χρειάζομαι την στήριξή σας...

[mpaxari]

Καλημέρα σας.προσπαθώ εδώ και καιρό να ισορροπήσω τις σκέψεις μου και δε τα καταφέρνω.είμαι 33 χρονών σε μια σχέση 6 μηνών και έχω μείνει έγκυος.ο σύντροφός μου(συνομήλικος),είχε εκφράσει έντονα την επιθυμία του για παιδί απο τον πρώτο μήνα(!)ήμουν αρνητική φυσικά για κάτι τέτοιο ειδικά απο τόσο νωρίς.δεν ήμουν ποτε τρελαμένη με τα παιδιά.παρότι τις περισσότερες φορές πέρναμε προφύλαξη,με δική μου επιμονή,έμεινα έγκυος.

όλος ο περίγυρος είναι χαρούμενος εγώ όμως δεν τη νοιώθω αυτή την ευτυχία.έχω συνεχώς σκέψεις αρνητικές.δεν ξέρω αν θα έχουμε μια ισορροπημενη σχέση με τον σύντροφό μου.είναι πολύ καλός σε γενικές γραμμες και απο πολύ καλή οικογένεια αλλά είναι πολύ νωρίς για να είμαι σίγουρη άν αυτό είναι η πραγματικότητα αν ταιριάζουμε όσο πρέπει,αν θα είμαστε ευτυχισμένοι.δεν είναι ο άντρας που ονειρευόμουνα,ούτε και πολύ ερωτευμένη είμαι για να τα βλέπω όλα με συννεφάκια ρόζ.με τρομάζει η σκέψη πως θα έχουμε καυγάδες λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων έχοντας ένα παιδί να επωμίζεται μια τέτοια αρνητικότητα,ή το γεγονος να χωρίσω και να μεγαλώνω μόνη μου ένα παιδι.είναι μια πολύ άσχημη κατάσταση,το ξέρω γιατι αυτό έχω ζήσει.θα μπορώ να είμαι ευτυχισμένη ή θα δυστυχήσω και μαζί μου και το παιδί μου?θα καταφέρω να είμαι καλή μαμά?

σκέφτηκα και την άμβλωση.μόνο που θα έπρεπε να υποκριθώ αποβολή (για να το συζητήσω ούτε λόγος) και να κοροιδέψω με τον πιό ύπουλο τρόπο ολους τους δικούς μου και τους δικους του και φυσικα τον ίδιο(που κοιτάει την κοιλιά μου με τέτοια χρά καθε μέρα και μου βρήκε και καρπούζι που ήθελα σα τρελή και δεν υπήρχε πουθενά)πράγμα που δε μπορώ να κάνω τελικά.πηγα και σε ψυχολόγο γυναίκα ήταν.με βοήθησε πολύ.έδωσα 50 ευρώ για να μου πεί πως δε θα ήθελε να ήταν στη θέση μου!!!!!!!δε πήγα σε άλλον απογοητεύτηκα.

μη με κρίνεται πολύ αυστηρα γιατί είστε και λίγο αυστηροί απο ότι έχω καταλάβει!αυτές είναι οι φοβίες μου και ελπίζω οι συμβουλές σας να με βοηθήσουν και να με ηρεμήσουν.ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

[sofi@p]

κανείς δε μπορεί να σου εγγυηθεί πώς θα καταλήξει μια σχέση. μπορεί να ξεκινήσει με έρωτα κι όλες τις καλές προυποθέσεις και να καταλήξει σε καβγάδες και διαζύγιο.

μπορεί να ξεκινήσει χλιαρά και να καταλήξει να είναι μια ουσιαστική και γερή σχέση.

αν σε αυτόν τον άνθρωπο, που είσαι μαζί του 6 μήνες, έχεις δει καλά στοιχεία, που θα τον κάνουν καλό σύζυγο και πατέρα, τότε τί περιμένεις (αφού ήδη είσαι έγκυος)? προχώρα το.

και να κάνεις έκτρωση, λέγοντας ψέμματα πως ήταν αποβολή, τί νομίζεις ότι θα γίνει? δε θα σου ξαναζητήσει να κάνετε παιδί? εκεί τί θα του πεις?

είσαι 33 ετών. είσαι σίγουρη ότι έχεις όλο το χρόνο μπροστά σου να ψάξεις να βρεις το ιδανικό (αν υπάρχει) κι ότι θα μπορέσεις να κάνεις παιδί όποτε το θες?

σκέψου τα ρίσκα (των 2 περιπτώσεων) κι αποφάσισε.

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

Εδω που εισαι...απλα βουτας και κολυμπας ... βγαζεις θετικη ενεργεια και ζεις οτι καλο εχεις να ζησεις (αφου ουσιαστικα δεν εχεις κανενα προβλημα με τον φιλο σου..απλα μονο σκεψεις μηπως και...αλλα ετσι δεν ζουμε γλυκια μου την ζωη μας... ετσι απλα μιζεριαζουμε και χανουμε καθε τι καλο που μας συμβαινει..)

Πετα τις κακες σκεψεις (που ισως φταινε και οι ορμονες ) και αν ποτε (χτυπα ξυλο) οντως οι φοβιες σου γινουν πραγματικοτητα ...θα τις αντιμετωπισεις τοτε

Σου ευχομαι να πανε ολα τελεια και ζησε την ζωη σου με αισιοδοξια και οχι με κακες σκεψεις γιατι τοτε θα πανε ολα στραβα αλλα θα φταις εσυ με την αρνητικη σου ενεργεια

[lelaki1980]

Καλημέρα σας.προσπαθώ εδώ και καιρό να ισορροπήσω τις σκέψεις μου και δε τα καταφέρνω.είμαι 33 χρονών σε μια σχέση 6 μηνών και έχω μείνει έγκυος.ο σύντροφός μου(συνομήλικος),είχε εκφράσει έντονα την επιθυμία του για παιδί απο τον πρώτο μήνα(!)ήμουν αρνητική φυσικά για κάτι τέτοιο ειδικά απο τόσο νωρίς.δεν ήμουν ποτε τρελαμένη με τα παιδιά.παρότι τις περισσότερες φορές πέρναμε προφύλαξη,με δική μου επιμονή,έμεινα έγκυος.

όλος ο περίγυρος είναι χαρούμενος εγώ όμως δεν τη νοιώθω αυτή την ευτυχία.έχω συνεχώς σκέψεις αρνητικές.δεν ξέρω αν θα έχουμε μια ισορροπημενη σχέση με τον σύντροφό μου.είναι πολύ καλός σε γενικές γραμμες και απο πολύ καλή οικογένεια αλλά είναι πολύ νωρίς για να είμαι σίγουρη άν αυτό είναι η πραγματικότητα αν ταιριάζουμε όσο πρέπει,αν θα είμαστε ευτυχισμένοι.δεν είναι ο άντρας που ονειρευόμουνα,ούτε και πολύ ερωτευμένη είμαι για να τα βλέπω όλα με συννεφάκια ρόζ.με τρομάζει η σκέψη πως θα έχουμε καυγάδες λόγω ασυμφωνίας χαρακτήρων έχοντας ένα παιδί να επωμίζεται μια τέτοια αρνητικότητα,ή το γεγονος να χωρίσω και να μεγαλώνω μόνη μου ένα παιδι.είναι μια πολύ άσχημη κατάσταση,το ξέρω γιατι αυτό έχω ζήσει.θα μπορώ να είμαι ευτυχισμένη ή θα δυστυχήσω και μαζί μου και το παιδί μου?θα καταφέρω να είμαι καλή μαμά?

σκέφτηκα και την άμβλωση.μόνο που θα έπρεπε να υποκριθώ αποβολή (για να το συζητήσω ούτε λόγος) και να κοροιδέψω με τον πιό ύπουλο τρόπο ολους τους δικούς μου και τους δικους του και φυσικα τον ίδιο(που κοιτάει την κοιλιά μου με τέτοια χρά καθε μέρα και μου βρήκε και καρπούζι που ήθελα σα τρελή και δεν υπήρχε πουθενά)πράγμα που δε μπορώ να κάνω τελικά.πηγα και σε ψυχολόγο γυναίκα ήταν.με βοήθησε πολύ.έδωσα 50 ευρώ για να μου πεί πως δε θα ήθελε να ήταν στη θέση μου!!!!!!!δε πήγα σε άλλον απογοητεύτηκα.

μη με κρίνεται πολύ αυστηρα γιατί είστε και λίγο αυστηροί απο ότι έχω καταλάβει!αυτές είναι οι φοβίες μου και ελπίζω οι συμβουλές σας να με βοηθήσουν και να με ηρεμήσουν.ευχαριστώ πολύ για τον χρόνο σας.

 

λοιπον καλημερα σου! δεν ειμαι ψυχολογος εννοειτε και μου την δινει οταν μερικες μαμαδες αναλυουνε τοσο πολυ ενα θεμα με βαση παντα της γνωσεις ψυχολογιας.εμενα μου αρεσει να συμβουλευω τουλαχιστον εδω στο site και να μιλαω οπως ακριβως θα μιλαγα σε μια φιλη μου γιατι πολυ απλα δεν σε ξερω και οι καταστασεις σε ενα σπιτι και οι μικρολεπτομεριες δεν μπορουν να αποτυπωθουν ολες σε 10 γραμμες κειμενου.οποτε η γνωμη μου για την κατασταση σου ειναι η εξης.

οταν εμεινα εγω εγκυος στα 31 (βεβαια ειμαι ερωτευμενη) με το που το εμαθα απλα σοκαριστικα οχι γιατι δεν ηθελα παιδι αλλα δεν το πολυ ειχα και στο μυαλο μου εκεινη τη στιγμη.και λεω αν δε το κανω τωρα ποτε θα το κανω?ευγνωμωνω τον θεο τωρα που μου εδωσε αυτο το παιδι και με ποιανουν τα κλαμματα μερικες φορες που σκεφτηκα εστω και μια φορα τοτε να κανω εκτρωση...ειναι απλα η κορυφωση στην ζωη μιας γυναικας και σου το λεω τωρα μετα απο την γεννηση της κορης μου γιατι αν με ρωτουσες πριν θα σου ελεγα οκ μωρε....θα κανω καποια στιγμη και εγω παιδι.οταν ερχετε το παιδι στον κοσμο δεν σκεφτεσε τιποτα αλλο και ενστικτωδως κανεις το καλυτερο για το παιδι σου.εισαι 33 και οχι 20 χρονων για να σκεφτεις επιπολαια του στυλ θα καταστρεψω τα νιατα μου θελω να ειμαι ελευθερη, να εχω περισσοτερες εμπειριες κτλ. και εδω ερχετε το θεμα με τον αντρα σου....συμφωνω απολυτα στο οτι δεν ηθελες παιδι απο τον πρωτο μηνα σχεσης εννοειτε...ουτε εγω θα το εκανα...οπως επισις και οι 6 μηνες σχεσης ειναι επισις λιγο...το οτι δεν εισαι μαλλον ερωτευμενη με τον αντρα σου αυτο κουκλιτσα μου και παντα μιλαω για την δικια σου περιπτωση γιατι το ιδανικοτερο θα ηταν να τον αγαπας οχι ομως γιατι θα φερεις στον κοσμο ενα παιδι αλλα μονο για σενα...γιατι απλα θελεις να τον γουσταρεις.μην σκεφτεσε ομως τι θα γινει στο μελλον με τον αντρα σου.μην καταπιεστεις οσο αφορα την δικια σας προσωπικη σχεση.εχεις αλλες υποχρεωσεις αυτη την στιγμη και θα το καταλαβεις αυτο σου ειπα οταν θα φερεις στον κοσμο το παιδι σου.βεβαια εσυ παντα θα προσπαθησεις να δουλεψεις τα συναισθηματα σου οσο αφορα τη μετεπειτα σχεση με τον αντρα σου.μην αγχωθεις και οτι ειναι να γινει θα γινει!!θα εισαι μια πολυ καλη μαμα και αυτο ειναι που θα εχει ΣΗΜΑΣΙΑ!!.θυμησου κατι ομως....το παιδι θελει πολλη αγαπη ειτε εισαι μονη σου ειτε με τον αντρα σου....εσυ απο μονη σου δεν θα αφηνεις να υπαρχουν εντασεις μεσα στο σπιτι...και επισις παλι σου λεω μετεπειτα αν καταπιεστεις σε κατι πραξε αναλογα με το πως θα εισαι εσυ ευτυχισμενη και οχι με το πως θα ηθελαν οι αλλοι....ειναι δικια σου η ζωη και σε λιγο καιρο θα εχεις να κανεις με αλλη μια ζωουλα και τοτε θα καταλαβεις οτι αυτη η ζωουλα ειναι πολυ σημαντικοτερη ισως και απο την δικια σου γιατι απλα σταματας να σκεφτεσε τα παντα....ζεις και αναπνεεις για το παιδι σου και παλι σου το λεει αυτο μια μαμα που εκ φυσεως εγω ειμαι πολυ χυμα και μεγαλωνω το παιδι μου με πολλες δυσκολιες(οικονομικες κτλ) και επισις σκεφτομαι και αλλα κοριτσια που προσπαθουν χρονια και δεν εχουν καταφερει ακομα να χαρουν ενα μωρο.να θεωρουμε τους εαυτους μας παρα μα παρα πολυ τυχερους....αυτα λοιπον θα ελεγα σε μια φιλη μου... να κοιταξεις να εισαι παντα καλα για το παιδι σου και με το καλο να ερθει!!

[ΑΦΡΟΔΙΤΗ]

Oσο για τα λογια της ψυχιατρου..αν τα ειπε ετσι..απλα απαραδεκτο...δεν το θεωρω αυτο που ζεις κατι ασχημο...ουτε θα ελεγα παναγια μου να μην βρισκομουν ποτε σ αυτην την θεση...εχω ακουσει πολυ ασχημες καταστασεις .... οποτε ..ουτε κατα διανοια δεν ζεις κατι τραγικο και ασχημο

[Έμπνευση]

Αγαπητή φίλη, εγώ θα σου πω μια αλήθεια που έχω ανακαλύψει μόνη μου μέσα από την ίδια τη ζωή. Οι γυναίκες πολλές φορές βασανιζόμαστε μόνες μας, δημιουργούμε προβλήματα εκεί που δεν υπάρχουν. Το έχω κάνει πολλές φορές ως τώρα και μπορεί να το ξανακάνω. Οι άντρες είναι πιο ισορροπημένοι σε κάποια πράγματα, λένε ένα "θέλω" ή "δεν θέλω" και αυτό είναι. Εμείς όμως... Εμείς βάζουμε μέσα ένα σωρό λεπτομέρειες, ένα σωρό "αλλά".

 

Όπως είπε και κάποια άλλη κοπέλα, είναι δύσκολο να καταλάβουμε το μέγεθος του προβλήματός σου μέσα από λίγες γραμμές. Εσύ μόνο ξέρεις. Εγώ απλά θα σου πω να ηρεμήσεις, να σκεφτείς ποιες είναι οι πραγματικές προτεραιότητές σου στη ζωή, τα "θέλω" σου δηλαδή και τελικά να πάρεις την απόφαση που θα σε γεμίζει.

[Kitty r]

Εγώ θα σου έλεγα το εξής: όσοι από μας είχαμε μια μακροχρόνια σχέση, που είχαμε τον χρόνο να γνωριστούμε, να δοκιμαστούμε και αποκτήσουμε εμπειρίες με τον σύντροφό μας, έχουμε κάποια εγγύηση πως αυτό θα κρατήσει για πάντα; Καμία!

Εγώ προτού παντρευτώ, είχα 6,5 χρόνια σχέση εκ των οποίων τα 4 περίπου μέναμε μαζί. Ακόμα και μια μέρα πριν το γάμο, είχα τις δικές σου αμφιβολίες! Την ημέρα του γάμου δεν σκεφτόμουν τίποτα. Την επόμενη μέρα, είπα πως τώρα τίποτα δε γυρίζει πίσω. Αυτή είμαι, αυτός είναι, και θα περνάμε καλά, όπως περνούσαμε μέχρι τώρα και ακόμα καλύτερα! Έχουν περάσει 6 μήνες και ίσως είναι ακόμα νωρίς, αλλά αν σκεφτείς πόσα χρόνια μένουμε μαζί, κάθε μέρα είμαστε και πιο χαρούμενοι, πιο ήρεμοι, χωρίς εντάσεις. Είμαι έγκυος στον 4ο μήνα και είμαστε όλο χαρές!

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως αν αυτός ο άνθρωπος μέχρι στιγμής σου δείχνει πως ξέρει με ποιο τρόπο θα σε κάνει ευτυχισμένη, να του επιτρέψεις να σε κάνει ευτυχισμένη και να του το ανταποδώσεις. Όπως είπε και μια φίλη μου "έρωτας; τί είναι έρωτας; μπορείς να βρεις έναν άνθρωπο που όταν το βράδυ τελειώνεις τη δουλειά, θα σου προσφέρει ένα ποτήρι κρασί και θα περάσετε καλά; αυτή είναι η ουσία!".

Όσο για το παιδί, αυτό που πιστεύω ακράδαντα είναι πως για να είναι ένα παιδί ευτυχισμένο, πρέπει οι γονείς να είναι ευτυχισμένοι.

Ελπίζω να βοήθησα και εύχομαι να πάνε όλα καλά!

[ekavi_]

είμαι 33 χρονών σε μια σχέση 6 μηνών και έχω μείνει έγκυος.ο σύντροφός μου(συνομήλικος),είχε εκφράσει έντονα την επιθυμία του για παιδί απο τον πρώτο μήνα(!)ήμουν αρνητική φυσικά για κάτι τέτοιο ειδικά απο τόσο νωρίς.δεν ήμουν ποτε τρελαμένη με τα παιδιά.παρότι τις περισσότερες φορές πέρναμε προφύλαξη,με δική μου επιμονή,έμεινα έγκυος.

όλος ο περίγυρος είναι χαρούμενος εγώ όμως δεν τη νοιώθω αυτή την ευτυχία.

 

σκέφτηκα και την άμβλωση.μόνο που θα έπρεπε να υποκριθώ αποβολή (για να το συζητήσω ούτε λόγος) .

 

Εγώ δεν καταλαβαίνω κάποια πράγματα.

Πως είναι δυνατόν όλος ο περίγυρος να είναι χαρούμενος, όταν υπάρχει ήδη εγκυμοσύνη σε μια σχέση 6 μηνών; Γνωριζόσασταν από πριν, απλώς τώρα κάνατε σχέση;

Πως είχε εκφράσει έντονα την επιθυμία για παιδί από τον πρώτο μήνα σχέσης;;; και αφού για εσένα ούτε λόγος, γιατί δεν παίρνατε πάντα προφυλάξεις;

Γιατί το συζητήσατε με τον περίγυρο πριν αποφασίσετε τι θέλετε μεταξύ σας;

Γιατί θα πρέπει να υποκριθείς αποβολή;

 

Συγγνώμη για τις ερωτήσεις αλλά δεν έχω καταλάβει τι ακριβώς συμβαίνει.

 

Αυτό που έχω να συμβουλεύσω, είναι να σκεφτείς εσύ τι θέλεις και πως νιώθεις και να το συζητήσεις ανοικτά με τον σύντροφό σου.

[mamakiaaa]

Εντάξει δεν είναι κ οτι καλύτερο να δημιουργείς οικογένεια χωρίς να είσαι ερωτευμένη. Σκέφτεσαι συναισθηματικά και όχι πως αυτο είναι κακό όμως αν κοιτάξεις γυρω σου θα διαπιστώσεις πως καθημερινάδιαλύονται τόσες οικογένειες και πολλές αυτές ξεκίνησαν με τους καλύτερους οιωνούς. Θέλω να πω μ'αυτο πως τίποτα δεν είναι δεδομένο όσον αφορά την εξέλιξη μιας κατάστασης είτε ξεκινά καλά είτε όχι.

κ όπως είπε και μια κοπέλα πριν μετά τη γέννηση ενός παιδιού οτι ήξερες δεν υπάρχει, διότι αλλάζει η ψυχολογία σου, η ψυχοσύνθεσή σου, ο τρόπος σκέψης, οι προτεραιότητες, τα πάντα.

Άδειασε το μυαλό σου και προσπάθησε να χαρείς τον ερχομό του παιδιού σου, εξάλλου δε σε αναγκάζει κανείς να βιαστείς να παντρευτείς.

Όσο για την άμβλωση, προσωπικά, τη δικαιολογώ σε πολύ ιδιαίτερες περιπτώσεις, στη δική σου όχι. Δεν είσαι έφοιβη, δεν ζεις στο δρόμο, δεν είσαι μόνη, ο πατέρας του παιδιού διατίθεται να ναι κοντά του άρα....

Ελπίζω να πάνε όλα καλά και θα σου ξαναπώ να ρίξεις μια ματιά γύρω σου, υπάρχουν άπειρα παραδείγματα για να σε κάνουν να καταλάβεις πως η περίπτωσή σου δεν είναι όσο άσχημη νομίζεις.

[tsiritri]

Πόσων εβδομάδων είσαι?

 

Υπάρχει ακόμα δυνατότητα για έκτρωση αν τελικά επιλέξεις αυτό?

Γιατί δεν ξέρω μέχρι πότε γίνεται....

 

Απλά η γνώμη μου είναι, μιας και φαντάζομαι ότι είσαι λίγο έγκυος ότι ίσως δεν έπρεπε να το ανακοινώσετε σε όλο τον περίγυρο ακόμα, και ειδικά όταν εσύ νιώθεις έτσι για αυτό το θέμα....

 

Σίγουρα κανείς δε μπορεί να σου πει τι να κάνεις, αλλά όντως η ηλικία είναι ένας παράγοντας που πρέπει να λάβεις υπόψιν σου.

Και επίσης να σκεφτείς αν κάνεις κάτι τέτοιο πως θα νιώθεις μετά ψυχολογικά...εμ να έχεις ρίξει το μωράκι εμ να πρέπει να υποκρίνεσαι αποβολές και να μη μπορείς να μιλήσεις και ανοιχτά ούτε στο συντροφό σου ούτε πχ σε γονείς?

Δεν θα είναι πολύ μεγάλο το βάρος που θα κουβαλάς?

 

Θα συμφωνήσω και με άλλες κοπέλες που σου είπαν ότι ποτέ δεν ξέρεις πως μπορεί να καταλήξει μια σχέση.

Άλλες ξεκινούν με τους καλύτερους οιωνούς και καταλήγουν στα αζήτητα...σε άλλες το αντίθετο.

 

Κάτσε και σκέψου αν το θες έστω και λίγο αυτό το μωράκι....

Αν σε κάνει να νιώθεις καλά η ιδέα του ότι μια ζωούλα μεγαλώνει μέσα σου και κάποια στιγμή θα έρθει με το καλό στον κόσμο....

Αν σε ευχαριστεί έστω και λίγο αυτή η ιδέα εγώ πιστεύω θα το κρατούσα, και αν τα πράγματα δεν πάνε καλά με το σύντροφό σου ούτε η πρώτη θα είσαι ούτε η τελευταία....υπάρχει πάντα όμως και η πέριπτωση να πάνε ΟΛΑ ΚΑΛΑ!!!!

 

Αααα και δεν πιστεύω να την πλήρωσες κι όλας την ψυχολόγο!

[kLiMt]

Γιατί σκέφτεσαι τόσο έντονα ότι θα έχετε ασυμφωνία χαρακτήρων;

 

Πάντως είσαι σε πολύ καλή ηλικία για να μείνεις έγκυος, ούτε πολύ μεγάλη ούτε πολύ μικρή...Εγώ θα το κρατούσα κι ό,τι βγει, αφού και ο μέλλων πατέρας το θέλει πολύ. Είναι ασύγκριτα όσα νιώθεις μετά τη γέννηση ενός παιδιού και θα σε βοηθήσει να γνωρίσεις και τον εαυτό σου πολύ καλύτερα.

[mpaxari]

Σας ευχαριστώ πάρα πολύ όλους για τις άμεσες απαντήσεις σας και τη βοήθεια που μου δίνετε ο καθένας με τις σκέψεις του.απαντώτας στην ekavi που ακόμα και οι ερωτήσεις είναι βοηθητικες καμιά φορά,το παιδι το γνωρίζει η οικογένεια μου απο τις πρώτες μέρες που είμασταν μαζί και τον έχουν συμπαθήσει πάρα πολύ.είμαστε κλειστή κοινωνια σχετικά και γνωριζόμασταν απο παλια,μόνο αυτό.πιστεύω πως επειδή ήμουν αρνητική με την ιδέα του γάμου (λόγω δύσκολων καταστάσεων που έχω ζήσει) όλα αυτά τα χρόνια και είχαν απογοητευτεί πως θα μείνω μόνη μου στο άκουσμα πως είμαι έγκυος χάρηκαν.

την επιθυμία για παιδι την είχε καιρό πριν απλά δεν έβρισκε την κοπέλα που του ταίριαζε.έτσι τουλάχιστον υποστήριζε.προφυλάξεις πέρναμε τις περισσοτερες φορές,ελάχιστες δε πήραμε και αυτές ήταν στο τέλος περιόδου αλλά πιστεύω πως σκόπημα το προκάλεσε και δε ξέρω με ποιόν τρόπο.μέχρι και τις γόνιμες μέρες μου μέτραγε και ήξερε!του είχα πεί πως για παιδί θα το συζητούσαμε αργότερα γιατί σαφώς ήθελα να γνωριστούμε καλύτερα,αλλά επέμενε πως ήταν σίγουρος για μένα(!!!)τι να πώ τώρα και γώ άν δεν ήμουν σαστισμένη δε θα ζητούσα βοήθεια άν και δεν έχω παρατηρήσει να μου λέει ψέματα,να υποκρίνετε να κοροιδέυει.ισα ίσα.μέχρι και οι γονείς του τα επιβεβαιώνουν όλα αυτά.

όταν έμαθα πως ήμουν έγκυος δε συζητούσε καν κατι άλλο απο αυτό,μόνο καροτσάκια και κρεβατάκια.και φυσικα είχε τόση χαρά που τιποτα δεν τον κράταγε να μην το πει σε όλο το κόσμο και ξαφνικά βρέθηκα πριν το καταλάβω να μιλάνε και να χαίρονται όλοι για αυτό.τι να του πω?καλα κάνεις και χαίρεσαι εγώ έχω αυτούς τους φόβους πάω να το ρίξω?όποτε του αναφέρω τις φοβίες μου προσπαθεί να με ηρεμήσει δε λέω.και στην αδερφή μου που προσπάθησα να τις εκμυστηρευτώ τις σκέψεις μου και τους φόβους μου δε συζητούσε καν μια ενδεχόμενη άμβλωση παρα μονο θύμωσε μαζί μου για μια δυο μέρες.για αυτό και δε τολμούσα να πω σε κανέναν δικο μου τι σκεφτομουν να κάνω.το ξέρω πως θα με κατηγορούσαν για πολύ καιρό μετα.

με συγχωρείτε άν σας κουράζω στην προσπάθειά μου να τα πώ όπως είναι.

ναι την ψυχολογο την πλήρωσα 50 ευρώ και μου είπε κατα λέξη πως δε θα ήθελε να είναι στη θέση μου!!!!!

και πάλι σας ευχαριστώ πάρα πολύ για όλες τις απαντήσεις σας.

[ekavi_]

Τι να πω... Αυτό που βλέπω είναι ότι όλοι επεμβαίνουν στη ζωή σου, αλλά πιστεύω ότι και εσύ ενώ έβλεπες σημάδια άφηνες τους άλλους να σε κατευθύνουν. Τώρα ό,τι έγινε έγινε. Από εδώ και πέρα τι κάνεις.

 

Καταρχήν μην αφήνεις πάλι να σε κατευθύνουν οι τρίτοι. Κάτσε και σκέψου μόνη σου. Αν αγαπάς τον σύντροφό σου ή αν απλώς είχες αγχωθεί λόγω της πίεσης να παντρευτείς, αν μπορείς να δεις μέλλον μαζί του κτλ.

 

Ούτε και εγώ θα σου πρότεινα άμβλωση για τους λόγους που ειπώθηκαν. Από εκεί και πέρα ως προς τον σύντροφό σου, θα σκεφτείς εσύ πως νιώθεις και τι θέλεις να κάνεις.

 

Αν απλώς είσαι φοβισμένη που έγιναν όλα τόσο γρήγορα, να ξέρεις ότι όλα θα μπουν σε μια σειρά σιγά σιγά. Απλώς θέλεις χρόνο να συνειδητοποιήσεις την ξαφνική αλλαγή στη ζωή σου. Πάντως μην βιαστείς να παντρευτείς.

[Έμπνευση]

Με τα υπόλοιπα που μας είπες, σα να κατάλαβα το πρόβλημά σου καλύτερα. Αν αληθεύει ότι ο φίλος σου προκάλεσε την εγκυμοσύνη γνωρίζοντας ότι εσύ δεν την επιθυμείς, τότε έχεις πραγματικά πρόβλημα...

 

Εγώ νευριάζω και μόνο που σκέφτομαι κάτι τέτοιο.

 

Ψυχραιμία. Βάλε κάτω τα υπέρ και τα κατά και πάρε τη σωστή απόφαση για τη ζωή σου.

[κανίνα]

καλησπερα.διαβασα το προβλημα σου και αυτο που εχω να σου πω ειναι πως απο οτι καταλαβα ο στντροφος σου θελει το παιδι,οι δικοι του επισης και το μονο προβλημα εισαι εσυ.συγνωμη αν σε στεναχωρω,αλλα το οτι εκεινος προκαλεσε σκοπιμα την εγκυμοσυνη που το στηριζεις?και το οτι θα εχετε ντε και καλα ασυμφωνια χαρακτηρων και οτι θα χωρισετε και το παιδι θα τα λουστει ολα αυτα,παλι δεν καταλαβαινω που το στηριζεις....αυτο που καταλαβα ειναι οτι εσυ εχεις καποιο θεμα με τη δεσμευση,και γιάυτο δεν θες το παιδι...που οκ ειναι δικαιωμα σου,αλλα τη πραξη την κανατε παρεα και αν δεν ηθελες ατυχηματα θα ησουν παντα προσεκτικη.δεν θα ρισκαρες να κανεις ελευθερα χωρια προφυλαξεις....εγω πριν παντρευτω ειχα 12 χρονια σχεση(με τον αντρα μου) γιατι δεν εμεινα εγκυος δηλαδη?δεν νομιζω πως αυτα συμβαινουν ετσι απλα,και η γνωμη μου ειναι πως θα επρεπε να εισαι πιο προσεκτικη....οι κινησεις του συντροφου σου εμενα μου δειχνουν οτι σε αγαπαει και θελει να κανει μαζι σου οικογενεια!και απο πισω εχει μια οικογενεια που σας στηριζει(ρωτα και εμας τι περασαμε για να το χωνεψουν οι πεθερες),και εσυ τα εχεις ολα στρωμενα και γκρινιαζεις....το τι θα κανεις με το παιδι ειναι δικη σου αποφαση,και προς θεου δεν σε κρινω,απλα λεω πως αυτο που εσενα σε προβληματιζει,καποιες κοπελες θα τις χαροποιουσε ιδιαιτερα.....

[kardoulini]

Καλησπέρα και από έμενα....ειμαι σιγουρη οτι εισαι προβληματισμενη...αλλά στην περίπτωση του να κρατησεις το παιδί ....θα πρεπει με τον συντροφο σου να βαλετε σε μια σειρα τα πραγματα και να δειτε πως θα οργανωσετε την ζωη σας....μένετε μαζί ???? θεωρείς πως θα ειστε οκ με το να μείνετε μαζί.....πως είστε με τους γονείς ???? θα σας στηρίξουν....ειναι δίπλα σας....αν και από ότι κατάλαβα όλοι χαρηκαν πολύ με την εγκυμοσύνη σου.

 

Θα πρεπει λοιπον αφού καταληξετε στα βασικά.....να δεις αν όντως θα μπορείς να ζήσεις με αυτο τον ανθρωπο...για ολη σου την ζωή... δεν συζητάω την αμβλωση....σε καμια περιπτωση αφού είσαι και 33 αλλα θεώρω πως αν είστε μια χαρα τωρα το μωρακι σας θα σας ενώσει και θα εχετε μια ευτυχισμένη ζωη. Ειδαμε και ζευγαρια που ήταν μαζί και πολλά χρόνια πριν....που κατέληξαν.....το οτι ειστε μαζί μονο 6 μηνες .....δεν σημαινει κατι.

 

Σιγουρα και λόγω εγκυμοσυνης ...εχεις τις ανησυχιες σου....ξεκαθαρισε μεσα σου τα πραγματα....και ολα σίγουρα θα πάνε μια χαρα.

 

Οτι θες γραψε μας......να σου πουμε τις γνώμες μας....

 

 

Καλή επιτυχία σε κάθε σου αποφαση.....

[κανίνα]

καλησπερα...σορι που θα σε στεναχωρησω αλλα δεν καταλαβαινω που ακριβως στηριζεις το οτι εκεινος προκαλεσε την εγκυμοσυνη επιτηδες,εσυ δεν ησουν εκει την ωρα της πραξης?το οτι ειχε εκφρασει την επιθυμια να κνετε παιδι δεν του ριχνει και την ευθυνη του οτι εμεινες εγκυος......δευτερον γιατι συ εχει κολλησει ντε και καλα οτι εχετε ασυμφωνια χαρακτηρων και οτι θα χωρησετε και οτι ολα θα τα λουστει το παιδι?αυτο απο που προκυπτει?αυτο που καταλαβα διαβαζοντας το θεμα σου ειναι οτι φοβασαι μα δεσμευτεις......οι προβληματισμοι σου κατα τη γνωμη μου δεν προερχονται απο τη συμπεριφορα του συντροφου σου,αλλα επειδη εσυ δεν ξερεις τι θες(απο οτι καταλαβα εχεις και καποιο παιδικο τραυμα πανω στο θεμα οικογενεια και φοβασαι μην το κανεις κι εσυ στο παιδι σου).....και κατα τη γνωμη μου απο τη στιγμη που λες οτι δεν εισαι ερωτευμενη,γιατι ρισκαρες να κανετε ελευθερο σεξ?γιατι δεν προφυλαχτηκες?εσυ καλη μου τα εχεις βρει ολα και θες να τα πεταξεις στα σκουπιδια.εχεις εναν συντροφο που σε αγαπαει,θελει παιδι και να κανει οικογενεια μαζι σου,οι δικοι του σε θελουν κι αυτοι(ρωτα κι εμας τι περασαμε....)αρα το προβλημα ειναι καθαρα δικο σου...το τι θα κανετε με το μωρο ειναι καθαρα προσωπικο σας θεμα και ευχομαι να κανετε το καλυτερο...συγνωμη αν σε στεναχωρω αλλα δεν βλεπω καποιο ουσιαστικο προβλημα στη σχεση σου!

[mpaxari]

καλησπερα.διαβασα το προβλημα σου και αυτο που εχω να σου πω ειναι πως απο οτι καταλαβα ο στντροφος σου θελει το παιδι,οι δικοι του επισης και το μονο προβλημα εισαι εσυ.συγνωμη αν σε στεναχωρω,αλλα το οτι εκεινος προκαλεσε σκοπιμα την εγκυμοσυνη που το στηριζεις?και το οτι θα εχετε ντε και καλα ασυμφωνια χαρακτηρων και οτι θα χωρισετε και το παιδι θα τα λουστει ολα αυτα,παλι δεν καταλαβαινω που το στηριζεις....αυτο που καταλαβα ειναι οτι εσυ εχεις καποιο θεμα με τη δεσμευση,και γιάυτο δεν θες το παιδι...που οκ ειναι δικαιωμα σου,αλλα τη πραξη την κανατε παρεα και αν δεν ηθελες ατυχηματα θα ησουν παντα προσεκτικη.δεν θα ρισκαρες να κανεις ελευθερα χωρια προφυλαξεις....εγω πριν παντρευτω ειχα 12 χρονια σχεση(με τον αντρα μου) γιατι δεν εμεινα εγκυος δηλαδη?δεν νομιζω πως αυτα συμβαινουν ετσι απλα,και η γνωμη μου ειναι πως θα επρεπε να εισαι πιο προσεκτικη....οι κινησεις του συντροφου σου εμενα μου δειχνουν οτι σε αγαπαει και θελει να κανει μαζι σου οικογενεια!και απο πισω εχει μια οικογενεια που σας στηριζει(ρωτα και εμας τι περασαμε για να το χωνεψουν οι πεθερες),και εσυ τα εχεις ολα στρωμενα και γκρινιαζεις....το τι θα κανεις με το παιδι ειναι δικη σου αποφαση,και προς θεου δεν σε κρινω,απλα λεω πως αυτο που εσενα σε προβληματιζει,καποιες κοπελες θα τις χαροποιουσε ιδιαιτερα.....

 

 

σε ευχαριστώ πολύ που μου έγραψες κανίνα.θα σου πω!έχω ένεργή σεξουαλική ζωή απο 20 χρονών και δεν έμεινα ποτέ έγκυος παρόλο που σε μερικές σχέσεις μου δε χρησιμοποιούσαμε καν προφυλακτικο.στη τωρινή μου σχέση έχοντας καταλάβει την εμμονή του για παιδί έπερνα πάντα προφύλαξη εκτός καποιες ελάχιστες φορές και αυτές με περίοδο(συγνώμη αν σας ανατριχιάσω).δε με στεναχωρείς ήδη έχω μεγάλη θλίψη,έχεις δίκιο πως τα περισσότερα είναι θετικά,αυτός δείχνει να με αγαπάει πολύ,έχει οικονομική άνεση,οι γονείς του είναι τρισευτυχισμένοι και οι δικοί μου,μπορεί να ακούγετε σαν γκρίνια το ξέρω αλλά έχοντας μεγαλώσει με χωρισμένους γονείς και πολύ άσχημες καταστάσεις έχω βρεθεί τώρα έγκυος με ένα σύντροφο που δε ξέρω άν μπορώ να ζήσω μαζί του μια ζωή,γιατί μόνο έτσι σκέφτομαι την οικογένεια,δεν προλαβα να καταλάβω αν το αγαπάω,ερωτευμένη όπως ξαναείπα δεν είμαι και πολύ,δε με κάνει ευτυχισμένη αρκετά,έχουμε συχνές ρίξεις,είναι εκρηκτικος χαρακτήρας και είναι μέρες που ούτε να τον βλέπω δε θέλω τον καυμένο και με προσέχει και πολύ και νιώθω και τύψεις.γίνεται να ζήσουμε αρμονικά καιμε τις ευθύνες και την ανισορροπία που φέρνει ένα παιδί?για αυτό έχω όλους αυτούς τους φόβους.σας τα λέω όλα ακριβώς όπως τα νοιώθω.και πάλι σας ευχαριστώ πολύ που με στηρίζεται γιατι δεν έχω που αλλού να μιλήσω.

[kLiMt]

Μου θυμίζεις λίγο εμένα, mpaxari...υποψιάζομαι ότι φοβάσαι τις δεσμεύσεις και την οικειότητα, αλλά κατά βάθος θέλεις να δεσμευτείς. Ίσως γι' αυτό αφήνεις και τις καταστάσεις να σε παρασύρουν. Έχεις ανηφόρα να τραβήξεις, ειδικά άμα κρατήσεις το παιδί, αλλά αξίζει τον κόπο. Εύχομαι να σου σταθεί ο σύντροφός σου με ηρεμία και υπομονή και η συμβουλή μου - οτιδήποτε κι αν επιλέξεις να κάνεις - θα ήταν να βρεις έναν άνθρωπο να μιλάς για όσα σε φοβίζουν, είτε είναι ψυχολόγος είτε κάποιος φίλος/η, κάποιον που να μπορεί να σε αποδεχθεί.

[kardoulini]

Αληθεια πόσων εβδομάδων είσαι ????? Εγω είμαι σίγουρη πως αν κάτσεις και συζητησεις τους προβληματισμούς σου με τον σύντροφο....θα σε καθυσηχασει ....΄καλό είναι να ξέρει....άλλωστε ίσως και αυτός από την μερία του...όσο και να μην το δείχνει να εχει τους προβληματισμους του...ως αντρας.

[κανίνα]

σε ευχαριστώ πολύ που μου έγραψες κανίνα.θα σου πω!έχω ένεργή σεξουαλική ζωή απο 20 χρονών και δεν έμεινα ποτέ έγκυος παρόλο που σε μερικές σχέσεις μου δε χρησιμοποιούσαμε καν προφυλακτικο.στη τωρινή μου σχέση έχοντας καταλάβει την εμμονή του για παιδί έπερνα πάντα προφύλαξη εκτός καποιες ελάχιστες φορές και αυτές με περίοδο(συγνώμη αν σας ανατριχιάσω).δε με στεναχωρείς ήδη έχω μεγάλη θλίψη,έχεις δίκιο πως τα περισσότερα είναι θετικά,αυτός δείχνει να με αγαπάει πολύ,έχει οικονομική άνεση,οι γονείς του είναι τρισευτυχισμένοι και οι δικοί μου,μπορεί να ακούγετε σαν γκρίνια το ξέρω αλλά έχοντας μεγαλώσει με χωρισμένους γονείς και πολύ άσχημες καταστάσεις έχω βρεθεί τώρα έγκυος με ένα σύντροφο που δε ξέρω άν μπορώ να ζήσω μαζί του μια ζωή,γιατί μόνο έτσι σκέφτομαι την οικογένεια,δεν προλαβα να καταλάβω αν το αγαπάω,ερωτευμένη όπως ξαναείπα δεν είμαι και πολύ,δε με κάνει ευτυχισμένη αρκετά,έχουμε συχνές ρίξεις,είναι εκρηκτικος χαρακτήρας και είναι μέρες που ούτε να τον βλέπω δε θέλω τον καυμένο και με προσέχει και πολύ και νιώθω και τύψεις.γίνεται να ζήσουμε αρμονικά καιμε τις ευθύνες και την ανισορροπία που φέρνει ένα παιδί?για αυτό έχω όλους αυτούς τους φόβους.σας τα λέω όλα ακριβώς όπως τα νοιώθω.και πάλι σας ευχαριστώ πολύ που με στηρίζεται γιατι δεν έχω που αλλού να μιλήσω.

σε αυτο τωρα πως να απαντησω?εγω ειμαι με τον αντρα μου 13 χρονια μαζι(1 χρονο παντρεμενοι)και γενικα ειμαστε πολυ αγαπημενοι,εχουμε βεβαια και τα καυγαδακια μας...σε προβληματιζει το πως θα τσουλησει το ολο πραγμα,αλλα σε αυτο δεν μπορει να σου απαντησει κανεις.γιατι βλεπεις ωραιες σχεσεις να καταληγουν σε διαζυγια,και σχεσεις που δεν τις ειχες και οτι θα αντεξουν ,να τα πηγαινουν καλα....ειτε μεινετε μαζι,και κρατησετε το μωρο,ειτε οχι ποτε δεν ξερεις πως θα εξελιχθουν τα πραγματα...δεν μπορωνα σου πω κανε αυτο η εκεινο,γιατι δεν σε ξερω σε προσωπικο επιπεδο,ουτε τον συντροφο σου,ωστε να σου πω με το χερι στη καρδια "προχωρα το"....αυτο που βλεπω ειναι οτι υπαρχει καλη θεληση απο τη μερια του συντροφου σου,πραγμα πολυ θετικο αν σκεφτεις οτι ολες οι φιλες μου που ειναι ανυπαντρες αντιμετωπιζουν το εξης προβλημα..γνωριζουν καποιον που τους αρεσει,και απο το δευτερο ραντεβου εκεινος ξεκαθαριζει πως δεν θελει σχεση,οικογενεια κτλ ,μονο να περασουν καλα...με αποτελεσμα οταν εχεις πατησει τα 30 να νιωθεις οτι θα μεινεις μονη σου,ποτε θα κανεις παιδια κτλ.....ξερεις αν θα το λουστεις μετα εσυ αυτο?δεν λεω να μεινεις καπου λογω παιδιου αλλα ετσι οπως εχουν γινει τα πραγματα πολυ δυσκολα βρισκεις αντρα να τα θελει ολα αυτα και εσυ τον εχεις βρει!

[Eva333]

ρισκαρε το.... και 10 χρονια να ησουνα με τον αλλον ποτε κανεις δεν μπορει να σου εγγυηθει ενα happy end.

 

Τουλαχιστον εγω στη θεση σου θα επερνα το ρισκο....

[mpaxari]

Αληθεια πόσων εβδομάδων είσαι ????? Εγω είμαι σίγουρη πως αν κάτσεις και συζητησεις τους προβληματισμούς σου με τον σύντροφο....θα σε καθυσηχασει ....΄καλό είναι να ξέρει....άλλωστε ίσως και αυτός από την μερία του...όσο και να μην το δείχνει να εχει τους προβληματισμους του...ως αντρας.[/Q

 

 

σου οφείλω και τις προηγούμενες απαντήσεις αλλά κυρίως σε ευχαριστώ πολύ για τις καλές σου συμβουλές.μένουμε μαζί απο τον πρωτο μήνα αφου και αυτό το επιθυμούσε διακαώς.όχι οτι έγω ήρθα σπίτι του με το ζόρι.

του μίλησα καποιες φορές για μερικούς απο τους προβληματισμούς μου και με καθυσηχάζει όπως προείπα δεν έχω παράπονο.

αυτο που λες στη δεύτερη παραγραφο ακριβώς είναι το πρόβλημα μου.δε πρόλαβα να καταλάβω αν θέλω να ζήσω με αυτό τον άνθρωπο ή τουλάχιστον άν μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά,αν ταιριάζουμε.δεν είναι ο ανθρωπος που μπορω να πω πως με κάνει ευτυχισμένη ότι είναι αυτό που με γεμίζει 'η το άλλο μου μισο.και πίστευα παλια τόσο πολύ σε αυτό!

είμαι οχτώ εβδομάδων οριακά για μια άλλη απόφαση αλλά πιστέψτε με δεν κάνω τίποτα αλλο εδώ και τεσσερις εβομάδες απο το να κοιτάω τους τοίχους και να προσπαθώ να σκεφτώ την πιο σωστή απόφαση που πρέπει να πάρω.

[mikio]

mpaxari καλησπέρα! Δεν έχω βρεθεί σε θέση όπως η δικιά σου αλλά σε πολύ-πολύ μικρότερη ηλικία εκεί γύρω στα 20-21 είχαμε ένα ατύχημα με τον σύντροφό μου που ήμαστε λιγότερο από 1 χρόνο μαζί οπότε πέρασα μεγάλη αγωνία και είχα πολλές-πολλές σκέψεις σαν τις δικές σου περίπου. Παιδί φυσικά δεν ήθελα σε τόσο μικρή ηλικία, αλλά ακόμα περισσότερο επειδή ήταν λίγο το διάστημα της σχέσης και δεν είχαμε μείνει και μαζί, ακόμα και το ενδεχόμενο να δεσμευόμουν για πάντα χωρίς να είμαι απόλυτα σίγουρη για τον άλλο, χωρίς να τον έχω γνωρίσει όσο θα έπρεπε, χωρίς να έχω δεθεί συναισθηματικά ακόμα όσο θα ήθελα με τρέλαινε! Έκτρωση δεν θα έκανα, γάμο και παιδί δεν θα έκανα, ένα μπαλκόνι μου έμενε να πάω να πέσω...

Τελικά το ατύχημα δεν κατέληξε τόσο νωρίς σε ευτύχημα αλλά η σχέση όπως βλέπεις συνεχίστηκε μια χαρά και οδήγησε σε 2 απόλυτες ευτυχίες!

Παρόλο λοιπόν που πέρασα τη λαχτάρα, επειδή πέρασε και δεν με άγγιξε τότε, θεωρώ ότι και πάλι δεν είμαι η κατάλληλη για συμβουλές, οπότε θα σε συμβουλέψω όπως θα έκανα και με μια φίλη μου αν ήταν στη θέση σου.

1. Ψυχραιμία και όχι βιαστικές κινήσεις και αποφάσεις. Θα μου πεις πού να τη βρεις την ψυχραιμία; Ειδικά τώρα με τις ορμόνες που χτυπάνε κόκκινο... Θα συμφωνήσω με μια φίλη παραπάνω ότι πολλές φορές οι άνθρωποι σε καταστάσεις που δεν έχουμε προγραμματίσει πανικοβαλλόμαστε και σκεφτόμαστε μόνο τα αρνητικά. Εσύ το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να ζυγίσεις τα υπέρ και τα κατά αφήνοντας όλους τους άλλους από έξω γιατί πρόκειται για τη δική σου ζωή. Θα κάτσεις κάτω τον σύντροφό σου και θα του μιλήσεις για όλα όσα σε τρομάζουν με απόλυτη ειλικρίνεια και χωρίς φόβο και πάθος. Αλλά θα του ζητήσεις να σε ακούσει χωρίς να σε διακόψει και μετά με επιχειρήματα να σου δώσει λύσεις για κάθε πρόβλημα που θεωρείς ότι θα προκύψει, για κάθε αγωνία σου. Εμείς οι γυναίκες χρειαζόμαστε έναν άντρα που πατάει στη γη και θα έχει λύση για κάθε πρόβλημα. Να στο αποδείξει ότι μπορεί να το κάνει.

2. Μην προκαταβάλλεσαι γιατί είναι σύνηθες παιδιά χωρισμένων γονιών να έχουν μια ανασφάλεια με τη δέσμευση και με τις ανθρώπινες σχέσεις γενικότερα. Προσπάθησε να σκέφτεσαι θετικά στην περίπτωση που προχωρήσεις με αυτό τον άνθρωπο και κάθε που θα βλέπεις να λυγίζεις μίλα σε κάποιον που θα σε ακούσει κι όχι σε κάποιον που πιστεύεις ότι θα σε κρίνει. Η σιωπή μας έχει φάει εμάς τις γυναίκες και μας κάνει κάποιες φορές να πνιγόμαστε σε μια κουταλιά νερό. Καμιά φορά και το να μιλήσεις χωρίς να σου πει ο άλλος τπτ μπορεί να σου δώσει λύση, που θα την έχεις βρεις μόνη σου μάλιστα, ακούγοντας τον εαυτό σου και τους προβληματισμούς σου. Να "εκπαιδεύσεις" και τον σύντροφο πώς να σε ακούει γιατί αυτό είναι το νο1 σε ένα ζευγάρι η επικοινωνία και θα σου πρότεινα να πας σε έναν άλλο καλό ψυχολόγο και να σου δώσει συμβουλές σχετικά με αυτό δλδ τον σωστό τρόπο επικοινωνίας στο ζευγάρι. Αν έχεις αυτό, έχεις τα πάντα!

3. Αν αποφασίσεις να προχωρήσεις το διάστημα που μεσολαβεί μέχρι να έρθει το μωρό γνώρισε τον σύντροφό σου. Όσο γελοίο κι αν σου ακούγεται, πάρε τον και πάτε, πάρετε ένα παγωτό και κάντε μια μακρινή βόλτα σε μία ήσυχη παραλία και μιλήστε από τα πιο απλά μέχρι τα πιο σύνθετα, όχι για τη σχέση σας, για τον εαυτό σας. Ότι κάνει ένα ζευγάρι τις πρώτες νύχτες που ξενυχτάει κουβεντιάζοντας, κάντε το για μέρες ή για μήνες. Τα όνειρά σας, τις σκέψεις σας, ότι σας αρέσει και δεν σας αρέσει, από το πιο χαζό είπαμε, κάντε πράγματα μαζί. Θα τον γνωρίζεις κάθε μέρα και καλύτερα και θα νιώθεις λίγο πιο ασφαλής, λίγο πιο οικεία, λίγο πιο σίγουρη, λίγο πιο κοντά. Έτσι έρχεται και η αγάπη! Ποιος σου είπε ότι όλα τα ζευγάρια που παντρεύτηκαν το έκαναν από κεραυνοβόλο έρωτα; Η αγάπη, από τη φιλική, την ερωτική ακόμα και τη μητρική (μην εκπλήσσεσαι!) έρχεται με τον καιρό και με την γνωριμία με το φίλο, το σύντροφο και το παιδί σου.

Σχετικά με τις ρίξεις που λες μην σε ανησυχούν! Όλα τα ζευγάρια μάλωσαν και θα μαλώσουν, δε σημαίνει ότι θα χωρίσουν κιόλας! Αν μάθετε να επικοινωνείτε μεταξύ σας, θα θυμώσετε, θα μουτρώσετε, δε θα μιλάτε μεταξύ σας, μπορεί και "ξύλο" να παίξετε (δε μιλάμε για κακοποίηση φυσικά εεε???) αλλά μετά θα ηρεμήσετε, θα γελάσετε με τους εαυτούς σας, θα πείτε "είσαι χαζό!" "όχι εσύ είσαι χαζό!" θα παραδεχτείτε ότι είστε και τα δυο χαζά, θα ζητήσετε συγνώμη, θα αγκαλιαστείτε και θα κουβεντιάσετε να βρείτε λύση για να μην ξαναμαλώσετε.

4. Το βασικό είναι ότι έχεις στήριξη από τους δικούς σας! Μην το ξεχάσεις ποτέ αυτό, θα το δεις πόσο μα πόσο βοηθητικό είναι, μα ψυχολογικά, μα ηθικά, μα οικονομικά, μα πρακτικά, αν έχεις δίπλα σου, γονείς, πεθερικά, αδέρφια που σε αγαπάνε θα σε στηρίξουν σε όποια απόφαση, σε οποιοδήποτε πρόβλημα κι αυτό είναι πολύ θετικό. Σε πρώτη φάση ζήτα τους να σε στηρίξουν στην οποιαδήποτε απόφαση θα πάρεις για το μέλλον σου κι έπειτα αν προχωρήσεις σε κάθε βήμα που θα λυγίσεις, αν λυγίσεις.

5. Για το θέμα του παιδιού ανεξάρτητα με τη σχέση σου. Ένα πράγμα μπορώ να σου εγγυηθώ κι είναι και κάτι που το ξέρεις και δεν χρειάζεται να το γράψω αλλά θα κάνω τον κόπο. Ποτέ μα ποτέ δεν θα μετανιώσεις για το παιδί που θα έρθει στον κόσμο. Ποτέ μα ποτέ δεν θα το κάνεις να δυστυχήσει γιατί η μάνα (η συνειδητοποιημένη) για το παιδί της θα κάνει τα πάντα για να είναι ευτυχισμένο. Κι επειδή όπως λες έχεις περάσει καταστάσεις, ακριβώς επειδή τα έχεις ζήσει αν δεις ότι κάτι στραβώνει στη σχέση σου με τον σύντροφό σου εσύ θα είσαι η πρώτη που ή θα το ισιώσει ή θα τραβήξεις για αλλού πορεία για να είσαι κι εσύ και το παιδί σου καλά. Μην προκαταβάλλεσαι όμως ότι κάτι θα στραβώσει. Μπορεί σε 3-4 χρόνια να ξαναμπείς εδώ και να γράφεις για την 2η εγκυμοσύνη σου και την υπέροχη πορεία της σχέσης σου με τον υπέροχο μπαμπά του παιδιού σου και να δίνεις κουράγιο σε κοπέλα που θα ζει τα ίδια που ζεις εσύ τώρα.

Εγώ να σου ευχηθώ όσο μπορείς να είσαι ήρεμη και θετική και αισιόδοξη. Ζεις ένα θαύμα με την εγκυμοσύνη σου και όσο κι αν αγχώνεσαι για το μέλλον, σε λίγο καιρό θα το νιώσεις για τα καλά το θαύμα και θα σε συνεπάρει τόσο πολύ που όλα θα τα δεις με άλλο μάτι, λιγουλάκι πιο αισιόδοξα.

[mikio]

σου οφείλω και τις προηγούμενες απαντήσεις αλλά κυρίως σε ευχαριστώ πολύ για τις καλές σου συμβουλές.μένουμε μαζί απο τον πρωτο μήνα αφου και αυτό το επιθυμούσε διακαώς.όχι οτι έγω ήρθα σπίτι του με το ζόρι.

του μίλησα καποιες φορές για μερικούς απο τους προβληματισμούς μου και με καθυσηχάζει όπως προείπα δεν έχω παράπονο.

αυτο που λες στη δεύτερη παραγραφο ακριβώς είναι το πρόβλημα μου.δε πρόλαβα να καταλάβω αν θέλω να ζήσω με αυτό τον άνθρωπο ή τουλάχιστον άν μπορούμε να ζήσουμε αρμονικά,αν ταιριάζουμε.δεν είναι ο ανθρωπος που μπορω να πω πως με κάνει ευτυχισμένη ότι είναι αυτό που με γεμίζει 'η το άλλο μου μισο.και πίστευα παλια τόσο πολύ σε αυτό!

είμαι οχτώ εβδομάδων οριακά για μια άλλη απόφαση αλλά πιστέψτε με δεν κάνω τίποτα αλλο εδώ και τεσσερις εβομάδες απο το να κοιτάω τους τοίχους και να προσπαθώ να σκεφτώ την πιο σωστή απόφαση που πρέπει να πάρω.

 

Αυτό το μνμ το έγραψες όσο έγραφα το δικό μου και δεν πρόλαβα να το δω. Τα άλλα μισά μπαχαράκι μου και οι πρίγκιπες του παραμυθιού μας τελείωσαν, υπάρχουν όμως φιλότιμα αντράκια εκεί έξω καλή ώρα σαν το δικό σου που αγωνίζεται για μια θέση στην καρδιά σου οπότε δοκίμασε να τον γνωρίσεις καλύτερα κι ίσως να γίνει ο πρίγκιπας της καρδιάς σου σε λίγο καιρό. Επίσης προσπαθώντας να πάρεις την απόφαση που λες, βγες έξω και σταμάτα να κοιτάς τους τοίχους γιατί δεν βοηθάνε και πολύ... Μη σου πω βοηθάνε προς την αντίθετη κατεύθυνση, να μπερδεύουν ακόμα περισσότερο. Βγες έξω αν θες να σκεφτείς. Καλά το άκουσες, μια ώρα ήσυχη, πουρνό-πουρνό, να πάρεις λίγο αέρα (αν δε ζεις σε καμιά μεγαλούπολη βέβαια) και μόνη, με παρέα, όπως θες! Όξω από τους τοίχους! Ξέρω τι σου λέω!