Ξύλο και ιδιοσυγκρασια

[itsme]

Γιατί κάποια παιδιά χτυπούν και κάποια όχι;

Είναι θέμα διαπαιδαγώγισης ή γεννιόμαστε έτσι;

[jackrussel]

για να μην γραψω σεντονι

λεω απλα οτι κανενας δεν γεννιεται ετσι,,,οκ καποιοι ειναι πιο εσωστρεφεις η πιο εξωστρεφεις ως ταμπεραμεντο αλλα ολο το αλλο ειναι θεμα γονιων προτυπων και διαπεδαγωγησης

[itsme]

Γιατί κάποια παιδιά είναι από πολύ μικρά βίαια χωρίς να έχουν δεχτεί ποτέ βία στο σπίτι τους;

Και μιλάμε για βίαια παιδιά που τα πάντα τα αντιμετωπίζουν με βία.

 

Τί φταίει;

[vera]

Μπορει να μην εχουν δεχθει βια αλλα να μην εισπρατουν την απαραιτητη προσοχη. Λενε οτι προσπαθουν με αυτο τον τροπο να τα προσεξουνε. Επισης ισως να μη μπορουν να εκφρασουν καποια συναισθηματα διαφορετικα. Ειναι πολυπλοκο το θεμα και σιγουρα δεν μπορει να υπαρχει μια απαντηση που να αφορα ολα αυτα τα παιδια. Καθε κατασταση θα ειναι μοναδικη. Δεν μπορεις και να ξερεις τις πραγματικες συνθηκες που μεγαλωνουν. ο γονιος μπορει να λεει οτι δεν το χτυπαει αλλα να μην ειναι αληθεια. Μπορει να τα χτυπησε καποιο αλλο παιδακι η να εχουν δει αλλα παιδια να χτυπανε.

[jackrussel]

Μπορει να μην εχουν δεχθει βια αλλα να μην εισπρατουν την απαραιτητη προσοχη. Λενε οτι προσπαθουν με αυτο τον τροπο να τα προσεξουνε. Επισης ισως να μη μπορουν να εκφρασουν καποια συναισθηματα διαφορετικα. Ειναι πολυπλοκο το θεμα και σιγουρα δεν μπορει να υπαρχει μια απαντηση που να αφορα ολα αυτα τα παιδια. Καθε κατασταση θα ειναι μοναδικη. Δεν μπορεις και να ξερεις τις πραγματικες συνθηκες που μεγαλωνουν. ο γονιος μπορει να λεει οτι δεν το χτυπαει αλλα να μην ειναι αληθεια. Μπορει να τα χτυπησε καποιο αλλο παιδακι η να εχουν δει αλλα παιδια να χτυπανε.

 

δεν θα μπορουσα να συμφωνησω περισσοτερο

εξαλλου αν παρατηρησεις τα παιδια ολα καποιες στιγμες ξεφευγουν, αγριευουν, χτυπανε κοπανιουνται πετανε πραγματα θυνωνουν δαγκωνουν,,,ολα,,,το μετρο που αρχιζουν και που σταματανε το δειχνει ο ενηλικας που φροντιζει καθως και η ευρυτερη κοινωνια πλαισιο

 

το πως θα χειριστεις αυτες τις βιαιες εκδηλωσεις των παιδιων, που παντα σημαινουν και δειχνουν κατι, αυτο ειναι το θεμα και αυτο εξαρταταται απο την ολη ψυχοδυναμικη κατασταση της οικογενειας

 

θεωρητικα ενα παιδι που μεγαλωνει με αγαπη σεβασμο και σωστη οριοθετηση δεν νομιζω οτι θα γινει ψυχοπαθολογικα βιαιο,,,,,αλλα δημιουργικα και θετικα ζωηρο

[itsme]

Υπάρχει περίπτωση να παίρνει περισσότερη προσοχη από αυτή που "πρέπει";

 

Μπορεί τα μεταξύ τους χτυπήματα στην παιδική χαρά να πυροδοτήσουν μια τέτοια συμπεριφορά;

Αν ναι, γιατί σε κάποια παιδάκια γίνεται αυτό και σε άλλα όχι; Όλα τρώνε ξύλο από άλλα παιδάκια.

 

Το κάθε παιδάκι είναι διαφορετικό, φυσικά. Γιατί όμως και αυτή η διαφορετικότητα να μην ξεκινάει από την γέννηση;

[jackrussel]

Υπάρχει περίπτωση να παίρνει περισσότερη προσοχη από αυτή που "πρέπει";

 

Μπορεί τα μεταξύ τους χτυπήματα στην παιδική χαρά να πυροδοτήσουν μια τέτοια συμπεριφορά;

Αν ναι, γιατί σε κάποια παιδάκια γίνεται αυτό και σε άλλα όχι; Όλα τρώνε ξύλο από άλλα παιδάκια.

 

Το κάθε παιδάκι είναι διαφορετικό, φυσικά. Γιατί όμως και αυτή η διαφορετικότητα να μην ξεκινάει από την γέννηση;

 

μπορει να παιρνει λαθος και κακου ειδους προσοχη ενα παιδι,,οταν οι γονεις ασχολουνται με αγαπη και σεβασμο δινοντας παντα και ενα αναλογο παραδειγμα, ειναι δηλαδη θετικα προτυπο, οι πιθανοτητες να κανουν το γιο ροχαμη ειναι ελαχιστες

 

για το τελευταιο ερωτημα δεν συμφωνω καθολου

το περιβαλλον ειναι ικανο να αναστρεψει-κατστειλει την εκδηλωση και της πιο περιπλοκης γονιδιακης προδοαθεσης,,,οποτε ας μην ψαχνουμε οι γονεις δικαιολογιες

[vera]

Δεν ξερω αν μπορει να ειναι γονιδιακο. Πιστευω ομως οτι αν ενα μωρο δεν λαβει την απαραιτητη προσοχη η αγαπη τοτε μπορει να βγαλει βιαιοτητα μεγαλωνοντας αφου δεν θα μπορει να εκφρασει αλλιως τα συναισθηματα του.

 

Ναι πιστευω οτι μπορει να χτυπαει επειδη το χτυπησαν καπου αλλου η ειδε να χτυπανε αλλα παιδια και θελησε να μιμηθει την πραξη απο περιεργεια. Καποιο μπορει να μη μιμηθει την πραξη επειδη καταλαβαινει οτι ειναι λαθος, ισως να μη διαθετει την απαραιτητη επιθετικοτητα στον χαρακτηρα του.

 

Οσα παιδια παντως ξερω προσωπικα που να χτυπανε και να ειναι ιδιαιτερα επιθετικα και βιαια εχουν μεγαλωσει παραμελημενα και παρατημενα απο γονεις (μεγαλωμενα απο παππουδες σε χωρια οπου καταλαβαινετε οτι ειναι ολη μερα μονα)

[Λαΐδα]

συμφωνω με jackrussel & Vera .

1)ειναι θεμα γονιων προτυπων και διαπεδαγωγησης

2)Μπορει να μην εχουν δεχθει βια αλλα να μην εισπρατουν την απαραιτητη προσοχη.

3)το πως θα χειριστεις αυτες τις βιαιες εκδηλωσεις των παιδιων, που παντα σημαινουν και δειχνουν κατι, αυτο ειναι το θεμα και αυτο εξαρταταται απο την ολη ψυχοδυναμικη κατασταση της οικογενειας

4)το περιβαλλον ειναι ικανο να αναστρεψει-κατστειλει την εκδηλωση και της πιο περιπλοκης γονιδιακης προδοαθεσης

[alcyon]

Τα μωρά (και μικρά παιδιά) βιώνουν κάθε τι στον υπέρτατο βαθμό. Σκεφτείτε πως λίγα λεπτά "πείνας" κάνουν ένα μωρό να ωρύεται. Οι αντιδράσεις λοιπόν που προκαλούνται ξεκινούν ας πούμε βίαιες -εφόσον υπάρχουν συχνά ανάγκες σωματικές και συναισθηματικές που δεν καλύπτονται.

Αυτό αντιστοιχεί γενικά στα παιδιά.

 

Από εκεί και πέρα, με την τριβή του περιβάλλοντος, δηλαδή με το πώς θα το αντιμετωπίσουν οι γονείς και όσοι βρίσκονται κοντά στο παιδί, μπορούν να το ενισχύσουν ή να το κατευνάσουν. Μπορούν να το γιγαντώσουν ή να το κάνουν να εξαφανιστεί. Κι έτσι ουσιαστικά είναι το περιβάλλον αυτό που θα καθορίσει τι θα μείνει στο τέλος και θα παγιωθεί ως χαρακτήρας.

[jackrussel]

Τα μωρά (και μικρά παιδιά) βιώνουν κάθε τι στον υπέρτατο βαθμό. Σκεφτείτε πως λίγα λεπτά "πείνας" κάνουν ένα μωρό να ωρύεται. Οι αντιδράσεις λοιπόν που προκαλούνται ξεκινούν ας πούμε βίαιες -εφόσον υπάρχουν συχνά ανάγκες σωματικές και συναισθηματικές που δεν καλύπτονται.

Αυτό αντιστοιχεί γενικά στα παιδιά.

 

Από εκεί και πέρα, με την τριβή του περιβάλλοντος, δηλαδή με το πώς θα το αντιμετωπίσουν οι γονείς και όσοι βρίσκονται κοντά στο παιδί, μπορούν να το ενισχύσουν ή να το κατευνάσουν. Μπορούν να το γιγαντώσουν ή να το κάνουν να εξαφανιστεί. Κι έτσι ουσιαστικά είναι το περιβάλλον αυτό που θα καθορίσει τι θα μείνει στο τέλος και θα παγιωθεί ως χαρακτήρας.

 

ωραια τα λες φιλεναδα

[kinkajoujou]

Εξαρτάται για τι ηλικίες μιλάμε. Τα πολύ μικρά παιδιά χτυπάνε γιατί ακόμη δεν έχουν αναπτύξει το λόγο τους και κάπως πρέπει να δείξουν το θυμό τους. Είναι ένα στάδιο που το περνάνε πολλά παιδιά σε διάφορες μορφές (άλλα χτυπάνε, άλλα δαγκώνουν, άλλα φτύνουν, άλλα πέφτουν κάτω και χτυπιούνται) και με την ηλικία και την ωρίμανση κυρίως, και λιγότερο την παρέμβαση των γονιών, ξεπερνιέται.

 

Τα μεγαλύτερα ξέρουν καλά τι κάνουν και γιατί το κάνουν. Εκεί αν δεν παρέμβεις με κάποιο τρόπο, απλά θα εδραιωθεί η κατάσταση. Το μόνο σίγουρο είναι ότι τα επιθετικά παιδιά δεν έχουν ούτε κακό DNA ούτε είναι νταήδες, αλλά είναι εξίσου αδύναμα με τα θύματά τους, απλά το εκφράζουν με διαφορετικό τρόπο.

[itsme]

Συμφωνώ μαζί σας αλλά έχω προβληματιστεί τελευταία με μια συμπεριφορά και αναρωτιέμαι μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα.

 

kinkajoujou, στα μικρά παιδιά που λες, γιατί κάποια μόνο αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο; Και τι σημαίνει αυτό;

Αυτό είναι το ερώτημά μου, γιατί κάποια παιδιά ΞΕΚΙΝΟΥΝ σε τόσο μικρή ηλικία να είναι τόσο βιαια χωρίς να έχουν τέτοια βιώματα;

Αυτή η βία από που προκύπτει; Και είναι μόνο γιατί προσπαθεί να επικοινωνήσει;

Ενα παιδί 1,5 έτους για παράδειγμα ξέρει πως σε πονά, ξέρει τι προκαλεί.

Και είναι λίγο "τυχαίο" αν το παιδί σου θα είναι επιθετικό ή όχι σε αυτή την ηλικία, έτσι δεν είναι; Φταίει ο γονιός;

 

Οταν ένα παιδί σε πολύ μικρή ηλικία έχει τέτοια συμπεριφορά(συνεχώς), μπορεί μεγαλώνοντας να γίνει ένα ήρεμο και συζητήσιμο παιδί; Το έχετε συναντήσει;

[jackrussel]

για μενα οσο πιο νωρις παρεμβεις, μεσα απο το λογο σου και το παραδειγμα σου και την επαναληψη τοσο καλυτερα,,,ενοειται οτι παρεμβαση εννοω καποιες φορες και την ενεργη αποστασιοποιηση

 

δεν θα αφησω το χρονιαρικο να δαγκωνει το παιδακι της κυριας στο παρκο περιμενοντας να ωριμασει, θα παρεμβω,,παρεμβαινω σημαινει απομακρυνω και υπογραμμιζω απλα και ψυχραιμα οτι δεν δαγκωουμε, παραδειγμα τωρα

 

αναλογως της ωριμοτητας του προσαρμοζω και την συμπεριφορα μου αλλα στην τυχη του δεν το αφηνω

 

τελος διαφωνω οτι τα μεγαλα παιδια ξερουν τι κανουν

 

δεν ξερουν παντα τι κανουν, πολες φορες νοιωθουν και ενοχες, αλλα δεν μπορουν να κανουν αλλιως,,,γιατι ετσι εχουν μαθει να εκφραζονται χωρις ο ενηλικας να εχει αποδραατοποιησει τις εντασεις τους οταν επρεπε,,δεν εχουν εναλλακτικη γιατι δεν τους δοθηκε ποτε η ευκαιρια να εχουν μια πιο υγιη εναλλακτικη σχεσης

 

τα μεγαλα παιδια οταν ειναι βιαια και κανουν κακο ειναι μεσα σε μια διεσταρμμενη απολαυση αλλα ενοχες μπορει να νοιωθουν μετα ,,μια απλη παρεμβαση δεν αρκει για να φερει την ανοιξη στα μεγαλα παιδια που σαδιζουν για παραδειγμα τον πιο ευαλωτο συμμαθητη τους,,,τοτε παει μακρια η βαλιτσα σε χρονο και βαθος παρεμβασεων πραγμα που εννοειται οτι εκεινη την στιγμη δεν θα μπορει να γινει απο τους ιδιους τους γονεις-ριζα του προβληματος,,,εκτος κι αν αναγεννηθουν κι εκεινοι κατα καποιο τροπο

[jackrussel]

Συμφωνώ μαζί σας αλλά έχω προβληματιστεί τελευταία με μια συμπεριφορά και αναρωτιέμαι μήπως δεν είναι έτσι τα πράγματα.

 

kinkajoujou, στα μικρά παιδιά που λες, γιατί κάποια μόνο αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο; Και τι σημαίνει αυτό;

Αυτό είναι το ερώτημά μου, γιατί κάποια παιδιά ΞΕΚΙΝΟΥΝ σε τόσο μικρή ηλικία να είναι τόσο βιαια χωρίς να έχουν τέτοια βιώματα;

Αυτή η βία από που προκύπτει; Και είναι μόνο γιατί προσπαθεί να επικοινωνήσει;

Ενα παιδί 1,5 έτους για παράδειγμα ξέρει πως σε πονά, ξέρει τι προκαλεί.

Και είναι λίγο "τυχαίο" αν το παιδί σου θα είναι επιθετικό ή όχι σε αυτή την ηλικία, έτσι δεν είναι; Φταίει ο γονιός;

 

Οταν ένα παιδί σε πολύ μικρή ηλικία έχει τέτοια συμπεριφορά(συνεχώς), μπορεί μεγαλώνοντας να γίνει ένα ήρεμο και συζητήσιμο παιδί; Το έχετε συναντήσει;

 

για να καταλαβει οτι πονας πρεπει να του πεις οτι πονας,τοσο απλα,,,οχι στα 5 του αλλα πολυυυ νωριτερα,,, θα το εκφρασεις καπως,,,πως θα ανακαλυψει το μετρο τη δυναμης του σε σχεση με τον αλλον αν δεν υπογραμμιζονται με το σωστο τροπο οι συνεπειες της παντοδυναμιας τους πανω στο σωμα του αλλου και του περιβαλλοντος???,, στο κατω κατω κανεις φυσιολογικος ανθρωπος δεν διασκεδαζει οταν τον πονανε η οταν ποναει,,,δηλωνεται λοιπον με τον φυσικοτερο τροπο ενα ως εδω τωρα ποναω,,,δεν εισαι ζωο μονον τα ζωα δαγκωνουν,,,πεντε δεκα δεκαπεντε θα εμπεδωθει

[kinkajoujou]

Φαντάζομαι γιατί κάθε άνθρωπος έχει μοναδικές αντιδράσεις. Για να μην μιλάω γενικά, να πω για το δικό μου παιδί ότι πέρασε μια φάση που χτυπούσε άλλα παιδάκια στην παιδική, όταν π.χ. ήθελαν το ίδιο παιχνίδι. Ξύλο δεν είχε φάει από εμάς, βίαια παιδικά δεν έβλεπε, συναναστροφή με άλλα παιδάκια που να χτυπάνε δεν είχε, η γλώσσα μας είχε μαλλιάσει, την απομακρύναμε από την παιδική για "τιμωρία", και πάλι τίποτε δεν γινόταν. Ντρεπόμουν να κυκλοφορήσω... Τώρα πια που έχει ψιλολυθεί και η γλώσσα της και καταλαβαίνει και 5 αγγλικά, είναι όλο αγκαλιές με τα άλλα παιδάκια, κάθεται και παίζει πολύ καλά μαζί τους, μοιράζεται παιχνίδια, έχει περάσει σε εντελώς άλλη φάση.

 

Βλέπω όμως ότι σε μένα ακόμη καμιά φορά το κάνει, όταν νιώθει ότι αυτό που της λέω την καταπιέζει. Τον πατέρα της π.χ. που τον τουμπάρει με μαλαγανιές (κλάσικ ) δεν τον χτυπάει. Εμένα που ξέρει ότι είμαι πιο "αυστηρή", όταν νιώθει ότι αυτό που λέω είναι οριστικό και δεν της αρέσει μπορεί να μου δώσει και καμία (μετά έρχεται και με αγκαλιάζει λες και τη χτύπησα εγώ, άβυσσος η ψυχή του νηπίου χαχα). Γι΄αυτό πιστεύω ότι η βία είναι μέσο έκφρασης για το παιδί όταν όλοι οι άλλοι τρόποι να πετύχει αυτά που θέλει αποτυγχάνουν.

 

(Και βέβαια έχει φάει και η δικιά μου πλέον μερικές, ένα συνομήλικο παιδάκι μια φορά την τσίμπησε επίτηδες στο μάγουλο μέχρι που έτρεξε αίμα γιατί του πήρε τη σειρά στην τσουλήθρα. Άλλη μια φορά πήγε η δικιά μου κι αγκάλιασε ένα κι αυτό τη δάγκωσε στο μπράτσο και είχαμε πάλι αίματα. Αν δεν είχα κι εγώ εμπειρία μπορεί να έλεγα "μα καλά, τι μάνα είναι αυτή και πώς το μεγαλώνει το παιδί της και μήπως το παιδί έχει προδιάθεση στη βία;". Αλλά τώρα που ξέρω, δεν μιλάω )

[dimmi]

 

Το κάθε παιδάκι είναι διαφορετικό, φυσικά. Γιατί όμως και αυτή η διαφορετικότητα να μην ξεκινάει από την γέννηση;

γιατί δεν ξεκινάει από τη γέννηση? Το παιδί μου δεν είχε καμμιά σχέση εκ γενετής με κανένα παιδί του κύκλου μας, και γεννήσαμε πολλές κοπέλες σχεδόν μαζί.

Κάθε παιδάκι μας ήταν διαφορετικό, αφού αντιδρούσε διαφορετικά στα ίδια ερεθίσματα/καταστάσεις.

Δεν ξέρω τί λένε τα βιβλία, έμπρακτα σου μιλάω.

[MarcoPolo]

Και εγω θα συμφωνησω με την Κινκα στις πιο μικρες ηλικιες μπορεις να δεις βια απο το παιδι σου και ας μην εχεις ακουμπησει ποτε ουτε μια τριχα του.

Καποιος λογος υπαρχει παντα που το παιδι προσπαθει να εκφραστει ετσι. Κα εμεις περασαμε διαστημα εκει 15 μηνων περιπου μεχρι και δυο χρονων καπου εκει που το παιδι μου σκεφτοσουν να το βγαλεις απο το σπιτι οπου εβλεπε παιδακια με πολλη χαρα τα σφαλιαριζε ολα με την σειρα και δεν ηξερες που να κρυφτεις.

Και εγω στενοχωριουμουνα γιατι χτυπαγε και εμας πολυ μολις του χαλαγες χατηρι η πρωτη αντιδραση του ηταν να σου την ριξει εκεινο το διαστημα . Τελικα με τον καιρο αντιληφθηκαμε οτι εφταιγε το γεγονος οτι αργησε να μιλησει καπως και αυτο του προξενουσε τρελα νευρα και επιπλεον οταν εβλεπε παιδακια χτυπαγε πρωτος για να μην τον χτυπησουν και πολλες φορες απο χαρα και υπερενταση στο παιχνιδι.

Οταν ξεκινησε να μιλαει σταματησε να χτυπαει αλλα γενικα ακομα και τωρα τριων χρονων αν τον χτυπησουν χτυπαει ανταποδιδει δεν καθεται .

 

Και επειδη τον μεγαλωνα εγω ειμαι σιγουρη οτι δεν εφταιγε το περιβαλλον η κατι αλλο ηταν καθαρα το θεμα της ομιλιας που δεν μπορουσε να επικοινωνησει οπως ηθελε. Με πολλη κουβεντα και αποχωρησεις οταν ξεφευγε το εκοψε αλλα κυριως οταν μιλησε καθαρα.

[jackrussel]

Και εγω θα συμφωνησω με την Κινκα στις πιο μικρες ηλικιες μπορεις να δεις βια απο το παιδι σου και ας μην εχεις ακουμπησει ποτε ουτε μια τριχα του.

Καποιος λογος υπαρχει παντα που το παιδι προσπαθει να εκφραστει ετσι. Κα εμεις περασαμε διαστημα εκει 15 μηνων περιπου μεχρι και δυο χρονων καπου εκει που το παιδι μου σκεφτοσουν να το βγαλεις απο το σπιτι οπου εβλεπε παιδακια με πολλη χαρα τα σφαλιαριζε ολα με την σειρα και δεν ηξερες που να κρυφτεις.

Και εγω στενοχωριουμουνα γιατι χτυπαγε και εμας πολυ μολις του χαλαγες χατηρι η πρωτη αντιδραση του ηταν να σου την ριξει εκεινο το διαστημα . Τελικα με τον καιρο αντιληφθηκαμε οτι εφταιγε το γεγονος οτι αργησε να μιλησει καπως και αυτο του προξενουσε τρελα νευρα και επιπλεον οταν εβλεπε παιδακια χτυπαγε πρωτος για να μην τον χτυπησουν και πολλες φορες απο χαρα και υπερενταση στο παιχνιδι.

Οταν ξεκινησε να μιλαει σταματησε να χτυπαει αλλα γενικα ακομα και τωρα τριων χρονων αν τον χτυπησουν χτυπαει ανταποδιδει δεν καθεται .

 

Και επειδη τον μεγαλωνα εγω ειμαι σιγουρη οτι δεν εφταιγε το περιβαλλον η κατι αλλο ηταν καθαρα το θεμα της ομιλιας που δεν μπορουσε να επικοινωνησει οπως ηθελε. Με πολλη κουβεντα και αποχωρησεις οταν ξεφευγε το εκοψε αλλα κυριως οταν μιλησε καθαρα.

 

ετσι ειναι αλλα δεν το αφησες το θεμα στη τυχη του επειδη ηταν μικρο, κατι του ελεγες καπως τον καθυσηχαζες καπως τον οριοθετουσες

και στις μικρες ηλικιες που ειναι φυσιολογικο κατι κανουμε καπως εξηγουμε καπως τοποθετουμαστε, και βαζουμε εμεις τα λογια που λειπουν σε εκεινο,,,κανενας δεν μπορει να ειναι αμετοχος η αδιαφορος σε τετοιες εντασεις

[itsme]

jackrussel, αυτό θα ρωτούσα κι εγώ.

Θα μου πείτε πως κάθε παιδί είναι διαφορετικο αλλά πως το αντιμετωπίζουμε σε γενικές γραμμές(μιλάω για μικρά παιδιά 1,5-2 χρονών);

 

Του εξηγούμε ήρεμα κι ας δείχνει να μην καταλαβαίνει;

Του υψώνουμε την φωνή;

[MarcoPolo]

Eμενα ειχε μαλιασει η γλωσσα μου να εξηγω και να τον απομακρυνω απο το παιχνιδι αμεσως και να φευγουμε αλλα το προβλημα λυθηκε πραγματικα οταν ωριμασε ο ιδιος. Αλλα ηταν ενα παιδι που δεν μπορουσες να μην εισαι απο πανω συνεχεια ηταν σαν να εβγαινε απο μεσα του αυθορμητα ολο αυτο πηγαιο.

[demi1981]

Νόμιζα ότι αυτή τη συμπεριφορά της βιαιότητας (σπρώξιμο, δάγκωμα,χτύπημα) την παιρνάνε κατά πλειοψηφία όλα τα παιδάκια (πλην μερικών εξαιρέσεων). Είναι τρόπος αντίδρασης, οταν πεινάει όταν διψάει όταν θέλει ένα παιχνίδι και δεν μπορεί να εκφραστεί. Δεν είναι απαραίτητο ούτε οι γονείς να μαλλιοτραβιουνται, ούτε να είναι παρατημένα, ούτε να έχουν μεγαλώσει σε χωριά με γιαγιάδες και παππούδες.... Συμφωνώ ότι όταν συμβαίνει δεν πρέπει να το παίζεις κινέζος μέχρι να του περάσει..... Δυστυχώς το περνάμε αυτό το στάδιο τώρα με τον μικρό μας με μια πολλή μικρή διαφορά. Συμβαίνει μόνο στο σχολείο του (ούτε στην παιδική χαρά, ούτε σε γενέθλια και πάρτυ που πηγαίνουμε). Δεν μπορώ να καταλάβω, και το περιέργο είναι ότι αγαπάει πολύ το σχολείο του....

[demi1981]

jackrussel, αυτό θα ρωτούσα κι εγώ.

Θα μου πείτε πως κάθε παιδί είναι διαφορετικο αλλά πως το αντιμετωπίζουμε σε γενικές γραμμές(μιλάω για μικρά παιδιά 1,5-2 χρονών);

 

Του εξηγούμε ήρεμα κι ας δείχνει να μην καταλαβαίνει;

Του υψώνουμε την φωνή;

 

Με πολλή ήρεμη και σταθερή φωνή του εξηγούμε το λάθος του και του λέμε της συνέπειες που θα έχει. Συνήθως τον απομακρύνουμε από την παιδική χαρά π.χ. και του εξηγούμε καθ' όλη την διάρκεια της διαδρομής γιατί φεύγουμε. (εγώ του λέω και πως στενοχωρήθηκε η μαμά με αυτό που έκανε, συνήθως πιάνει είναι και ευαισθητούλης το καμάρι μου)

[Λαΐδα]

εγω γεννησα δυο διαφορετικα παιδια....ο ενας ησυχος, ο αλλος επιθετικος....Συμπεριφεροντας τους με τον ιδιο τροπο , βαζοντας τα ιδια ορια, μιλωντας τους το ιδιο κλπ, καταφεραμε και λειτουργουμε στα ιδια πλαισια και ας ειναι τοσο διαφορετικοι χαρακτηρες.

[dimmi]

jackrussel, αυτό θα ρωτούσα κι εγώ.

Θα μου πείτε πως κάθε παιδί είναι διαφορετικο αλλά πως το αντιμετωπίζουμε σε γενικές γραμμές(μιλάω για μικρά παιδιά 1,5-2 χρονών);

 

Του εξηγούμε ήρεμα κι ας δείχνει να μην καταλαβαίνει;

Του υψώνουμε την φωνή;

Νομίζω με το ύψωμα της φωνής το χάνεις το παιχνίδι, άσε που αν χτυπάνε γιανα τραβήξουν την προσοχή εισπράτουν ότι πολύ καλά τα κατάφεραν με τον τρόπο αυτό...

 

Με πολλή ήρεμη και σταθερή φωνή του εξηγούμε το λάθος του και του λέμε της συνέπειες που θα έχει. Συνήθως τον απομακρύνουμε από την παιδική χαρά π.χ. και του εξηγούμε καθ' όλη την διάρκεια της διαδρομής γιατί φεύγουμε. (εγώ του λέω και πως στενοχωρήθηκε η μαμά με αυτό που έκανε, συνήθως πιάνει είναι και ευαισθητούλης το καμάρι μου)

συμφωνώ, ελπίζω να το καταφέρνω κι γω έτσι, γιατί δεν έχω και τρομερή εγκράτεια στα νεύρα μου και δεν ξέρω αν θα έχω την υπομονή.

Σε όλα τα πράγματα πιστεύω αυτή είναι η σωστή αντιμετώπιση, διάλογος με το παιδί! Και υπομονή...