμη απο το οικογενειακο περιβαλλον για να αντιμετωπισω πιο χαλαρα κ ισως πιο ‘ευχαριστα’ το ολο προβλημα μου...θα μου πειτε γιατι δε στηριζεσαι στον αντρα σου...υπαρχει στηριξη σημαντικη αλλα θεωρω οτι κ το εμμεσο οικογενειακο περιβαλλον θα μπορουσε να παιξει ενα ρολο αγχωλυτικο...για πχ ενα ευχαριστο καφεδακι με τη μαμα μου, μια κυριακη μεσημερι , μια γιορτη κτλ...ειναι απορροφημενοι τοσο απο τα δικα τους προβληματα τα οποια κατα καιρους ειναι τοσο εντονα που οχι μονο δε με βοηθανε αλλα με κανουν να νιωθω χειροτερα..δηλ εκει που λεω οκ θα ξεκινησω την προσπαθεια μου (εξωσωματικη) με τη καλυτερη δυνατη ψυχολογια τους βλεπω μεσα στα νευρα , τη θλιψη, τα μουτρα....αλλες φορες τσακωνονται (κυριως με τον αδελφο μου) οποτε ακουω φωνες, πορτες να χτυπανε κτλ..ολα αυτα μου κανουν κακο...ή τουλαχιστον δε με βοηθανε...προσπαθω να μην επιρρεαζομαι αλλα ποσο ανεπιρρεαστη μπορω να μεινω οταν βλεπω αυτη τη κατασταση...ακομα κ αν δεν ακουσω καποιο τσακωμο το γεγονος οτι παω πχ για 10 λεπτακια να τους δω κ ειναι σ αυτη τη μιζερη κατασταση, ο ενας να μη μιλαει με τον αλλο κτλ με ριχνει ψυχολογικα.... δε ξερω τι μπορω να κανω, αν τα βλεπω εγωιστικα τα πραματα αλλα νιωθω οτι δε μου κανουν καλο...δε το κανουν επιτηδες αλλα αυτη ειναι η πραγματικοτητα...απο την αλλη στεναχωριεμαι που δε μπορω να βοηθησω την καταστασταση τους (αν ηταν εφικτο)...ειμαι μπερδεμενη...

[alexele]

Mηπως να νοικιάσετε αυτό το σπίτι και να πάτε μακριάαααα! Νομίζω βέβαια ότι κακώς σε επηρεάζουν τόσο πολύ, επικεντρώσου στο στόχο σου, να είσαι καλά με τον αντρούλη σου και ότι σε χαλάει "πέτα το"!!!

[amarillo81]

Mηπως να νοικιάσετε αυτό το σπίτι και να πάτε μακριάαααα! Νομίζω βέβαια ότι κακώς σε επηρεάζουν τόσο πολύ, επικεντρώσου στο στόχο σου, να είσαι καλά με τον αντρούλη σου και ότι σε χαλάει "πέτα το"!!!

 

Κοριτσακι μου το χω σκεφτει, αυτο σκεφτομουν κ χτες να σηκωθουμε να φυγουμε...βεβαια δεν ειναι μια αποφαση που παιρνεις ευκολα...εχει εξοδα κ παιρνει χρονο...θα θελα σε αυτη τη περιοδο που εχω αλλες προτεραιοτητες να μην κανω πολλες αλλαγες σε αλλους τομεις της ζωης μου...ιδανικα θα θελα να μεινω στο σπιτι που μαι τωρα μεχρι να δω τι θα γινει με το θεμα του παιδιου κ απο κει κ περα να ασχοληθω με τα αλλα θεματα....η μετακομιση ειναι μια χρονοβορα διαδικασια...πραγματικα νιωθω πελαγωμενη....ο αντρας μου εχει δικο του σπιτι μακρυα απο το πατρικο μου, το οποιο ομως εκμεταλλευονται τα πεθερικα μου...οποτε αν αποφασισουμε να παμε εκει (αν κ δε θα το θελα ακομα) θα πρεπει να συνενοηθουμε μαζι τους, συν το notice για να ξενοικιαστει το σπιτι συν ενα σουλουπωμα μιας και νοικιαζεται καμια 20ετια τωρα ....οποτε χρειαζομαστε χρονο και χρημα....πραγματικα ισως ακουγομαι καπως ευθυνοφοβη αλλα δε ξερω αν μπορω να τα αναλαβω ολα αυτα....οι προτεραιοτητες μου ειναι αλλες...νιωθω σα να μαι εγκλωβισμενη σε μια κατασταση κ δε μπορω να κανω μπρος ή πισω...

[Ekabn]

Μήπως να προσπαθήσεις να κοιτάξεις αυτό το "οι προτεραιότητές μου είναι άλλες;" Θέλω να πω, μήπως η σκέψη του να κάνεις παιδί είναι τόσο κυρίαρχη στη ζωή σου που τελικά έχει γίνει πρόβλημα,έχει φύγει από τα όρια του φυσιολογικού άγχους που πρέπει να έχουμε όταν προσπαθούμε κάτι; Μήπως δηλαδή να προσπαθήσεις να βάλεις κι άλλες προτεραιότητες, να ξεφύγεις λίγο από αυτή τη μία και μεγάλη προτεραιότητα;

 

Γιατί βλέπω ότι έχεις κάτι που σε απασχολεί αλλά λες ότι δε μπορείς να το αντιμετωπίσεις γιατί τώρα σε απασχολεί το παιδί. Οκ, αν δεν είχες το παιδί να σε απασχολεί τί θα έκανες; Δε θα μίλαγες με τη μαμά σου; Δε θα της έλεγες "βρε μαμά, ούτε έναν καφέ δε μπορούμε πια να πιούμε"; Μήπως πρέπει να της μιλη΄σεις; Ξέχνα το παιδί για λίγο, δες αυτό το πρόβλημα που έχεις.

Βέβαια, δε λέω ότι είναι εύκολο, δεν πε΄ρασα όσα εσύ, αλλά λέω, μήπως...

[amarillo81]

Μήπως να προσπαθήσεις να κοιτάξεις αυτό το "οι προτεραιότητές μου είναι άλλες;" Θέλω να πω, μήπως η σκέψη του να κάνεις παιδί είναι τόσο κυρίαρχη στη ζωή σου που τελικά έχει γίνει πρόβλημα,έχει φύγει από τα όρια του φυσιολογικού άγχους που πρέπει να έχουμε όταν προσπαθούμε κάτι; Μήπως δηλαδή να προσπαθήσεις να βάλεις κι άλλες προτεραιότητες, να ξεφύγεις λίγο από αυτή τη μία και μεγάλη προτεραιότητα;

 

Γιατί βλέπω ότι έχεις κάτι που σε απασχολεί αλλά λες ότι δε μπορείς να το αντιμετωπίσεις γιατί τώρα σε απασχολεί το παιδί. Οκ, αν δεν είχες το παιδί να σε απασχολεί τί θα έκανες; Δε θα μίλαγες με τη μαμά σου; Δε θα της έλεγες "βρε μαμά, ούτε έναν καφέ δε μπορούμε πια να πιούμε"; Μήπως πρέπει να της μιλη΄σεις; Ξέχνα το παιδί για λίγο, δες αυτό το πρόβλημα που έχεις.

Βέβαια, δε λέω ότι είναι εύκολο, δεν πε΄ρασα όσα εσύ, αλλά λέω, μήπως...

Εχεις δικιο, το προβλημα ‘’παιδι’’ κυριαρχει στη ζωη μου τοσο που δε μπορω να απασχολησω το μυαλο μου με κατι αλλο, εχει γινει μεγαλο βαρος, εχω προσπαθησει αλλα δε μπορω να το βαλω στην ακρη...τωρα ειδικα που ξεκιναω την εξωσωματικη ενα παραπανω...θα μου πεις ...τοσα χρονια τι εκανες??δε θα μπορουσες να διευθετισεις τοτε αυτα τα προβληματα??ναι θα μπορουσα, δε το κανα, ειχα απορροφηθει με τοθεμα του παιδιου...τα προβληματα τα οικογενειακα προυπηρχαν κ θα μπορουσα να χα παρει τη μεγαλη αποφαση να μετακομισω...αλλα παντα ελεγα ας προσπαθησω αυτο κ ισως μεινω εγκυος, ας προσπαθησω το αλλο κτλ κ ετσι περασε ο καιρος...το να μιλησω στη μητερα μου το χω κανει...δε μπορει νακανει πολλα ομως για τη κατασταση που επικρατει στο σπιτι...δεν ειναι στο χερι της...χτες μου λεγε σκεφτοταν να πουλησουν το σπιτι (κ αυτο που μενω εγω) κ να παρουν 2 ξεχωριστα διαμερισματα να μην ειμαστε ολοι μαζι....κατι εντελως θεωρητικο ομως...

[vivien9]

Εμένα μια χαρά μου φαίνονται οι προτεραιότητες σου, γιατί μπλέκεις το θέμα σπίτι με το θέμα υπογονιμότητα? Αυτή τη στιγμή η προτεραιότητα σου είναι το παιδί και εκεί πρέπει να εστιάσεις απερίσπαστη. Φυσικά δεν ζούμε σε ιδανικό κόσμο και δεν γίνεται να είναι όλα ιδανικά πριν ξεκινήσεις την εξωσωματική..εκτος κι αν είναι τόσο σοβαρό το θέμα "τσακωμοί από κάτω", πχ σου προκαλεί προβλήματα με τον άντρα σου ή άλλα προβλήματα στην καθημερινότητά σου. Αλλιώς, μπορείς να ελαττώσεις τις επισκέψεις στους γονείς σου, να τους ξεκαθαρίσεις ότι σου κάνει κακό το κλίμα (αν σκοπεύεις να τους πεις για την εξωσωματική, έχει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα) να προσπαθήσεις να βγεις με την μαμά σου εκτός σπιτιού και ως εκεί. Ούτε να τους βοηθήσεις μπορείς, ούτε σου κάνει καλό να ασχολείσαι. Το να σκεφτεσαι για μετακόμιση αυτή τη στιγμή δεν μου φαίνεται και τόσο ρεαλιστικό. Εμένα πιο πολύ θα με απασχολούσε το αν θα ήθελα τους γονεις μου από κάτω για βοήθεια κτλ όταν με το καλό έρθει το μωρο, ή θεωρείς ότι είναι τόσο χαμένοι στα προβλήματα τους που δεν θα μπορούν να βοηθήσουν.

[amarillo81]

Εμένα μια χαρά μου φαίνονται οι προτεραιότητες σου, γιατί μπλέκεις το θέμα σπίτι με το θέμα υπογονιμότητα? Αυτή τη στιγμή η προτεραιότητα σου είναι το παιδί και εκεί πρέπει να εστιάσεις απερίσπαστη. Φυσικά δεν ζούμε σε ιδανικό κόσμο και δεν γίνεται να είναι όλα ιδανικά πριν ξεκινήσεις την εξωσωματική..εκτος κι αν είναι τόσο σοβαρό το θέμα "τσακωμοί από κάτω", πχ σου προκαλεί προβλήματα με τον άντρα σου ή άλλα προβλήματα στην καθημερινότητά σου. Αλλιώς, μπορείς να ελαττώσεις τις επισκέψεις στους γονείς σου, να τους ξεκαθαρίσεις ότι σου κάνει κακό το κλίμα (αν σκοπεύεις να τους πεις για την εξωσωματική, έχει ακόμα μεγαλύτερη βαρύτητα) να προσπαθήσεις να βγεις με την μαμά σου εκτός σπιτιού και ως εκεί. Ούτε να τους βοηθήσεις μπορείς, ούτε σου κάνει καλό να ασχολείσαι. Το να σκεφτεσαι για μετακόμιση αυτή τη στιγμή δεν μου φαίνεται και τόσο ρεαλιστικό. Εμένα πιο πολύ θα με απασχολούσε το αν θα ήθελα τους γονεις μου από κάτω για βοήθεια κτλ όταν με το καλό έρθει το μωρο, ή θεωρείς ότι είναι τόσο χαμένοι στα προβλήματα τους που δεν θα μπορούν να βοηθήσουν.

Και γω πιστευω, τωρα που ειμαι πιο ηρεμη, οτι μετακομιση στη φαση που μαι τωρα θα με καθυστερουσε απο το στοχο κ ισως να δημιουργουσε αλλα προβληματα... τωρα χρειαζομαι ηρεμια που μια μετακομιση δε προσφερει...θα μου πεισ εισαι ηρεμη με την ολη κατασταση????...προσπαθω να το χειριστω..αλλα δε τα καταφερνω παντα...με στεναχωρει κ αυτο ειναι το μονο σιγουρο..προβληματα μεσα στο δικο μου σπιτι δε δημιουργει η κατασταση που περναν οι δικοι μου...δε μασ εμπλεκουν σε καυγαδεσ κτλ..απλα στεναχωριεμαι να τουσ βλεπω σ αυτη τη κατασταση....φοβαμαι καποιεσ φορεσ μη παρεκτραποουν τα πραγματα κ τοτε δε θα ξερω πως θα αντιδρασω..σκεφτομουν πχ να μαι εγω ξαπλα απο την εμβρυομεταφορα κ να ακουω φωνεσ κτλ απο κατω....το προβλημα κατω μαινετε σε 2 μετωπα..ενα μεταξυ των γονων μου (ασυμφωνια χαρακτηρων) και ενα μεταξυ των γονιων μου και του αδελφου μου οπου γινονται διαφορα βρισιεσ φωνεσ κτλ....τωρα αν μετα απο μια επιτυχημενη εγκυμοσυνη θα μπορουσα να βασιστω στη μαμα μου για βοηθεια, πιστευω πως ναι, αλλα η μετακομιση μετα τον ερχομο του παιδιου θα ναι βεβειη μετα απο ενα χρονικο διαστημα γιατι το πσιτι που μενουμε τωρα ειναι μικρο...απλα πιστευω θα ναι δυσκολο τωρα να το κανω λόγο αλλων προταιρεοτητων...

[elenip]

Και γω πιστευω, τωρα που ειμαι πιο ηρεμη, οτι μετακομιση στη φαση που μαι τωρα θα με καθυστερουσε απο το στοχο κ ισως να δημιουργουσε αλλα προβληματα... τωρα χρειαζομαι ηρεμια που μια μετακομιση δε προσφερει...θα μου πεισ εισαι ηρεμη με την ολη κατασταση????...προσπαθω να το χειριστω..αλλα δε τα καταφερνω παντα...με στεναχωρει κ αυτο ειναι το μονο σιγουρο..προβληματα μεσα στο δικο μου σπιτι δε δημιουργει η κατασταση που περναν οι δικοι μου...δε μασ εμπλεκουν σε καυγαδεσ κτλ..απλα στεναχωριεμαι να τουσ βλεπω σ αυτη τη κατασταση....φοβαμαι καποιεσ φορεσ μη παρεκτραποουν τα πραγματα κ τοτε δε θα ξερω πως θα αντιδρασω..σκεφτομουν πχ να μαι εγω ξαπλα απο την εμβρυομεταφορα κ να ακουω φωνεσ κτλ απο κατω....το προβλημα κατω μαινετε σε 2 μετωπα..ενα μεταξυ των γονων μου (ασυμφωνια χαρακτηρων) και ενα μεταξυ των γονιων μου και του αδελφου μου οπου γινονται διαφορα βρισιεσ φωνεσ κτλ....τωρα αν μετα απο μια επιτυχημενη εγκυμοσυνη θα μπορουσα να βασιστω στη μαμα μου για βοηθεια, πιστευω πως ναι, αλλα η μετακομιση μετα τον ερχομο του παιδιου θα ναι βεβειη μετα απο ενα χρονικο διαστημα γιατι το πσιτι που μενουμε τωρα ειναι μικρο...απλα πιστευω θα ναι δυσκολο τωρα να το κανω λόγο αλλων προταιρεοτητων...

 

Σε καταλαβαίνω απόλυτα... εγώ αυτό που θα σε συμβούλευα είναι το εξής.. από την στιγμή που παντρεύτηκες έβαλες τα θεμέλια για την δική σου οικογένεια.. σίγουρα θέλουμε όλοι μας να έχουμε ένα θετικό και ήρεμο περιβάλλον αλλά δυστυχώς αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.... από εκεί και πέρα στο βαθμό που μπορούμε κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να βοηθήσουμε τους άλλους... για να είναι και αυτοί καλά και εμείς καλύτερα εσύ το σκέφτεσαι από την δική σου την πλευρά... λες θέλω να έχω ένα ήρεμο περιβάλλον για να προχωρήσει το θέμα του παιδιού.... οι δικοί σου έχουν τα δικά τους προβλήματα.... νομίζω, χωρίς παρεξήγηση ότι έχεις αναγάγει το δικό σου πρόβλημα υπεράνω όλων... και για εσένα ίσως είναι... για τους άλλους όμως γλυκειά μου δεν είναι... οι γονείς σου έχουν τα δικά τους θέματα, προσπάθησε να τους βοηθήσεις εάν δεν είναι εφικτό μην περιμένεις να σε στηρίξουν με το χαμόγελο... όπως έγραψε και μία άλλη κοπέλα εάν η μητέρα σου π.χ. δεν είναι στα καλά της με τα δικά της προβλήματα πως περιμένεις να είναι με το χαμόγελο στα χείλη και να σε στηρίξει??? εγώ θα σου έλεγα να ξεκολλήσεις με το θέμα του παιδιού, να το δεις όσο πιο χαλαρά γίνεται και να μην σου γίνεται εμμονή... δεν θα σου έλεγα να μετακομίσεις γιατί όταν με το καλό έρθει το παιδί, σίγουρα θα χρειαστείς την βοήθεια της μητέρας σου και πιστεύω ότι και το παιδί θα φέρει χαμόγελα και στην οικογένειά σου... σου εύχομαι να πάνε όλα καλά... και μην κολλάς τόσο στο θέμα του παιδιού...

[latiatoula]

Αγαπητή θεματοθέτρια, περνάς πολλές ώρες στο πατρικό σου? Ή ακόμα και μέσα στο σπίτι μόνη, ακούγοντας το τι γίνεται κάτω? Θα έλεγα (ίσως αυθαίρετα, αλλά αυτό μου έρχεται διαβάζοντας την ιστορία σου) ότι αυτό είναι λάθος. Δεν έχω καταλάβει από αυτά που έγραψες αν πχ εργάζεσαι. Αν εργάζεσαι, δώσε βάρος στη δουλειά σου και κανόνισε να περνάς περισσότερες ώρες εκεί. Ή ακόμα καλύτερα, αν έχεις την οικονομική δυνατότητα, βρες κάποιες δραστηριότητες για να πηγαίνεις μετά τη δουλειά. Αν τώρα δεν εργάζεσαι, τότε ίσως θα ήταν καλό να ξεκινήσεις εντατικά να ψάχνεις για δουλειά, να πηγαίνεις σε συνεντεύξεις, να ψάξεις για επιδοτούμενα σεμινάρια για ανέργους κλπ Επίσης, για δραστηριότητες που μπορεί να έχει ο Δήμος σου. Α, και το Γυμναστήριο βοηθάει. Αν δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να πας στο Γυμναστήριο, τώρα που πήρα φόρα, θα σου δώσω και άλλες ιδέες: εθελοντική προσφορά, βοήθεια στην εκκλησία της γειτονιάς, σε κάποιον Μ.Κ.Ο. κλπ Όπως καταλαβαίνεις, προσπαθώ να σου δώσω ιδέες για να λείπεις από το σπίτι και να μην επηρεάζεσαι από την αρνητική ενέργεια των συγκατοίκων! Αγαπάμε την οικογένειά μας, ναι, νοιαζόμαστε, προσπαθούμε να βοηθήσουμε, αλλά υπάρχει ένα όριο σε όλα αυτά. Αφού βλέπεις ότι επηρεάζεσαι πολύ και πληγώνεσαι, ΕΒΓΑ ΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

[Ekabn]

θα μου πεις ...τοσα χρονια τι εκανες??δε θα μπορουσες να διευθετισεις τοτε αυτα τα προβληματα??

 

Όχι δε θα στο πω και καλύτερα να μην το σκέφτεσαι αυτό, δε βγάζεις άκρη με το να μετανιώνεις και να σκέφτεσαι "τι θα είχε γίνει αν...", δε μπορείς να ξέρεις τί θα είχε γίνει, προσπάθησε για το τώρα και άσε το παλιά

[amarillo81]

Σε καταλαβαίνω απόλυτα... εγώ αυτό που θα σε συμβούλευα είναι το εξής.. από την στιγμή που παντρεύτηκες έβαλες τα θεμέλια για την δική σου οικογένεια.. σίγουρα θέλουμε όλοι μας να έχουμε ένα θετικό και ήρεμο περιβάλλον αλλά δυστυχώς αυτό δεν είναι πάντα εφικτό.... από εκεί και πέρα στο βαθμό που μπορούμε κάνουμε ότι περνά από το χέρι μας για να βοηθήσουμε τους άλλους... για να είναι και αυτοί καλά και εμείς καλύτερα εσύ το σκέφτεσαι από την δική σου την πλευρά... λες θέλω να έχω ένα ήρεμο περιβάλλον για να προχωρήσει το θέμα του παιδιού.... οι δικοί σου έχουν τα δικά τους προβλήματα.... νομίζω, χωρίς παρεξήγηση ότι έχεις αναγάγει το δικό σου πρόβλημα υπεράνω όλων... και για εσένα ίσως είναι... για τους άλλους όμως γλυκειά μου δεν είναι... οι γονείς σου έχουν τα δικά τους θέματα, προσπάθησε να τους βοηθήσεις εάν δεν είναι εφικτό μην περιμένεις να σε στηρίξουν με το χαμόγελο... όπως έγραψε και μία άλλη κοπέλα εάν η μητέρα σου π.χ. δεν είναι στα καλά της με τα δικά της προβλήματα πως περιμένεις να είναι με το χαμόγελο στα χείλη και να σε στηρίξει??? εγώ θα σου έλεγα να ξεκολλήσεις με το θέμα του παιδιού, να το δεις όσο πιο χαλαρά γίνεται και να μην σου γίνεται εμμονή... δεν θα σου έλεγα να μετακομίσεις γιατί όταν με το καλό έρθει το παιδί, σίγουρα θα χρειαστείς την βοήθεια της μητέρας σου και πιστεύω ότι και το παιδί θα φέρει χαμόγελα και στην οικογένειά σου... σου εύχομαι να πάνε όλα καλά... και μην κολλάς τόσο στο θέμα του παιδιού...

Σ ευχαριστω για τισ συμβουλεσ, και ολα τα κοριτσια βεβαια, το θεμα με το παιδι ειναι μειζων για μενα και για τον αντρα μου, εχουμε περασει πολλα κ οσεσ κοπελεσ εχουν περασει απο το ιδιο μονοπατι θα ξερουν...αν μου χει γινει εμονη, ειναι αληθεια...αλλα πως να μη γινει αν θεσ κατι τοσο πολυ για τοσα χρονια εχεισ επενδυσει τοσα ονειρα εχεισ ξοδεψει τοοσα λεφτα κ εχεισ φαει τοσα χαστουκια...κ παλι σηκωνομαστε κ προσπαθουμε να συνεχισουμε...στη καθημερινοτητα μασ δεν ειναι το μονο που μασ απασχολει..προσπαθουμε να συνεχισουμε τισ δραστηριοτητεσ μασ οσο μπορουμε με οσο κεφι εχουμε...αλλα και παλι αυτο το θεμα υπαρχει μεσα μασ...εγω τουλαχιστον το κουβαλαω οτι κ αν κανω οσο καλα κ αν περναω...οσον αφορα τουσ γονεισ μου κ την κατασταση στο σπιτι ξερω οτι δεν κανουν κατι επιτηδεσ κ ετσι δυστυχως ειναι τα πραγματα...ξερω οτι στεναχωριουνται κ αυτοι για μενα (με το θεμα του παιδιου) οπως στεναχωριεμαι κ γω γι αυτουσ..απλα ειμαι σε μια περιοδο που αναγκαστικα πρεπει να σκεφτω τον εαυτο μου..πληγωνομαι που δε μπορω να περασω λιγεσ χαρουμενεσ οικογενειακεσ στιγμεσ στο πατρικο μου μιασ κ θα ταν τοσο ευκολο αφου εινα ι2 οροφοι κατω..απο την αλλη σιγουρα κ αυτοι δεν ειναι μαριονετεσ να ναι χαρουμενοι με το ζορι. Περναω μια δυσκολη φαση κ η κατασταση στο πατρικο μου την κανει ισως δυσκολοτερη απο ψυχολογικη αποψη..αυτο ειναι το συμπερασμα ολων

[amarillo81]

Αγαπητή θεματοθέτρια, περνάς πολλές ώρες στο πατρικό σου? Ή ακόμα και μέσα στο σπίτι μόνη, ακούγοντας το τι γίνεται κάτω? Θα έλεγα (ίσως αυθαίρετα, αλλά αυτό μου έρχεται διαβάζοντας την ιστορία σου) ότι αυτό είναι λάθος. Δεν έχω καταλάβει από αυτά που έγραψες αν πχ εργάζεσαι. Αν εργάζεσαι, δώσε βάρος στη δουλειά σου και κανόνισε να περνάς περισσότερες ώρες εκεί. Ή ακόμα καλύτερα, αν έχεις την οικονομική δυνατότητα, βρες κάποιες δραστηριότητες για να πηγαίνεις μετά τη δουλειά. Αν τώρα δεν εργάζεσαι, τότε ίσως θα ήταν καλό να ξεκινήσεις εντατικά να ψάχνεις για δουλειά, να πηγαίνεις σε συνεντεύξεις, να ψάξεις για επιδοτούμενα σεμινάρια για ανέργους κλπ Επίσης, για δραστηριότητες που μπορεί να έχει ο Δήμος σου. Α, και το Γυμναστήριο βοηθάει. Αν δεν έχεις την οικονομική δυνατότητα να πας στο Γυμναστήριο, τώρα που πήρα φόρα, θα σου δώσω και άλλες ιδέες: εθελοντική προσφορά, βοήθεια στην εκκλησία της γειτονιάς, σε κάποιον Μ.Κ.Ο. κλπ Όπως καταλαβαίνεις, προσπαθώ να σου δώσω ιδέες για να λείπεις από το σπίτι και να μην επηρεάζεσαι από την αρνητική ενέργεια των συγκατοίκων! Αγαπάμε την οικογένειά μας, ναι, νοιαζόμαστε, προσπαθούμε να βοηθήσουμε, αλλά υπάρχει ένα όριο σε όλα αυτά. Αφού βλέπεις ότι επηρεάζεσαι πολύ και πληγώνεσαι, ΕΒΓΑ ΕΞΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩΩ!

Αγαπητη latiatoula! Οντως δε τα χω πει ολα!!λοιπον εργαζομαι τους τελευταιους 2 μηνες (αλλα το πραμα δε παει καλα οποτε ανεργη με βλεπω συντομα)...δυστυχως ή ευτυχως στη παρουσα φαση δε μπορω να αναζητησω εκ νεου δουλεια γιατι εχω μπει ηδη στη διαδικασια της 2ης εξωσωματικης..οποτε κ την ιδια υπαρχουσα δουλεια μου δε ξερω πως θα την κουμανταρω (αν ολα παν καλα κ αν συνεχισω να δουλευω)....τωρα το να βγαινω κ να χω συνεχως δραστηριοτηες (το παραπονο του αντρα μου!) ναι θα μπορουσα...(αν κ σε μερικες βδομαδες θα πρεπει να κρεβατωθω)....ισως να ειναι κ αυτο καποια λυση...πχ αν ακουω φωνες κακο απο κατω να παιρνω το σκυλο μου κ να βγαινω να χαλαρωνω.....το ψυχολογικο κομματι ειναι λιγο υπουλο βεβαια...δε ξερω αν απλα το να φευγω απο το σπιτι λυνει το προβλημα...

[Bsreves]

Αγαπημένη amarillo81 ,

 

Το μόνο που θέλω να σου πω είναι πως πρέπει να ζεις τη κάθε σου μέρα σαν να είναι η τελευταία. Ισως αυτο σου ακουστεί περίεργο αλλα ειναι η μονη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω. Πίστεψε με σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί και η δίκη μου οικογένεια εχει της ιδιες προβληματικες ιστορίες.

 

Εχουν περάσει 7 χρονια απο τοτε που προσπαθούμε για ενα μωρακι με το σύζυγο μου. Ειμαι σιγουρη πως μια μερα ο θεος θα μας βοηθήσει και θα εχουμε στην αγκαλια μας ενα μωρακι. Ώσπου ομως να γινει αυτο η ζωη μας συνεχίζει, η ζωη μας πρεπει να ειναι γεματη και να επιλέγουμε τους ανθρώπους που θέλουμε να είναι κοντα μας. Μάθε να προστατεύεις τον εαυτο σου ακομη και αν αυτο σημαίνει να πρεπει να πάψεις να περιμένεις αυτονόητες συμπεριφορές απο την οικογένεια σου.

 

Σου ευχομαι καλη επιτυχια στην καινουργια σου προσπαθεια. Να εισαι αισιόδοξη και να απολαμβαινεις τη καθε στιγμη της ζωης σου.

[nikil]

Αγαπητη latiatoula! Οντως δε τα χω πει ολα!!λοιπον εργαζομαι τους τελευταιους 2 μηνες (αλλα το πραμα δε παει καλα οποτε ανεργη με βλεπω συντομα)...δυστυχως ή ευτυχως στη παρουσα φαση δε μπορω να αναζητησω εκ νεου δουλεια γιατι εχω μπει ηδη στη διαδικασια της 2ης εξωσωματικης..οποτε κ την ιδια υπαρχουσα δουλεια μου δε ξερω πως θα την κουμανταρω (αν ολα παν καλα κ αν συνεχισω να δουλευω)....τωρα το να βγαινω κ να χω συνεχως δραστηριοτηες (το παραπονο του αντρα μου!) ναι θα μπορουσα...(αν κ σε μερικες βδομαδες θα πρεπει να κρεβατωθω)....ισως να ειναι κ αυτο καποια λυση...πχ αν ακουω φωνες κακο απο κατω να παιρνω το σκυλο μου κ να βγαινω να χαλαρωνω.....το ψυχολογικο κομματι ειναι λιγο υπουλο βεβαια...δε ξερω αν απλα το να φευγω απο το σπιτι λυνει το προβλημα...

Η φευγεις απο κει η τα υπομενεις ολα αυτα που λες αλλη λυση δεν υπαρχει το ξερεις και εσυ οποτε μην το κουραζεις το θεμα.

[amarillo81]

Αγαπημένη amarillo81 ,

 

Το μόνο που θέλω να σου πω είναι πως πρέπει να ζεις τη κάθε σου μέρα σαν να είναι η τελευταία. Ισως αυτο σου ακουστεί περίεργο αλλα ειναι η μονη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω. Πίστεψε με σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί και η δίκη μου οικογένεια εχει της ιδιες προβληματικες ιστορίες.

 

Εχουν περάσει 7 χρονια απο τοτε που προσπαθούμε για ενα μωρακι με το σύζυγο μου. Ειμαι σιγουρη πως μια μερα ο θεος θα μας βοηθήσει και θα εχουμε στην αγκαλια μας ενα μωρακι. Ώσπου ομως να γινει αυτο η ζωη μας συνεχίζει, η ζωη μας πρεπει να ειναι γεματη και να επιλέγουμε τους ανθρώπους που θέλουμε να είναι κοντα μας. Μάθε να προστατεύεις τον εαυτο σου ακομη και αν αυτο σημαίνει να πρεπει να πάψεις να περιμένεις αυτονόητες συμπεριφορές απο την οικογένεια σου.

 

Σου ευχομαι καλη επιτυχια στην καινουργια σου προσπαθεια. Να εισαι αισιόδοξη και να απολαμβαινεις τη καθε στιγμη της ζωης σου.

“αν αυτο σημαίνει να πρεπει να πάψεις να περιμένεις αυτονόητες συμπεριφορές απο την οικογένεια σου.” Ποση αληθεια κρυβει αυτο που ειπες!!πραγματικα σαν να το ψαχνα τοση ωρα να το πω κ το πες εσυ! Σ ευχαριστω για τα λογια κ τις συμβουλες σου...εχω περασει απο τις πολυ ασχημες μερες που κλειδαμπαρωνομουν μεσα στο σπιτι κ κλεγοντας τη μοιρα μου (ευτυχως)..εχω αποδεχτει οτι πρεπει να παλεψω για να κανω παιδι κ θα το κανω αναγκαστικα...αλλα αυτη η πικρια δε φευγει ρε γμτ!!!σου ευχομαι να στο χαρισει συντομα ο θεος το παιδακι!!μια ερωτηση αν θες απαντας, εσυ πως χειριστικες τις προβληματικες συμπεριφορες τις οικογενειας σου??καταφερες να μη σε στεναχωρουν κ πως???ξερω οτι δε μπορω να αλλαξω την κατασταση στο σπιτι μου(το πατρικο μου) τουλαχιστον να αλλαξω τη σταση μου απεναντι σε αυτες τις συμπεριφορεσ

[latiatoula]

Αγαπημένη amarillo81 ,

 

Το μόνο που θέλω να σου πω είναι πως πρέπει να ζεις τη κάθε σου μέρα σαν να είναι η τελευταία. Ισως αυτο σου ακουστεί περίεργο αλλα ειναι η μονη συμβουλή που μπορώ να σου δώσω. Πίστεψε με σε καταλαβαίνω απόλυτα γιατί και η δίκη μου οικογένεια εχει της ιδιες προβληματικες ιστορίες.

 

Εχουν περάσει 7 χρονια απο τοτε που προσπαθούμε για ενα μωρακι με το σύζυγο μου. Ειμαι σιγουρη πως μια μερα ο θεος θα μας βοηθήσει και θα εχουμε στην αγκαλια μας ενα μωρακι. Ώσπου ομως να γινει αυτο η ζωη μας συνεχίζει, η ζωη μας πρεπει να ειναι γεματη και να επιλέγουμε τους ανθρώπους που θέλουμε να είναι κοντα μας. Μάθε να προστατεύεις τον εαυτο σου ακομη και αν αυτο σημαίνει να πρεπει να πάψεις να περιμένεις αυτονόητες συμπεριφορές απο την οικογένεια σου.

 

Σου ευχομαι καλη επιτυχια στην καινουργια σου προσπαθεια. Να εισαι αισιόδοξη και να απολαμβαινεις τη καθε στιγμη της ζωης σου.

 

Συμφωνώ απόλυτα! Αγαπητή θεματοθέτρια, έκανα τα ίδια λάθη με σένα, έβαζα τη ζωή μου σε πάγο γιατί σκεφτόμουν ότι "αν μείνω έγκυος θα πρέπει να σταματήσω να κάνω αυτό και το άλλο" ή "αν κάνω προσπάθεια θα πρέπει να μείνω ξάπλα και δεν θα μπορώ να κάνω το δείνα" κλπ κλπ κλπ Μέγα λάθος κατά τη γνώμη μου! Εμένα με έριξε πολύ πίσω όλο αυτό το πράγμα. Δεν έχω τα προβλήματα που έχεις εσύ με το οικογενειακό περιβάλλον, οπότε σε αυτό το θέμα είμαι τυχερή, σου έμοιαζα όμως στο σημείο που λες ότι προγραμματίζεις τη ζωή σου με βάσει τις εξωσωματικές. Όχι, διαφωνώ με αυτό, με όλο το θάρρος, έτσι? Στο λέω γιατί εμένα μου την είχε βαρέσει για άλλους λόγους και δεν είχα τα δικά σου προβλήματα. Και δεν είμαι η μόνη που της την είχε βαρέσει ο ψυχαναγκασμός για το παιδί, είναι και άλλες καλές μου φίλες που ήταν στην ίδια φάση με μένα.

Όσον αφορά τις εξόδους, καλές είναι οι βολτίτσες με το σκύλο, αλλά δεν αρκούν. Εννοείται ότι θα τον βγάζεις τον γλυκούλη για να κάνει τη βόλτα του και τις φυσικές του ανάγκες , αλλά παράλληλα βρες και δραστηριότητες για να σε κρατούν εκτός σπιτιού. Επίσης, αν δεν σε καλύπτει η δουλειά, δες αν υπάρχουν άλλες ευκαιρίες για απασχόληση στην περιοχή σου. Μην βάζεις την ζωή σου σε πάγο, αυτή είναι η γνώμη μου. Φιλικά!

[amarillo81]

Η φευγεις απο κει η τα υπομενεις ολα αυτα που λες αλλη λυση δεν υπαρχει το ξερεις και εσυ οποτε μην το κουραζεις το θεμα.

 

ειναι τοσο απλο λαμβανοντας υποψη ολεσ τις παραμετρουσ???οικονομικο, χρονικη περιοδος, εξωσωματικη????

[vivien9]

φοβαμαι καποιεσ φορεσ μη παρεκτραποουν τα πραγματα κ τοτε δε θα ξερω πως θα αντιδρασω..σκεφτομουν πχ να μαι εγω ξαπλα απο την εμβρυομεταφορα κ να ακουω φωνεσ κτλ απο κατω....το προβλημα κατω μαινετε σε 2 μετωπα..ενα μεταξυ των γονων μου (ασυμφωνια χαρακτηρων) και ενα μεταξυ των γονιων μου και του αδελφου μου οπου γινονται διαφορα βρισιεσ φωνεσ κτλ....τ

Φαντάζομαι ότι τα προβλήματα των δικών σου δεν είναι πρόσφατα, υπάρχουν από χρόνια. Οπότε για μένα καλά θα κάνεις να απεμπλακείς συναισθηματικά από αυτούς τους τσακωμούς, ετοιμάζεσαι να κάνεις την δική σου οικογένεια και αυτό είναι πάνω από όλα. Δεν έχει νόημα να ανησυχείς, οι γονείς σου και ο αδερφός σου είναι ενήλικες και θα λύσουν μόνοι τους τα προβλήματα τους. Αν σε μιζεριάζουν, μην κατεβαίνεις. Στο λέω γιατί αντιμετωπίζω μια παρόμοια κατάσταση, μένω πάνω από τους δικούς μου που τσακώνονται συχνά. Έχω πάψει από χρόνια να ασχολούμαι με αυτό το θέμα, από όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι για να πάψουν οι τσακωμοί. Στην τελική, και όταν ανακατευόμουν και κατέληγα να τσακώνομαι και να στεναχωριέμαι, τίποτα δεν άλλαζε. Άσε που εκείνοι τσακώνονται, ουρλιάζουν και μετά απο 3 μέρες ηρεμούν και άντε πάλι από την αρχή. Είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν σε αφορά πλέον αφού δεν μένεις στο ίδιο σπίτι.

[amarillo81]

Συμφωνώ απόλυτα! Αγαπητή θεματοθέτρια, έκανα τα ίδια λάθη με σένα, έβαζα τη ζωή μου σε πάγο γιατί σκεφτόμουν ότι "αν μείνω έγκυος θα πρέπει να σταματήσω να κάνω αυτό και το άλλο" ή "αν κάνω προσπάθεια θα πρέπει να μείνω ξάπλα και δεν θα μπορώ να κάνω το δείνα" κλπ κλπ κλπ Μέγα λάθος κατά τη γνώμη μου! Εμένα με έριξε πολύ πίσω όλο αυτό το πράγμα. Δεν έχω τα προβλήματα που έχεις εσύ με το οικογενειακό περιβάλλον, οπότε σε αυτό το θέμα είμαι τυχερή, σου έμοιαζα όμως στο σημείο που λες ότι προγραμματίζεις τη ζωή σου με βάσει τις εξωσωματικές. Όχι, διαφωνώ με αυτό, με όλο το θάρρος, έτσι? Στο λέω γιατί εμένα μου την είχε βαρέσει για άλλους λόγους και δεν είχα τα δικά σου προβλήματα. Και δεν είμαι η μόνη που της την είχε βαρέσει ο ψυχαναγκασμός για το παιδί, είναι και άλλες καλές μου φίλες που ήταν στην ίδια φάση με μένα.

Όσον αφορά τις εξόδους, καλές είναι οι βολτίτσες με το σκύλο, αλλά δεν αρκούν. Εννοείται ότι θα τον βγάζεις τον γλυκούλη για να κάνει τη βόλτα του και τις φυσικές του ανάγκες , αλλά παράλληλα βρες και δραστηριότητες για να σε κρατούν εκτός σπιτιού. Επίσης, αν δεν σε καλύπτει η δουλειά, δες αν υπάρχουν άλλες ευκαιρίες για απασχόληση στην περιοχή σου. Μην βάζεις την ζωή σου σε πάγο, αυτή είναι η γνώμη μου. Φιλικά!

 

Ετσι ακριβως ειναι latiatoula εχω βαλει τη ζωη μου σε παγο κ περιμενω να ρθει το παιδι για να συνεχισω αποκει που το αφησα ετσι νιωθω...βεβαια εχω κανει μια μικρη προοδο το τελευταιο διαστημα (ημουν χειροτερα πριν ενα δυο χρονια)...αλλα παραμενει αυτη η πικρα που πα και πιο κατω...αυτο με τις δραστηριοτητες που λες ειναι το παραπονο του αντρα του..εχει μαλλιασει η γλωσσα του , που λενε, να ξεκινησω καποιο χομπυ, μια γραστηριοτητα κατι...ειδικα οταν δε δουλευα κ ημουν ολη την ωρα σπιτι..εκεινος παντως εκει το χερι ριξει, μουσικη γυμναστηριο ....γιατι δε το κανω κ γω...ελα ντε δε ξερω....

[latiatoula]

Να κάνεις αυτό που σου λέει ο άντρας σου!

[Bsreves]

Γλυκιά μου amarillo81

 

από τα μηνύματα σου καταλαβαίνω πως πρέπει να εχεις πονέσει παρα πολυ με το όλο θέμα του παίδιου. Ολες μας εδω μεσα σε καταλαβαινουμε. Γιατι ομως βρε κοριτσακι μου το κανεις αυτο στον εαυτο σου ? Η ζωη ειναι τοσο ομορφη... εχει τοσα να μας προσφερει... Για μενα η αποκτηση ενος παιδιου ειναι ενα ονειρο που θελω να ζησω με τον συζυγο μου... θελω ενα παιδι απο τη δικη μας αγαπη... ενα παιδι που θα ολοκληρωσει την οικογενεια μας. Οσο ομως αυτο καθυστερει , η ζωη μου συνεχίζει και οφείλω να ειμαι ευτυχισμενη με ολα τα καλα που μου εχει δωσει ο θεος. Αυτο μην το ξεχναμε. Νομιζω πως καλο ειναι μερικες φορες να κανουμε καποιες κρίσιμες ερωτησεις στους εαυτους μας. Οπως :

 

- Τι ειναι πιο σημαντικο στη ζωη μου ? Ο συζυγος μου ? η δουλεια ? ενα παιδι ?

 

- Πως θελω να ζήσω τη ζωη μου ? Προσπαθώντας και κανοντας τα παντα για να ειμαι ευτυχισμενη? περιμένοντας ενα ονειρο ? μεσα στη στεναχώρια και στο "γιατι σε μενα ¨"

 

Αυτα τα λεω για ολες εμας που πρεπει να ακολουθησουμε εναν πιο οδυνηρο δρομο οπου ομως υπαρχει τελικος προορισμός. Το πιστεύω.

 

Αν με ρωτησεις θα σου απαντησω πως το πιο σημαντικο στη ζωη μου ειναι ο συζυγος μου και θελω να ζω προσπαθώντας και κανοντας τα παντα για να ειμαι ευτυχισμενη.

 

Οσο για το αλλο θεμα τα παντα ειναι στο χερι σου. Δεν υπαρχει δεν μπορω υπαρχει δεν θελω. Μπορεις και θα το κανεις γιατι το χρωστας στον εαυτο σου.

 

Εγω απλα επαψα να ασχολουμε με τα θεματα τους. Δηλαδη μιλαμε κανονικα αλλα δεν μπαινω στη διαδικασια να μαθω γιατι μαλωνουν, γιατι φωναζουν, γιατι κλαινε , γιατι... γιατι... γιατι... δεν υπαρχει το γιατι στη ζωη μου. Οταν θελουν να μου πουν κατι το κανουν και σταματαει εκει. Ειναι δικο τους προβλημα, οχι δικο μου. Ακουγετε ισως σκληρο αλλα ειναι πολυ αποτελεσματικο.

 

Σκεψου πως δεν ξερουν καν σε ποσες μερες θα κανω την χοριακη. Αλλα δεν με πειραζει , εχω αλλους ανθρωπους διπλα μου που με κανουν πολυ ευτυχισμενη.

 

Αρα γλυκια μου amarillo81 τωρα που εισαι σε μια καινούργια προσπάθεια άλλαξε τα ολα... ειναι στο χερι σου.

[amarillo81]

Φαντάζομαι ότι τα προβλήματα των δικών σου δεν είναι πρόσφατα, υπάρχουν από χρόνια. Οπότε για μένα καλά θα κάνεις να απεμπλακείς συναισθηματικά από αυτούς τους τσακωμούς, ετοιμάζεσαι να κάνεις την δική σου οικογένεια και αυτό είναι πάνω από όλα. Δεν έχει νόημα να ανησυχείς, οι γονείς σου και ο αδερφός σου είναι ενήλικες και θα λύσουν μόνοι τους τα προβλήματα τους. Αν σε μιζεριάζουν, μην κατεβαίνεις. Στο λέω γιατί αντιμετωπίζω μια παρόμοια κατάσταση, μένω πάνω από τους δικούς μου που τσακώνονται συχνά. Έχω πάψει από χρόνια να ασχολούμαι με αυτό το θέμα, από όταν συνειδητοποίησα ότι δεν μπορώ να κάνω κάτι για να πάψουν οι τσακωμοί. Στην τελική, και όταν ανακατευόμουν και κατέληγα να τσακώνομαι και να στεναχωριέμαι, τίποτα δεν άλλαζε. Άσε που εκείνοι τσακώνονται, ουρλιάζουν και μετά απο 3 μέρες ηρεμούν και άντε πάλι από την αρχή. Είναι ένας φαύλος κύκλος που δεν σε αφορά πλέον αφού δεν μένεις στο ίδιο σπίτι.

 

Ναι ακριβως ετσι ειναι, τσακωνονται για ασημαντα για μενα θεματα, φωναζουν, βριζουν, κλειδωνονται κ δε μιλανε μεταξυ τους για 1 2 βδομαδες κ μετα οκ...μετα απο λιγο παλι τα ιδια...κ γινεται κ με μια περιοδικοτητα...δηλ τσακωνονται οι γονεις τα βρισκουν τσακωνονται με τον αδελφο μου τα βρισκουν κτλ...χρονια τωρα ετσι γινεται...αλλα με προβληματιζει οτι το θεμα του αδελφου αρχιζει κ αγριευει...απο τον ιουνιο κ μετα βλεπω απο αυτον μια πολυ ασχημη συμπεριφορα προς τους γονεις μου....σπαει βριζει...ειχαμε παει διακοπες με τον αντρα μου κ γυρνωντας ειδα τη μητερα μου ρακος, κ μου πε οτι εγινε χαμος με τον αδελφο μου σε βαθμο που ετρεμαν τα ποδια της...δεν ημουν εκει ευτυχως αλλα κ μονο να βλεπω τη μητερα μου ετσι στεναχωριερμαι πολυ...

[amarillo81]

Γλυκιά μου amarillo81

 

από τα μηνύματα σου καταλαβαίνω πως πρέπει να εχεις πονέσει παρα πολυ με το όλο θέμα του παίδιου. Ολες μας εδω μεσα σε καταλαβαινουμε. Γιατι ομως βρε κοριτσακι μου το κανεις αυτο στον εαυτο σου ? Η ζωη ειναι τοσο ομορφη... εχει τοσα να μας προσφερει... Για μενα η αποκτηση ενος παιδιου ειναι ενα ονειρο που θελω να ζησω με τον συζυγο μου... θελω ενα παιδι απο τη δικη μας αγαπη... ενα παιδι που θα ολοκληρωσει την οικογενεια μας. Οσο ομως αυτο καθυστερει , η ζωη μου συνεχίζει και οφείλω να ειμαι ευτυχισμενη με ολα τα καλα που μου εχει δωσει ο θεος. Αυτο μην το ξεχναμε. Νομιζω πως καλο ειναι μερικες φορες να κανουμε καποιες κρίσιμες ερωτησεις στους εαυτους μας. Οπως :

 

- Τι ειναι πιο σημαντικο στη ζωη μου ? Ο συζυγος μου ? η δουλεια ? ενα παιδι ?

 

- Πως θελω να ζήσω τη ζωη μου ? Προσπαθώντας και κανοντας τα παντα για να ειμαι ευτυχισμενη? περιμένοντας ενα ονειρο ? μεσα στη στεναχώρια και στο "γιατι σε μενα ¨"

 

Αυτα τα λεω για ολες εμας που πρεπει να ακολουθησουμε εναν πιο οδυνηρο δρομο οπου ομως υπαρχει τελικος προορισμός. Το πιστεύω.

 

Αν με ρωτησεις θα σου απαντησω πως το πιο σημαντικο στη ζωη μου ειναι ο συζυγος μου και θελω να ζω προσπαθώντας και κανοντας τα παντα για να ειμαι ευτυχισμενη.

 

Οσο για το αλλο θεμα τα παντα ειναι στο χερι σου. Δεν υπαρχει δεν μπορω υπαρχει δεν θελω. Μπορεις και θα το κανεις γιατι το χρωστας στον εαυτο σου.

 

Εγω απλα επαψα να ασχολουμε με τα θεματα τους. Δηλαδη μιλαμε κανονικα αλλα δεν μπαινω στη διαδικασια να μαθω γιατι μαλωνουν, γιατι φωναζουν, γιατι κλαινε , γιατι... γιατι... γιατι... δεν υπαρχει το γιατι στη ζωη μου. Οταν θελουν να μου πουν κατι το κανουν και σταματαει εκει. Ειναι δικο τους προβλημα, οχι δικο μου. Ακουγετε ισως σκληρο αλλα ειναι πολυ αποτελεσματικο.

 

Σκεψου πως δεν ξερουν καν σε ποσες μερες θα κανω την χοριακη. Αλλα δεν με πειραζει , εχω αλλους ανθρωπους διπλα μου που με κανουν πολυ ευτυχισμενη.

 

Αρα γλυκια μου amarillo81 τωρα που εισαι σε μια καινούργια προσπάθεια άλλαξε τα ολα... ειναι στο χερι σου.

Κοριτσακι εισαι κ συ στη διαδικασια εξωσωματικης???εγω λογικα τελοσ οκτωβρη θα κανω ωοληψια...ολα αυτα που λεσ τα χω σκεφτει πολλες φορες, αλλες φορες προσπαθω να τα εφαρμοζω αλλεσ υποτροπιαζω κ μου φαινονται ολα μαυρα...σιγουρα πρεπει να μαι ευγνωμων για οσα εχω αλλα πολλεσ φορες νιωθω αχαριστη λεγοντασ το μονο που θελω ειναι ενα παιδι...στην πραγματικοτητα ευτυχισμενη με τον αντρα μου θελω να μαι κ το παιδι να ολοκληρωσει αυτη την ευτυχια οχι ως μεσο αυτης ...

Οσον αφορα την κατασταση στο πατρικο μου με στεναχωρει πολυ να τους βλεπω ετσι αλλα ισως ειναι καλυτερη η δικη σου πρακτικη γιατι στο κατω κατω τι μπορω να κανω αν απο μονοι τους δε κανουν κατι γι αυτη τη κατασταση...ισως ειναι λιγο εγωιστικο να θελω την συντροφια κα τη συμπαρασταση της μητερας μου τη στιγμη πιου περναει τοσα αλλα η αληθεια ειναι οτι θα την ηθελα διπλα μου...δε λεω οτι δεν ειναι, αλλα δε μπορει να δωσει οσα θα μπορουσε υπο αλλες συνθηκες...κ στο κατω κατω οικογενεια μου ειναι αν τα πραγματα ηταν διαφορετικα θα μπορουσα να βρω ενα ‘’καταφυγιο’’ οταν θα ενιωθα αδυναμη....

Παντως ευχαριστω ολες σας , νιωθω ηδη καλυτερα που τα εβγαλα απο μεσα μου!

[Bsreves]

amarillo81

 

Ναι ειμαι στην τεταρτη εξωσωματικη μου και οπως διαπίστωσες ειμαι πολυ αισιόδοξη κρατώντας βεβαια μια προφύλαξη για το αποτελεσμα. Δευτέρα θα κανω χοριακη

 

Δεν ειναι εγωιστικα αυτα που θελεις και ζητάς απο την οικογένεια σου απλα δεν μπορουν να σου τα προσφέρουν. Τουλαχιστον οχι σε αυτη τη φαση της ζωης σου που ξερω ποσο επίπονη ειναι.

 

Και μονο που τα ειπες και νιωθεις πιιο καλα ειναι αρκετο. Ετσι μπραβο γιατι τωρα πρεπει να εχεις αλλα στο μυαλο σου. Σε λιγες μερες θα κανεις την ωοληψια μετα την εμβρυομεταφορα και ισως το θαυμα ερθει στη ζωες σας. Σου το ευχομαι με ολη μου την καρδια.

[osin]

amarillo81, καλησπέρα,

το αντιλαμβάνομαι ότι όλη αυτή η κατάσταση που υπάρχει στο πατρικό σου σπίτι σε ρίχνει ψυχολογικά, αλλά, πρέπει να επαναπροσδιορίσεις κάποια πράγματα. Τι εννοώ, καταρχήν πρέπει να καταλάβεις ότι δυστυχώς κάποια πράγματα είναι πέρα από τις αρμοδιότητές σου, τις δυνατότητες σου. Αυτοί οι άνθρωποι μπορεί να είναι οι γονείς σου, τα αδέρφια σου, κλπ, αλλά δε μπορείς να παρέμβεις πέρα από κάποιο σημείο στις επιλογές τους. Εσύ λες ότι έχεις αυτούς που δε σε στηρίζουν ή σε ρίχνουν ψυχολογικά με τις άσχημες μεταξύ τους σχέσεις, κάποια άλλη από εμάς έχει προβλήματα με τη δουλειά της, άλλη με τον άντρα της, άλλη άλλου τύπου προβλήματα με την οικογένειά της από τα δικά σου. Πολύ σπάνια θα βρεις κάποια από εμάς, που το μόνο πρόβλημα που θα έχει να αντιμετωπίσει είναι το να μείνει έγκυος! (μακάρι, αλλά πού τέτοια τύχη...)

Δεν είσαι ούτε υπεράνθρωπος ούτε έχεις υπερδυνάμεις που θα σώσεις όλον τον κόσμο, ακόμη κι αν πρόκειται για την οικογένειά σου. Μη φορτώνεσαι με επιπλέον πράγματα που δεν έχεις τη δυνατότητα να επιλύσεις. Θωράκισε τον εαυτό σου, και επικεντρώσου στη δική σου οικογένεια, που πια προς το παρόν είσαι εσύ με τον άντρα σου.

Σου εύχομαι να πάει καλά η νέα σου προσπάθεια, και ρίξε όλη τη θετική σου ενέργεια εκεί! Καλή επιτυχία!