ΠΩΣ ΝΑ ΒΑΛΩ ΟΡΙΑ?

[eleftheria1]

Μαμάδες γεια σας...έχω ένα αγοράκι 14 μηνών που μπουσουλάει...τρέχοντας και στέκεται όρθιος αρκετή ώρα αλλά κρατώντας κάπου...Το "πρόβλημά " μου ( το δικό μου...) είναι που πειράζει συνέχεια και δεν ακούει...ότι ζαβολιά κάνει με κοιτάει πονηρά και γελάει.Του λέω να μην ακουμπάει στην TV για να μην πέσει και τον χτυπήσει και αυτός πάει συνέχεια εκεί, ή ανεβαίνει πάνω στο τραπεζάκι του σαλονιού και κάθεται και πολλά άλλα τέτοια. Η ερώτησή μου είναι πως να τον κάνω να με ακούει γιατί καταλαβαίνει τι κάνει....Πχ από την τηλεόαση μπορεί να τον πάρω και 10 φορές συνεχόμενα με το καλό. Προχθές με νευρίασε τόσο πολύ που του έδωσα μια ελαφριά στα χεράκια του. Δεν θέλω να του λέω όλο όχι και μη, αλλά κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα αφήσω έτσι. Δεν θέλω να πολυπειράζει για να μην μάθει να πειράζει και σε μα επίσκεψη πχ. Εσείς τι κάνετε?

[Little Monkey]

Στην ηλικία αυτή... υπομονή! Δεν μπορείς να βάλεις όρια σε τόσο μικρό μωρό. Ούτε έχει κανένα νόημα να του λες μη και όχι, γιατί δεν υπακούει (γύρω στους 18 μήνες θα αρχίσεις να βλέπεις διαφορά). Προς το παρόν κάνε ό,τι αλλαγές μπορείς ώστε ο χώρος να είναι ασφαλής για το παιδί, βάλε ένα εμπόδιο μπροστά στην τηλεόραση κ.λπ. και προσπάθησε να μην νευριάζεις και φυσικά να μην το χτυπάς. Δεν καταφέρνεις τίποτα, είναι απλά πολύ μικρό για να υπακούσει στο όχι σου, ακόμα κι αν φαίνεται να καταλαβαίνει τι του λες.

[mama@2]

Καλα, ειναι σαν να τα γραφω εγω......κ εμεις τα ιδια!!!!ακριβως!!!!

ειδικα, το πονηρο βλεμμα κ χαμογελο μετα τη ζαβολια

εγω, του λεω ειναι κακο, θα χτυπησεις κ τον παιρνω αγκαλια κ του στρεφω αλλου το ενδιαφερον...

 

συμφωνω με τη little monkey, ειναι νωρις για ορια.

 

φυσικα κ καταλαβαινει οτι κανει ζαβολια, μερικες φορες με κοιτα οταν θελει να κανει ταρζανια, του λεω οχι κ κανει πισω, αλλες φορες ορμαει....

 

Φυσικα στο σπιτι εχω απομακρυνει γυαλικα κλπ οτι φτανει/μακρια τραπεζομαντυλα απαγορευονται(τα τραβαει), προστατευτικα παντου....

 

Στις επισκεψεις...ειμαι παντα διπλα του..παντα τον κυνηγαω ..οταν παει να κανει κατι η αν υπαρχουν τριγυρω επικινδυνα αντικειμενα αγκαλιτσα η τον βαζω πιο διπλα κλπ

 

Μεχρι τα 2+ μη σου πω 3 (αν θυμαμαι καλα απο τον μεγαλο), παντα ειμαι διπλα κ ορια που βαζαμε στον μεγαλο, ειδικα σε επισκεψεις, σε νεο περιβαλλον,(κ ειναι κ τοσο περιεργα για νεα αντικειμενα--ειδικα στα σπιτια που δεν εχουν μικρα κ ειναι γεματα μπιχλιμπιδια) δεν εφησυχαζεσαι με τα ορια===ειναι τοσο απροβλεπτα τα καμαρια μας

 

Υπομονη.....(το γραφω κ για μενα πιο πολυ....)

[MINNI]

Τα ίδια είχα και εγώ με τη δικιά μου όταν ήταν σ'αυτή την ηλικία!

Αυτή τη περίοδο δε καταλαβαίνουν απο τιμωρίες ή φωνές ή ξυλιές!

Είδα διαφορά απο τη στιγμή που έγινε 18 μηνών! Τότε άρχισε να ακούει στο "μή εκεί" και μπορέσαμε να συνεννοηθούμε!

[eleftheria1]

Σας ευχαριστώ πολύ...το θέμα είναι ότι επηρεάζομαι από τους γύρω μου που λένε πόσο ήσυχα παιδάκια έχουν και που δεν πείραζαν...βέβαια αυτοί τα είχαν στο πάρκο όλη μέρα και όταν τα έβγαλαν ήταν μεγάλα πια...χαίρομαι που δεν είμαι η μόνη και που είναι νωρίς ακόμα γιατί είχα αρχίσει να απογοητεύομαι

[gimnasio]

είναι φυσιολογικό για αυτή την ηλικία οπότε κάνεις υπομονή! Προσπάθησε να μη λες συνέχεια "όχι" και "μη" αλλά να το θετεις με θετικο τροπο αυτο που θες να πεις και γενικά όταν το βλέπεις να παει να κάνει κάτι που δε θελεις το σηκωνεις και το πας σε άλλο μερος να το απασχολησεις με κατι ενδιαφερον και έτσι να ξεχαστεί.

[paterfamilias]

Σε αυτή την ηλικία τα παιδιά δεν ξεχωρίζουν το κάνω κάτι κακό επειδή το θέλω ή επειδή είμαι άτακτο.Απλά φιλομαθές και φιλοπερίεργο θα τα κάνει όλα..ακόμα και να χτυπήσει κάπου μετά από μια ενέργεια, πάλι θα το ξανακάνει.

 

Με απλό και καλό τρόπο είτε κάνετε μια εκτροπή της ενέργεια κάπου αλλού είτε πείτε του να ρθεί κοντά σας για να δείτε μαζί κάτι.

 

Εαν κινδυνευει από πτώση της τηλεόρασης κτλ, όπως 1,2 φορές την έπαθα με τις δικές μου κόρες, απλά ανεβάστε λίγο τον τόνο είτε αλλάξτε ύφος προς το σοβαρό, ελπίζωντας να εντυπωθεί μια ενέργειά του με αλλαγή στην συμπεριφορά σας και άρα..

 

όπως και να χει υπομονή, αναπνοές σε στύλ γιόγκα και φυσικά ΘΕΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ..

[Little Monkey]

το θέμα είναι ότι επηρεάζομαι από τους γύρω μου που λένε πόσο ήσυχα παιδάκια έχουν και που δεν πείραζαν...βέβαια αυτοί τα είχαν στο πάρκο όλη μέρα και όταν τα έβγαλαν ήταν μεγάλα πια...

Άμα τους δέσεις και τα χέρια, είναι ακόμα πιο ήσυχα

 

Δεν είναι φυσιολογικό τα παιδάκια αυτής της ηλικίας να μην θέλουν να εξερευνήσουν το χώρο γύρω τους. Το παιδάκι σου κάνει αυτό που κάνουν όλα τα παιδάκια της ηλικίας του. Ή θα πάρεις διαχωριστικό δωματίου ώστε να το περιορίσεις σε σημείο που είναι ασφαλές να περιφέρεται ή θα φτιάξεις το χώρο έτσι ώστε να είναι ασφαλής για το μωρό. Στην ανάγκη, βγάλε την τηλεόραση από το δωμάτιο. Καλύτερα έξι μήνες χωρίς ειδήσεις (σιγά τη χασούρα εδώ που τα λέμε) παρά να ρισκάρεις να πάθει το μωρό σου ατύχημα.

 

Όσο για τις επισκέψεις, καλύτερα μόνο σε σπίτια με παιδάκια αλλιώς θα πρέπει να είσαι συνέχεια από κοντά.

[Dawn]

αυτό που θεωρούμε πως μόνο τα δικά μας παιδιά κάνουν "ζημιές" δεν μπορώ να το καταλάβω. Έχω πόσες ημέρες λέω συνέχεια μόνο το δικό μου παιδί δεν ακούει, μόνο το δικό μου παιδί φωνάζει, μόνο το δικό μου παιδί απαιτεί. Και νιώθω άσχημα γιατί όλα τα υπόλοιπα παιδάκια είναι Παναγίες, σύμφωνα με τα λεγόμενα των τρίτων. Μήπως απλώς όλοι ξεχνούν τι περάσαν τα δικά τους παιδάκια στην ηλικία αυτή; Και μας κάνουν και εμάς και νιώθουμε ανεπαρκείς ως γονείς;

[Little Monkey]

Κοίτα να δεις τι γίνεται. Εμείς από τη μία είμαστε υπερβολικές καθότι πρωτομαμάδες (δεν έχουμε μέτρο σύγκρισης) και οι άλλοι πάσχουν από το φαινόμενο της αισιοδοξίας της μνήμης: θυμούνται πιο έντονα τα ευχάριστα από τα δυσάρεστα.

 

Έτσι κι εμείς, όταν τα θηριάκια μας (εεε σόρρυ, τα παιδάκια μας ήθελα να πω) θα είναι 10 χρονών, θα θυμόμαστε μόνο τις στιγμές που κάθονταν ήρεμα σε μια γωνία και έπαιζαν με τα τουβλάκια τους, και όχι τις στιγμές που εκσφεδόνιζαν τα τουβλάκια προς πάσα κατεύθυνση με δύναμη που θα ζήλευε και ο καλύτερος σφαιροβόλος.

 

Υπομονή, θα έρθουν καλύτερες μέρες

[itsme]

Συμφωνώ με την Little Monkey!

[dimmi]

Στην ηλικία αυτή... υπομονή! Δεν μπορείς να βάλεις όρια σε τόσο μικρό μωρό. Ούτε έχει κανένα νόημα να του λες μη και όχι, γιατί δεν υπακούει (γύρω στους 18 μήνες θα αρχίσεις να βλέπεις διαφορά). Προς το παρόν κάνε ό,τι αλλαγές μπορείς ώστε ο χώρος να είναι ασφαλής για το παιδί, βάλε ένα εμπόδιο μπροστά στην τηλεόραση κ.λπ. και προσπάθησε να μην νευριάζεις και φυσικά να μην το χτυπάς. Δεν καταφέρνεις τίποτα, είναι απλά πολύ μικρό για να υπακούσει στο όχι σου, ακόμα κι αν φαίνεται να καταλαβαίνει τι του λες.

ενδιαφερον, νομιζα οτι καταλαβαινουν. εχουμε καποιο σχετικο βιβλιο παρακαλω? Εχω ηδη παραγγειλει ενα αλλα δεν ξερω αν μας καλυπτει ακριβως ηλικιακα (μολις χρονισαμε).

Η τιμωρια δηλαδή δεν έχει κανένα νόημα πχ "όχι αυτό κακό" και να το βάλω στο πάρκο? Αυτό που συνήθως κάνουμε είναι να του εξηγούμε ίσως και 1000 φορές κάτι, και να του αποσπάμε την προσοχή με κάτι άλλο. Οταν όμως δεν λέει να ξεκολλήσει από κάτι επικίνδυνο τον βάζω στο πάρκο εξηγώντας. Οταν είναι στο τσακ να κάνει κάτι πραγματικάεπικινδυνο πχ να πηδηξει απο τον καναπε, λεω με σταθερη φωνη "μη" και ακουει. Προσπαθω να μη λεω διαρκως μη ωστε οταν το λεω να ακουει και να λειτουργει. Δεν εχει νοημα αυτο καθολου ακομη? δεν καταλαβαινουν τιποτε?

Είναι όλα τ απαιδάκι το ίδιο δεκτικά? Θεωρω πως το δικό μας έχει μεγαλύτερη αντίληψη από αυτό που περιγράφεις. Δύσκολο να είσαι γονιός! Ουφ