Mήπως υπάρχει υπερβολή τελικά με την αντιμετώπιση των παιδιών?

[Serba]

Mαelα δεν ειπε κανείς ότι είναι σπάνιο ήκακό να έχει ένα μωρό πρόγραμμα, αντίθετα είναι επιθυμητό αρκεί το παιδί να ανταποκρίνεται θετικά σ'αυτό, να είναι ήπιο και να μην ζορίσουμε το μωρό για να έχουμε την ησυχία μας.

 

Νομίζω ότι τα περιβόητα όρια έχουν εξαιρετικά θετικά αποτελέσματα σε νηπιακή ηλικία στα παιδιά όταν εφαρμόζονται με μέτρο και με σεβασμό στο παιδί, αλλά όταν το παιδί θα είναι σε ηλικία που να μπορεί να ανταποκριθεί, όταν έχουμε επικοινωνία και όχι μωράκι που δεν έχουμε αλληλεπίδραση ώστε να κατανοήσει το γιατί.

Επίσης η σταθερότητα ή η ελαστικότητά μας εξαρτάται και από την σοβαρότητα ή όχι μιας κατάστασης, άλλη βαρύτητα για μένα έχει ο κανόνας "δεν χτυπάμε", και άλλο πράγμα είναι το να τηρείται η ώρα ύπνου.

[Serba]

Και να συμπληρώσω και κάτι που διάβασα σε ένα βιβλίο που το δάνεισα και δεν μου το επιστρέψανε:

"όταν οι γονείς δεν δείξουν στο παιδί τα όριά του, μπορεί μια μέρα να του τα δείξει μια αίθουσα δικαστηρίου"

 

.

 

Όλα αυτά νομίζω είναι απαραίτητα για σοβαρά θέματα και όχι για το ποια ώρα θα φάμε, μην τρελαθούμε

[kinkajoujou]

Και να συμπληρώσω και κάτι που διάβασα σε ένα βιβλίο που το δάνεισα και δεν μου το επιστρέψανε:

όταν οι γονείς δεν δείξουν στο παιδί τα όριά του, μπορεί μια μέρα να του τα δείξει μια αίθουσα δικαστηρίου.

 

Όλα αυτά νομίζω είναι απαραίτητα για σοβαρά θέματα και όχι για το ποια ώρα θα φάμε, μην τρελαθούμε

 

Συμφωνώ με αυτά που λες, το πρόγραμμα ενός μωρού δεν νοείται ως "όρια", αλλά ως ένας μπούσουλας για το πώς θα περάσει τη μέρα του που το βοηθάει να είναι πιο ήρεμο. Δεν αποτελεί ένδειξη για το πόσο δεκτικό θα είναι το παιδί αργότερα σε νουθεσίες και υιοθέτηση καλών συμπεριφορών.

 

Νομίζω η μητέρα των μαχών αρχίζει εκεί κατά τα 2, όπου πρέπει να συμφιλιώσεις από τη μία την αυτονομία που πρέπει να τους καλλιεργήσεις κι από την άλλη το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να την έχουν αυτή την αυτονομία. Μέχρι τότε τα άλλα είναι πταίσματα

[alcyon]

Χμμμ ωραίο θέμα, το παρακολουθώ απ' την αρχή...

Κάποιες από τις απόψεις που έχουν ήδη καταγραφεί με καλύπτουν, άρα να μην τα ξαναγράφω.

 

Μια μικρή παρατήρηση... δική μου.

Πριν κάνω παιδιά, νόμιζα πως... θα "εκπαίδευα παιδιά". Τώρα πια... πιστεύω πως "εκπαιδεύομαι γονιός". Δεν είναι να μάθει το παιδί κάτι που κατέχω. Αλλά εγώ ως γονιός να μάθω πώς να έρχομαι στη θέση του και να του δείχνω δρόμους για να φτάσει στον κόσμο των ενηλίκων, σιγά σιγά.

 

Εκεί λοιπόν που αναφέρθηκε για την κατάλληλη ηλικία στην οποία μπαίνουν "όρια"... έχω να πω πως... όσο παρατήρησα στη δική μου οικογένεια, δεν υπάρχει σαφές όριο. Μέρα, μέρα, σταδιακά, έρχονται τα ερεθίσματα. Όσα αφήνουμε πρέπει να είμαστε σίγουροι πως θα ενισχυθούν και θα διογκωθούν (είτε επιθυμητά, είτε ανεπιθύμητα).

 

Είχα ακούσει πως ήδη από 8 μηνών αντιλαμβάνεται την έννοια του "όχι", ακόμα κι αν δεν την υπακούει. Το ακολούθησα, είδα πως πιάνει.

 

 

Από την άλλη... από χαρακτήρες... είχα διάφορους. Θέλουν διαφορετικό χειρισμο το καθένα. Δεν υπάρχει συγκεκριμένο μοτίβο ή κανόνας. Γι' αυτό κι αυτή η υπέροχη πολυμορφία.

[alcyon]

Συμπληρωματικά...

αυτό που εγώ θεωρούσα υπερβολή ή υπερπροστασία άλλοι το θεωρούσαν "νορμαλ" και αντίστοιχα θεωρούσαν εμένα ως "ριψοκίνδυνη".

 

Αντίστοιχα, εκεί που εγώ θεωρούσα άλλες μαμάδες "πέρα βρέχει"... εκείνες με έλεγαν "υπερπροστατευτική".

 

Για την ίδια συμπεριφορά, δίνουν διαφορετικές "ετικέτες" κρίνοντας ο καθένας από το δικό του "ύψος".

Άρα... η υπερπροστασία ή μη... έχει να κάνει -σε μεγάλο βαθμό- από το σημείο αναφοράς με το οποίο συγκρίνουμε... δηλαδή ... εμάς και το χαρακτήρα μας!

[miriki]

Συμφωνώ με αυτά που λες, το πρόγραμμα ενός μωρού δεν νοείται ως "όρια", αλλά ως ένας μπούσουλας για το πώς θα περάσει τη μέρα του που το βοηθάει να είναι πιο ήρεμο. Δεν αποτελεί ένδειξη για το πόσο δεκτικό θα είναι το παιδί αργότερα σε νουθεσίες και υιοθέτηση καλών συμπεριφορών.

 

Νομίζω η μητέρα των μαχών αρχίζει εκεί κατά τα 2, όπου πρέπει να συμφιλιώσεις από τη μία την αυτονομία που πρέπει να τους καλλιεργήσεις κι από την άλλη το πλαίσιο μέσα στο οποίο μπορούν να την έχουν αυτή την αυτονομία. Μέχρι τότε τα άλλα είναι πταίσματα

 

Συμφωνώ, όμως έχει πολύ μεγάλη σημασία η σχέση που έχεις οικοδομήσει μέχρι τότε. Αν βασίζεται στο σεβασμό, την εμπιστοσύνη και τη δικαιοσύνη είναι πιο εύκολο όχι να επιβάλλεις, αλλά να πείσεις για την αξία των ορίων και των όχι. Δηλαδή η συμπεριφορά σου όλο τον προηγούμενο καιρό καλλιεργεί τη σχέση και την αποδοχή σου από το παιδί στις μετέπειτα φάσεις. Επίσης δεν ξυπνάς ένα πρωί βάζοντας όρια ξαφνικά, από βρέφος ξεκινάς όμως η ελαστικότητα, η έκταση και οι τομείς είναι που διαφέρουν.

 

αλκυον συμφωνώ ειδικά με το τελευταίο σου σχόλιο.

[Skybeam]

Είχα ακούσει πως ήδη από 8 μηνών αντιλαμβάνεται την έννοια του "όχι", ακόμα κι αν δεν την υπακούει. Το ακολούθησα, είδα πως πιάνει.

Eνδιαφέρον!

[jackrussel]

εγω παλι θυμηθηκα ενα παραμυθι του τριβιζα, δεν θυμαμαι τον τιτλο, που μιλουσε για ενα παιδαικι το οποιο απο τα πολλα μη εγινε αγαλμα,,

προσωπικα θλιβομαι οταν συνανταω παιδια, ενηλικες αργοτερα, γεματους φοβιες και αναστολες, υποχονδριους και διχως ιχνος ζωης επανω τους,,,βεβαια ολο αυτο εχει να κανει με δικα μου θλιβερα βιωματα οποτε τι σας λεω τωρα!

 

ο γιος μου εκλεισε τα δυο,,, εδω και 10 μερες κοιμαται 9 ωρες συνεχομενα,,,ολε!

κανενα σχεδιο προγραμμα δικο μου τρικακι, βιβλιαρακι, 2 χρονια τωρα δεν απεδωσε,,,με πηγε το κυμα που λενε,,,,νομιζα οτι τα ειχα κανει σκατα οτι δεν ημουν σταθερη, κοινως εφταιγα εγω για ολα που το παιδι μου δεν ειχε μια σειρα στο θεμα του υπνου,,,αληθεια ποσο μεγαλη ιδεα ειχα για τον εαυτο μου ωστε να νομιζω οτι ολα παιρνανε απο το χερι μου!

 

το βλασταρι μου, μου εδειξε οτι δεν μπορω να τα ελεγξω ολα κι οτι θα πρεπει να αφεθω στο δικο του ρυθμο,,,και να που τωρα κοιμαται μονος συνεχομενα χωρις να θηλαζει για να κοιμηθει,,,κι αυτο εγινε απλα επειδη ηταν ετοιμος για κατι τετοιο,,,κι εγινε σιγα σιγα με τον τροπο που ταιριαζε σε αυτο το παιδι, κι εγω επρεπε να παω με τα δικα του νερα και να βαλω στην ακρη τις ιδεοληψιες μου

 

κι επειδη επιθυμω πολυ ενα δευτερο παιδακι ευχομαι η εμπειρια μου αυτη να με κανει στο επομενο, πρωτα ο θεος και η εξωσωματικη, πιο χαλαρη να αποδεκτω την ιδιοσυγκρασια του και τους ρυθμους αναπτυξης του, χωρις ιδιαιτερες προσωπικες εσωτερικες συγκρουσεις που δεν το αφορουν κιολας,,,να το αποδεκτω οπως ειναι το πραγμα,,,,εγω να δειχνω στο βλασταρι μου το μπροστα χωρις ομως να το εκβιαζω στους χρονους και με τον τροπο που βολευει εμενα

[jannis]

Miriki μου άρεσαν τα εργαλεία που είπες, alcyon συμφωνώ ότι τελικά οι γονείς είναι που εκπαιδεύονται.

Σε ένα βιβλίο που και εγώ δάνεισα και δεν μου επιστρέψαν , έδινε συμβουλές πως να γνωρίσεις το νεογέννητο σου, να καταλάβεις τις ανάγκες του και να ανταποκριθείς σε αυτές.

Αμα θυμηθώ τον τίτλο θα το γράψω.

Πραγματικά πιστεύω ότι το πρώτο πράγμα που πρέπει να κάνεις με ένα μωρό είναι να γνωριστείς. Να το μάθεις και να σε μάθει.

Κρίνωντας από τα δίδυμα μου δεν έχω εκπαιδεύσει κανένα - τουλάχιστον όχι στην προσωπικότητα - έχουν τώρα στα 5.5 βασικά χαρακτιριστικά συμπεριφοράς που έδειξαν από πολύ βρέφη (και πολύ διαφορετικά μεταξύ τους).

Τι γραμμή θα ακολουθήσεις είναι συνδιασμός του παιδιού και του δικού σου χαρακτήρα. Για μένα για παράδειγμα το πρόγραμμα είναι απαραίτητο στην ζωή μου και μου ήταν και λογικό να εφαρμόσω πρόγραμμα με τα παιδιά, αλλά μου ήταν και εύκολο να το κάνω. Ίσως αν δεν είμουν "του προγράμματος" να μην είχα τόση συνέπεια/επαναληψιμότητα και να μην το δεχόντουσαν τόσο εύκολο τα παιδιά.

Για τα όρια -πιστεύω στην Δημοκρατία - όχι στην δικτατορία των παιδιών ή γονιών. Επίσης θεωρώ ότι δεν βάζω όρια στο παιδί μου - αλλά το βοηθώ να βάλει το ίδιο στον εαυτό του. Δηλαδή δείχνω στα παιδιά ότι οι πράξεις τους έχουν συνέπειες (σχετικές και ανάλογες) και το παροτρύνω έτσι μόνο του να ελέξει τον εαυτό του. Τουλάχιστον αυτό προσπαθώ - εννοείται ότι θα παρέμβω άμεσα σε θέμα μεγάλου κινδύνου. Αυτό νομίζω μπορείς να το κάνεις προσαρμοσμένο στην ηλικία από 12 μηνών και μετά.

[kinkajoujou]

Συμφωνώ, όμως έχει πολύ μεγάλη σημασία η σχέση που έχεις οικοδομήσει μέχρι τότε. Αν βασίζεται στο σεβασμό, την εμπιστοσύνη και τη δικαιοσύνη είναι πιο εύκολο όχι να επιβάλλεις, αλλά να πείσεις για την αξία των ορίων και των όχι. Δηλαδή η συμπεριφορά σου όλο τον προηγούμενο καιρό καλλιεργεί τη σχέση και την αποδοχή σου από το παιδί στις μετέπειτα φάσεις. Επίσης δεν ξυπνάς ένα πρωί βάζοντας όρια ξαφνικά, από βρέφος ξεκινάς όμως η ελαστικότητα, η έκταση και οι τομείς είναι που διαφέρουν.

 

αλκυον συμφωνώ ειδικά με το τελευταίο σου σχόλιο.

 

Ισχύει και αυτό, αλλά πολλές φορές βλέπεις ένα εντελώς διαφορετικό παιδί μπροστά σου, που θα σε τεστάρει μέχρι τελικής πτώσης και εκεί είναι που τελικά δυσκολεύεσαι να βάλεις όρια και στον εαυτό σου η δικιά μου γενικά είναι καλόβολη, αλλά σε κάποια θέματα έχει χαρακτηριστικά που ό,οοοοτι κι αν κάνω, ακόμα δεν αλλάζουν. Π.χ. το να χτυπήσει το παιδάκι που θα μπει μπροστά της στην τσουλήθρα. Έχουν αποτύχει όλες μου οι προσπάθειες, εγώ παραμένω βέβαια σταθερή σε αυτά που λέω, αλλά ειλικρινά πλέον πιστεύω ότι η μόνη λύση θα είναι να βρεθεί κανένα πιο μπόσικο από αυτή και να της αντιγυρίσει καμία, κι εκεί θα πάρει a taste of her own medicine που λένε και θα καταλάβει τι εστί βερύκοκο άλλωστε οι βιωματικές εμπειρίες είναι πιο σημαντικές από όλα τα λόγια του κόσμου, κι αυτό μέσα στο παιχνίδι είναι χεχεχεχε ή επίσης δεν μπορώ με τίποτα να την κάνω να μου δώσει το χέρι στο πεζοδρόμιο που είναι και θέμα ασφάλειας, οπότε περιορίζομαι στο να μάθει τουλάχιστον να περπατάει κοντά μου και να μην πετάγεται προς κάθε κατεύθυνση.

 

Κάτι άλλο που πιστεύω ότι βοηθάει πολύ στα νήπια και αναφέρθηκε και στο αρχικό ποστ, είναι το πώς καλλιεργούμε ή όχι τις δεξιότητες του παιδιού ανάλογα με την ηλικία του. Βλέπω συχνά κι εδώ που λέμε τη γνωστή ατάκα "και τι θα πάθει αν κόψει την πάνα στα 5/ σταματήσει τα αλεσμένα στα 3" κλπ κλπ. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι θα "πάθει" κάτι, αλλά νομίζω ότι κάνουμε κάποιες φορές το λάθος να θεωρούμε ότι αυτές οι δεξιότητες είναι των ενηλίκων, οπότε μπορούμε να περιμένουμε μέχρι όσο χρειαστεί για να δώσουμε ερέθισμα να τις υιοθετήσει το παιδί. Το παιδί όμως σε κάθε ηλικία χρειάζεται και ένα ψυχοσωματικό υπόβαθρο, που το βοηθάει πολύ με τρόπους που ίσως δεν είναι άμεσα εμφανείς. Π.χ. για μένα είναι τεράστια βοήθεια που έχει μάθει και τρώει μόνη της, βοήθεια για την ίδια εννοώ, γιατί τώρα που αρχίζει να προσπαθεί να κάνει αισθητό το ότι είναι πλέον ανεξάρτητο ανθρωπάκι, το ότι καταφέρνει και τρώει μόνη της είναι μια έκφανση αυτής της ανεξαρτησίας, που την ικανοποιεί και την κάνει να έχει λιγότερα ξεσπάσματα. Ενώ αντίθετα, επειδή δεν μπορεί να ντυθεί πλήρως μόνη της (καταφέρνει και βάζει μια φόρμα, αλλά κάνει 500 ώρες), εκεί μου κάνει πολύ περισσότερα νάζια, του στυλ να της λέω να ντυθούμε για να πάμε βόλτα κι αυτή ενώ θέλει βόλτα να κάνει ότι θέλει να χορέψει, να πρέπει να την παρακαλέσω, κυνηγήσω κλπ. Όσο πιο αυτοεξυπηρετούμενα είναι, τόσο πιο καλά νιώθουν με τον εαυτό τους, ότι είναι κι αυτά μεγάλοι όπως εμείς και ισότιμα μέλη κι έτσι νιώθουν λιγότερο την ανάγκη να σου το δείξουν αυτό σώνει και ντε.

 

Δεν τα λέω ως κανόνες αυτά που λέω, απλά κάποιες διαπιστώσεις από τη μέχρι τώρα πορεία με το συγκεκριμένο παιδί.

[jackrussel]

το μπροστα το δειχνουμε, οχι παντα κι οχι ολοι, γενικα ομως προτεινουμε τον απογαλακτισμο, αργοτερα τις στερεες, τα αλεσμενα, το κουταλι το ποτηρι, τα μη αλεσμενα τον αποθηλαμο, το κοψιμο πανας, τον παιδκο, την αυτοεξυπηρετηση,,, το πως θα ανταποκριθουν ομως στα καλεσματα αυτα ειναι ενα αλλο θεμα, κι εκει ειναι θεμα χαρακτηρα, κι οταν αρνουνται η δεν ειναι ετοιμα για κατι το αφηνουμε για λιγο και το ξαναπιανουμε μετα,,,,εξαλλου γινεται για αυτα κι οχι για μας

[miriki]

Αυτό. Θεωρώ υπέρτατο καθήκον μου ως μητέρα (και ως εκπαιδευτικός ομολογώ στα άλλα "μου" παιδιά) να δείχνω συνεχώς στο παιδί ότι υπάρχουν κι άλλα πράγματα να ανακαλύψει κι ότι μπορεί να γίνεται ολοένα πιο ανεξάρτητο. Προτείνω νέες ιδέες, ενθαρρύνω, ενισχύω αυτά που ήδη δοκιμάζει όταν είναι ασφαλή και περιμένω.

 

Είναι αυτό που συζητούσαμε στο θέμα για το μακροχρόνιο θηλασμό. Κάνω όλες τις κινήσεις και εφαρμόζω όλες τις προτεινόμενες τεχνικές αποθηλασμού, ενισχύοντας και ενθαρρύνοντας και απλά περιμένω να λειτουργήσουν.

 

Πώς έλεγε σ' εκείνη την ταινία "ρίξε δυο φεγγάρια κι αστα να δουλεύουν".....

[DALIA]

Βλέπω ότι γενικά υπάρχει μια τάση σε θέματα που συζητάμε περί ύπνου, φαγητού κλπ να αποδίδουμε τα πάντα στο "καλόβολο" παιδί, υποτιμώντας σε ένα βαθμό τη δουλειά που μπορεί να γίνει με το παιδί.

 

Εγώ πάλι στο φόρουμ το αντίθετο βλέπω δηλ. εγώ τα κατάφέρνω και τρώει τα πάντα ή κοιμάται όλο το βράδυ επειδή έχω βάλει ένα πρόγραμμα... αλλά anyway ίσως διαβάζουμε διαφορετικά θέματα...

Ποια ακριβώς μπορεί να είναι η "καλή δουλειά" του γονιού όταν μιλάμε για μωρά 7,8,9,10 και έτους ακόμη ?

-Το δικό μου παιδί κοιμόταν 8ωρα τη νύχτα από πολύ μωράκι...τι παραπάνω έκανα εγώ από την αδερφή μου π.χ που έκαναν να κοιμηθούν ολόκληρή νύχτα 3χρόνια ?

[Niki81]

Βρε κοριτσια βλεπω μερικες λετε για προγραμμα...εννοώντας τη ρουτινα υπνου?Μα καλα τι φανταζεστε?Οτι οσες εχουμε θεμα με τον υπνο δεν εχουμε καποια ρουτινα?

 

Ολες οι μαμαδες νομιζω ειδικα για τον υπνο ακολουθουν καποια ρουτινα υπνου.Δεν ειναι θεμα ρουτινας..ειναι θεμα παιδιου και ο υπνος και το φαι.Και αυτο μονο αν σου τυχει παιδι με θεμα στον υπνο ή στο φαι το καταλαβαινεις.

[DALIA]

Βρε κοριτσια βλεπω μερικες λετε για προγραμμα...εννοώντας τη ρουτινα υπνου?Μα καλα τι φανταζεστε?Οτι οσες εχουμε θεμα με τον υπνο δεν εχουμε καποια ρουτινα?

 

Ολες οι μαμαδες νομιζω ειδικα για τον υπνο ακολουθουν καποια ρουτινα υπνου.Δεν ειναι θεμα ρουτινας..ειναι θεμα παιδιου και ο υπνος και το φαι.Και αυτο μονο αν σου τυχει παιδι με θεμα στον υπνο ή στο φαι το καταλαβαινεις.

 

Aυτό ακριβώς λέω και'γω παρόλλο που είχα ένα "εύκολο" μωρό.

[marchalina]

Dalia Νικη συμφωνω!

Στο θεμα του υπνου παντως υπαρχουν μερικα τιπς που ισως κανουν τη ζωη των γονιων πιο ευκολη

Μου ειχαν τονισει φιλες να μην κουνησω ποτε το μωρο να κοιμηθει (ok το εκανα μια φορα μονο)

Ουτε να το κοιμιζω αγκαλια ..αλλα να το βαζω σχεδον ξυπνιο να το παρει ο υπνος μονο του (για τον βραδυνο υπνο) Μην φανταστειτε οτι το ξυπνουσα ετσι και κοιμοτανε αγκαλιτσα..

 

Αυτα τα εκανα απο πολυ νωρις στο δικο μου καλοβολο νινι

Γνωριζω μαμα που τα εφαρμοσε στο δικο της ανυσηχο μωρο απο νωρις (πριν τους 7 μηνες) και παρολο που το παιδι ξυπναγε καποιες φορες και ηταν πιο ανησυχο γενικα ..παρολα αυτα κοιμοταν μονο του

[lovely people]

Aυτό ακριβώς λέω και'γω παρόλλο που είχα ένα "εύκολο" μωρό.

 

Νομίζω είναι συνδιασμός και των δύο. Π.χ ξέρω μαμά που κοίμιζε το παιδί της μέχρι τα 3 του βάζοντας το στα πόδια της κουνώντας τα πέρα δώθε. Σ αυτή την περίπτωση το παιδί έμαθε έτσι γιατί δεν μπήκε στον κόπο να δοκιμάσει κάτι διαφορετικό. Το έκοψε γιατί έμεινε έγκυος. Και η δικιά μου τρώει μόνο βλέποντας dvd. Εγώ της το έμαθα..Τώρα το καλοκαίρι λέω σιγά σιγά να το κόψω... Όσο ζεις μαθαίνεις..Στο δεύτερο θα το αποφύγω αλλα είμαι σίγουρη οτι θα κάνω 1000 άλλα λάθη.

[jackrussel]

κι εγω αυτο λεω,,,επισης πιστευω οτι ολα τα φυσιολογικα παιδακια σε καποιες φασεις της ζωης τους θα ζοριστουν, θα δυσκολευτουν εκεινα και θα δοκιμαστουν οι δικες μας αντοχες ,,,οποιος δεν το εζησε ακομα το ζορι το χοντρο με κατι, καλομελετα κι ερχεται, οποιος το βιωσε δεν σημαινει οτι θα ειναι ετσι για παντα και με ολα,,,,τις περισσοτερες φορες αρκει να ειμαστε εκει, να τα συμποναμε οταν πρεπει, να αποδραματοποιουμε την κατασταση οταν ειναι απαραιτητο, να λεμε οχι για να μην κινδυνευσουν ουτε εκεινα αλλα ουτε και κανενας αλλος και να δινουμε ενα παραδειγμα καπως ρε παιδι μου υγιες, ετσι για να χουν ενα μπουσουλα,,,απο εκει και περα εξαρταται και απο αυτα, γι αυτο κυριες μου ο θεος βοηθος!

[jackrussel]

επειδη δεν ξερω ανα ημουν σαφης συμφωνω περισσοτερο με νταλια και νικουλα, λογω εμπειριας δηλαδη

[kinkajoujou]

Ποια ακριβώς μπορεί να είναι η "καλή δουλειά" του γονιού όταν μιλάμε για μωρά 7,8,9,10 και έτους ακόμη ?

 

-Το δικό μου παιδί κοιμόταν 8ωρα τη νύχτα από πολύ μωράκι...τι παραπάνω έκανα εγώ από την αδερφή μου π.χ που έκαναν να κοιμηθούν ολόκληρή νύχτα 3χρόνια ?

 

Μάλλον δεν τα διάβασες προσεκτικά όλα αυτά που έγραψα Η διαφορά σε αυτό που λέμε έγκειται στο ότι προσωπικά αν το δικό μου νεογέννητο κοιμόταν 8ωρο θα το θεωρούσα απλά θεόσταλτο δώρο κι όχι κάτι αναμενόμενο. Η βασική αρχή είναι ότι δεν ζητάμε από το μωρό/ παιδί κάτι που η ψυχοσωματική του ανάπτυξη δεν του επιτρέπει να καταφέρει. Αν περιμένεις από το νεογέννητο ή το 3 μηνών μωρό να κοιμάται 8ωρο σερί, σε περιμένει μεγάλη απογοήτευση δυστυχώς. Το 3 μηνών μωρό όμως μπορείς να το βοηθήσεις να επιμηκύνει τις περιόδους ύπνου και ξύπνιου σταδιακά, γιατί αυτή είναι η ηλικία που προσαρμόζει τους κιρκαδιανούς ρυθμούς του κι ο οργανισμός του αρχίζει να ξεχωρίζει τη μέρα από τη νύχτα. Και τεχνικές δόξα το Θεώ υπάρχουν πολλές για να εφαρμόσεις, δεν θα πιάσουν όλες και δεν θα πιάσουν οι ίδιες σε διαφορετικά παιδιά, αλλά ελάχιστα είναι εκείνα τα παιδιά που δεν θα πιάσει τίποτε. Από εκεί και πέρα, το θέμα είναι να εξυπηρετείται και η γενικότερη λειτουργικότητα της οικογένειας, όπως είπε και η Serba νωρίτερα. Δλδ η οικογένεια που γουστάρει και κοιμάται αγκαλιά μέχρι τα 5 πολύ καλά κάνει και το ακολουθεί. Δεν κρίνω δλδ επιλογές που λειτουργούν καλά για όλους.

 

Δεν θέλω να επικεντρωθώ στα μωρά, αλλά γενικά κάθε ηλικία είναι η καταλληλότερη για να ενθαρρύνεις το παιδί να ανακαλύψει τις δυνατότητές του.

 

Εμένα π.χ. μου λένε συνέχεια "αχ η δικιά σου είναι καλόφαγη". Εγώ δεν θεωρώ ότι είναι καλόφαγη, θεωρώ απλά ότι το φαγητό είναι δική της καθαρά υπόθεση και θα φάει όσο και ό,τι θέλει κι αυτό μπορώ να σου πω το έμαθε από 7-8 μηνών. Ούτε θα την κυνηγήσω, ούτε θα την παρακαλέσω, ούτε θα σκίσω τα ιμάτιά μου γιατί δεν έφαγε τις φακές, ούτε θα έχω το αλεσμένο στο μπολ για 5 ώρες και θα την κυνηγάω από το δωμάτιο μπροστά στην τηλεόραση, κι από εκεί πίσω στο δωμάτιο για να της χώνω μια μπουκιά όταν ξεχνιέται, σε ηλικία 5 χρόνων (πραγματικά περιστατικά, από τη ζωή βγαλμένα ). Και εξήγησα γιατί δεν το κάνω, γιατί θέλω να ορίζει αυτή την εαυτό της σε θέματα που την αφορούν αποκλειστικά, π.χ. φαγητό, ύπνος, πού θα κάνει τις ανάγκες της κλπ. Αυτό δεν με κάνει καλύτερη μάνα από την άλλη που κάνει όλα αυτά που περιγράφω, απλά μάνα με διαφορετικές επιλογές, ούτε καλύτερες ούτε χειρότερες, απλά διαφορετικές.

[miriki]

Έγραψες φιλενάδα! Συμφωνώ. Σκέψου όμως ότι έχω δοκιμάσει όλες τις ήπιες τεχνικές (εντάξει και το ελεγχόμενο κλάμα μια δυο φορές και το σκυλομετάνιωσα) για τον ύπνο, αλλά ακόμη δεν έχει φτιάξει εντελώς. Τώρα όμως ξέρω τι φταίει και δεν έχει να κάνει με τις τεχνικές ύπνου, αλλά με άλλα πράγματα. Δηλ μερικές φορές το ότι εντοπίζουμε κάπου ένα πρόβλημα ή ότι αποτυγχάνουμε στην εφαρμογή τεχνικών κτλ μας ανοίγει τα μάτια σε άλλες κατευθύνσεις αυτό που κάποιοι θεωρούν παραχάιδεμα με άλλα λόγια. Διαφορετικά επιλέγουμε την οδό της σύγκρουσης ξανά και ξανά μέχρι να το πατάξουμε το ζιζάνιο....

 

Ντάλια η αδελφή σου κοιμόταν με το παιδί της μαζί όπως εσύ;

[AthinaP]

Υπάρχει διαφορά όμως στο εξής...

 

Να πεις σε κάποιον, δοκίμασε απο νεογέννητο να αφήνεις το παιδί όταν ψιλονυστάξει στο κρεβάτι να το πάρει μόνο του ο ύπνος... Αν δεις ότι υπάρχει "πρόβλημα", τότε το σηκώνεις... Αλλά άσε το πρώτα! Χόρτασέ το αγκαλιές, αλλά άσε το να το πάρει μόνο του ο ύπνος...

 

Όχι κάνε το σαν τους τροφοσυλλέκτες, βάλε το πάνω σου, αν τελικά σε ξυπνάει κάθε μισή ώρα για να το ξανακοιμίσεις, δεν έχεις αντιληφθεί το ρόλο σου ως μαμά, οι τροφοσυλλέκτες κάτι θα κάναν καλύτερα, πες και στον άντρα σου να μη συζητάει στο γραφείο γιατί ξενυχτάει και οι άλλοι όχι...

 

Κάπως έτσι... Αλλά δεν είναι απαραίτητο να γίνονται περισσότερες θυσίες από όσο.... είναι απαραίτητο!

[jackrussel]

Έγραψες φιλενάδα! Συμφωνώ. Σκέψου όμως ότι έχω δοκιμάσει όλες τις ήπιες τεχνικές (εντάξει και το ελεγχόμενο κλάμα μια δυο φορές και το σκυλομετάνιωσα) για τον ύπνο, αλλά ακόμη δεν έχει φτιάξει εντελώς. Τώρα όμως ξέρω τι φταίει και δεν έχει να κάνει με τις τεχνικές ύπνου, αλλά με άλλα πράγματα. Δηλ μερικές φορές το ότι εντοπίζουμε κάπου ένα πρόβλημα ή ότι αποτυγχάνουμε στην εφαρμογή τεχνικών κτλ μας ανοίγει τα μάτια σε άλλες κατευθύνσεις αυτό που κάποιοι θεωρούν παραχάιδεμα με άλλα λόγια. Διαφορετικά επιλέγουμε την οδό της σύγκρουσης ξανά και ξανά μέχρι να το πατάξουμε το ζιζάνιο....

 

Ντάλια η αδελφή σου κοιμόταν με το παιδί της μαζί όπως εσύ;

 

εγω ως παιδι λενε δυσκολευομουν με τον υπνο

ο γιος μου τα εχω πει, τα ιδια,,,προσπαθησα αλλα τιποτα,,ξυπναγε μεσα στη νυχτα ευκολα με το παραμικρο ξανακοιμοταν μετα αλλα τι να το κανεις εγω ειχα ξυπνησει,,,,αφου εκελεισε τα 2 στα γενεθλια του κοιμηθηκε 8ωρο συνεχομενο και το κανει καθε νυχτα απο τοτε:razz:

 

κοιμαται βεβαια αργα 11 ας πουμε αλλα ξυπναει κατα τις 7 8 το πρωι, παω πεφτω διπλα του στο κρεβατι, εχει μεγαλο μονο και κοιμαται κι αλλεςδυο ωρες μαζι μου:razz:

συμπερασμα, ειναι ετοιμος τωρα

[jackrussel]

Υπάρχει διαφορά όμως στο εξής...

 

Να πεις σε κάποιον, δοκίμασε απο νεογέννητο να αφήνεις το παιδί όταν ψιλονυστάξει στο κρεβάτι να το πάρει μόνο του ο ύπνος... Αν δεις ότι υπάρχει "πρόβλημα", τότε το σηκώνεις... Αλλά άσε το πρώτα! Χόρτασέ το αγκαλιές, αλλά άσε το να το πάρει μόνο του ο ύπνος...

 

Όχι κάνε το σαν τους τροφοσυλλέκτες, βάλε το πάνω σου, αν τελικά σε ξυπνάει κάθε μισή ώρα για να το ξανακοιμίσεις, δεν έχεις αντιληφθεί το ρόλο σου ως μαμά, οι τροφοσυλλέκτες κάτι θα κάναν καλύτερα, πες και στον άντρα σου να μη συζητάει στο γραφείο γιατί ξενυχτάει και οι άλλοι όχι...

 

Κάπως έτσι... Αλλά δεν είναι απαραίτητο να γίνονται περισσότερες θυσίες από όσο.... είναι απαραίτητο!

καλε τι ειναι οι τροφοσυλλεκτες??

δεν υπαρχει συνταγη κομμενη και ραμμενη για ολους η ιδια γι αυτο οι συμβουλες ειναι αλαζονικο πραγμα

[AthinaP]

καλε τι ειναι οι τροφοσυλλεκτες??

δεν υπαρχει συνταγη κομμενη και ραμμενη για ολους η ιδια γι αυτο οι συμβουλες ειναι αλαζονικο πραγμα

 

Το ίδιο πράγμα λέμε! Το οτι είναι ζωτική ανάγκη να αφήνεις ένα μωρό να το πάρει ο ύπνος πάνω σου, τη στιγμή που δεν δίνει κάποια σημάδια το ίδιο, και τη στιγμή που είναι γνωστές οι πιθανές συνέπειες, είναι λίγο μονοδιάστατο.

Κυκλοφορεί όμως αρκετά...

 

Δεν ξέρω κορίτσια, δεν μου έβγαινε κιόλας. Τα είχα αγκαλιά για να τα θηλάσω, για να "παίξουμε", για να τραγουδήσουμε, να "κουβεντιάσουμε", ε κάποια στιγμή όταν τα έβλεπα κουρασμένα, τα άφηνα κάτω, στην κουνίτσα τους που είχε καγκελάκι και δεν φοβόμουν μην πέσουν και κοιμόντουσαν. Πόση αγκαλιά πια; Το άλλο μου φαινόταν περίεργο, ότι "έπρεπε" και για αυτό να ειμαστε αγκαλιά...