χρειάζομαι την στήριξή σας...

[mpaxari]

mikio με έκανες και χάλασα ένα πακέτο χαρτομάντηλα μεσα σε λίγα λεπτά που χρειάστηκαν για να διαβάσω το μήνυμά σου,εκεί που το πακέτο μου κρατούσε μια μέρα το πολύ.ρίχνω πολύ κλάμα τελευταία κρυφά,τις ορμόνες μου μέσα.ήταν πολύ καθησυχαστηκά και αισιόδοξα όλα αυτά που μου είπες και σε ευχαριστώ για όλο το χρόνο και την φαιά ουσία σου που σπατάλησες και ολοι φυσικά.

είστε όλοι πολύ συνειδητοποιημένοι και λογικοι που πολλές φορές νοιώθω μειονεκτικά αλλά είστε πολύ καλοί και μπράβο σας που βοηθάτε έτσι με τις σκέψεις του ο καθένας.

[mikio]

mikio με έκανες και χάλασα ένα πακέτο χαρτομάντηλα μεσα σε λίγα λεπτά που χρειάστηκαν για να διαβάσω το μήνυμά σου,εκεί που το πακέτο μου κρατούσε μια μέρα το πολύ.ρίχνω πολύ κλάμα τελευταία κρυφά,τις ορμόνες μου μέσα.ήταν πολύ καθησυχαστηκά και αισιόδοξα όλα αυτά που μου είπες και σε ευχαριστώ για όλο το χρόνο και την φαιά ουσία σου που σπατάλησες και ολοι φυσικά.

είστε όλοι πολύ συνειδητοποιημένοι και λογικοι που πολλές φορές νοιώθω μειονεκτικά αλλά είστε πολύ καλοί και μπράβο σας που βοηθάτε έτσι με τις σκέψεις του ο καθένας.

 

Είδες βρε μπαχαράκι που στο είπα για τις ορμόνες; Αλλά έτσι ειδικά όπως σε έχουν χτυπήσει εσένα είσαι για να πάρεις κι αποφάσεις; Ψυχραιμία κοριτσάκι και να σκέφτεσαι κι εσύ θετικά! Μα είναι δυνατόν να μην τον ερωτεύθηκες ακόμα τον χριστιανό που σου βρήκε Πασχαλιάτικα καρπούζι; Κι εγώ παντρεύτηκα και έκανα και δυο παιδιά με τον δικό μου κι άμα του ζητήσω ένα νερό θα μου δείξει την βρύση για απάντηση; Χρυσό παιδί και το δικό μου, δεν έχω παράπονο, αστειεύομαι! Πάντως εγώ στο γυμνάσιο ερωτεύτηκα παιδί από ένα χαστούκι, το καρπούζι θα με σκλάβωνε! Πέρα από την πλάκα πάντως ο σύντροφός σου προσπαθεί αρκετά! Το μόνο που μένει είναι να υπογράψει ένα συμφωνητικό ότι θα εξακολουθεί να προσπαθεί ες αεί, οπότε και δεν το συζητάς τον βουτάς και ντουγρού στης εκκλησιάς την πόρτα! Πες μου τώρα ότι ξόδεψες άλλο ένα πακέτο χαρτομάντιλα να σιχτιρίσω τις ορμόνες της εγκυμοσύνης που το μόνο που δεν μου λείπει από τις 2 εγκυμοσύνες μου (γιατί όλα τα άλλα μου λείπουν) είναι το γεγονός ότι έκλαιγα ακόμα και με τα ζουζούνια! (όχι δοκίμασε να βάλεις το "πλάθω κουλουράκια" από τα ζουζούνια στο γιου τιουμπ κι άμα δεν κλάψεις με μαύρο δάκρυ να μου τρυπήσεις τη μύτη!)

 

 

 

Γέλασε το χειλάκι σου καθόλου ή τσάμπα ξοδεύω κι άλλη φαιά ουσία προσπαθώντας να σε κάνω να γελάσεις?

[eirini79]

mpaxari οι ορμόνες είναι, μη φοβάσαι, προχώρα, ζήσε, προσπάθησε να απολαύσεις το θαύμα που σου συμβαίνει,το ξαναλέω, οι ορμόνες είναι και εγω τα πέρασα στην αρχή, η συνέχεια όμως θα είναι διαφορετική, μη φοβάσαι και προχώρα!!!

[mpaxari]

πραγματικά σας ευχαριστώ όλους παρα πολύ για τα υπέροχα μηνύματά σας αν και τα αρνητικά μου συναισθήματα δεν καταλαγιάζουν για πολύ.διαβάζω συνεχώς όσα μου έχετε γράψει προσπαθώντας να ηρεμήσω.δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει.θα ήθελα να αισθάνομαι χαρούμενη με όλο αυτό αλλά δε νοιώθω τίποτα.χθές πήγα να πάρω ενα σουτιέν απο κατάστημα με βρεφηκά είδη γιατι τα μεμέ μου μεγάλωσαν και πονάνε και είχε ένα σωρό μωρουδιακα ρουχαλάκια που περνούσα δίπλα τους και δε μπήκα στο κόπο καν να ρίξω ούτε μια ματιά και να φανταστώ το μωρό μου.δε συγκινήθηκα καθόλου σας λέω.ούτε στην καθημερηνότητά μου το σκέφτομαι.αποφεύγω ακόμα και συζητήσεις για αυτό.λογικά έχω κάποιο πρόβλημα.ισως να μην είναι όλες οι γυναίκες ικανές για μητέρες.φοβάμαι πως αν το κάνω το μωράκι θα είμαι μια άχρηστη,εγωκεντρική χωρίς αισθήματα μητέρα.και λυπάμαι τόσο πολύ που υπάρχουν κοπέλες που προσπαθουν και δε μπορούν να αποκτήσουν ένα παιδάκι.πολλές φορές εύχομαι να το έπαιρνε ο θεός και να το έδινε σε μια κοπέλα που τόσο πολύ το ποθεί.είμαι ένας πάρα πολύ κακός άνθρωπος αυτό καταλαβαίνω και μου αξίζει ότι περνάω.

τις κουβέντες σας θα προσπαθήσω να μην πάνε στράφη και σας ευχαριστώ για τον πολυτιμο χρόνο σας.

[mikio]

πραγματικά σας ευχαριστώ όλους παρα πολύ για τα υπέροχα μηνύματά σας αν και τα αρνητικά μου συναισθήματα δεν καταλαγιάζουν για πολύ.διαβάζω συνεχώς όσα μου έχετε γράψει προσπαθώντας να ηρεμήσω.δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει.θα ήθελα να αισθάνομαι χαρούμενη με όλο αυτό αλλά δε νοιώθω τίποτα.χθές πήγα να πάρω ενα σουτιέν απο κατάστημα με βρεφηκά είδη γιατι τα μεμέ μου μεγάλωσαν και πονάνε και είχε ένα σωρό μωρουδιακα ρουχαλάκια που περνούσα δίπλα τους και δε μπήκα στο κόπο καν να ρίξω ούτε μια ματιά και να φανταστώ το μωρό μου.δε συγκινήθηκα καθόλου σας λέω.ούτε στην καθημερηνότητά μου το σκέφτομαι.αποφεύγω ακόμα και συζητήσεις για αυτό.λογικά έχω κάποιο πρόβλημα.ισως να μην είναι όλες οι γυναίκες ικανές για μητέρες.φοβάμαι πως αν το κάνω το μωράκι θα είμαι μια άχρηστη,εγωκεντρική χωρίς αισθήματα μητέρα.και λυπάμαι τόσο πολύ που υπάρχουν κοπέλες που προσπαθουν και δε μπορούν να αποκτήσουν ένα παιδάκι.πολλές φορές εύχομαι να το έπαιρνε ο θεός και να το έδινε σε μια κοπέλα που τόσο πολύ το ποθεί.είμαι ένας πάρα πολύ κακός άνθρωπος αυτό καταλαβαίνω και μου αξίζει ότι περνάω.

τις κουβέντες σας θα προσπαθήσω να μην πάνε στράφη και σας ευχαριστώ για τον πολυτιμο χρόνο σας.

Μην τα λες αυτά μπαχαράκι! Κι εγώ τα ίδια σκεφτόμουν πριν να μείνω έγκυος, δεν ήθελα παιδιά και πίστευα ότι δεν είμαι εγώ για τέτοια. Ο άντρας μου από την άλλη ήθελε πολύ και πολλές φορές είχαμε έρθει σε ρήξη επειδή εγώ δεν ένιωθα έτοιμη. Κι αν με άφηνε ακόμα δεν θα ένιωθα έτοιμη.... νομίζω πολύς κόσμος δεν νιώθει ποτέ έτοιμος και το αναβάλλει επ'αόριστον... Όταν έριξα νερό στο κρασί μου και αρχίσαμε τις προσπάθειες (για χατήρι του, έτσι???) τους πρώτους μήνες που ερχόταν η περίοδος αντί να στεναχωρηθώ ένιωθα ανακούφιση! Όταν έμεινα έγκυος, πάγωσα, δεν πίστευα ότι συμβαίνει σε εμένα αυτό. Και δλδ...τώρα τι?? Εγώ θα κάνω μωρό?? Με ότι συνεπάγεται αυτό?? Δε θέλω εγώ τέτοιο στο σπίτι μου! Απαπα! Κλαίνε και ξυπνάνε την νύχτα και είναι τρομακτικά! Εγώ χρυσόψαρο δεν μπορώ να φροντίσω... Γλάστρα με κάκτο να μου πάρεις και θα ξεραθεί τον πρώτο μήνα! σκεφτόμουν. Δεν ένιωθα κανένα μητρικό ένστικτο να ξυπνάει όταν έβλεπα μωρά και μωρουδιακά, μη σου πω έβλεπα τις μαμάδες με μωρά και ένιωθα οίκτο που είχαν τόσο μεγάλη ευθύνη. Την πρώτη φορά που πήγα στο γιατρό κι άκουσα την καρδούλα, ένα κατιτίς το ένιωσα, ένα φόβο, μια τρομάρα και από την άλλη ένα δέος, εγώ το έχω μέσα μου αυτό??

 

Το πρώτο συναίσθημα το ένιωσα στο πρώτο "χάδι" του μωρού μου, όταν ένα πρωί εκεί που χουζούρευα ένιωσα ένα μικρό χτυπηματάκι στην κοιλιά μου κι έπειτα είδα μία μικρή κινησούλα. Εκεί που μέχρι εκείνη την ημέρα ήμουν Βούδας, δεν με είχε συνεπάρει το γεγονός ότι είμαι έγκυος, δεν ενθουσιαζόμουν στην ιδέα ότι θα κάνω μωρό, πετάχτηκα πάνω και άρχισα να ουρλιάζω "κλώτσησε!!!!!!" με τόση χαρά που νόμιζα ότι βρέθηκα ξαφνικά έξω από το σώμα μου και δεν φωνάζω εγώ αλλά κάποια άλλη. Ακόμα κι όταν γέννησα, έπαθα τέτοιο σοκ μέχρι να συνειδητοποιήσω ότι θα γυρίσω στο σπίτι με αυτό το πλασματάκι. Δεν γινόταν να τους το αφήσω να μου το μεγαλώσουν λίγο στο νοσοκομείο? Και τι θα το κάνω εγώ στο σπίτι μου?? Χελόου, εγώ δεν ξέρω από μωρά! Κι άμα κλαίει τι θέλει??? Μέχρι που ήρθε η πρώτη ματιά, το πρώτο χαμόγελο, πολλά όμορφα και χαρούμενα που εγώ που δεν ήμουν άξια να γίνω μάνα, που δεν ήθελα καθόλου παιδιά, έκανα αμέσως το 2ο και θέλω πολύ και 3ο, πάρα πολύ! Η μάνα μου που είχε φαγωθεί να κάνω παιδί που δεν ήθελα και νόμιζε ότι δε θα γίνει ποτέ της γιαγιά και είχε σκάσει, τώρα με κυνηγάει να μην κάνω κι άλλο για να πάρει μια ανάσα! Και ξέρω και πολλές φίλες μου κι έχω διαβάσει και για πολλές κοπέλες εδώ που τα ίδια ένιωθαν πριν να μείνουν έγκυες και όσο ήταν έγκυες και όταν γέννησαν το μωρό τους τον πρώτο καιρό. Αλήθεια, έχεις πάει στο γιατρό? Δεν μπορώ να σου γράψω και τίποτα άλλο σε σχέση με το μωρό γιατί δεν ξέρω αν έχεις πάρει απόφαση ακόμα να το κρατήσεις ή όχι. Αν αποφασίσεις να το κρατήσεις σου ξυπνάω εγώ το μητρικό σου ένστικτο! Έχω κι εκεί ταλέντο.

[mpaxari]

συγνώμη για τις καθυστερημένες απαντήσεις αλλά έφυγα στη δουλειά.τα λές τόσο ωραία πραγματικά με συγκινείς τόσο πολύ που μου γράφεις και όλα αυτά που μου λές είναι τόσο μα τόσο σημαντικά για μένα.τα ίδια ακριβώς αισθάνομαι και τότε που πήγα για την καρδιά του έτσι ακριβώς ένιωσα.σε γιατρό πηγαίνω κανονικά κάθε δύο εβδομάδες και παίρνω όλα μου τα φαρμακα όπως πρέπει φυσικά και προσέχω και τι τρώω.όσες φορές σκέφτηκα να πάω να σε γιατρό για την έκτρωση δεν μπόρεσα να το κάνω και στην σκέψη με έπιανε ταχυκαρδία (για πολλούς λόγους).ίσως αν ήμουν πιο δυνατή να το είχα κάνει.αλλά δε μπορώ.πραγματικά ξυπνάς μητρικά ένστικτα και όχι μόνο.ακολούθησα και τη συμβουλή σου και χθές πήρα τον καλό μου τον κέρασα παγωτό και πήγαμε παραλία.και πολύ ωραία ήταν και πολύ χάρηκε και γώ μαζί.και σε ένα προηγούμενο μήνυμα σου (με τα ζουζούνια) όντως με έκανες και γέλασα πολύ μέχρι δακρύων (μη ξεχνιώμαστε κιόλας!!!)

είσαι εκπληκτικός άνθρωπος και τα παδιά σου είναι πολύ τυχερά που σε έχουν μανούλα.εύχομαι ότι καλύτερο στη ζωή σου για σένα και τα παιδιά σου.

[Koalaki]

πραγματικά σας ευχαριστώ όλους παρα πολύ για τα υπέροχα μηνύματά σας αν και τα αρνητικά μου συναισθήματα δεν καταλαγιάζουν για πολύ.διαβάζω συνεχώς όσα μου έχετε γράψει προσπαθώντας να ηρεμήσω.δεν μπορώ να καταλάβω τι μου συμβαίνει.θα ήθελα να αισθάνομαι χαρούμενη με όλο αυτό αλλά δε νοιώθω τίποτα.χθές πήγα να πάρω ενα σουτιέν απο κατάστημα με βρεφηκά είδη γιατι τα μεμέ μου μεγάλωσαν και πονάνε και είχε ένα σωρό μωρουδιακα ρουχαλάκια που περνούσα δίπλα τους και δε μπήκα στο κόπο καν να ρίξω ούτε μια ματιά και να φανταστώ το μωρό μου.δε συγκινήθηκα καθόλου σας λέω.ούτε στην καθημερηνότητά μου το σκέφτομαι.αποφεύγω ακόμα και συζητήσεις για αυτό.λογικά έχω κάποιο πρόβλημα.ισως να μην είναι όλες οι γυναίκες ικανές για μητέρες.φοβάμαι πως αν το κάνω το μωράκι θα είμαι μια άχρηστη,εγωκεντρική χωρίς αισθήματα μητέρα.και λυπάμαι τόσο πολύ που υπάρχουν κοπέλες που προσπαθουν και δε μπορούν να αποκτήσουν ένα παιδάκι.πολλές φορές εύχομαι να το έπαιρνε ο θεός και να το έδινε σε μια κοπέλα που τόσο πολύ το ποθεί.είμαι ένας πάρα πολύ κακός άνθρωπος αυτό καταλαβαίνω και μου αξίζει ότι περνάω.

τις κουβέντες σας θα προσπαθήσω να μην πάνε στράφη και σας ευχαριστώ για τον πολυτιμο χρόνο σας.

 

 

Γλυκο μου mpaxaraki....τι να εισαι αραγε κοκκινο γλυκο πιπερακι????? οτι και να εισαι, η οπως και εαν νομιζεις οτι εισαι σιγουρα δεν το θελεις να εισαι....αναγκαστικα εισαι ετσι λογω ρων ορμονων που σε εχουν κατακλυσει κυριολεκτικα.....κανε μια προσπαθεια να δεις τα πραγματα απο την θετικη τους πλευρα γιατι παντα ενα νομισμα εχει 2 οψεις....βγαλτα στην επιφανεια τα καλα στοιχεια της σχεσης σας γιατι ειμαι σιγουρη οτι τα εχεις κρυψει καπου βαθια....φρεσκαρισε τα....και το πιο σημαντικο....ζησε τα!!!!! Μονο τοτε θα παρεις την πιο σωστη αποφαση για εσενα και το μωρακι σου και να εισαι σιγουρη.....θα ειναι η πιο σωστη, η πιο σημαντικη που θα ολοκληρωσει την ζωη σου.....βγαλμενη απο μεσα σου.....

[ioanna81]

αφου λες οτι ειναι καλος ανθρωπος και ολα τα εχετε με το μερος σας αφησε του περιθωριο να σε πλησιασει πιο πολυ, μην του κλεινεις τις πορτες γιατι τωρα εχεις πανικοβληθει. Καμμια φορα βαζουμε παρωπιδες και ενω εχουμε διπλα μας τα καλα μενουμε κολλημενοι σε αυτα που σκεφτομαστε και τα κανουμε να ειναι ασχημα τα πραγματα ενω δεν ειναι. Κι εγω οταν γνωρισα τον αντρα μου δεν επεσα τρελη απο ερωτα αλλα ελεγα να ενα καλο παιδι και μεσα σε 5 μηνες αρραβωνιαστηκαμε και πραγματικα ειχα πανικοβληθει γιατι ολα ηταν καλα αλλα εγω φοβομουνα και δεν αφηνα ελευθερο τον εαυτο μου να δεχτει τα καλα που μου προσφερε. Χαλαρωσε και να σκεφτεις οτι καλοι ανθρωποι δεν βρισκονται ευκολα και ο ερωτας δεν κραταει για παντα, αλλα δενουν την οικογενεια(αγαπη, σεβασμος, κατανοηση). Επισης αφου λες οτι εισαι απο χωρισμενους γονεις δες τα λαθη των δικων σου σαν μαθημα για την δικη σου οικογενεια, θα ξερεις τι δεν πρεπει να κανεις και τι πρεπει ν αποζητας απο τον συντροφο σου

[karita]

Δεν ξέρω τι να σου πω για να σε κάνω να καταλάβεις ότι οι φόβοι σου είναι μεν δικαιολογημένοι, αλλά απο την άλλη έχεις ένα πλασματάκι στην κοιλίτσα σου που είναι απόλυτα συνιφασμένο με έσενα και την ψυχοσύνθεσή σου. Ότι νιώθεις, το νιώθει...

Έχεις ένα πλασματάκι που σε αγαπάει και αν ότι και αν γίνει με τον πατέρα του,εσύ για πάντα θα το αγαπάς και θα σε αγαπάει. Είναι ένα πλασματάκι που κάθε μέρα που περνάει πλησιάζει για το πρώτο χαμόγελο που θα σου ρίξει και που θα πέσεις κάτω...

Είναι εκπληκτικό πράγμα η μητρότητα, όπως και οι στιγμές της εγκυμοσύνης (πέρα απο τα νεύρα...!).

Είμαι φύση ενάντια στην έκτρωση. Δεν μπορώ να σκοτώσω κατσαρίδα...δεν θα μπορούσα ποτέ να σκοτώσω το παιδάκι μου...

[mpaxari]

σας ευχαριστώ πάρα πολύ για την στήριξή σας,ειλικρινα και όλους μα όλους τον καθένα ξεχωριστά.μου λέτε πολύ σημαντικά πράγματα και με βοηθάτε τόσο πολύ.να είστε όλοι καλά και όσο μπορείτε να συνεχίσετε έτσι.δίνετε πολύ κουράγιο και όλο αυτό είναι δυσεύρετο στις μέρες μας.

[ego-roula]

εγω παλι πιστευω οτι θα γινεις μια πολυ καλη μαμα και πολυ καλη συζυγος.... ειναι πολυ νωρις για να χαρεις.. οταν θα αρχιζει να φουσκωνει η κοιλιτσα ,θα το δεις αλλιως.... εγω σου ευχομαι να σου πανε ολα καλα και να εχεις μια τελειομηνη εγκυμοσυνη........

[mikio]

συγνώμη για τις καθυστερημένες απαντήσεις αλλά έφυγα στη δουλειά.τα λές τόσο ωραία πραγματικά με συγκινείς τόσο πολύ που μου γράφεις και όλα αυτά που μου λές είναι τόσο μα τόσο σημαντικά για μένα.τα ίδια ακριβώς αισθάνομαι και τότε που πήγα για την καρδιά του έτσι ακριβώς ένιωσα.σε γιατρό πηγαίνω κανονικά κάθε δύο εβδομάδες και παίρνω όλα μου τα φαρμακα όπως πρέπει φυσικά και προσέχω και τι τρώω.όσες φορές σκέφτηκα να πάω να σε γιατρό για την έκτρωση δεν μπόρεσα να το κάνω και στην σκέψη με έπιανε ταχυκαρδία (για πολλούς λόγους).ίσως αν ήμουν πιο δυνατή να το είχα κάνει.αλλά δε μπορώ.πραγματικά ξυπνάς μητρικά ένστικτα και όχι μόνο.ακολούθησα και τη συμβουλή σου και χθές πήρα τον καλό μου τον κέρασα παγωτό και πήγαμε παραλία.και πολύ ωραία ήταν και πολύ χάρηκε και γώ μαζί.και σε ένα προηγούμενο μήνυμα σου (με τα ζουζούνια) όντως με έκανες και γέλασα πολύ μέχρι δακρύων (μη ξεχνιώμαστε κιόλας!!!)

είσαι εκπληκτικός άνθρωπος και τα παδιά σου είναι πολύ τυχερά που σε έχουν μανούλα.εύχομαι ότι καλύτερο στη ζωή σου για σένα και τα παιδιά σου.

Τι ωραία! Μπράβο το κορίτσι! Εγώ πιστεύω ότι θα γίνεις πολύ καλή μανούλα και δες, ήδη το φροντίζεις το μωράκι σου με αυτά τα πρώτα που πρέπει να προσέχεις και να ακολουθείς για να μεγαλώσει γερό! Αν ήσουν εγωκεντρική και ανεύθυνη που λες ούτε αυτά θα έκανες. Και τι ωραία που κέρασες παγωτό τον καλό σου! Αύριο-μεθαύριο πες του να σε κεράσει αυτός! Μην το παρακάνετε βέβαια και φουσκώσεις πριν την ώρα σου!

Έχω και πολύ καλή κι εύκολη συνταγή για σπιτικό παγωτό μιας και προσέχεις τι τρώει το μωράκι σου να στη στείλω άμα θες!

Να σε ευχαριστήσω κι εγώ για τα καλά σου λόγια! Αν είναι τυχερά τα παιδιά μου που με έχουν μανούλα θα το μάθουμε όταν μεγαλώσουν αρκετά και είναι σε θέση να το απαντήσουν μόνα τους! Ξέρω ότι τα αγαπάω όσο δεν αγάπησα τίποτα και κανέναν στη ζωή μου και προσπαθώ όσο μπορώ να τα κάνω ευτυχισμένα! Να ξέρεις όμως ότι εξακολουθώ να μην μπορώ να φροντίσω ούτε χρυσόψαρο και ότι στο σπίτι μου δεν έχω ούτε μία γλάστρα, ούτε καν κάκτο για τον ίδιο λόγο. Το ότι δεν είμαι ικανή να αναλάβω άλλου είδους ευθύνες πιο μικρές και χαζές δεν σημαίνει ότι ντε και καλά ήμουν ανίκανη να γίνω μαμά. Και τώρα τον απολαμβάνω μάλιστα αυτόν τον ρόλο, τόσο που θέλω κι άλλο! Ποιος να μου το έλεγε πριν 4 χρόνια και να τον πίστευα???

[mpaxari]

mikio σπιτικό παγωτό!!!!!!!μμμμμμμμ!!!!!!!θα χαιρόμουν πολύ να μου την έστελνες όποτε μπορούσες γιατί μπορώ να πώ πως η κουζίνα είναι το αγαπημένο μου μέρος!!να είσαι πάντα καλά σε ευχαριστώ ξανά και ξανά για όλα τοοοοοόσο πολύ!

[κανίνα]

διαβαζα τα μηνυματα που σου στελνουν και τα κοριτσια,και γελασα με αυτο που εγραψε η mikio οτι "εγω ουτε χρυσοψαρο δεν μπορω να φροντισω,και γλαστρακι με κακτο να μου φερουν θα το ξερανω σε ενα μηνα.....κτλ"και θελω να σου πω τη δικη μου εμπειρια.απο τα 27 μου,αρχισαν να μου βαρανε καμπανακια...ξυπνουσα και κοιμομουνα με τη σκεψη να κανω μωρο...ελα ομως που ο καλος μου δεν ενιωθε ετοιμος,ειχαμε ενα σπιτι να τελειωσουμε οποτε τα εξοδα ηταν τρελα,και γενικα η κατασταση δεν βοηθουσε....τελος παντων καποια στιγμη λιγο πριν το γαμο,που εγινε περισι τετοια εποχη,λεγαμε αντε να γινει ο γαμος και να βαλουμε μπρος,και εγω δεν το ενιωθα πια...πως να το πω?μου ειχε φυγει ο καημος....και παντρεφτηκαμε και περασε το καλοκαιρι,και μου ελεγε ο καλος μου "ποτε να το βαλουμε μπρος?"εγω το ψιλοαπεφευγα,δεν ξερω γιατι ακριβως,αλλα νομιζω οτι ηταν ολες αυτες οι φοβιες που εχεις τωρα εσυ....τελος παντων λεμε ας βαλουμε μπρος τον οκτωβρη,και να που μενω εγκυος με τη μια...φρικαρα στην αρχη,ο καλος μου ηταν μες στη τρελη χαρα κι εγω ειχα φρικαρει...δεν εχει περασει μια μερα απο οταν ακουσαμε τη καρδουλα του μωρου που να μην σκεφτομαι οτι ισως δεν θα μπορεσω να κανω τα πραγματα σωστα,οτι δεν θα ειμαι καλη μαμα οτι,οτι,οτι......ειτε θες πολυ ενα παιδι,ειτε σου προκυπτει στο ξαφνικο,παντα τρως τετοιες φρικες...εγω τωρα τελευταια φρικαρω στην ιδεα του θηλασμου,θα εχω γαλα?θα τρωει οσο πρεπει?παντα βρισκεις κατι να σε τρελαινει στην εγκυμοσυνη!απο τη στιγμη λοιπον που εχεις αυτα τα ανχη,εμενα μου δειχνει οτι δεν προκειται να εισαι κακη μανα,που αδιαφορει για το μωρακι η οτιδηποτε αλλο!ηδη το μητρικο ενστικτο σου εχει μιλησει κοριτσακι!και το οτι κανεις βηματα με τον καλο σου ειναι πολυ ευχαριστο...ευχομαι η ζωη να στα φερει ολα τελεια απο δω και εμπρος,και μη φοβασαι να μοιραζεσαι μαζι του αυτα που σε απασχολουν,θα ανακουφιζεσαι!

 

 

και παρεπιπτωντως κι εγω εχω ταλεντο στο να σκοτωνω τις γλαστρες......χαχαχα!

[mpaxari]

είναι πολύ ανακουφιστικά όλα αυτά,ξέροντας πως υπάρχουν κι άλλες κοπέλες που ένιωσαν τα ίδια και πως επίσης υπάρχουν και άλλες που ξεραίνουν γλάστρες!!!εύχομαι μια μέρα να τα θυμάμαι όλα αυτά και να χαμογελάω με χαρά.κανίνα σε ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράστασή σου.να είσαι πάντα καλά μαζί με τη οικογένειά σου.

[mikio]

είναι πολύ ανακουφιστικά όλα αυτά,ξέροντας πως υπάρχουν κι άλλες κοπέλες που ένιωσαν τα ίδια και πως επίσης υπάρχουν και άλλες που ξεραίνουν γλάστρες!!!εύχομαι μια μέρα να τα θυμάμαι όλα αυτά και να χαμογελάω με χαρά.κανίνα σε ευχαριστώ πολύ για τη συμπαράστασή σου.να είσαι πάντα καλά μαζί με τη οικογένειά σου.

 

Όταν (και πρόσεξε λέω όταν και όχι αν, γιατί είμαι σίγουρη ότι θα έρθει) όταν λοιπόν θα έρθει εκείνη η μέρα που θα τα σκέφτεσαι όλα αυτά και θα γελάς και θα λες "ποπο τι σκεφτόμουν τότε!" θα μπεις να μας γράψεις εδώ??

Γεια σας είμαι το μπαχάρι, έχω μια κόρη-γιο 6 μηνών και είμαι μπλαμπλα, νιώθω μπλαμπλα, σκέφτομαι μπλαμπλα... και στις κοπέλες που περνάνε τα ίδια έχω να πω μπλαμπλα...?? Μη μείνουμε να σκεφτόμαστε, τι να έγινε άραγε εκείνο το κορίτσι.

[tzenitzeni]

mpaxari οι ορμόνες είναι, μη φοβάσαι, προχώρα, ζήσε, προσπάθησε να απολαύσεις το θαύμα που σου συμβαίνει,το ξαναλέω, οι ορμόνες είναι και εγω τα πέρασα στην αρχή, η συνέχεια όμως θα είναι διαφορετική, μη φοβάσαι και προχώρα!!!

 

geia sas kai kalispera sas eime kainourgia edo kai den xero akoma poli kala na to xirizome:oops:

[tzenitzeni]

geia sas kai kalispera sas eime kainourgia edo kai den xero akoma poli kala na to xirizome:oops:

 

eine kaneis edo?

[tzenitzeni]

εγω παλι πιστευω οτι θα γινεις μια πολυ καλη μαμα και πολυ καλη συζυγος.... ειναι πολυ νωρις για να χαρεις.. οταν θα αρχιζει να φουσκωνει η κοιλιτσα ,θα το δεις αλλιως.... εγω σου ευχομαι να σου πανε ολα καλα και να εχεις μια τελειομηνη εγκυμοσυνη........

 

kalispera

[klairitsaa]

Καλημέρα και από μενα! Πριν από 1,5 χρόνο ήμουν στην ίδια κατάσταση με σένα. Έμεινα έγκυος, παρότι πρόσεχα, σε μια σχέση που μετρούσε μετά βίας 1 χρόνο και κάτι ψιλά.Ήμουν στα 31, είχα τις κλασικές φοβίες δέσμευσης (μη δεθώ, μη στεναχωρήθω κτλ), πήγαινα σε ψυχολόγο και επιπλέον είχα να σκέφτομαι και το γεγονός ότι στους γονείς μου δε θα άρεσε ο γαμπρός (όπως και έγινε).Εξαιτίας όλων αυτών, στη σχέση έκανα αρκετά μπρος -πίσω και παίδεψα πολύ τον σύντροφο μου, που δόξα τω θεώ ήταν πιο ώριμος από μένα. Ούτε εγώ ένιωθα τότε τρελά ερωτευμένη,ούτε είχα τη μακροχρόνια δεμένη σχέση.Όταν έμαθα όμως ότι είμαι έγκυος,τα ξέχασα όλα, πετούσα από τη χαρά μου, σταμάτησα τον ψυχολόγο και δε σκέφτηκα ούτε στιγμή να κάνω πίσω,βοηθούσε και το γεγόνος ότι από τη μεριά του συντρόφου μου αισθανόμουν ασφάλεια.Πολλοί, που ήξεραν πως είχε εξελιχθεί η σχέση μου, μου είπαν τότε ότι είναι μεγάλο το βήμα και να το σκεφτώ καλά.Πήγα μπροστά και ΔΕΝ το μετάνιωσα. Τώρα που η μπέμπα μου είναι 8 μηνών,θα σου πω ότι όλα είναι στο μυαλό και παιρνάμε καλά με αυτόν που θέλουμε να περάσουμε καλά,αν πεις στον εαυτό σου ότι θα το κάνεις να πετύχει, θα πετύχει.Είχα διαβάσει παλαιότερα σε κάτι επιστολές του πατέρα Παϊσιου (μη νομίζεις ότι ασχολούμαι και πολύ, τυχαία έπεσα στη σελίδα)ότι ο γάμος είναι μια τρέλα και δεν πρέπει να το πολυσκεφτομάστε, έλεγε χαρακτηριστικά ότι αν μπροστά σε ένα ποτάμι έχουμε έναν τρελό και ένα γνωστικό και πιάσει βροχή , ο τρελός θα δώσει μια και θα περάσει απέναντι ενώ ο γνωστικός θα περιμένει να κόψει η βροχή, το ποτάμι θα φουσκώσει και τελικά δε θα τα καταφέρει! Αν είχες σοβαρά προβλήματα θα σου λέγα και γω να το ξανασκεφτείς από αυτά που διάβασα όμως νομίζω ότι απλά εσύ το πολυσκέφτεσαι και παρακάτω με κάποιον άλλο σύντροφο πάλι το ίδιο θα έκανες. Εγώ, που ήμουν στη θέση σου, είδες τι έκανα, η απόφαση είναι δική σου και αν θες μας ενημερώνεις.

[mpaxari]

εχουν περάσει αρκετές μέρες αλλά η αλήθεια είναι πως σας σκέφτομαι συνέχεια!!μπαίνω στα πεταχτά να δώ μήνυμα με περισσότερη αγωνία απο ότι όταν κοιτούσα το τηλέφωνό μου για να δώ άν είχα κάποιο μήνυμα απο αυτόν που περίμενα.klairitsaa μου άρεσε πολύ η ιστορία σου και πιό πολύ η επιστολή του πάτερ παίσιου!!!

ήθελα απλά να επιβεβαιώσω,γιατί δε θέλω να είμαι αχάριστη,πως ότι και να γίνει τελικά σίγουρα θα ξαναέρθω για να σας πώ την υπόλοιπη ιστορία.άλλη μια φορά σας ευχαριστω.

[Macorina]

Καλημέρα κι από μένα. Έχουν περάσει αρκετές μέρες από το πρώτο σου μήνυμα, αλλά ελπίζω να είσαι καλύτερα.

Ήθελα να σου πω ότι κι εγώ έμεινα έγκυος σε μια κατάσταση περίπου σαν τη δική σου. Έμεινα έγκυος μετά από 10 μήνες σχέση, που ενώ πήγαινε καλά, δεν ήμουν σίγουρη ότι θα ήταν αυτή η σχέση που θα μπορούσε να στηρίξει ένα παιδί. Και το πιο σημαντικό δεν είχα καμία ανάγκη να γίνω μάνα (ή έτσι πίστευα). Όταν άρχισα να υποψιάζομαι την εγκυμοσύνη (για κάποιο λόγο το ήξερα πριν κλείσω τις 4 βδομάδες και πριν κάνω τεστ), πέρασαν όλα από το μυαλό μου, να κάνω έκτρωση, να μην του το πώ ποτέ... όμως αυτό το πλάσμα μέσα μου, μου έδινε μια βεβαιότητα ότι δεν υπάρχει άλλη επιλογή από το να το γεννήσω. Και όλα αυτά πριν καλά καλά ακουστεί η καρδούλα του. Και όχι εκβιαστικά, αλλά σαν μια δύναμη, έξω από μένα, που δεν μου έδινε άλλα περιθώρια. Τώρα έχουν περάσει τρία χρόνια, και το μωράκι μου είναι ενάμιση έτους. Η σχέση μου με τον σύντροφό μου (δεν παντρευτήκαμε ποτέ, και ούτε πρόκειται) είναι στέρεη, ήρεμη και πανέμορφη. Και φυσικά, μπορώ να σου πώ με σιγουριά ότι το παιδάκι μου είναι ό,τι ομορφότερο έχω ζήσει, σε όλα, από την πρώτη του κίνηση μέσα στην κοιλιά,την γέννα, μέχρι και τώρα, που περπατάει κι αρχίζει να λέει τις πρώτες του λεξούλες. Κάθε μέρα πλυμμηρίζω ευγνωμοσύνη προς τον σύντροφό μου, που μου χάρισε αυτό το θαύμα, και ευχαριστώ το σύμπαν γι'αυτό το μωρό.

Πάντα λέω ότι οι εννιά μήνες που διαρκεί η εγκυμοσύνη, υπάρχουν για να μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις το θαύμα που θα γίνει, να ωριμάσεις και να πάψεις να σκέφτεσαι τον εαυτό σου ως άτομο.

Κανείς δεν θα μπορέσει να σου εγγυηθεί για την έκβαση της σχέσης σου (εμείς τα παιδιά διαλυμένων γάμων το ξέρουμε καλά), αλλά πάντα μα πάντα μια μάνα γνωρίζει πώς να φέρει ισορροπίες στη ζωή του παιδιού της. Ειδικά στην εποχή μας που η πληροφόρηση είναι μεγάλη, και τα μυαλά μας πιο ανοιχτά.

Η ζωή είναι νερό που κυλάει, και κανείς δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. Όμως εσύ θα είσαι πάντα εκεί και θα μπορείς να στηρίξεις αυτό το παιδί, θα σε δείς να αλλάζεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης, θα βρείς δυνάμεις που δεν φαντάζεσαι ότι διαθέτεις, να'σαι σίγουρη γι'αυτό.

Σου εύχομαι μέσα από την καρδιά μου, να είστε πάντα ευτυχισμένοι, να βρεις στον άντρα αυτόν το σύντροφο που πάντα έψαχνες και όταν όλα μπουν στη θέση τους, να σκέφτεσαι αυτές τις πρώτες μέρες της εγκυμοσύνης σου και να χαμογελάς.

[Koalaki]

geia sas kai kalispera sas eime kainourgia edo kai den xero akoma poli kala na to xirizome:oops:

 

eine kaneis edo?

 

Εδω ειμαστε ολες!!!!!

[efi75]

mpaxari μου τι μου θυμισες τωρα!!! Με πας 10 και κατι χρονια π ισω . Με το συντροφο μου ειχαμε ηδη εξι χρονια σχεσης αλλα ειχαμε σοβαρο προβλημα και χωριζαμε... Στη φαση που περιμενα να φυγω απο το σπιτι - βαλιτσες ετοιμες, ειχαμε πιει και δυο τρια ποτα, ξεσπασε το παθος του αποχαιρετισμου, και το καναμε για τελευταια φορα. Ηταν η πρωτη και τελευταια φορα που το καναμε ελευθερα... Μετα εγω εφυγα, πηρα το καραβι για το νησι που εργαζομουν ως εκπαιδευτικος, και ολα τελειωσαν.... οπως νομιζα τοτε. Καμμια επαφη με τον πρωην, αυτος καπου καπου με επαιρνε τηλ και εκλαιγε αλλα τις αποφασεις τις ειχα παρει... (να σημειωσω εδω χωριζαμε γιατι θεωρουσαμε την σχεση μας αδιεξοδη τοτε ). Μετα απο ενα διαστημα αρχισα να μην αισθανομαι καλα, να ζαλιζομαι, ξνα εχω τελοσπαντων ολα τα κλασικα συμπτωματα... Επειδη στο μικρο νησακι που ημουν δεν υπηρχε καν γυναικολογος της προκοπης, η εγκυμοσυνη μου διαπιστωθηκε τελικα οταν ημουν ηδη 6 εβδομαδων και χρειαστηκε να παω στην Αθήνα!!!

Τον πηρα τηλ. για να τον ενημερωσω -εκ των υστερων καταλαβαινω οτι υποσυνειδητα ηθελα να τρελαθει απο τη χαρα του με το νεο, κατι που φυσικα δεν εγινε. Πιστευω οτι αν δεν ηθελα το παιδι, δεν θα εμπαινα καν στον κοπο να τον ενημερωσω.... απλα θα προχωρουσα σε αμβλωση κατι που ευτυχως δεν ειχα τη δυναμη να κανω.

Ξανα μειναμε μαζι, γιατι εφοσον το εμαθε, ηθελε να κρατησουμε το παιδι, ομως εμενα με ετρωγε οτι μεναμε κατω απο την ιδια στεγη μονο για χαρη αυτου του παιδιου...Η διαφορα με εσενα ειναι οτι οι δικοι του δεν με θελανε απο την αρχη: οταν μαθανε για την εγκυμοσυνη το μονο που ειπανε ηταν "τι μαθαμε; αντε να δουμε..."

 

Τελοσπαντων, μπορει να μην ειχα τη δυναμη να κανω αμβλωση, αλλα καθε μερα παρακαλουσα να εχω μια αποβολη!!! Καθε μερα μετακομιζα τα επιπλα, καθε μερα περπατουσα με τις ωρες, καθε μερα εκλαιγα γιατι ενιωθα πως απο τη μια θελω το παιδι αλλα απο την αλλη το ιδιο το παιδι ηταν ο λογος που θα γινομουν βαρος σε εναν ανθρωπο... Κι οπως λες κι εσυ μπαχαρι μου, ουτε λογος να νιωσω αγαπη ή αγωνια για αυτο το παιδι... το μονο που ηθελα ηταν μια λυτρωση!!!

Η εγκυμοσυνη μου ηταν καλη γενικα και η κορουλα μου ηρθε στον κοσμο τελειόμηνη, διπλα τυλιγμενη με το λωρο αλλα τελικα υγιης (προχωρησαμε σε καισαρικη τομη)...

Και ακομη θυμαμαι τη στιγμη που ο γιατρος μου την αφησε στην αγκαλια και αυτη αντι να κλαιει ρουφουσε με μανια το χερακι της- δεν τρεφοταν επαρκως το τελευταιο διαστημα.. Σημερα ειναι μια κουκλα με καταγαλανα ματια και πραγματικα δεν μετανιωνω στιγμη που την κρατησα...

Με τον πατερα της παντρευτηκαμε τελικα μετα απο 6 χρονια και εχουμε τωρα κι ενα γιοκα 2,5 χρονων σκετο σιφουνα!!!

 

Δεν μπορω να πω οτι με τον πατερα της ειμαστε ευτυχισμενοι παντα... η σχεση μας εχει τα πανω και τα κατω της αλλα αυτο συμβαινει παντα...

 

Μια σκεψη μου μονο θα σου αναφερω μπαχαρι και με αυτο θα κλεισω: οπως σου ειπα πριν μαλλον το θελεις το παιδι αλλα δισταζεις να ενθουσιαστεις λογω των αναστολων σου.!!! Και κατι αλλο:μονο οι πολυ υπευθυνοι ανθρωποι και οι τελειομανεις το πανε τοσο βαθεια το ζητημα. Οι υπολοιποι παιρνουν τη ζωη οπως ερχεται και ζουν ευτυχισμενοι- εμενα αυτο μου εμαθε η ψυχολογος μου, που με παρακολουθουσε μεχρι τον ογδοο. Μη περιμενεις ροζ συννεφακια, ουτε τον πριγκιπα στο ασπρο αλογο(κι εγω αυτα περιμενα). Αυτα ειναι τα χαζοπαραμυθια που μας λεγανε μικρες. Στην πραγματικη ζωη η ευτυχια ειναι μικρες στιγμες, αδραξε τες λοιπον και μη φοβασαι τιποτα... Ολα να πανε καλα!!!

[mpaxari]

mpaxari μου τι μου θυμισες τωρα!!! Με πας 10 και κατι χρονια π ισω . Με το συντροφο μου ειχαμε ηδη εξι χρονια σχεσης αλλα ειχαμε σοβαρο προβλημα και χωριζαμε... Στη φαση που περιμενα να φυγω απο το σπιτι - βαλιτσες ετοιμες, ειχαμε πιει και δυο τρια ποτα, ξεσπασε το παθος του αποχαιρετισμου, και το καναμε για τελευταια φορα. Ηταν η πρωτη και τελευταια φορα που το καναμε ελευθερα... Μετα εγω εφυγα, πηρα το καραβι για το νησι που εργαζομουν ως εκπαιδευτικος, και ολα τελειωσαν.... οπως νομιζα τοτε. Καμμια επαφη με τον πρωην, αυτος καπου καπου με επαιρνε τηλ και εκλαιγε αλλα τις αποφασεις τις ειχα παρει... (να σημειωσω εδω χωριζαμε γιατι θεωρουσαμε την σχεση μας αδιεξοδη τοτε ). Μετα απο ενα διαστημα αρχισα να μην αισθανομαι καλα, να ζαλιζομαι, ξνα εχω τελοσπαντων ολα τα κλασικα συμπτωματα... Επειδη στο μικρο νησακι που ημουν δεν υπηρχε καν γυναικολογος της προκοπης, η εγκυμοσυνη μου διαπιστωθηκε τελικα οταν ημουν ηδη 6 εβδομαδων και χρειαστηκε να παω στην Αθήνα!!!

Τον πηρα τηλ. για να τον ενημερωσω -εκ των υστερων καταλαβαινω οτι υποσυνειδητα ηθελα να τρελαθει απο τη χαρα του με το νεο, κατι που φυσικα δεν εγινε. Πιστευω οτι αν δεν ηθελα το παιδι, δεν θα εμπαινα καν στον κοπο να τον ενημερωσω.... απλα θα προχωρουσα σε αμβλωση κατι που ευτυχως δεν ειχα τη δυναμη να κανω.

Ξανα μειναμε μαζι, γιατι εφοσον το εμαθε, ηθελε να κρατησουμε το παιδι, ομως εμενα με ετρωγε οτι μεναμε κατω απο την ιδια στεγη μονο για χαρη αυτου του παιδιου...Η διαφορα με εσενα ειναι οτι οι δικοι του δεν με θελανε απο την αρχη: οταν μαθανε για την εγκυμοσυνη το μονο που ειπανε ηταν "τι μαθαμε; αντε να δουμε..."

 

Τελοσπαντων, μπορει να μην ειχα τη δυναμη να κανω αμβλωση, αλλα καθε μερα παρακαλουσα να εχω μια αποβολη!!! Καθε μερα μετακομιζα τα επιπλα, καθε μερα περπατουσα με τις ωρες, καθε μερα εκλαιγα γιατι ενιωθα πως απο τη μια θελω το παιδι αλλα απο την αλλη το ιδιο το παιδι ηταν ο λογος που θα γινομουν βαρος σε εναν ανθρωπο... Κι οπως λες κι εσυ μπαχαρι μου, ουτε λογος να νιωσω αγαπη ή αγωνια για αυτο το παιδι... το μονο που ηθελα ηταν μια λυτρωση!!!

Η εγκυμοσυνη μου ηταν καλη γενικα και η κορουλα μου ηρθε στον κοσμο τελειόμηνη, διπλα τυλιγμενη με το λωρο αλλα τελικα υγιης (προχωρησαμε σε καισαρικη τομη)...

Και ακομη θυμαμαι τη στιγμη που ο γιατρος μου την αφησε στην αγκαλια και αυτη αντι να κλαιει ρουφουσε με μανια το χερακι της- δεν τρεφοταν επαρκως το τελευταιο διαστημα.. Σημερα ειναι μια κουκλα με καταγαλανα ματια και πραγματικα δεν μετανιωνω στιγμη που την κρατησα...

Με τον πατερα της παντρευτηκαμε τελικα μετα απο 6 χρονια και εχουμε τωρα κι ενα γιοκα 2,5 χρονων σκετο σιφουνα!!!

 

Δεν μπορω να πω οτι με τον πατερα της ειμαστε ευτυχισμενοι παντα... η σχεση μας εχει τα πανω και τα κατω της αλλα αυτο συμβαινει παντα...

 

Μια σκεψη μου μονο θα σου αναφερω μπαχαρι και με αυτο θα κλεισω: οπως σου ειπα πριν μαλλον το θελεις το παιδι αλλα δισταζεις να ενθουσιαστεις λογω των αναστολων σου.!!! Και κατι αλλο:μονο οι πολυ υπευθυνοι ανθρωποι και οι τελειομανεις το πανε τοσο βαθεια το ζητημα. Οι υπολοιποι παιρνουν τη ζωη οπως ερχεται και ζουν ευτυχισμενοι- εμενα αυτο μου εμαθε η ψυχολογος μου, που με παρακολουθουσε μεχρι τον ογδοο. Μη περιμενεις ροζ συννεφακια, ουτε τον πριγκιπα στο ασπρο αλογο(κι εγω αυτα περιμενα). Αυτα ειναι τα χαζοπαραμυθια που μας λεγανε μικρες. Στην πραγματικη ζωη η ευτυχια ειναι μικρες στιγμες, αδραξε τες λοιπον και μη φοβασαι τιποτα... Ολα να πανε καλα!!!

 

 

ταυτίστηκα πολύ με την ιστορία σου τα ίδια σκέφτομαι και πράττω.παρακαλάω χωρίς να το θέλω,ας με συγχωρέσετε,για μια αποβολή.το πρόβλημά μου είναι μόνο ο σύντροφός μου.δε ξέρω αλλά απο ότι κατάλαβα εσύ τον αγαπούσες.εγώ δεν ξέρω καν αν θέλω να τον βλέπω γύρω μου.δε ταιριάζουμε σε πολλά πράγματα,δε μου αρέσουν πολλά πράγματα στις συνήθειες και τις συμπεριφορές του,είναι νευρικός,στραβώνει για το παραμικρό,μαλώνουμε συνέχεια.πως μπορώ να είμαι καλά και να θέλω να είμαι μαζί του.πως μπορώ να κάνω ένα παιδί ξέροντας απο τώρα πως δε θα τα πηγαίνουμε καλά και θα είμαι δυστυχισμένη και θα το κάνω και εκείνο δυστυχισμένο?πως μπορώ να το κάνω αυτό σε ένα παιδάκι?να το καταδικάσω να μεγαλώσει σε μία τέτοια σχέση ή να μεγαλώσει με τον ένα γονιό γιατί δύσκολα μπορώ να φανταστώ πως αυτή η σχέση θα πάει προς το καλύτερο.ήδη μίλησα ξανά με τη γιατρό μου σημερα για άμβλωση-έχω καθυστερήσει ήδη πάρα πολύ όπως μου είπε και έτσι είναι.προσπαθώ πολύ καιρό τώρα να βρώ τη σωστή λύση αλλά ΔΕ ΜΠΟΡΩ!δε μπορώ να κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο.άν μπορούσα θα έδινα καλύτερα τέλος στη δική μου ζωή.πραγματικά είμαι σε απόγνωση..