Δεν θελω , δεν θελω....

[erma79]

Ο μεγάλος μου γιος απο το πρωι που ξυπνάει εχει μια γκρίνια και αρχίζει τα δεν θέλω γάλα,δεν θελώ να αλλάξω πάνα , δεν θελω να βάλω παντελόνι κτλ.

Μεχρι να πάμε στο παιδικό εχουμε τα δεν θέλω και την γκρίνια.Στο σχολείο δεν γκρινιάζει αλλά οταν γυρίσει το απογευμα συνεχιζουμε απο εκει που τα αφήσαμε.Σε κάποια δεν θέλω π,χ για γάλα το κάνει τελικά γιατι πεινάει σε αλλά ομως οχι (π.χ να φορέσει κάλτσες).Ξέρω οτι ειναι φάση και θα περάσει.

Δεν ξέρω όμως πως να το χειριστώ ωστε να σταματήσει η γκρίνια.

Του μιλάω τίποτα, του αποσπώ την προσοχή πάλι τίποτα .

Τελικά καταλήγουμε να τα κάνουμε με κλάμματα (το πρωι πρεπει να ντυθει να πάει σχολειο δεν μπορώ να περιμένω μια ωρα) Εσεις τι κάνεται?

Μου περασε απο το μυαλό οτι ισως να ειναι ο παιδικος αλλά δε διαμαρτύρεται για αυτό (που και που το πεταει μεσα σε όλα τα δεν θέλω).

[miriki]

Είναι πρώτη χρονιά στον παιδικό; Μήπως κάνει προσαρμογή ακόμη; Μήπως αυτό που λέει είναι δε θέλω να σε αποχωριστώ γιαυτό το λέω. Γιατί εκεί μάλλον περνάει καλά (αφού δεν γκρινιάζει), αλλά εσένα που τον "αφήνεις" σου την έχει φυλαγμένη....

[minak]

Μες στην γκρίνια είμαστε και μεις κάποιες φορές. Δεν μπορώ να την κάνω καλά με τίποτα. Μια μόνιμη γκρίνια χωρίς να μας εξηγεί τι έχει. Και όταν πάω λίγο να της φωνάξω για να με ακούσει τόσο φωνάζει περισσότερο. έτσι βρήκα και 'γω άλλον τρόπο. Την τιμωρία. Είτε σε περιορισμένο χώρο είτε αποσπώντας της πράγματα για λίγο που αγαπάει και παίζει. Δεν μου αρέσει που το κάνω αλλά ομολογώ ότι τα πράγματα πάνε καλύτερα.

Βέβαια όλα αυτά τα αποδίδω στον ερχομό του μωρού. Δεν ξέρω, αν δεν υπήρχε το μωρό, πως θα ήταν και αν θα είχε πάλι τέτοια συμπεριφορά. Γιατί πριν από αυτό το γεγονός δεν είχε τέτοιου είδους συμπεριφορά.

Υπάρχει και ένα μωράκι σε εσάς σωστά? Έχεις σκεφτεί μήπως όλα γίνονται για το μωρό? Μήπως ζηλεύει και εκφράζεται έτσι?

[erma79]

Είναι πρώτη χρονιά στον παιδικό; Μήπως κάνει προσαρμογή ακόμη; Μήπως αυτό που λέει είναι δε θέλω να σε αποχωριστώ γιαυτό το λέω. Γιατί εκεί μάλλον περνάει καλά (αφού δεν γκρινιάζει), αλλά εσένα που τον "αφήνεις" σου την έχει φυλαγμένη....

Eιναι πρώτη χρονία στο παιδικό φέτος.Δεν γκρινίαζει μόνο σε εμενα αλλά σε ολους μας ακομα και σε γιαγιά και παππού που τον αγαπάνε.

Οκ ειναι θέμα προσαρμογής, ειναι θέμα ζήλιας (7 μήνες εχουν περάσει καποια στιγμη θα το παρει αποφαση) τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση.

Την τιμωρία την σκέφτηκά αλλά ειναι αυτο λύση?

[minak]

Σίγουρα δεν είναι λύση η τιμωρία. Αλλά είναι η έσχατη. όταν δοκιμάζω τα πάντα και δεν πιάνει τίποτα καταφεύγω εκεί. Από την άλλη όμως δεν πρέπει να βάζουμε και στα μικρούλια μας όρια? Αχ! Δεν ξέρω! Μια τα σκέφτομαι έτσι και μια αλλιώς. Δύσκολο πράγμα να είσαι γονιός!

Πάντως με μια φίλη βρεφονηπιοκόμο που μιλάμε για όλα αυτά μου είπε ότι ο ερχομός ενός μωρού δεν πρέπει να αλλάζει την συμπεριφορά μας απέναντι στο πρώτο παιδί. Όπως ήταν η συμπεριφορά μας έτσι πρέπει και να είναι. Αγκαλιές ναι, φιλιά, παιχνίδια και οτιδήποτε κάναμε με τα μικρά μας αλλά και τιμωρία όπου χρειάζεται (όχι υπερβολές) ούτως ώστε να μην συνδέσει το παιδί την αλλαγή μας με το μωρό και ενισχυθεί η ζήλια του.

[Daphne-]

Στην ηλικία αυτή τα παιδιά μπαίνουν στην διαδικασία της άρνησης και του "οχι". Ειναι φυσιολογικό, και υγιές αλλά κουραστικό για μάς.

 

Και η κόρη μου την πέρασε πέρισυ τη φάση αυτή.

Δοκίμασα την επιβράβευση, το time out, τη συζήτηση, την υπομονή και τα χίλια μύρια! Αλλά τίποτα από αυτά δεν αποδίδει. Ισως προσωρινά, αλλά μετά από λίγο διάστημα πάλι τα ίδια!

Σαφώς χρειάζονται τα όρια και οι κανόνες. Νομίζω ότι ο καλύτερος τρόπος προσέγγισης τελικά ειναι αυτός http://sciencearchives.wordpress.com/2011/06/07/%CE%AE-%CF%8D-%CF%8Enu/

 

Εάν δείξουμε κατανόηση και ενσυναίσθηση αυτά λύνονται σιγά σιγά.

Χωρίς φωνές, τιμωρίες κτλ που δημιουργούν άσχημο κλίμα σε μας αλλά κυρίως στα παιδιά μας.

Το κυριότερο ειναι να προσπαθήσουμε να μπούμε στη θέση τους.

[miriki]

Eιναι πρώτη χρονία στο παιδικό φέτος.Δεν γκρινίαζει μόνο σε εμενα αλλά σε ολους μας ακομα και σε γιαγιά και παππού που τον αγαπάνε.

Οκ ειναι θέμα προσαρμογής, ειναι θέμα ζήλιας (7 μήνες εχουν περάσει καποια στιγμη θα το παρει αποφαση) τι κάνουμε σε αυτή την περίπτωση.

Την τιμωρία την σκέφτηκά αλλά ειναι αυτο λύση?

 

Δηλαδή όχι μόνο πάει παιδικό αλλά μένεις εσύ στο σπίτι με το μωρό; Είσαι τυχερή που μόνο γκρινιάζει.... Υπομονή, υπομονή, υπομονή....... Δε γίνεται κάτι άλλο. Τιμωρία στο δίχρονο δε συμφωνώ ούτε εγώ. Καλά τα όρια και το μπλα μπλά. Δίνε επιλογές και πρωτοβουλίες όπου σε παίρνει και στα υπόλοιπα...... λεξοτανίλ για σένα (και για μένα και για όλες.....). Καιρός είναι θα περάσει.

[mmdad]

Ο μεγάλος μου γιος απο το πρωι που ξυπνάει εχει μια γκρίνια και αρχίζει τα δεν θέλω γάλα,δεν θελώ να αλλάξω πάνα , δεν θελω να βάλω παντελόνι κτλ.

Μεχρι να πάμε στο παιδικό εχουμε τα δεν θέλω και την γκρίνια.Στο σχολείο δεν γκρινιάζει αλλά οταν γυρίσει το απογευμα συνεχιζουμε απο εκει που τα αφήσαμε.Σε κάποια δεν θέλω π,χ για γάλα το κάνει τελικά γιατι πεινάει σε αλλά ομως οχι (π.χ να φορέσει κάλτσες).Ξέρω οτι ειναι φάση και θα περάσει.

Δεν ξέρω όμως πως να το χειριστώ ωστε να σταματήσει η γκρίνια.

Του μιλάω τίποτα, του αποσπώ την προσοχή πάλι τίποτα .

Τελικά καταλήγουμε να τα κάνουμε με κλάμματα (το πρωι πρεπει να ντυθει να πάει σχολειο δεν μπορώ να περιμένω μια ωρα) Εσεις τι κάνεται?

Μου περασε απο το μυαλό οτι ισως να ειναι ο παιδικος αλλά δε διαμαρτύρεται για αυτό (που και που το πεταει μεσα σε όλα τα δεν θέλω).

 

Εγω παντως τους αντιμετωπιζω οπως και τον πατερα τους... Δεν αφηνω το θορυβο να φτανει στα αυτια μου!!!!

Τα παιδακια μας μεγαλωνουν και εχουν και αυτα τα προβληματα τους. τα κουραζει η ρουτινα, κατι τους φταιει αλλα δεν ξερουν τι... Χρησιμοποιουν την γκρινια σαν μετρο πιεσεης...

Υπομονη! καποα στιγμη θα βρουν ενα forum και θα ξεσπανε εκει...

[FEHKO]

Ο μεγάλος μου γιος απο το πρωι που ξυπνάει εχει μια γκρίνια και αρχίζει τα δεν θέλω γάλα,δεν θελώ να αλλάξω πάνα , δεν θελω να βάλω παντελόνι κτλ.

Μεχρι να πάμε στο παιδικό εχουμε τα δεν θέλω και την γκρίνια.Στο σχολείο δεν γκρινιάζει αλλά οταν γυρίσει το απογευμα συνεχιζουμε απο εκει που τα αφήσαμε.Σε κάποια δεν θέλω π,χ για γάλα το κάνει τελικά γιατι πεινάει σε αλλά ομως οχι (π.χ να φορέσει κάλτσες).Ξέρω οτι ειναι φάση και θα περάσει.

Δεν ξέρω όμως πως να το χειριστώ ωστε να σταματήσει η γκρίνια.

Του μιλάω τίποτα, του αποσπώ την προσοχή πάλι τίποτα .

Τελικά καταλήγουμε να τα κάνουμε με κλάμματα (το πρωι πρεπει να ντυθει να πάει σχολειο δεν μπορώ να περιμένω μια ωρα) Εσεις τι κάνεται?

Μου περασε απο το μυαλό οτι ισως να ειναι ο παιδικος αλλά δε διαμαρτύρεται για αυτό (που και που το πεταει μεσα σε όλα τα δεν θέλω).

 

 

Μήπως , δεν κοιμάται αρκετές ώρες, όσες έχει ανάγκη ώστε το πρωί να σηκώνετε από μόνος του, και να είναι ξεκούραστος ;

Έκανε και ο δικός μας ακριβώς τα ίδια κάποιες φορές και πρόσεξα ότι αυτό συνέβαινε όταν δεν είχε χορτάσει τον ύπνο. Όταν το προηγούμενο βράδυ είχε κοιμηθεί αργά την άλλη μέρα ήταν όλο γκρίνια και ας είχε κοιμηθεί αρκετά το προηγούμενο μεσημέρι. Γκρίνια το πρωί, μέσα στην τρελή χαρά στο παιδικό, γκρίνια μετά.

 

Έτσι προσπαθούμε να κοιμάται όσο γίνεται πιο νωρίς το βράδυ γύρω στις 8.00 η 9.00 μμ. Όταν τηρούμε αυτό το πρόγραμμα το πρωί ξυπνά μόνος του, σηκώνεται ξεκούραστος και είναι χαρούμενος χωρίς καμιά γκρίνια και περιμένει πως και πώς να τον ετοιμάσω . (Και να σημειώσω ότι είχαμε μεγάλο πρόβλημα με τον ύπνο, πριν το πάμε παιδικό. Ήταν μεγάλος ξενύχτης. Η λέξη ύπνος η χειρότερη του)

 

Γενικά πιστεύω ότι κανένα παιδάκι δεν είναι γκρινιάρικο χωρίς λόγο, έτσι από πείσμα σε αυτές τις ηλικίες. Η θα είναι κουρασμένο η θα πειναει η θα είναι άρρωστο με ίωση ( ίσως χωρίς εμφανή συμπτώματα).

Επίσης με τους παιδικούς κουράζονται περισσότερο και κολανε ιώσεις πολύ πιο συχνά. Γενικά έχουν ανάγκη για περισσότερες ώρες ύπνου και για καλύτερο φαγητό, πιο θρεπτικο με περισσοτερεθερμιδες για να μπορεσουν να αναπληρωσουν την χαμενη ενεργεια. Noμιζω οτι αυτες ειναι οι κυριοτερες αιτιες της γκρινιας τους.

[Daphne-]

Μήπως , δεν κοιμάται αρκετές ώρες, όσες έχει ανάγκη ώστε το πρωί να σηκώνετε από μόνος του, και να είναι ξεκούραστος ;

Έκανε και ο δικός μας ακριβώς τα ίδια κάποιες φορές και πρόσεξα ότι αυτό συνέβαινε όταν δεν είχε χορτάσει τον ύπνο. Όταν το προηγούμενο βράδυ είχε κοιμηθεί αργά την άλλη μέρα ήταν όλο γκρίνια και ας είχε κοιμηθεί αρκετά το προηγούμενο μεσημέρι. Γκρίνια το πρωί, μέσα στην τρελή χαρά στο παιδικό, γκρίνια μετά.

 

Έτσι προσπαθούμε να κοιμάται όσο γίνεται πιο νωρίς το βράδυ γύρω στις 8.00 η 9.00 μμ. Όταν τηρούμε αυτό το πρόγραμμα το πρωί ξυπνά μόνος του, σηκώνεται ξεκούραστος και είναι χαρούμενος χωρίς καμιά γκρίνια και περιμένει πως και πώς να τον ετοιμάσω . (Και να σημειώσω ότι είχαμε μεγάλο πρόβλημα με τον ύπνο, πριν το πάμε παιδικό. Ήταν μεγάλος ξενύχτης. Η λέξη ύπνος η χειρότερη του)

 

Γενικά πιστεύω ότι κανένα παιδάκι δεν είναι γκρινιάρικο χωρίς λόγο, έτσι από πείσμα σε αυτές τις ηλικίες. Η θα είναι κουρασμένο η θα πειναει η θα είναι άρρωστο με ίωση ( ίσως χωρίς εμφανή συμπτώματα).

Επίσης με τους παιδικούς κουράζονται περισσότερο και κολανε ιώσεις πολύ πιο συχνά. Γενικά έχουν ανάγκη για περισσότερες ώρες ύπνου και για καλύτερο φαγητό, πιο θρεπτικο με περισσοτερεθερμιδες για να μπορεσουν να αναπληρωσουν την χαμενη ενεργεια. Noμιζω οτι αυτες ειναι οι κυριοτερες αιτιες της γκρινιας τους.

Συμφωνώ, συμφωνώ και επαυξάνω!

Επίσης τυπικά η κατάλληλη ηλικία για να αρχίσει ένα παιδάκι σταθμό είναι τα 3 με 3,5 ετών (η παιδοψυχολογία το λέει οχι εγώ). Οπότε είναι εξαιρετικά δύσκολο για αυτά να ενταχθούν εκεί σε μικρότερη ηλικία.

[νελλίτσα]

ίσως να συννενοηθείς και με το σταθμό και να τον αφήνεις να αντιμετωπίσιε τις πράξεις του. πχ δεν θέλει το πρωί να ντυθεί γαι το σχολείο, ασ'τον να πάει μ ετις πυτζάμες, κάποιος θα το σχολιάσει, εκείνος θα νοιώσει άσχημα και την επόμενη φορά δεν θα σου κάνει τσιριτσάτζουλες. άλλος τρόπος ίσως είναι αν του δίνεις πιο πολύ χρόνο για να κάνει ό,τι χρειάζεται (να ντυθεί, να πιει γάλα κτλ).

μια ερώτηση, έτσι γκρινιάζει και στον παιδικό ή απλά σας βρίσκει μπόσικους και σας αλλάζει τα φώτα;

[erma79]

.

μια ερώτηση, έτσι γκρινιάζει και στον παιδικό ή απλά σας βρίσκει μπόσικους και σας αλλάζει τα φώτα;

Οπως τα ειπες μας βρισκει μποσικους και μας αλλάζει τα φώτα.Βασικά εμένα γιατί στο πατέρα του δεν τα κάνει.

Στο παιδικό ειναι μια χαρά, καμία φορά κλαίει αλλά οταν φτάνει στη πόρτα τελειώνουν όλα, σταματάει το κλάμα αυτόματα σαν να είναι διακόπτης.

[natasiaes]

χα τα ιδια περναω κ εγω .....μονο στο παιδικο ειναι καλη κ ησυχη (ετσι μου λενε δλδ)........οσες ωρες την εχω στο σπιτι ολο γκρινια γκρινια γκρινια......εχω δοκιμασει τα παντα, καποιες φορες ησυχαζει κ καποιες οχι.......τα αυτια μου βουιζουν πια, δεν αντεχω........την ενοχλουν τα παντα σας μιλαω χωρις υπερβολες....αα 26 μηνων ειναι.....απο νευρα η μικρη αλλο τπτ....τσιριδες αμα δε της δωσω τη μπανανα στο επομενο δευτερολεπτο απο τη στιγμη που τη ζητησε........τσιριδες κ γκρινια επειδη η καλτσα της δεν ειναι σωστα τοποθετημενη......ενω μιλαει, μα να μη μπορει να το πει ηρεμα? τσ τσ...υπομονη πουθενα..που εχω κανει το λαθος απορω....

[Daphne-]

χα τα ιδια περναω κ εγω .....μονο στο παιδικο ειναι καλη κ ησυχη (ετσι μου λενε δλδ)........οσες ωρες την εχω στο σπιτι ολο γκρινια γκρινια γκρινια......εχω δοκιμασει τα παντα, καποιες φορες ησυχαζει κ καποιες οχι.......τα αυτια μου βουιζουν πια, δεν αντεχω........την ενοχλουν τα παντα σας μιλαω χωρις υπερβολες....αα 26 μηνων ειναι.....απο νευρα η μικρη αλλο τπτ....τσιριδες αμα δε της δωσω τη μπανανα στο επομενο δευτερολεπτο απο τη στιγμη που τη ζητησε........τσιριδες κ γκρινια επειδη η καλτσα της δεν ειναι σωστα τοποθετημενη......ενω μιλαει, μα να μη μπορει να το πει ηρεμα? τσ τσ...υπομονη πουθενα..που εχω κανει το λαθος απορω....

Το γεγονός ότι είναι είναι "καλή και ήσυχη" στον παιδικό δεν σημαίνει ότι είναι καλά. Οταν την παίρνεις από κει πώς είναι? Τρέχει και σε αγκαλιάζει? Είναι χαρούμενη? Ειναι αδιάφορη?

Μπορεί να καταπιέζεται εκεί και να το βγάζει μετά στο σπίτι. Πρώτη χρονιά πάει?

[Daphne-]

Εγω παντως τους αντιμετωπιζω οπως και τον πατερα τους... Δεν αφηνω το θορυβο να φτανει στα αυτια μου!!!!

Τα παιδακια μας μεγαλωνουν και εχουν και αυτα τα προβληματα τους. τα κουραζει η ρουτινα, κατι τους φταιει αλλα δεν ξερουν τι... Χρησιμοποιουν την γκρινια σαν μετρο πιεσεης...

Υπομονη! καποα στιγμη θα βρουν ενα forum και θα ξεσπανε εκει...

:confused:Πλάκα κάνεις.....?

[erma79]

Σε εμας δεν νομίζω οτι φταίει το σχολείο γιατί άρχισε να τα κάνει αυτά πριν αρχίσει. Ισως να τα κάνει απο ζήλια αλλά τι να κάνουμε θα το πάρει απόφαση οτι εχει αδερφό.

Το θέμα είναι πως το χειριζόμαστε?Εγώ αδιαφορώ για τα δευτερεύοντα αλλα για τα βασκά π.χ να ντυθεί να φύγουμε πρέπει να τον πιέσω γιατί βιάζομαι.

Το βράδυ πάντα τον κοιμίζω πιο νωρίς οπότε χορταίνει ύπνο.Τον βάζω γυρω στις 8 1/2 η ώρα.

[Daphne-]

Σε εμας δεν νομίζω οτι φταίει το σχολείο γιατί άρχισε να τα κάνει αυτά πριν αρχίσει. Ισως να τα κάνει απο ζήλια αλλά τι να κάνουμε θα το πάρει απόφαση οτι εχει αδερφό.

Το θέμα είναι πως το χειριζόμαστε?Εγώ αδιαφορώ για τα δευτερεύοντα αλλα για τα βασκά π.χ να ντυθεί να φύγουμε πρέπει να τον πιέσω γιατί βιάζομαι.

Το βράδυ πάντα τον κοιμίζω πιο νωρίς οπότε χορταίνει ύπνο.Τον βάζω γυρω στις 8 1/2 η ώρα.

 

Να τον ρωτήσεις έαν είναι θυμωμένος ή στεναχωρημένος και με τι και να του συμπαρασταθείς. Να τον βοηθήσεις να το εκφράσει. Εφόσον ζηλευει το μωρό όπως γράφεις, (όπως ειναι φυσικό), να τον ρωτήσεις πχ. "μήπως εισαι στεναχωρημένος επειδή νομίζεις οτι η μαμά αγαπάει μόνο το μωράκι"?

Μπορεί να σου φανεί ασήμαντο αυτό που θα σου απαντήσει αλλά σε εκείνον μπορεί να φαίνεται πολύ σημαντικό και δώσε σημασία.

 

Οσον αφορά τα πρακτικά (την πρωινή βιασύνη π.χ.) να συζητάς μαζί του εκ των προτέρων ξανά και ξανά (πχ το προηγούμενο βράδυ κάνετε μια συμφωνία να βιαστεί και αν την τηρήσει επιβραβεύεις με λόγια ή με αυτοκόλλητο). Σε μας αποδίδει. Εκείνο που δεν απέδωσε, αλλά αντιθέτως κορύφωσε τη γκρίνια, ήταν το γράψιμο και η αδιαφορία.

 

Σε αυτές τις ηλικίες γκρινιάζουν γιατί έχουν πρόβλημα και δεν έχουν βρει αλλο τρόπο να το εκφράσουν. Προσοχή δεν εννοώ να τους κάνουμε το "χατήρι", αλλά να ακούσουμε να συμπαρασταθούμε κι από κει και πέρα να πράξουμε αναλόγως....

[FEHKO]

Προς erma79 Δεν νομίζω ότι σε έχει βρει ΄΄μποσικη΄΄ , Απλά από τις μανάδες έχουν περισσότερες απαιτήσεις, γιαυτο το λογο εχουν και διαφορετική συμπεριφορά σε εμας.

Κάτι προσπαθεί να σου πει το καημένο και αυτό, προσπαθεί ίσως να σου τραβήξει την προσοχή . Μηπως κατι στη συμπεριφορα σου εχει αλλαξει η στο χρονο που του διαθετεις ( σιγουρα θα ειναι λιγοτερος λογω του 2ου παιδιου) και το εισπράττει σαν αδιαφορία με αποτελεσμα να μεγαλωνει η ανασφάλεια και η ζήλεια toy ακόμα πιο πολύ. Εκεί που είχε την αποκλειστικότητα σου τώρα η προσοχή σου μοιράστηκε. Μάλλον θέλει πιο πολύ επιβεβαίωση και να του εκδηλώνεις την αγάπη σου πιο έντονα, πιο συχνα.

Είναι πολύ ωραίο αυτό που μας έστειλε η Daphne- και έχει πολύ χρήσιμες συμβουλές που μπορουμε να δουμε και να εφαρμοσουμε.

«η οικογενειακή ζωή είναι το πρώτο σχολείο της συναισθηματικής μάθησης». Αυτό τα λεει όλα.

 

 

Η αδιαφορία πιστεύω και εγω ότι είναι άσχημη μέθοδος και περνά λάθος μηνύματα στα παιδια. Είναι πολύ χειρότερη από τη τιμωρία, γιατί τους δημιουργεί εκνευρισμό και ανασφάλειακαι χειροτερεύει η κατάσταση . Έρευνες έχουν δείξει ,΄΄ότι οι παράγοντες που εμποδίζουν να δημιουργήσει ένα παιδί βαθιές σχέσεις στοργής με τους γονείς του είναι η γονεʼιʼκή απάθεια και η έλλειψη άμεσης ανταπόκρισης σε κλάμα από τις βρεφικές ηλικίες και είναι σημαντικότεροι παράγοντες ακόμα και από τη βία, που μπορεί να ασκεί ένας γονιός στο παιδί του ΄΄, από Mιριαμ Στοπαρντ.

Επισης Εαν δε κατανοουμε εμείς τα παιδιά μας και τις αίτιες της γκρίνιας τους , από ποιον θα περιμένουν και αυτά να βρουν κατανοηση; Εάν δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε, τώρα-στις μικρές ηλικίες, τα τόσο ασήμαντα-απλα για εμάς, αλλά σημαντικά όμως για αυτά προβλήματα τους και αδιαφορούμε υποτιμώντας τα χωρις να βρισκουμε τη λυση, αργότερα που θα μεγαλώσουν και θα έχουν σοβαρά προβλήματα τι θα κανουμε; Υπαρχει κινδυνος να μην μπορούμε να τα προσεγγίσουμε γιατί θα έχουν χάσει σιγά σιγά την εμπιστοσύνη τους σε εμάς και θα έχουν απομακρυνθεί . Η σχέση της μητέρας – παιδιού κτίζεται από τη βρεφική ηλικία .

Aυτα σκεφτομαι και προσπαθω να βρω τις αιτιες οταν με γκρινιαζει ο μικρος μου. Βεβαια εγω δεν εχω 2ο παιδακι , και επομενως εχω περισσοτερο χρονο και ισως περισσοτερη υπομονη ακομα , σε σχεση με τις αλλες μητερες που εχουν περισσοτερα παιδακια.

 

[Daphne-]

Επισης Εαν δε κατανοουμε εμείς τα παιδιά μας και τις αίτιες της γκρίνιας τους , από ποιον θα περιμένουν και αυτά να βρουν κατανοηση; Εάν δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε, τώρα-στις μικρές ηλικίες, τα τόσο ασήμαντα-απλα για εμάς, αλλά σημαντικά όμως για αυτά προβλήματα τους και αδιαφορούμε υποτιμώντας τα χωρις να βρισκουμε τη λυση, αργότερα που θα μεγαλώσουν και θα έχουν σοβαρά προβλήματα τι θα κανουμε;

Το πιθανότερο είναι να έχουμε πρόβλημα επικοινωνίας. Τα παιδί μας δεν θα μας εμπιστευονται θα μας θεωρούν αδιάφορους και είτε θα μιλάνε σε συνομηλίκους τους, ειτε θα απευθήνονται σε ενήλικες (εντός και εκτός διαδυκτίου) που θα δειχνουν ενδιαφέρον γι αυτά κι ο θεός βοηθός....

[natasiaes]

Το γεγονός ότι είναι είναι "καλή και ήσυχη" στον παιδικό δεν σημαίνει ότι είναι καλά. Οταν την παίρνεις από κει πώς είναι? Τρέχει και σε αγκαλιάζει? Είναι χαρούμενη? Ειναι αδιάφορη?

Μπορεί να καταπιέζεται εκεί και να το βγάζει μετά στο σπίτι. Πρώτη χρονιά πάει?

 

γενικως τρεχει κ με αγκαλιαζει οταν την παιρνω απο το σχολειο......κ οταν την παω μπαινει χωρις προβλημα....ειναι η δευτερη χρονια της.......σημερα ομως που πηγα να τη παρω δεν ηθελε να ερθει μαζι μου με τπτ....ηθελε να κατσει να παιξει.....κ σε αλλα σπιτια που παμε καθεται κ παιζει ηρεμα κ ησυχα κ δεν ενοχλει κανεναν.....οποτε υποθετω οτι ούτε στο σχολειο θα κανει υστεριες......θελω να πιστευω οτι θα μου το ελεγαν οι δασκαλες της...παντως εχει λιγο ηρεμησει αυτες τις μερες, αλλα δε ξερω ποσο θα κρατησει......εχει νευρα γενικοτερα, αλλα δεν ειναι συχνα.....

[erma79]

Προς erma79 Δεν νομίζω ότι σε έχει βρει ΄΄μποσικη΄΄ , Απλά από τις μανάδες έχουν περισσότερες απαιτήσεις, γιαυτο το λογο εχουν και διαφορετική συμπεριφορά σε εμας.

Κάτι προσπαθεί να σου πει το καημένο και αυτό, προσπαθεί ίσως να σου τραβήξει την προσοχή . Μηπως κατι στη συμπεριφορα σου εχει αλλαξει η στο χρονο που του διαθετεις ( σιγουρα θα ειναι λιγοτερος λογω του 2ου παιδιου) και το εισπράττει σαν αδιαφορία με αποτελεσμα να μεγαλωνει η ανασφάλεια και η ζήλεια toy ακόμα πιο πολύ. Εκεί που είχε την αποκλειστικότητα σου τώρα η προσοχή σου μοιράστηκε. Μάλλον θέλει πιο πολύ επιβεβαίωση και να του εκδηλώνεις την αγάπη σου πιο έντονα, πιο συχνα.

Είναι πολύ ωραίο αυτό που μας έστειλε η Daphne- και έχει πολύ χρήσιμες συμβουλές που μπορουμε να δουμε και να εφαρμοσουμε.

«η οικογενειακή ζωή είναι το πρώτο σχολείο της συναισθηματικής μάθησης». Αυτό τα λεει όλα.

 

 

Η αδιαφορία πιστεύω και εγω ότι είναι άσχημη μέθοδος και περνά λάθος μηνύματα στα παιδια. Είναι πολύ χειρότερη από τη τιμωρία, γιατί τους δημιουργεί εκνευρισμό και ανασφάλειακαι χειροτερεύει η κατάσταση . Έρευνες έχουν δείξει ,΄΄ότι οι παράγοντες που εμποδίζουν να δημιουργήσει ένα παιδί βαθιές σχέσεις στοργής με τους γονείς του είναι η γονεʼιʼκή απάθεια και η έλλειψη άμεσης ανταπόκρισης σε κλάμα από τις βρεφικές ηλικίες και είναι σημαντικότεροι παράγοντες ακόμα και από τη βία, που μπορεί να ασκεί ένας γονιός στο παιδί του ΄΄, από Mιριαμ Στοπαρντ.

Επισης Εαν δε κατανοουμε εμείς τα παιδιά μας και τις αίτιες της γκρίνιας τους , από ποιον θα περιμένουν και αυτά να βρουν κατανοηση; Εάν δεν προσπαθούμε να καταλάβουμε, τώρα-στις μικρές ηλικίες, τα τόσο ασήμαντα-απλα για εμάς, αλλά σημαντικά όμως για αυτά προβλήματα τους και αδιαφορούμε υποτιμώντας τα χωρις να βρισκουμε τη λυση, αργότερα που θα μεγαλώσουν και θα έχουν σοβαρά προβλήματα τι θα κανουμε; Υπαρχει κινδυνος να μην μπορούμε να τα προσεγγίσουμε γιατί θα έχουν χάσει σιγά σιγά την εμπιστοσύνη τους σε εμάς και θα έχουν απομακρυνθεί . Η σχέση της μητέρας – παιδιού κτίζεται από τη βρεφική ηλικία .

Aυτα σκεφτομαι και προσπαθω να βρω τις αιτιες οταν με γκρινιαζει ο μικρος μου. Βεβαια εγω δεν εχω 2ο παιδακι , και επομενως εχω περισσοτερο χρονο και ισως περισσοτερη υπομονη ακομα , σε σχεση με τις αλλες μητερες που εχουν περισσοτερα παιδακια.

 

Σ'ευχαριστώ για την απάντηση σου.

Ξεχασα να σας πω οτι σε λίγες μέρες αρχίζω δουλειά ενω καθόμουν κοντά 1 χρόνο.Ισως να παίζει ρόλο και αυτό.

Θα κάνω αυτό που λέτε .Θα συζητάμε.

Του εχω αφιερώσει πολύ χρόνο.Αφήνω το μικρό και ολή την ώρα ειμαστε εξω.Οχι μόνο για δουλειές αλλά και βόλτες παρέα μόνοι μας.

Κατι ακόμα την ώρα που κλαίει για το παράλογο τον παίρνεις αγκαλιά και του μιλάς ή τον αφήνεις να ξεσπάσει πρώτα να ηρεμήσει και μετά του μιλάς?

[Βερενίκη]

Συμφωνώ ότι πρέπει να ερευνούμε τις αιτίες. Πολλές φορές όμως η αιτία, στην ηλικία αυτή, είναι ότι το παιδί περνάει μία 'φάση' και η αντιμετώπιση μπορεί να είναι πολύ απλή: δείχνουμε στοργή και περιμένουμε να περάσει. Το να δείχνουμε πολύ ενδιαφέρον στη φάση αυτή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να 'κολήσει' στην συγκεκριμένη συμπεριφορά. Γενικά για ένα παιδάκι στα δύο, με μικρότερο αδερφάκι, αρχή παιδικού και τη μαμά υπ' ατμόν για δουλειά, νομίζω ότι μπορούμε να δικαιολογήσουμε μία τέτοια συμπεριφορά (εγώ έτρεχα στους ψυχολόγους σε αντίστοιχη 'φάση':lol:). Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να την ανεχτούμε κιόλας!

[mmdad]

:confused:Πλάκα κάνεις.....?

 

οχι απολυτα. Ορισμενες φορες κλαινε και διαμρτυρονται χωρις λογο. Οπως για το ποιος θα μπει πρωτος στο μπανιο, ποιος θα παρει πρωτος το γαλα του κτλ. Ε δεν ασχολουμε με τετοιες παραξενιες. Εχουν το δικαιωμα να εχουν νευρα οταν εχουν τσακωθει με τον φιλο τους. Ξερω οτι κουραζονται και θελουν να ξεσπασουν και καταλαβαινω πλεων ποτε κανουν κατι επειδη τους περνει να το κανουν

[Daphne-]

natasiaes μάλλον βαριέται στο σπίτι, ενώ στο σχολείο και στα άλλα σπίτια βρίσκει ενδιαφέρον, εξου και η γκρίνια....

 

Κατι ακόμα την ώρα που κλαίει για το παράλογο τον παίρνεις αγκαλιά και του μιλάς ή τον αφήνεις να ξεσπάσει πρώτα να ηρεμήσει και μετά του μιλάς?

Εγω θα έλεγα να κάνεις εκείνο που θέλει. Η κόρη μου πάντως οταν έχει τέτοια ξεσπασματα θυμού δεν θέλει αγκαλιές. Μένω όμως δίπλα της και την αγκαλιάζω όταν της περνάει. Εχει να το κάνει αυτο ένα δίμηνο, για να δουμε θα συνεχίσει?

 

Συμφωνώ ότι πρέπει να ερευνούμε τις αιτίες. Πολλές φορές όμως η αιτία, στην ηλικία αυτή, είναι ότι το παιδί περνάει μία 'φάση' και η αντιμετώπιση μπορεί να είναι πολύ απλή: δείχνουμε στοργή και περιμένουμε να περάσει. Το να δείχνουμε πολύ ενδιαφέρον στη φάση αυτή μπορεί να έχει ως αποτέλεσμα το παιδί να 'κολήσει' στην συγκεκριμένη συμπεριφορά. Γενικά για ένα παιδάκι στα δύο, με μικρότερο αδερφάκι, αρχή παιδικού και τη μαμά υπ' ατμόν για δουλειά, νομίζω ότι μπορούμε να δικαιολογήσουμε μία τέτοια συμπεριφορά (εγώ έτρεχα στους ψυχολόγους σε αντίστοιχη 'φάση':lol:). Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι πρέπει να την ανεχτούμε κιόλας!

Ναι αυτό ειπα κι εγώ. Και βοηθάμε το παιδί ισως οχι άμεσα, αλλα κάποια στιγμή που θα ειμαστε ηρεμοι να ξεκαθαρίσει τα συναισθηματα του και να τα εκφράσει.

Δεν ενδίδουμε σε τέτοιες συμπεριφορές όμως, γιατί απλά θα καταλάβει οτι με αυτόν τον τρόπο θα παίρνει αυτό που θέλει και θα το διεκδικεί έτσι.

 

οχι απολυτα. Ορισμενες φορες κλαινε και διαμρτυρονται χωρις λογο. Οπως για το ποιος θα μπει πρωτος στο μπανιο, ποιος θα παρει πρωτος το γαλα του κτλ. Ε δεν ασχολουμε με τετοιες παραξενιες. Εχουν το δικαιωμα να εχουν νευρα οταν εχουν τσακωθει με τον φιλο τους. Ξερω οτι κουραζονται και θελουν να ξεσπασουν και καταλαβαινω πλεων ποτε κανουν κατι επειδη τους περνει να το κανουν

Οκ άλλο κατάλαβα εγω πριν. Εδω όμως πρόκειται για γκρίνια που προέρχεται από τους μεταξύ τους τσακωμούς. Σε αυτή την περίπτωση, εχω διαβάσει, οτι καλύτερα να συζητάς με το κάθε παιδι ξεχωριστα. Και βέβαια έχουν νεύρα οταν έχουν τσακωθει με το φίλο τους, αλλά αυτό πρέπει να μάθουν να το εκφράζουν και να το επιλύουν.

 

Ομως η Εrma79 που ξεκίνησε το θέμα γράφει για γκρίνια χωρίς εμφανή λόγο και αιτία και την αντιμετώπιση της.

Εξακολουθώ να πιστεύω, και το ειδα στην πράξη με το δικο μου παιδι, οτι η λύση δεν είναι η αδιαφορία (και ΕΝΟΕΙΤΑΙ πως αποκλειεται η τιμωρία), αλλα το ενδιαφέρον, η συμπαράσταση, η συζήτηση.