Χρόνος για μένα...

[Rob_09]

Γράφω εδώ γιατί ξέρω ότι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να με καταλάβει, αυτός είστε εσείς που περνάτε ή περάσατε παρόμοιες καταστάσεις.

Γέννησα τη μικρούλα μου 25 του Μάρτη και από τη μέρα εκείνη δεν έχουμε χωρίσει για περισσότερο από μιάμιση ώρα. Αυτούς τους 4,5 μήνες σταμάτησα από τη δουλειά και άφηνα τη μικρή στη γιαγιά μου μονο για να κάνω τα ψώνια και για να πηγαίνω γυμναστήριο 3 φορές τη βδομάδα. Αντε και καμιά φορά το μήνα να μείνει η μαμά μου μαζί της (φυσικά κοιμάται και δεν το καταλαβαίνει) για να βγούμε λίγο με τον άντρα μου.

Αυτό το διάστημα δεν είχα καμία άλλη υποχρέωση εκτός από το μωρό και το σπίτι κι όμως ακόμα κι έτσι, κάποιες φορές ένιωθα εξαντλημένη και πιεσμένη. Σε ένα μήνα που ανοίγουν τα σχολεία, επιστρέφω πίσω στη δουλειά. Θα λείπω από κοντά της Τρίτη - Παρασκευή από τις 8:00 μέχρι τις 2:00, Δευτέρα - Πέμπτη από τις 9:30 μέχρι τις 2:00 και Τετάρτη από τις 8:00 μέχρι τις 12:30. Δεν είναι πολλές ώρες, εγώ όμως αισθάνομαι πάρα πολύ άγχος. Άρχισα ήδη να φυλάω γάλα στην κατάψυξη μιας και θηλάζουμε αποκλειστικά, θα αρχίσουμε και τις κρεμούλες...Να πεινάσει αποκλείεται. Αν όμως ψάξει την αγκαλιά μου και το στήθος μου για παρηγοριά κι εγώ δεν είμαι εκεί για να της το προσφέρω; Ξέρω ότι τις πρώτες μέρες θα υποφέρω πολύ που θα την αποχωριστώ...

Το άλλο που με απασχολεί και με στενοχωρεί πολύ είναι οτι αισθάνομαι πως όταν ξεκινήσει και η δουλειά, δε θα μπορώ πια να ξεκλέβω καθόλου χρόνο για τον εαυτό μου. Το γυμναστήριο το λατρεύω και κλαίω από τώρα επειδή ξέρω πως πρέπει να σταματήσω. Η γιαγιά μου θα προσέχει το μωρό μέχρι το μεσημέρι που θα λείπω, θα της το φορτώνω και το απόγευμα για να τρέχω γυμναστικές; Κι εκτός αυτού, η μικρούλα θα με στερείται όλη μέρα, είναι ανάγκη να με στερείται κι άλλο;

Ο άντρας μου δουλεύει μέχρι αργά, το ίδιο και η μαμά μου. Η πεθερά μου δουλεύει με βάρδιες αλλά ακόμα κι αν δεν δούλευε αμφιβάλλω αν θα την βλέπαμε...

Εσείς που είστε πιο έμπειρες μανούλες, εμψυχώστε με παρακαλώ

[magdoulini]

ο πρωτος αποχωρισμος θα σου φανει καπως,μολις μπειτε σε ενα προγραμμα θα συνηθισετε και εσυ και η μικρη σου...ολοι εχουμε περασει απο αυτο το σταδιο,ειναι θεμα χρονου...απο την αλλη δες το θετικο σου, δεν θα δουλευεις τα δεκαωρα που δουλευουν αλλοι, οι ωρες σου ειναι σχετικα λιγες,να ενα θετικο για να δεις τα πραγματα πιο χαλαρα...

χρονο για σενα,χμ χμ...εστω και λιγες ωρες την εβδομαδα,θα πρεπει να ξεκλεβεις...πως δεν ξερω,θα βρεις μια ρυθμιση...μην πεσεις στην λογικη "λειπω το πρωι να λειπω και ξανα το βραδυ" γιατι μπαινεις σε φαυλο κυκλο χωρις διεξοδο...

αληθεια, η γιαγια σου ειναι σε θεση να φροντιζει ενα μωρο??ειναι τοσο μικρη??

[Rob_09]

Όχι, η γιαγιά μου είναι 77 χρονών και τα τελευταία 3 χρόνια είναι παράλυτη. Έχουν όμως στο σπίτι μια κοπέλα από τις Φιλιππίνες η οποία μιλάει ελληνικά. Είναι πολύ καλή και η μικρούλα μου την λατρεύει. Όποτε αφήνω τη μικρή μαζί της είμαι χαλαρή γιατί ξέρω ότι το μωρό μου είναι σε καλά χέρια. Αντίθετα, μια φορά που την άφησα με την πεθερά μου η οποία σπάνια βλέπει το μωρό, παραλίγο να πεθάνω απ'το άγχος. Η συγκεκριμένη κοπέλα έχει μεγαλώσει και την κόρη της αδελφής μου η οποία τώρα είναι τεσσάρων.

[Vicky-Elena]

Πρωτα απο όλα πραγματικά μπράβο σου που κατάφερες με τόσο μικρό μωρό να πας γυμναστήριο. Εγώ πχ δεν τα είχα καταφέρει να επιστρέψω γυμναστήριο παρά μετά από πολύ καιρό. Έχεις δίκιο. Και δουλειά και μωρό και γυμναστήριο δύσκολα συνδυάζονται. Κάτι πρέπει να αφήσεις. Το μωρό δεν αφήνεται φυσικά και αν πχ για οικονομικούς ή άλλους λόγους δεν μπορείς να αφήσεις τη δουλειά για μεγαλύτερο διάστημα των 6 μηνών τότε αναγκαστικά χάνεις το γυμναστήριο.... αυτό που θα μπορούσες ίσως να κάνεις αντί για γυμναστήριο θα ήταν πχ βόλτα με το καρότσι (έντονο περπάτημα) ή να πάρεις κανένα ποδήλατο με ειδικό καθισματάκι για τη μικρή οπότε έτσι συνδιάζεις και την άσκηση και χρόνο με τη μικρή σου.

 

Αυτό που γράφεις για τα γεύματα είναι καλή ιδέα που κρατάς απο τώρα γάλα γιατί (άσχετα τι γράφουν τα βιβλία) πολλά μωρά ΔΕΝ ξεκινούν να τρώνε κρέμες κτλ. στους 6 μήνες. Εσύ τα ταίζεις και αυτά πχ το φτύνουν ή χτυπιούνται. Πχ δεν είναι ασυνήθιστο για ένα μωράκι να πάει 8 μηνών και να μην έχει δεχτεί να φάει κρέμα. Η δικιά μου μέχρι 8 μηνών μόνο θήλαζε παρόλες τις φιλότιμες προσπάθειες που είχαμε κάνει και παρόλο που είχα διαβάσει 100 βιβλία σχετικά με μωρά κτλ. Τελικά θηλάσε ένα χρόνο και φρουτόκρεμα δεν έφαγε ποτέ. Λίγο ρυζάλευρο μόνο. Άστα να πάνε...

 

Τώρα αυτό που γράφεις για το αν θα σε αναζητήσει, σε καταλαβαίνω. Το ιδανικό είναι τον πρώτο χρόνο να μην την αποχωριστείς για ένα 6ωρο αν γίνεται. Αν διαβάσεις λίγο πχ Γιωσαφάτ θα πειστείς για το πόσο σημαντική είναι η παρουσία κυρίως της μητέρας για όλη τη διάρκεια του πρώτου χρόνου της ζωής του παιδιού. Επειδή καταλαβαίνω όμως πως για δικούς σου λόγους μπορεί να πρέπει να εργαστείς (απόλυτα σεβαστό και κατανοητό) ρωτάω... μήπως θα υπήρχε δυνατότητα πχ σε κάποιο break σχολικό (αν μαντεύω σωστά είσαι ή δασκάλα ή καθηγήτρια) να πεταχτείς να τη δείς για λίγο? Ή να στη φέρει κάποιος? 'αν χτύπα ξύλο (πράγμα που απεύχομαι) η μικρή σου διαμαρτύρεται πολύ έντονα... Δε το λέω για να σε αγχώσω... απλά αναρωτιέμαι... Πχ μια γνωστή μου έβαζε τη μαμά της να της φέρνει τον 8μηνών γιό της μέχρι τη δουλειά της για να τον θηλάσει...

 

Εύχομαι το καλύτερο, να χαιρέσαι τη μικρή σου και να σας πάνε όλα καλά.

[Rob_09]

Vicky-Elena σ'ευχαριστώ για την απάντησή σου. Να το ξεχάσω το γυμναστήριο λες ε;

Δυστυχώς είναι αδύνατον να μου φέρνουν τη μικρή στη δουλειά ή να πηγαίνω εγώ. Είμαι αναπληρώτρια καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο Κύπρου το οποίο είναι στη Λευκωσία, κι εγώ μένω Λάρνακα. Δεν διδάσκω πολλά τμήματα, γι'αυτό και δε θα λείπω περισσότερο από έξι ώρες απο κοντά της. Είναι όμως αυτό το πήγαινε - έλα κάθε μέρα...

Κι έχω και τον άντρα μου που τα νομίζει όλα τόσο έυκολα. Δουλεύει πολλές ώρες, κι όταν είναι σπίτι με βοηθαει πολύ με το μωρό, σ'αυτό δεν έχω παράπονο. Αλλά δε μπορεί να καταλάβει πόσο δύσκολο είναι να μην έχεις καθόλου χρόνο για τον εαυτό σου...

Για πείτε μου εσείς που τα ζήσατε και ξέρετε...πόσο καιρό θα μου πάρει μέχρι να μπορώ να αφιερώνω και για μένα λίγο χρόνο;

[Niki81]

Εγώ πάντως...19μηνων ο μικρός...δε θέλω γυμναστήριο...10 λεπτα να παω στην τουαλέτα μόνη μου η γυναίκα θέλω...μπορω;καλα τώρα περιμένω και το δεύτερο όπου να ναι οπότε το βλέπω να αργεί το δεκάλεπτο.Αφου εχεις ατομοκαι στο κρατάει και θα γυρίσεις και στη δουλίτσα σου...παλι καλα να λες.θα μάθει κιόλας χωρίς εσενα και να δεις που σιγά σιγά θα ξεκλεβεις και λίγο χρόνο για εσενα.

[jo89]

Σιγουρο ο αποχωρισμος στην αρχη θα ναι δυσκολος αλλα αφου ετσι πρεπει να γινει.....να σκεφτεσαι πως και αλλες μανουλες ειναι ετσι...;)

 

Αν μιλησουμε για χρονο αστο σε ζηλευω...εστω γ αυτο το λιγο...ειμαι ολομοναχη δεν εχω αφησει το μωρο λεπτο δεν εχω βοηθεια απο κανεναν....και δεν θα μπορεσω να αφησω το μωρο πουθενα never :rolleyes:

Θελω να βαψω το μαλλι μου εδω και καιρο και δεν μπορω

Και εγω θελω να παω γυμναστηριο αλλα δυστυχως δεν εχω κανεναν εστω και μιση ωρα να με βοηθησει....

Εδω καλα καλα τουαλετα δεν μπορω να παω που χρονος για γυμναστηριο....

 

Ουφφφ αιιι τα θυμηθηκα παλι...καλα να ναι τα μωρακια μας...

[katerina2]

Γράφω εδώ γιατί ξέρω ότι αν υπάρχει κάποιος που μπορεί να με καταλάβει, αυτός είστε εσείς που περνάτε ή περάσατε παρόμοιες καταστάσεις.

Γέννησα τη μικρούλα μου 25 του Μάρτη και από τη μέρα εκείνη δεν έχουμε χωρίσει για περισσότερο από μιάμιση ώρα. Αυτούς τους 4,5 μήνες σταμάτησα από τη δουλειά και άφηνα τη μικρή στη γιαγιά μου μονο για να κάνω τα ψώνια και για να πηγαίνω γυμναστήριο 3 φορές τη βδομάδα. Αντε και καμιά φορά το μήνα να μείνει η μαμά μου μαζί της (φυσικά κοιμάται και δεν το καταλαβαίνει) για να βγούμε λίγο με τον άντρα μου.

Αυτό το διάστημα δεν είχα καμία άλλη υποχρέωση εκτός από το μωρό και το σπίτι κι όμως ακόμα κι έτσι, κάποιες φορές ένιωθα εξαντλημένη και πιεσμένη. Σε ένα μήνα που ανοίγουν τα σχολεία, επιστρέφω πίσω στη δουλειά. Θα λείπω από κοντά της Τρίτη - Παρασκευή από τις 8:00 μέχρι τις 2:00, Δευτέρα - Πέμπτη από τις 9:30 μέχρι τις 2:00 και Τετάρτη από τις 8:00 μέχρι τις 12:30. Δεν είναι πολλές ώρες, εγώ όμως αισθάνομαι πάρα πολύ άγχος. Άρχισα ήδη να φυλάω γάλα στην κατάψυξη μιας και θηλάζουμε αποκλειστικά, θα αρχίσουμε και τις κρεμούλες...Να πεινάσει αποκλείεται. Αν όμως ψάξει την αγκαλιά μου και το στήθος μου για παρηγοριά κι εγώ δεν είμαι εκεί για να της το προσφέρω; Ξέρω ότι τις πρώτες μέρες θα υποφέρω πολύ που θα την αποχωριστώ...

Το άλλο που με απασχολεί και με στενοχωρεί πολύ είναι οτι αισθάνομαι πως όταν ξεκινήσει και η δουλειά, δε θα μπορώ πια να ξεκλέβω καθόλου χρόνο για τον εαυτό μου. Το γυμναστήριο το λατρεύω και κλαίω από τώρα επειδή ξέρω πως πρέπει να σταματήσω. Η γιαγιά μου θα προσέχει το μωρό μέχρι το μεσημέρι που θα λείπω, θα της το φορτώνω και το απόγευμα για να τρέχω γυμναστικές; Κι εκτός αυτού, η μικρούλα θα με στερείται όλη μέρα, είναι ανάγκη να με στερείται κι άλλο;

Ο άντρας μου δουλεύει μέχρι αργά, το ίδιο και η μαμά μου. Η πεθερά μου δουλεύει με βάρδιες αλλά ακόμα κι αν δεν δούλευε αμφιβάλλω αν θα την βλέπαμε...

Εσείς που είστε πιο έμπειρες μανούλες, εμψυχώστε με παρακαλώ

 

Δυστυχώς θα πρέπει να βρεις κάποιον να φροντίζει το μωρό σου για κάποιες ώρες μέσα στην εβδομάδα επί πληρωμή, ώστε να μπορείς να κάνεις πράγματα για τον εαυτό σου. Πιστεύω ότι αν λείπεις 2 απογεύματα από 2 ώρες δεν είναι τραγικό. Αρκεί να υπάρχει η οικονομική δυνατότητα.

[foten]

Εγώ πάντως...19μηνων ο μικρός...δε θέλω γυμναστήριο...10 λεπτα να παω στην τουαλέτα μόνη μου η γυναίκα θέλω...μπορω;καλα τώρα περιμένω και το δεύτερο όπου να ναι οπότε το βλέπω να αργεί το δεκάλεπτο.Αφου εχεις ατομοκαι στο κρατάει και θα γυρίσεις και στη δουλίτσα σου...παλι καλα να λες.θα μάθει κιόλας χωρίς εσενα και να δεις που σιγά σιγά θα ξεκλεβεις και λίγο χρόνο για εσενα.

 

Πόσο συμφωνώ και σε καταλαβαίνω καλή μου.... Εδώ και για την δουλειά μου(ελεύθερος επαγγελματίας είμαι) για να κλείσω ραντεβού απόγευμα , πρέπει να μπορεί και ο άντρας μου. Τον χρόνο εκτός δουλειάς τον αφιερώνω ολοκληρωτικά στο παιδί μου 21 μήνες τώρα... Όχι γυμναστήριο , ούτε αγορά δεν ξέρω τί πάει να πεί . Με το παιδί στο καρότσι πηγαίνω τα απογεύματα . Τα πρωινά μόνο αν έχω δουλειά εκτός γραφείου.... Και σκέψου οτι πολλοί γιατροί μου συνέστησαν επειγόντως γυμναστική για να κουμαντάρω το άγχος μου . Το έχω βάλει στο μυαλό μου από Σεπτέμβρη.... Αλλιώς δεν με βλέπω καλά.......

[Rob_09]

Tι μου λέτε βρε κορίτσια; Εδώ στην Κύπρο είναι πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Έχω συγγενή μου που αφήνει το μωρό 3-4 μέρες τη βδομάδα στη μαμά της. Part-time μαμά. Και το μωρό έχει μπερδευτεί, όταν είναι με τη μαμά του θέλει τη γιαγιά του κι όταν είναι με τη γιαγιά του το αντίθετο. Όλες μου οι φίλες τις Κυριακές αφήνουν τα μικρά στις μαμάδες τους και τρέχουν στις παραλίες από το πρωί μέχρι το βράδυ. Κι εγώ το αφήνω 3 φορές τη βδομάδα 1 ωρίτσα για να πάω γυμναστική τώρα που δε δουλέυω και νιώθω του κόσμου τις τύψεις.

Μ'όλα αυτά που μου λέτε πάντως νιώθω πολύ άσχημα που παραπονιέμαι επειδή δε θα έχω χρόνο για γυμναστήριο. Νομίζω πρέπει να αναθεωρήσω λίγο τον τρόπο που βλέπω τα πράγματα...

[jo89]

Να τον αναθεωρησεις καλη μου στο λεω τελειως καλοβουλα.....

Σκεψου ειμαι μονη μακρυα απο τον τοπο που γεννηθηκα δεν εχω φιλες απο συγγενη κανεναν η μανα μου λειπει εξωτερικο που λεει ο λογος να ρχοταν να με βοηθησει...Η πεθερα μου δουλευει μεχρι το απογευμα αλλα και μετα το απογευμα δεν της εμπιστευομαι το παιδι γιατι εχει τα ψυχολογικα της ο αντρας μου συνεχεια στην δουλεια....αιιι πες μου που να παω και τι να κανω οοοολη μερα με το παιδι...ακριβως απεναντι εχω γυμναστηριο...ελπιζω τον χειμωνα να καταφερω να παω μια ωρα....:rolleyes:

Την θαλασσα την βλεπω απο το μπαλκονι μου κ ομως δεν μπορω να παω

Και ειμαστε σχεδον 3 μηνων....εχω φρικαρει κ ομως προσπαθω να βλεπω την θετικη πλευρα το νινακι μου...

Ξφνικη και αποτομη αλλαγη για μενα που μεχρι περισυ δουλευα σε beach bar ημουν ολο εξω κτλ..Δεν στα λεω για να κλαφτω...απλα να δεις πως υπαρχουν και χειροτερα;)

 

Υπομονη και ολα θα περασουν πιστευω.....;)

 

Καλο ειναι αν εχεις καποιον να εμπιστευεσαι και να μπορει να σ κρατησει το παιδι εστω μια ωρα να πας για ενα καφεδακι να ξεσκασεις λιγο...αλλα αυτο που λες παρακατω για την κοπελα που αφηνει το παιδι στην γιαγια τοοοσο πολυ δεν θα το εκανα.....Το παιδι το εκανα για να το μεγαλωσω εγω και οχι η γιαγια του αλλο αν τιθεται θεμα δουλειας και αλλο η καλοπεραση

[babycobra]

εγώ πάλι σε καταλαβαίνω πλήρως..υπάρχουν γυναίκες που τις γεμίζουν 100% τα παιδιά και η οικογένεια, υπάρχουν άλλες που θέλουν και χρόνο για τον εαυτό τους για να είναι καλά..για μενα αν το γυμναστήριο είναι τόσο απαραίτητο για σένα και σου φτιάχνει τη διάθεση, τα ωφέλη για το μωρό που θα έχει μια χαρούμενη μαμά είναι πολλαπλάσια από τη μία ώρα που θα σε στερηθεί..

μιλάω από προσωπική πείρα, αν μου κόψεις την κίνηση καταπιέζομαι απίστευτα..είμαι στον 9ο να φανταστείς και ακόμη κολυμπάω..άλλες γυναίκες ειναι διαφορετικές.

στην πρώτη μου κόρη πήγα πιλάτες δύο φορές τη βδομάδα όσο καθομουν σπίτι..δλδ ξεκίνσησα στις 40 μέρες μετά τον τοκετό..

στο ξαναλέω, η ψυχολογία σου είναι το α και το ω...δλδ ποιο το νόημα να είσαι κοντά στο μωρό συνέχεια και να νιώθεις πιεσμένη, κουρασμένη, πηγμένη, όταν με 2 ώρες τη βδομάδα για σένα αποκλειστικά γίνεσαι άλλος άνθρωπος..τώρα στο δεύτερο σκεφτομαι όταν γεννήσω με το καλό, να πηγαίνω πιλάτες- μου σύστησε ήδη ο γιατρός γιατί πάω για κήλη αν δεν ξεκινήσω άμεσα κοιλιακούς- ένα απόγευμα και ένα σάββατο και να μένει ο άντρας μου..κάνε όπως νιώθεις, να είσαι εκεί 100 % τις ώρες με το μωρό σου και όλα θα βρούν τον δρόμο τους..επίσης τα ωράριά σου είναι τέλεια..