Μοναξιά

[vera]

 

..... ο καλός σου ίσως τελικά είναι λίγος για σένα .... όμως ξέρεις κάτι, πιστεύω πως πάντα έτσι θα ήταν, από την αρχή δηλαδή της σχέσης σας, την έβλεπες αυτή τη διαφορά απλά την υποτιμούσες, πίστευες πως εσύ με την δύναμη της καρδιάς σου και τον δυναμικό ανεμοστρόβιλο του χαρακτήρα σου θα τον συνέπαιρνες και θα τον σήκωνες ψηλά ... θα τον έφτανες να γίνει ισάξιος οσυ, ίσος και καλύτερος, του μάθαινες όλο το παιχνίδι που ήθελες στην ουσία να παίξει μαζί σου απλά αποδείκτηκε μίζερος ως παίκτης .... δεν φταίει μονο αυτός για αυτό, έτσι δεν είναι;;;

 

 

 

Παντα ετσι την παταμε........υπερεκτιμουμε καποια πραγματα.....

[sol]

Εχεις ενα ποταμι να περασεις τωρα....που ισως να τα λε ςκαι πιο διογκωμενα λογο πολλων καταστασεων..

 

Σε αυτό Αφροδίτη -με το πανέμορφο όνομα- πρέπει να έχεις δίκιο. Όταν με πιάνουν οι μαύρες μου με πιάνουν από τα μαλλιά, για τα καλά, κι όλα τα βλέπω βουνό. Από την άλλη, ένα περίεργο πράγμα, αφού με πιάσουν οι μαύρες μου και κρατήσουν ας πούμε 5 ώρες, στις 5 ώρες κι ένα λεπτό ξαναγεννιέμαι! Από τις στάχτες μου όμως. Κανονικά. Και όλα μοιάζουν ευκολότερα και λέω οκ, γιατί κάνεις έτσι;; Το αστείο και το ψυχοφθόρο είναι ότι δεν μπορώ να τα δω ευκολότερα τα πράγματα αν πρώτα δεν έχω πιάσει πάτο. Είναι ανησυχητικό αυτό, γιατρέ μου; Οπότε, πρέπει να έχεις δίκιο... τα βλέπω όλα μαζί βουνό, γράφω ένα ποστ μέσα στη μαύρη μαυρίλα και μετά που το ξαναδιαβάζω κι έρχονται και οι απαντήσεις των άλλων, αρχίζω και σηκώνω κεφάλι. ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΕΙΠΑ;;

[sol]

Σιγουρα Σολ, χανεις καπου τον εαυτο σου... Αλλαζουν οι προτεραιοτητες... Πρωτα να φαει το παιδι, να εχει καθαρα ρουχα να φορεσει, να εξασφαλισεις τη δικη του ψυχαγωγια πρωτα και μετα αν μεινει χρονος για σενα θα σκεφτεις πως να τον διαθεσεις...

Απο ψυχολογικης αποψεως... σιγουρα αυξανονται οι φοβιες σου, νιωθεις πιο εντονη την αναγκη να σε προστατεψει καποιος για να εισαι κι εσυ σε θεση να προστατεψεις το παιδι σου, γινεσαι λιγοτερο εγωιστρια, περισσοτερο σκληρη με τον εαυτο σου και λιγοτερο προς τους αλλους. Δεχεσαι πιο ευκολα τη συγγνωμη και απαιτεις πολυ λιγοτερα για σενα... Ετσι ειναι, η μητροτητα σε γλυκαινει και ευτυχως (η δυστυχως καμια φορα) η μητροτητα δεν σου βγαινει μονο απεναντι στα παιδια σου...

 

Εσένα σίγουρα σε έχει γλυκάνει η μητρότητα Jean. Σε βαθμό που πρέπει να προσέξεις το ζάχαρό σου

[sol]

Ξέρεις τι αίσθηση έχω διαβάζοντάς σε ... πως ξεκινήσατε μαζί εσύ και ο καλός σου για ένα ταξίδι από την Αθήνα ... αυτός έμεινε κάπου στη Λαμία γιατί είχε καλό Λουνα Παρκ και ξεφαντώνει και εσύ συνεχίζεις ακάθεκτη για Θεσσαλονίκη και δεν σε σταματάει τίποτα πια ...

 

Τι έχει λοιπόν η Θεσσαλονίκη και τρέχω προς αυτήν;;;; Καλύτερο λούνα πάρκ;; Μήπως έπρεπε απλά να μπορούσα κι εγώ να σταματήσω στη Λαμία; Μήπως αυτοί που σταματούν στο πρώτο λούνα πάρκ που βρίσκουν περνούν τελικά πολύ καλύτερα από αυτούς που τρέχουν προς τη συμπρωτεύουσα;

 

Δε φταίει αυτός που έμεινε εκεί, ωραία είναι εκεί. Αλλά δε φταίω κι εγώ που συνέχισα, ο άνθρωπος έχει μια τάση να προχωρά γενικότερα. Η λύση μάλλον θα είναι να δώσουμε ραντεβού στη Λάρισα αλλά εμένα η Λάρισα δε μ' αρέσει σαν πόλη και υποψιάζομαι ότι ούτε και σε κείνον. Η άλλη λύση είναι να μείνουμε ο καθένας στη δική του πόλη και να έχουμε long distance relationship. Που όλοι ξέρουμε πού οδηγεί συνήθως κάτι τέτοιο.

 

Το παράδειγμά σου ήταν ευφυέστατο, θα έπρεπε να ήσουν δασκάλα αφού καταφέρνεις να λες το πολύπλοκο με τόσο κατανοητό τρόπο. Άσε που μου θυμίζει και την παραβολή του Σπηλαίου του Πλάτωνα. Τι να πω; Δεν λέω τίποτε άλλο, πάω να ετοιμάσω βαλίτσες να κατέβω νότια να δω αν θα μου ταιριάξει το κλίμα. Έτσι κι αλλιώς, η Θεσσαλονίκη είναι μια σκέτη κουκλίτσα αλλά το κλίμα πολύ βαρύ και μαύρο, δεν μου ταιριάζει. Πόσο θα 'θελα να γύριζα στην Αθήνα!!!

 

(Όπως βλέπεις, με ενέπνευσε πααααααραπολύ το παραδειγματάκι, ταιριάζει γάντι!!!)

[Jean]

Το παράδειγμά σου ήταν ευφυέστατο, θα έπρεπε να ήσουν δασκάλα αφού καταφέρνεις να λες το πολύπλοκο με τόσο κατανοητό τρόπο.

 

 

[Olg@]

Το παράδειγμά σου ήταν ευφυέστατο, θα έπρεπε να ήσουν δασκάλα αφού καταφέρνεις να λες το πολύπλοκο με τόσο κατανοητό τρόπο.

 

 

 

Eυχαριστώ!!! Με διαφορά το καλύτερο κοπλιμέντο που μου έχουν κάνει για την επαγγελματική μου ιδιότητα

[kasma31]

γίνεσαι ποτέ η γυναίκα που ήσουν; Ή είναι τόσο καταλυτική η μητρότητα που τελικά όλα τα βλέπεις υπο αυτό το πρίσμα πια και δεν επιστρέφεις ποτέ πίσω;

 

Το ρωτώ γιατί εγώ μέσα σε δυόμιση χρόνια έχω αλλάξει τόσο μα τόσο πολύ! Άλλαξε δηλαδή ο τρόπος που βλέπω τον κόσμο.

 

Καλημέρα και από εμένα κορίτσια. Εγώ, τρία χρόνια μετά τη γέννηση της κόρης μου πιστεύω πως έχω βρει τον παλιό μου εαυτό ή ένα ακόμη καλύτερο αυτού.

Βέβαια παίζει ρόλο ότι έχω ένα παιδί και όχι δύο ή τρία όπως εσείς κορίτσια και φέτος νιώθω πολύ πιο ξεκούραστη από τα δύο πρώτα χρόνια.

Βέβαια όταν με το καλό θα έρθει το δεύτερο και σε εμένα μπορεί να αναθεωρήσω. Θα δούμε...

[Serba]

η Jean:

Σιγουρα Σολ, χανεις καπου τον εαυτο σου... Αλλαζουν οι προτεραιοτητες... Πρωτα να φαει το παιδι, να εχει καθαρα ρουχα να φορεσει, να εξασφαλισεις τη δικη του ψυχαγωγια πρωτα και μετα αν μεινει χρονος για σενα θα σκεφτεις πως να τον διαθεσεις...

Απο ψυχολογικης αποψεως... σιγουρα αυξανονται οι φοβιες σου, νιωθεις πιο εντονη την αναγκη να σε προστατεψει καποιος για να εισαι κι εσυ σε θεση να προστατεψεις το παιδι σου, γινεσαι λιγοτερο εγωιστρια, περισσοτερο σκληρη με τον εαυτο σου και λιγοτερο προς τους αλλους. Δεχεσαι πιο ευκολα τη συγγνωμη και απαιτεις πολυ λιγοτερα για σενα... Ετσι ειναι, η μητροτητα σε γλυκαινει και ευτυχως (η δυστυχως καμια φορα) η μητροτητα δεν σου βγαινει μονο απεναντι στα παιδια σου...

 

Τον εαυτό σου δεν τον χάνεις ποτέ!

όλα γύρω σου αλλάζουν, οι προτεραιότητες και οι απαιτήσεις σου ναι,συμφωνώ, ηρεμείς και γλυκαίνεις ναι, βλέπεις τον κόσμο με άλλα μάτια, όμως τον εαυτό σου δεν τον χάνεις ποτέ!

Τον κουβαλάς πάντα μαζί σου, με κάποιες διαφοροποιήσεις θα συμφωνήσω πάλι, όμως βαθιά μέσα μου είμαι πάντα η ίδια

[fistikaki]

εγω σας εχασα καπου εκει με τη Θεσσαλονικη και τα Γιαννενα, με δυο παπουτσια πανινα...

[Νίκη]

Θεσσαλονίκη άκουσα.. κι ήρθα!

 

Να προσθέσω ότι λατρεύω να διαβάζω Olg@ και Jean...

[sol]

Να προσθέσω ότι λατρεύω να διαβάζω Olg@ και Jean...

 

Κι εγώ!

[sol]

Το παράδειγμά σου ήταν ευφυέστατο, θα έπρεπε να ήσουν δασκάλα αφού καταφέρνεις να λες το πολύπλοκο με τόσο κατανοητό τρόπο.

 

 

 

Eυχαριστώ!!! Με διαφορά το καλύτερο κοπλιμέντο που μου έχουν κάνει για την επαγγελματική μου ιδιότητα

 

Έπεσα μέσα δηλαδή;;;;

[Olg@]

Το παράδειγμά σου ήταν ευφυέστατο, θα έπρεπε να ήσουν δασκάλα αφού καταφέρνεις να λες το πολύπλοκο με τόσο κατανοητό τρόπο.

 

 

 

Eυχαριστώ!!! Με διαφορά το καλύτερο κοπλιμέντο που μου έχουν κάνει για την επαγγελματική μου ιδιότητα

 

Έπεσα μέσα δηλαδή;;;;

 

Τελείως όμως !!!

[angy]

Μάλλον η φίλη μας sol(διαβάζοντας λίγο προσεκτικότερα το κειμενό της )

μάλλον θα φτάσει στο σημείο να ταλαιπωρεί δύο παιδάκια,γιατί τα έχει αφήσει όλα στην τύχη.Αφού βλέπεις βρε κοπέλα μου ότι ο άντρας σου συμπεριφέρεται ετσι,γιατι κοπέλα μου γλυκειά προχωράς σε δεύτερη εγκυμοσύνη.Αυτό ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω

 

Dear Angy,

 

Καταρχήν νομίζω ότι ξέρεις ότι ΠΟΤΕ δεν λέμε σε μανούλα ότι θα ταλαιπωρήσει τα παιδιά της (εκτός αν είναι η αδερφή μας, η κολλητή μας, η μαμά μας και την ξέρουμε σαν την παλάμη μας). Και γενικά δε λέμε σε μανούλα τίποτα κακό για τα παιδιά της γιατί αυτή η μανούλα το μόνο που της έρχεται να κάνει εκείνη τη στιγμή είναι κάτι εντελώς άκομψο. Δεν θα το κάνω γιατί είμαι και πολύ ευρωπαία (χαχαχα) αλλά plz κούκλα μου, μη μου ξαναπεις για τα παιδιά μου, ΔΕΝ ΜΕ ΞΕΡΕΙΣ ΤΟΣΟ ΚΑΛΑ.

 

Κατά τ' άλλα, η δεύτερη εγκυμοσύνη ήρθε απρόσμενα και την ΚΑΤΑΧΑΡΗΚΑ γιατί είμαι μοναχοπαίδι και φοβόμουν ότι τελικά έτσι θα είναι και το παιδί μου και μάλιστα με χωρισμένους γονείς. Αν είναι να χωρίσω, ας έχει το παιδί μου και κάποιον άλλον δίπλα του εκτός από τους ηλίθιους γονείς του. Αν δεν έχεις υπάρξει μοναχοπαίδι, δεν ξέρεις πώς είναι και δεν μπορείς και να καταλάβεις (είναι όπως η μητρότητα, αν δεν έχεις παιδιά δεν ξέρεις το μεγαλείο του να έχεις), οπότε επίτρεψέ μου να θέλω να ταλαιπωρώ 2 παιδιά μαζί αντί για 1 (το τελευταίο ήταν ειρωνικό, λυπάμαι, δεν ήθελα, είπα να το διαγράψω, αλλά το αφήνω γιατί θεωρώ την παραπάνω παράθεση εισβολή σε πολύ λεπτά ζητήματα και -τονίζω- για κάποιον που δεν γνωρίζεις.

Ονειρευόμουν να μεγαλώσω τα παιδιά μου σε ένα περιβάλλον που θα ξεχείλιζε η αγάπη, όχι μέσα στην ψύχρα και την αδιαφορία. .[/quote

 

 

 

 

φίλη sol καταρχίν έθιξα τη συμπεριφορά σου και του συζυγου σου φυσικα απέναντι στα παίδια .συγνώμη αλλά δυστηχώς σύμφωνα με τα γραφόμενά σου έτσι είναι τα πράγματα και σε μερικά χρόνια θα το καταλάβεις .Έιναι η ωμή αλήθεια.

Εσύ αναφέρεσαι σε ψύχρα και σε αδιαφορία προς τα παιδιά σου.

Κοπέλα μου καλή τα παιδιά θέλουν. ΑΓΑΠΗ ΑΓΑΠΗ ΑΓΑΠΗ για να είναι ευτυχισμένα.Αν υπάρχει ψύχρα και αδιαφορία θέλεις να σου πω τι θα γίνει?

ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΜΗΝ ΠΑΡΕΞΗΓΗΘΕΙΣ!

ναρκωτικά κτλ κτλ. ελπίζω να κατάλαβες

 

 

Εγω δεν είμαι μοναχοπαίδι αλλά ειναι σαν να είμαι γιατί ο αδερφός μου ΠΟΤΕ δεν ήταν δίπλα μου.όποτε καταλαβαίνεις οτι η πίκρα και η μοναξιά που βιώσα ήταν μεγάλυτερη. γιατί ξέρεις κάτι αν δεν έχεις αδερφο αδερφη, λες οκ είμαι μοναχοπαίδι.φαντάσου ομως τι είναι να έχεις και να είναι σαν να μην υπάρχει!!!!!!!!!!!!!!!!!!Οπότε μη μου λες οτι κάνεις δευτερο παιδι για να έχει το πρώτο σου κάποιον άμα μεγαλώσει.

Μιλάς για ηλίθιους γονείς γιατί κοπέλα μου καλή είστε ηλίθιοι οχι δεν συμφωνώ δεν είστε ηλίθιοι.γιατι όταν λες ειμαστε ηλιθιοι ειναι σαν να λες δεν ειμαστε καλοι γονεις και καταθετουμε τα οπλα.θα πειτε <<ειμαστε καλοί γονείς>> για τα παιδια μας και θα το πιστεψετε για να γίνεται κιολας

Στο οτι η δεύτερη εγκυμοσύνη σου ήρθε απροσμενα .

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ

ΕΔΩ ΔΙΑΚΡΙΝΩ ΛΙΓΗ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ!

 

Θα γεννήσω την άνοιξη και ποιος θα με βοηθήσει; Θα "κάψω" τους γονείς μου

 

γλυκειά μου κοπέλα οταν αποφασιζουμε να κάνουμε παιδάκια ,θα πρέπει συγχρονως να είμαστε και σίγουροι οτι ΜΟΝΟΙ μας μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις που απορρέουν απο το σύμβαν.

Αν δεν είχες τη μανούλα σου τι θα έκανες?

 

 

Μιλάς για το μεγαλείο του να έχεις παιδιά.....

 

Αγάπη μου γλυκειά τα παιδιά δεν φτάνει μόνο να τα έχουμε.Πρέπει να μπόρουμε κιόλας να τα μεγαλώνουμε σώστα.

η γνώμη μου είναι η εξής

Αναλογίσου λίγο τα λαθη σου τι θέλεις πραγματικά απο τη ζώη σου, γινε ΕΣΥ βράχος δίπλα στα παιδιά σου

Οσο για τον συζυγο σου

λυπάμαι αγαπητη μου αλλά απ'οτι καταλαβαινω δύσκολα θα αλλάξει(Μακάρι να τον βοηθήσεις να αλλάξει).Ή θα γίνεις εσύ μανα-πατέρας μαζί και θα ανεχεσαι καταστάσεις χώρις να παραπονιεσαι και να διαμαρτύρεσαι.(ο δύσκολος δρόμος)

Ή άς πάρει ο καθένας το δρόμο του και εσύ και τα παιδία σου να βρείτε αλλού την αγάπη που δικαιούστε.

ΝΑ ΞΕΡΕΙΣ ΟΤΙ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΑΙΡΝΑΣ ΜΑΘΑΙΝΕΙΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΔΥΝΑΤΗ.ΕΛΠΙΖΩ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΠΡΟΣ ΟΦΕΛΟΣ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΟΥ ΦΥΣΙΚΑ.

 

ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΣΟΥ ΤΑ ΓΡΑΦΩ ΜΕ ΑΓΆΠΗ

ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΜΕ ΤΟ ΚΑΛΟ ΝΑ ΓΕΝΝΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΕΠΙΤΥΧΙΑ ΣΤΟ ΔΥΣΚΟΛΟ ΑΥΤΟ ΔΡΟΜΟ ΠΟΥ ΕΣΥ ΔΙΑΛΕΞΕΣ.

 

Α!!!!!!!!!!και μαζί με σένα να τα ακούω και εγώ και πολλές ίσως άλλες κοπέλες.

[sol]

Στο οτι η δεύτερη εγκυμοσύνη σου ήρθε απροσμενα .

ΤΙ ΘΑ ΠΕΙ ΚΟΠΕΛΑ ΜΟΥ ΗΡΘΕ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ.

ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΑΠΡΟΣΜΕΝΑ ΑΝ ΔΕΝ ΤΟ ΘΕΛΟΥΜΕ

ΕΔΩ ΔΙΑΚΡΙΝΩ ΛΙΓΗ ΕΠΙΠΟΛΑΙΟΤΗΤΑ!

 

Θα σου απαντήσω μόνο στο παραπάνω μόνο και μόνο για να δεις ότι δεν πρέπει να είμαστε απόλυτοι.

 

Απρόσμενα σημαίνει: από τον Νοεμβριο του 2007 μέχρι τον Μάιο του 2008 εξαιτίας υπερτροφίας του ενδομητρίου από πολλαπλούς πολύποδες είχα αίμα καθημερινά, σαν τις τελευταίες μέρες της περιόδου. Με τον γιατρό μου είπαμε να προσπαθήσουμε αρχικά να το αντιμετωπίσουμε φαρμακευτικά πριν προχωρήσουμε στη λύση της απόξεσης. Και γι΄αυτό τράβηξε κιόλας η ιστορία τόσο πολύ. Είχα και διαταραχές στην κανονική μου περίοδο με καθυστερήσεις μέχρι και 60 ημερών. Θέμα γονιμότητας δεν υπήρχε, σε τέτοιο ενδομήτριο δεν υπήρχε περίπτωση να "κολλήσει" παιδάκι! Άσε που απείχα και γενικώς από το άθλημα. Τελικά έκανα απόξεση κι έπρεπε να περιμένω περίπου ένα μήνα για να "βρει" ο οργανισμός μου τον κύκλο του και να αρχίσω πάλι να είμαι γόνιμη. Απείχα (έτσι κι αλλιώς αλλά λέμε) από το σεξ όσο έπρεπε, 10 μέρες περίπου και μια βραδιά έτυχε να μιλήσουμε λίγο για μια όμορφη στιγμή του παρελθόντος, μας πήρε η νύχτα, το μωρό κοιμήθηκε και επιτέλους μας ήρθε να κάνουμε σεξ. Δεν σκέφτηκα ούτε στιγμή ότι θα μπορούσα να μείνω έγκυος γιατί είπαμε, το σώμα δεν είχε ακόμα συνέλθει. Πέρασαν 40 μέρες από την επέμβαση και πήρα τον γιατρό να του πω "γιατρούλη, πότε θα αδιαθετήσω;;;;", περίμενε λίγο ακόμα μου λέει. Περιμένω άλλες 10 μέρες και ξαναπαίρνω. Δεν κάνεις ένα τεστ, μου λέει, για να σου φύγει το άγχος; Ποιο άγχος καλέ; Με μία στις τόσες και οργανισμό ντεντ γίνεται να είμαι έγκυος; Και δεν έκανα. Ώσπου πέρασαν πια 2 μήνες και τότε με πίεσε η μαμά μου. Και ήταν θετικό. Αυτό είναι το ΑΠΡΟΣΜΕΝΟ. Για μένα ήταν και λογικά τους άλλους τους φτάνει ο δικός μου χαρακτηρισμός. Οτι κάποιος θα σχολίαζε ακόμα και αυτό, σόρυ αλλά δεν το χωράει ο νους μου. Δηλαδή, οκ για το πρόβλημα στη σχέση, θέλω πολύ να διαβάζω γνώμες αλλά μέχρι και το "απρόσμενο" να σχολιαστεί;;;;

 

ΧΑΡΗΚΑ ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ με την εγκυμοσύνη!!!!! Γιατί ήθελα δεύτερο παιδί, ήθελα σαν τρελή. Ποιος είναι εκείνος που θα κρίνει ότι τα ζευγάρια που περνούν προβλήματα δεν πρέπει να κάνουν δεύτερο παιδί; Μπορεί να θέλω να δίνω παραπάνω θύματα στους εμπόρους ναρκωτικών αργότερα αφού καρφί για εκεί πάνε τα παιδιά μου!!

 

Angy πώς μπορείς να είσαι τόσο επικριτική; Σου λέει κάποια άγνωστη ότι έχει πρόβλημα στο γάμο της (δεν είναι δα και τόσο σπάνιο το φαινόμενο για να πέφτουμε από τα σύννεφα) και κατευθείαν αναφέρεις ότι τα παιδιά μπορεί να πέσουν στα ναρκωτικά και γιατί κάνεις άλλα;; Αυτή είναι δηλαδή σωστή εικόνα της κατάστασης; Εϊναι η ωμή πραγματικότητα; Είναι πραγματικότητα; Πού το ξέρεις; Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;

[maryp]

...πώς μπορείς να είσαι τόσο επικριτική; Σου λέει κάποια άγνωστη ότι έχει πρόβλημα στο γάμο της (δεν είναι δα και τόσο σπάνιο το φαινόμενο για να πέφτουμε από τα σύννεφα) και κατευθείαν αναφέρεις ότι τα παιδιά μπορεί να πέσουν στα ναρκωτικά και γιατί κάνεις άλλα;; Αυτή είναι δηλαδή σωστή εικόνα της κατάστασης; Εϊναι η ωμή πραγματικότητα; Είναι πραγματικότητα; Πού το ξέρεις; Είναι στραβός ο γιαλός ή στραβά αρμενίζουμε;

 

Τι να πρωτοσχολιάσει κανείς εδώ...

 

Sol με βρίσκεις απόλυτα σύμφωνη...

[sol]

γλυκειά μου κοπέλα οταν αποφασιζουμε να κάνουμε παιδάκια ,θα πρέπει συγχρονως να είμαστε και σίγουροι οτι ΜΟΝΟΙ μας μπορούμε να ανταπεξέλθουμε στις απαιτήσεις που απορρέουν απο το σύμβαν.

Αν δεν είχες τη μανούλα σου τι θα έκανες?

 

Μάλλον θα πέθαινα! Μα τι ακούν τα αυτιά μου! Τώρα είναι κακό να αποζητάς μια βοήθεια όταν φέρνεις νεογέννητο στο σπίτι;;

 

 

Μιλάς για το μεγαλείο του να έχεις παιδιά.....

 

Αγάπη μου γλυκειά τα παιδιά δεν φτάνει μόνο να τα έχουμε.Πρέπει να μπόρουμε κιόλας να τα μεγαλώνουμε σώστα.

 

Εμένα μου έτυχε κάτι δύσκολο στη ζωή μου και προσπαθώ να το αντιμετωπίσω... μέχρι τότε μάλλον πρέπει να δώσω το παιδί στην Πρόνοια αφού δεν μπορώ να το μεγαλώσω σωστά. Μη σου πω να πάω κι εγώ φυλακή που ΤΟΛΜΗΣΑ να έχω προβλήματα στο γάμο μου. Φτου μου, σα δε ντρέπομαι!

 

 

(Αχ, ρε παιδιά, αύριο θα μετανιώσω που γράφω ειρωνικά και γι΄αυτό ας ζητήσω συγνώμη από σήμερα. Απλά, μερικά πράγματα δεν πιστεύω ότι τα διαβάζω...!!)

[Olg@]

Συμφωνώ και εγώ ....

 

Αλήθεια Άντζυ από πιο σημείο των γραφομενων της sol βγάζεις το συμπέρασμα ότι δεν συμπεριφέρεται σωστά ως μάνα και ότι παραμελεί την οικογένειά της;;;

Το ότι έχει ένα ανοικτό ζήτημα με τον άντρα της δεν σημαίνει οτι οι δυο τους δεν φέρονται σωστά ως γονείς... δεν μπορούμε να κρίνουμε τόσο εύκολα κάποιοιν που δεν τον ξέρουμε ....

Και μόνο που είναι εδώ και παραθέτει τους προβληματισμούς της, με αξιοπρέπεια και συνέπεια για μένα λέει πολλά ....

 

Και sol δεν είσαι υποχρεωμένη να απολογείσαι για τίποτα, για το πως και να έμεινες έγκυος σε κανέναν από εμάς!!!

[sol]

Και κάτσε τώρα για να καταλάβω: γενικά δεν τσακώνομαι με τον άντρα μου γιατί όπως είπα τα καθημερινά μας είναι μια χαρά και το πρόβλημα υπάρχει πιο βαθιά. Νομίζω στα 2μιση χρόνια, μία φορά μας άκουσε ο μικρός να καυγαδίζουμε και το κόψαμε μόλις είδαμε ότι φοβήθηκε τις φωνές. Την ψυχρότητα σίγουρα θα την εισπράξει, το παραδέχομαι, αλλά το περιβάλλον στο σπίτι είναι καλό, τον λατρεύουμε και τον κανακεύουμε ολημερίς.

 

Αν χωρίσω, σίγουρα θα ζοριστώ, θα μελαγχολήσω για κάποιον καιρό, μετά θα μου περάσει, όπως γίνεται συνήθως. Άλλον άντρα αποκλείεται να παρουσιάσω άρα το μωρό θα με βλέπει μόνη, χωρίς τον μπαμπά. Τον μπαμπά θα τον βλέπει είτε μόνο είτε με καμία υποψήφια μητριά (πιο εύκολο για τους άντρες να ξαναπαντρευτούν) είτε με πολλές γκόμενες. Θα εξακολουθήσουμε φυσικά να τον λατρεύουμε και να τον κανακεύουμε ολημερίς, απλά θα το κάνουμε χωριστά.

 

Και το δεύτερο είναι καλύτερο για το παιδί; Δεν υποστηρίζω ότι είναι το πρώτο, εμένα και τα δύο σκατά μου φαίνονται. Όμως, στη δική μου περίπτωση, νομίζω ότι είναι χειρότερο το δεύτερο, νομίζω, δεν είμαι σίγουρη. Και το λέω γιατί όλα τα παιδάκια χωρισμένων γονιών κατά βάθος θα ήθελαν πολύ να είναι οι γονείς τους μαζί. Δε μιλάω για όταν ενηλικιωθούν. Έχω θεία που έμενε με τον βίαιο σύζυγό της "για το παιδί" και η ξαδερφή μου όταν πήγε 20 της είπε θέλω να τον διώξεις από τη ζωή σου. Αλλά μιλάμε για βία και για μια κοπέλα ενήλικη.

 

Μπέρδεμα μου φαίνεται πάντως.

[sol]

Και sol δεν είσαι υποχρεωμένη να απολογείσαι για τίποτα, για το πως και να έμεινες έγκυος σε κανέναν από εμάς!!!

 

Απλά ήθελα να δείξω για ποιο λόγο μου φάνηκε το σχόλιο τελείως μα τελείως αυθαίρετο και ότι δεν πρέπει να βγάζουμε συμπεράσματα ελαφρά τη καρδία.

[alvadi]

Κοίτα κορίτσι μου, κανείς δεν έίναι ικανός να σε κρινει... άλλωστε ο γάμος για μένα είναι λαχείο, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για την επιλογή σου, απλα παίζεις με τις πιθανότητες.....άλλοι παντρεύονται βάσει λογικής, άλλοι επηρρεασμενοι από το συναισθημα. Και πως μπορείς να είσαι σίγουρος για τον σύντροφο σου αφού σιγουροι δεν μπορουμε να είμαστε ούτε για τον ιδιο μας τον εαυτό!

 

Κοίτα να ηρεμήσεις όσο μπορείς, γράφε αν σε βοηθά να ξεσπάς (εμένα προσωπικά με έχει βοηθήσει πολύ εδώ το γράψιμο) απόλαυσε την εγκυμοσυνη και αφού γεννήσεις με το καλό και όποτε είσαι εσύ έτοιμη πάρε τις αποφάσεις σου!

 

Εισαι εσύ ευτηχισμένη θα ειναι και τα παιδιά σου! Αυτό είναι σιγουρο! Τα παιδιά εισπράαττουν τα συναισθήματα μας!

[sesame]

Ξέρεις κάτι sol?

Σε πάω πολύ......

Μπορεί να διαφωνώ μαζί σου σε πολλά..."διαδικαστικά", αλλά είσαι υπέροχη....κι ελπίζω να σου έρθουν στη ζωή όλα όπως τα θες.....και ναι, τώρα......είμαι πιο απόλυτη από ποτέ!!

[sol]

Ξέρεις κάτι sol?

Σε πάω πολύ......

Μπορεί να διαφωνώ μαζί σου σε πολλά..."διαδικαστικά", αλλά είσαι υπέροχη....κι ελπίζω να σου έρθουν στη ζωή όλα όπως τα θες.....και ναι, τώρα......είμαι πιο απόλυτη από ποτέ!!

 

Βρε μην είσαι απόλυτη... σε λίγο θα πω τίποτα να σε βγάλει από τα ρούχα σου, χαχαχα!!

Κοκκινίζω από ντροπή και ομολογώ ότι δεν κατάλαβα τι είπα και σε έκανε να μου τα πεις αυτά. Δεν είναι όμως πολύ ωραίο να σου λέει ότι σε πάει κάποιος που διαφωνεί μαζί σου;;;; Αχ, πολύ τη βρίσκω εδώ μέσα!

[Jean]

Συμφωνώ και εγώ ....

 

Αλήθεια Άντζυ από πιο σημείο των γραφομενων της sol βγάζεις το συμπέρασμα ότι δεν συμπεριφέρεται σωστά ως μάνα και ότι παραμελεί την οικογένειά της;;;

Το ότι έχει ένα ανοικτό ζήτημα με τον άντρα της δεν σημαίνει οτι οι δυο τους δεν φέρονται σωστά ως γονείς... δεν μπορούμε να κρίνουμε τόσο εύκολα κάποιοιν που δεν τον ξέρουμε ....

Και μόνο που είναι εδώ και παραθέτει τους προβληματισμούς της, με αξιοπρέπεια και συνέπεια για μένα λέει πολλά ....

 

Και sol δεν είσαι υποχρεωμένη να απολογείσαι για τίποτα, για το πως και να έμεινες έγκυος σε κανέναν από εμάς!!!

 

Θa ερθω να συμφωνησω με την φιλτατη Ολγα...

Angy νομιζω οτι αλλο ειναι το θεμα της Sol...και επιτελους η κοπελα ειναι εγκυος!!!!!!!!!! Ας το σεβαστουμε...

[sol]

Κοίτα κορίτσι μου, κανείς δεν έίναι ικανός να σε κρινει... άλλωστε ο γάμος για μένα είναι λαχείο, ποτέ δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για την επιλογή σου, απλα παίζεις με τις πιθανότητες.....άλλοι παντρεύονται βάσει λογικής, άλλοι επηρρεασμενοι από το συναισθημα. Και πως μπορείς να είσαι σίγουρος για τον σύντροφο σου αφού σιγουροι δεν μπορουμε να είμαστε ούτε για τον ιδιο μας τον εαυτό!

 

Κοίτα να ηρεμήσεις όσο μπορείς, γράφε αν σε βοηθά να ξεσπάς (εμένα προσωπικά με έχει βοηθήσει πολύ εδώ το γράψιμο) απόλαυσε την εγκυμοσυνη και αφού γεννήσεις με το καλό και όποτε είσαι εσύ έτοιμη πάρε τις αποφάσεις σου!

 

Εισαι εσύ ευτηχισμένη θα ειναι και τα παιδιά σου! Αυτό είναι σιγουρο! Τα παιδιά εισπράαττουν τα συναισθήματα μας!

 

Παμ, πόσο δίκιο έχεις! Λαχείο κανονικό.

Κι εμένα με βοηθάει πολύ και να γράφω αλλά και να διαβάζω. Και μη νομίζεις, ήρεμη είμαι γενικά, υπό την έννοια ότι δεν είμαι εν βρασμώ κάθε μέρα. Ναι, έχω έναν πόνο μέσα μου αλλά όχι ότι καθημερινά είμαι περίλυπη. Γίνεται να μελαγχολήσεις για πολύ όταν έχεις ένα χαμογελάκι 2μιση ετών για κολλητάρι σου;