Ο ΕΡΧΟΜΟΣ ΤΟΥ 2ΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΑΛΛΑΞΕ ΤΑ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑΤΑ ΜΟΥ ΓΙΑ ΤΟ 1ο

[Lucy]

ο 1ος μου ως μοναχοπαιδι και 1ο παιδι και στις 2 οικογενειες εχει παρει την απολυτη προσοχή και αγαπη ΟΛΩΝ ακομα και των φιλων μας μη σου πω και της γειτονιας καθως εχει τραβηχτικη φατσουλα...

 

Οπότε είναι λογικό ο 1ος να περνά ε΄να σοκ, εσύ από την άλλη να μην μπορείς να το διαχειριστείς (λόγω συνθηκών-κούρασης κτλ) και πιάνεις τον εαυτό σου να εξοργίζεται. Δεν σημαίνει ότι δεν τον αγαπάς όμως. Απλώς τα έχεις βρει σκούρα.

 

Αυτό που έχω πει μεταξύ σοβαρού και αστείου, και που εξακολουθώ να πιστεύω, είναι ότι το 2ο παιδί μεγαλώνει με τον "αυτόματο" πιλότο !

Και πως ΜΕΣΑ ΣΕ ΜΙΑ ΗΜΕΡΑ το 1ο σου παιδί φαντάζει γίγαντας, γίνεται ξαφνικά "ο μεγάλος" της οικογένειας με συνέπεια ΕΣΕΙΣ να έχετε απαιτήσεις από εκείνο...

για μπες λίγο στην θέση του... το γράφεις και μόνη σου ότι είχε όλα "τα

 

έτσι ακριβώς! Αυτό νιώθω και εγώ... ότι το δεύτερο το έχω βάλει στον αυτόματο και ξαφινκά βλέπω την 4 ετών κόρη μου "ΜΕΓΑΛΗ" και πιάνω τον εαυτό μου να έχει παράλογες απαιτήσεις από εκείνη που δεν ταιριάζουν με την ηλικία της...

[no doubt]

love4four πολύ σωστά το είπες! Βλέπουμε το μεγάλο σαν .... γίγαντα.

Τα δίδυμα μου είναι τώρα 2 ετών και τα αποκαλώ μωρά.

Και λέω στο μεγάλο πρόσεχε τα μωρά.

Όταν γεννήθηκαν τα μωρά ο μεγάλος μου ήταν μόλις 2 ετών και τον αποκαλούσα παιδί.

Μου φαινόταν τεράστιος. 4 μέρες στο μαιευτήριο και τον έβλεπα σαν να μεγάλωσε 10 χρόνια.

Μου πήρε καιρό να συνειδητοποιήσω τη νέα σύνθεση της οικογένειάς μου.

Κι αν μου πήρε εμένα καιρό φαντάζομαι στο παιδί πόσο πήρε.

Και να σας πω κι ένα μυστικό....τώρα πλέον του έχω μια μικρούλα αδυναμία γιατί ότι κι αν κάνει δεν παύει να είναι το παιδί που με έκανε ΜΑΝΑ.

[nicole23]

καλησπέρα ε όλους. Τα δικά μου έχουν 19 μήνες διαφορά.Την ημέρα που γυρίσαμε στο σπίτι από το μαιευτήριο μετά τη γεννηση του δεύτερου, το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να ασχοληθώ αποκλειστικά με τον μεγάλο μου γιο που είχα να τον δω 5 μέρες (πρώτη φορά τον άφηνα μόνο του) και μου είχε λείψει αφάνταστα. Δεν μπορούσα όμως γιατί έπρεπε να θηλάσω το μικρό. Εκείνη την ώρα αισθάνθηκα ότι μισώ το μωρό, γιατί μου στερούσε το άλλο μου παιδί. Πέρασα φάση τύψεων, γιατί πίστευα ότι αγαπούσα τον πρώτο πιο πολύ. Αργότερα το ξεπέρασα.Τώρα καταλαβαίνω ότι όλα αυτά είναι απολύτως φυσιολογικά. Πολλές μάνες λατρευουν τα μωρά τους πριν ακόμα γεννηθούν και άλλες θέλουν τον χρόνο τους να προσαρμοστούν στα νέα δεδομένα. Τα συναισθήματα αλλάζουν όταν προστίθεται νέο μέλος στην οικογένεια κι αυτό είναι λογικό γιατί αλλάζουν οι ισσοροπίες και η οικογένεια επαναπροσδιορίζεται.

Τώρα αισθάνομαι ότι αγαπάω και τα δύο περισσότερο από κάθε τι άλλο στη ζωή μου.

[bee]

Μαμά του Κωνσταντινούλη βρίσκομαι περίπου στην ίδια κατάσταση.Γέννησα πριν 1 μήνα τα δίδυμα και η κόρη μου είναι 1,5 έτους.Πριν γεννήσω σκεφτόμουν πολλές φορές ότι είναι ακόμα μικρούλα και με τα μωρά θα χάσει ένα μέρος της αποκλειστικής προσοχής.Η καθημερινότητα στο σπίτι είναι δύσκολη και με κάνει να της συμπεριφέρομαι σαν σε παιδάκι μεγαλύτερης ηλικίας.Ξεχνάω κάποιες φορές ότι είναι και η ίδια μωρό,δεν είναι ούτε 2.Την έβλεπα πάντα πολύ μικρούλα και με δυο μικρότερα μωρά ξαφνικά μεγάλωσε στα μάτια μου.Νευριάζω αρκετά όταν δε συνεργάζεται και μου κάνει πεισματάκια.Η κούραση είναι μεγάλη και η πρώτη μου αντίδραση είναι η φωνή. Βάζω όλη μου τη δύναμη για να μη φωνάξω και μάθει στις φωνές.Λέω στον εαυτό μου ότι δεν μου φταίει το παιδί κι αν έχω νεύρα να χτυπήσω το κεφάλι μου στον τοίχο σε τελική ανάλυση. Το καημένο μου περνάει μεγάλο σοκ γιατι από την μια πλευρά που ήταν το μοναδικό και παραχαιδεμένο,ήρθαν άλλα 4 μωρά.Ποιος ξέρει πώς το βλέπει...Πάντως δεν είναι ό,τι ευκολότερο και για τα παιδάκια.

 

Συμφωνώ στο να του δώσεις ενεργό ρόλο στη φροντίδα του μωρού.Με γλυκά λογάκια να τον παροτρύνεις να βοηθάει ή να τον αφήνεις με το μωρό για 2-3 λεπτά να το προσέχει.Αποζητά την προσοχή σου.Τα συναισθήματά σου είναι παροδικά λόγω κούρασης και είναι λογικό όταν τρέχεις με το μωρό να περιμένεις κάτι άλλο από το μεγάλο.Λογική σκέψη αλλά όχι σωστή,ειδικά αν είναι κάτω των 5.Θέλει υπομονή μέχρι να προσαρμοστεί η οικογένεια στο νέο τρόπο ζωής.

[missirlou]

Ειναι νωρις ακομη, θα τις βρεις τις ισορροπιες σου. Δεν μπορω να δεχτω οτι αγαπας ενα παιδι σου περισσοτερο.....ειδικα το δευτερο απο το πρωτο. Ειναι καθαρα θεμα ορμονων, νευρων και κουρασης.

ΑΝ μου ελεγες δεν αγαπω το δευτερο οπως το πρωτο θα σου ελεγα θα το αγαπησεις....δεν θα την γλιτωσεις!!!!

Δεν περνας μονο εσυ δυσκολα ομως..... περναει και το μεγαλο σου παιδακι....δεν ειναι δικη του ευθυνη που τοσο καιρο ηταν το επικεντρο και ξαφνικα εχασε την πρωτεια.

Εγω τι θα εκανα? Θα προσπαθουσα να περασω χρονο μαζι του...μονο μαζι του....θα του μιλαγα συνεχεια , θα του εδειχνα συνεχεια ποσο το αγαπω.....Ετσι εκανα και εγω δηλαδη οταν ζηλεψε και το δικο μου πρωτο παιδακι. Μεχρι να χρονισει το μικρο, ειχε συνελθει το μεγαλο, ευτυχως!

[viki35]

Να σου ζησει και το δευτερο παιδακι . Περασαμε και εμεις τη φαση της ζηλειας τοτε που ειχε γεννηθει η μικρη , μονο που ευτυχως ο πιτσιρικας ηταν ακομα πολυ πολυ μικρος και δεν ειχαμε πισωγυρησματα σε τιποτα , ητανε ακομα ουσιαστικα ενα μωρακι και μπιμπερο επεινε , και πανες φορουσε . Ζηλεψε πολυ ομως , δεν εβγαζε κακια στο μωρο αλλα τον επιαναν εγωισμοι και "κρισεις" τσιρισματος και νευρων .Ναι ητανε δυσκολα αλλα το παλεψαμε .Η πεθερα μου ειχε προβλημα στην αρχη να δεθει με την μικρη , αλλα το παλεψαμε πολυ και αυτο και εγω και ο αντρας μου . Ομολογω οτι στην αρχη ειχα περισσοτερη αδυναμια στον μεγαλο , τον ειχα συνηθησει , τον λατρευα , ειμαι και εγω μοναχοπαιδι και δεν ηξερα πως ειναι να μοιραζεσαι , αλλα συντομα με κερδισε η πιτσιρικα με τα καμωματα της . Δεν ειναι ευκολα παιδακια , αμα ειναι μαζι κανουνε εκρηκτικο συνδιασμο , ιδιαιτερα τωρα που μεγαλωσανε θα μαλωνουνε συνεχεια και ενα παιχνιδι αλλα ειναι και πολλες φορες παιζουνε μαζι ομορφα και τελεια . Ειναι δυσκολα παιδια αλλα και τα καλυτερα παιδια καλα και τελεια , παρολο που φωναζουνε , παρολο που τα πιανει πεισμα , παρολο που δεν τρωνε το φαγητο τους καθε μερα , παρολο που θελουνε πολλα παιχνιδια , παρολο που τα εχουμε καλομαθημενα και τα δυο . Οταν γεννηθηκε η Μαρια , ενα καλοβουλο μωρακι (ιδιαιτερα επειδη εμεις της μαθαμε να κοιμαται στο δωματιο της με προσπαθεια ) ο πιτσιρικας με δυσκολια κοιμοτανε το βραδυ ολοκληρο , ποτε στο δωματιο του , κουραση παρα πολυ στην αρχη . Οκ τα περισσοτερα βραδια κοιμοτανε ο μικρος , αλλα πανταα μαζι μας και παντα με φοβο μην τον ξυπνησει η μπεμπα οπου ηθελε το γαλα της 2 φορες μεσα στη νυχτα , για αμα τον ξυπνουσε δεν θα κοιμομασταν ποτε . Μπορει να τον επιανε και η "τρελλιτσα" και να τσιριζε μεσα στην νυχτα .Βοηθεια δεν ειχαμε καμια παρα ο ενας τον αλλο . Μισες νυχτες εγω , μισες ο αντρας μου το παλευαμε .Ποτε δεν ενοιωσα οτι αγαπαω καποιο περισοτερο απο το αλλο , το καλο ητανε οτι στη 2η γεννα δεν επαθα καν καταθλιψη , αν θελεις δεν ειχα χρονο να παθω με τοσα που ειχα κανω . Το ομολογω οτι δεν θηλλασα καθολου την μικρη , το επελεξα γιατι ηξερα οτι θα ητανε καλυτερο για μενα και τα παιδια μου και τα 2 .

Προσπαθησε να μοιρασεις τις δουλειες με τον αντρα σου ,να σε ξεκουρασει λιγο . Προσπαθησε να του αφησεις το μικρο καποιες μερες και παρε τον μεγαλο και πηγαιντε μαζι καπου και καντε κατι . Μην αποξενωνεις τον γιο σου μονο και μονο επειδη ειναι λιγο δυσκολο παιδακι και σε κουραζει ενω το αλλο οχι . Παρτον αγκαλια , λατρεψετον και δωστου οση αγαπη χρειαζεται . Ειναι ενα μικρο παιδακι και σε χρειαζεται οσο τιποτα αλλο . Βαλτον μεσα στο παιχνιδι της φροντιδας του μικρου . Αμα δεν το προσε3εις θα ζηλευει ολο και περισσοτερο και θα φτασει να εχει και επιθετικες συμπεριφορες ακομα και μελαγχολικες . Ειναι απλα ζωηρος δεν εγινε και κατι , ειναι ακομα τοσο πολυ μικρος και εχει δικαιωμα να ειναι ζωηρος .

[mmdad]

Μαμα του συνονοματου υπομονη γιατι θα δεις κι αλλα..

Και εμεις περασαμε μια τετοια φαση αν και ο δικος μου οσο ηταν μονος του ηταν πολυ ευκολο παιδακι. Οταν γεννηθηκε ο αδελφος του μεταμορφοθηκε σε ενα θηριακι. Οταν εβαλα το μωρο στην ιδια αλλαξιερα ειδα ποσο μεγαλος ηταν ο Κωνσταντινος μου αλλα και παλι μωρακι ηταν... Ο μικρος μεχρι και 5 μηνων ηταν πολυ ευκολο μωρακι. Οποτε συνεχισα να ασχολουμε με τον μεγαλο.

Οπωσδηποτε ζηλευει και εχει και αλλες απαιτησεις. Βασικα ετσι εχει συνηθισει. Μην ξεχναμε οτι το πρωτο μεγαλωνει σαν μοναχοπαιδι και τα εχει ολα δικα του μεχρι να ερθει το δευτερο.

Παντως μεγαλωνοντας τα πραγματα μπορει να δυσκολεψουν κι αλλο. Ναι παιζουν μαζι ναι ο μικρος τον λατρευει αλλα και τον τρεμει γιατι ο μεγαλος πολυ συχνα τον χτυπαει οταν δεν θελει να παιξει μαζι του..

[mama tou kostantinoulh]

Σας ευχαριστω για τις τοσες απαντήσεις. Τελικα δεν ειμαι τοσο τρελη απλα πηγμενη...Ο μεγαλος μου βεβαια εχει κλιμακωσει τις αντιδρασεις του, συμπεριφερεται σα μωρακι, βαζει δακτυλο στο στομα (την πιπιλα την εχουμε κοψει απο τον 1 χρονο), κανουμε κακα πανω μας (τωρα το παλευουμε με αδιαφορια αφου τα αλλα δεν επιασαν), μπαινει στο πορτ μπεμπε, μου ζηταει πολλα χαδια (το μονο που δε με χαλαει), γκρινιαζει ολη την ωρα, σε ολα η απαντηση ειναι "οχι και δε θελω". Πάντως προσπαθω να δειξω υπομονη και να τον δω σα μικρουλι. Δυσκολευομαι ειναι η αληθεια αλλα το δουλευω. Μακαρι να αρχισει να συνερχεται και εκεινος για να γινει πιο ευκολη η καθημερινοτητα μας.

[YIOUPI]

Ουφ!!!!!

Είμαστε πολλές τελικά που αισθανόμαστε έτσι??Δεν είμαι η μοναδική άκαρδη???

Να είσαι καλά μαμά του κωνσταντινούλη που άνοιξες το τόπικ κ έτσι βοήθησες κ εμένα!!!

Όπως ακριβώς τα περιέγραψες είναι κ τα δικά μου: Η "μεγάλη" δύσκολη σε όλα. Ό,τι κ να κάνουμε θα πρέπει να συνοδεύεται με κλάμα παρόλη την απεριόριστη προσοχή... ατατσμεντ πάρεντινγκ έκανα η καημένη για να μην έχει ανασφάλειες το παιδί (κ επειδή έτσι το ένοιωθα), μπαααααα... γκρίνια μόνιμα η πρώτη...Τώρα η δευτερη ακουμπησμένη σε ένα ρηλάξ κ είναι γλυκούλα κ χαμογελαστή, καθόλου απαιτητική κ γκρινιάρα...

Πάντως έχω 2 εβδομάδες τώρα που έχω ηρεμήσει κάπως με την πρώτη (ίσως να περνάει κ η επίδραση των ορμονών) κ είναι κ αυτή λίγο πιο στρωμένη....Πάντως πρώτη φορά ακούω μαμάδες που παραδέχονται αυτά τα συναισθήματα, να είστε καλά!!

[mama tou kostantinoulh]

yioupi μονο σε κανα φορουμ και αν θα βρεις τετοιες παραδοχες! Εγω προσωπικα εχω βαρεθει να ακουω μαμαδες που τα εχουν ολα λυμενα και δεν εχουν κανενα προβλημα με τα παιδια τους, σαν απο διαφημιση!

[elin]

Συμφωνώ.Πολλοί οι κλώνοι της κυρίας του βιτάμ!

[MARGIO]

Ουφ!!!!!

 

Όπως ακριβώς τα περιέγραψες είναι κ τα δικά μου: Η "μεγάλη" δύσκολη σε όλα. Ό,τι κ να κάνουμε θα πρέπει να συνοδεύεται με κλάμα παρόλη την απεριόριστη προσοχή... ατατσμεντ πάρεντινγκ έκανα η καημένη για να μην έχει ανασφάλειες το παιδί (κ επειδή έτσι το ένοιωθα), μπαααααα... γκρίνια μόνιμα η πρώτη...Τώρα η δευτερη ακουμπησμένη σε ένα ρηλάξ κ είναι γλυκούλα κ χαμογελαστή, καθόλου απαιτητική κ γκρινιάρα...

Πάντως έχω 2 εβδομάδες τώρα που έχω ηρεμήσει κάπως με την πρώτη (ίσως να περνάει κ η επίδραση των ορμονών) κ είναι κ αυτή λίγο πιο στρωμένη....Πάντως πρώτη φορά ακούω μαμάδες που παραδέχονται αυτά τα συναισθήματα, να είστε καλά!!

 

Παντως ρε κοριτσια σχεδον σε ολες τις περιπτωσεις συμβαινει αυτο το πραγμα, τυχαιο? Δεν νομιζω

Και μενα οι κορες μου ετσι ακριβως ηταν και ειναι.

Μηπως τελικα φταιμε εμεις? Μηπως ολη αυτη η προσοχη και η προσπαθεια που κανουμε να εχει τελικα τα αντιθετα αποτελεσματα?

Δεν ξερω εχω προβληματιστει πολυ και ειδικα μετα που μου ειπε η μεγαλη μονο τη Μαρια αγαπας εγινα κομματια

[mariamb]

Προσθέστε και εμένα στο κλαμπ....4 η "μεγάλη" , 2 μηνών η μικρή, η οποία είναι σχετικά καλόβολη αλλά όσο να είναι θηλάζει και της αρέσουν πολύ οι αγκαλιές (τι πιο φυσιολογικό!). Η μεγάλη λοιπόν έχει αλλάξει ως προς εμένα...το πιο χαρακτηριστικό είναι ότι έχει αρχίσει να με χτυπάει...ευτυχώς στο μικρό δεν βγάζει επιθετικότητα...αλλά κάθε φορά που το κάνει σοκάρομαι...δοκιμάζω διάφορες μεθόδους ανάλογα με την ψυχραιμία μου (αδιαφορία, εκδήλωση συναισθήματος κτλ). Αρκετές φορές όμως αναρωτιέμαι αν έκανα δεύτερο παιδί για να χάσω το πρώτο. Δεν είναι ότι δεν την αγαπάω και δεν την καταλαβαίνω...αλλά θέλω πίσω το παιδί μου..που δεν τσίριζε, δεν απαιτούσε και δεν χτυπούσε. Και το θέμα είναι ότι της αφιερώνουμε σχεδόν όλη την ημέρα...ενώ παράλληλα νοώθω τύψεις γιατί το μικρό μεγαλώνει στον αυτόματο...

[emma+meli]

Τα κοριτσακια μου εχουν 14 μηνες διαφορα.

Οσο ημουν εγκυος η μεγαλη ειχε φτασει στο σημειο να προτιμαει οποιοδηποτε αλλο εκτος απο εμενα. Τον μπαμπα της, τη μαμα μου, οποιοδηποτε. Πως να εξηγησεις σε ενα μωρο 6-7-8 μηνων οτι η μαμα δεν μπορει να σε αγκαλιασει οταν σηκωνει τα χερακια του? Κλαμα και τυψεις. Οσο ημουν στο μαιευτηριο μετρουσα τις μερες για να γυρισω σπιτι και να μπορεσω επιτελους να αγκαλιασω το παιδι μου χωρις καποιος να μου φωναζει οτι δεν πρεπει. Την πρωτη μερα που βγηκα στις κουνιες ΜΟΝΗ με την κορη μου ενοιωσα ξανα 'ικανη'. Οσο ο καιρος περνουσε η μεγαλη αρχισε να αλλαζει, προς το χειροτερο φυσικα! Παντα ηταν ενα δυσκολο παιδι. Κλαμα και γκρινια για τα παντα. Δε με αφηνει να την κανω μπανιο, να την ντυσω, να της στεγνωσω τα μαλλια. Υστερια οταν δεν γινεται το δικο της, υστερια που δε θελει το καροτσι, υστερια επειδη ξαφνικα αποφασισε να μην περπαταει αλλα να ειμαστε αγκαλια, υστερια οταν φευγω και δε με βλεπει, υστερια οταν φευγω απο το δωματιο της και δεν εχει κοιμηθει τελειως. Δε θελει κανενα αλλο εκτος απο εμας. Νοιωθω απεραντες τυψεις οταν χανω την ψυχραιμια μου, απεραντες τυψεις οταν σκεφτομαι οτι ισως θα ηταν καλυτερα το ενα παιδι, απεραντες τυψεις οταν η μεγαλη παει στη μαμα μου και νοιωθω επιτελους ηρεμη, τυψεις οταν δεν δινω την ιδια σημασια και στο μωρο. Η μικρη ειναι πολυ καλοβολη, κανει πραγματα που δε φανταζομουν οτι μπορει να κανει ενα μωρο οπως να καθεται στο ρηλαξ και απλα να παιζει με τα παιχνιδια της. Αφιερωνω ολο το πρωι στη μεγαλη κ ομως δεν ειναι ποτε ευχαριστημενη. Πρωτη φορα λεω αυτες μου τις σκεψεις...

[MARGIO]

Τελικα ολα τα δευτερα μεγαλωνουν στο ρηλαξ και τα μεγαλα μας χειριζονται κανονικα.

[lovely people]

Δείτε και αυτό...απο άρθρο. Για να μπούμε λίγο στην θέση τους...

 

¨Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα για να γίνει πιό κατανοητό στους γονείς το πως νιώθει το πρωτότοκο παιδί όταν του αναφέρεται ότι θα αποκτήσει αδερφάκι:

Φανταστείτε ότι ο σύντροφός σας σας αγκαλιάζει και σας λέει “Αγάπη μου σε αγαπάω τόσο πολύ και είσαι τόσο υπέροχη/ος που αποφάσισα να αποκτήσω άλλη μία/ένα σύντροφο, ακριβώς σαν και σένα!!”

Όταν λοιπόν έρθει το μωρό και πηγαίνετε σε φίλους, τότε σας χαιρετάνε όλοι ευγενικά και γυρνούν προς το νεοφερμένο μωρό, λέγοντας “τι υπέροχο, γειά σου γλυκό μου, είσαι ένα στολίδι!” Τότε γυρνούν σε σας ρωτώντας σας “Πως σας φαίνεται ο/η νέος σύντροφος;”

[love4four]

Τελικα ολα τα δευτερα μεγαλωνουν στο ρηλαξ και τα μεγαλα μας χειριζονται κανονικα.

 

Έλα μωρέεεε ... μην αδικούμε και τόοοοοσο πολύ τα 1α μας παιδάκια...

 

κάπου είχα διαβάσει ότι, γενικά, σε θέματα συμπεριφοράς δλδ, το 2ο παιδί θα προσπαθήσει να κινήσει το ενδιαφέρον της μάνας, να διεκδικήσει την αγάπη της και την θέση του, κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που κάνει το 1ο παιδί...

ναι, ναι, από πολύ μικρά βρίσκουν τον τρόπο να το κάνουν !

 

Όσο μεγαλώνουν τα ζουζούνια τόσο περισσότερο θα το διαπιστώσετε κι εσείς ! Άρα, μήπως έχει προνοήσει η μητέρα φύση (και) γι' αυτό ???

 

Δώστε τους χρόνο !

Το κάθε παιδί γεννιέται με τον χαρακτήρα του κι έχει τις δικές του χάρες !

[emma+meli]

Έχεις σκεφτεί ότι ίσως ο θυμός σου να έχει να κάνει με εσένα την ίδια που νοιώθεις πως δεν μπορείς να τα προλάβεις όλα και να ανταπεξέρθεις στις ευθύνες σου ???? Εμένα μου πέρναγε από το μυαλό και αυτό...

 

Το εθεσες παρα πολυ σωστα!

Συνειδητοποιησα οτι...Ξυπναω το πρωι κ μετραω την ωρα μεχρι να ερθει το μεσημερι, να κοιμηθουν και να μπορεσω να κατσω εστω και για μιση ωρα. Μολις ξυπνησουν το απογευμα μετραω παλι τις ωρες αντιστροφα μεχρι να φτασει 930-10 και να κοιμηθουν. Κ αν καποια απο τις δυο δεν κοιμηθει αμεσως εκνευριζομαι...

Ναι τις περισσοτερες μερες νοιωθω ανικανη να τα προλαβω ολα, ανικανη να ευχαριστηθω τα μωρακια μου. Τα οποια ειναι τα μονα που δε μου φταινε. Νομιζω οτι σιγα σιγα η οικογενεια ισορροπει ξανα στους νεους ρυθμους, οι ορμονες καταλαγιαζουν, βρισκεις τον τροπο να προλαβαινεις τα παντα (η τουλαχιστον αλλαζεις αυτα που θεωρεις οτι ειναι σημαντικα κ οτι πρεπει να γινουν) κ το πιο πιθανο ειναι να σου λειπει να εχεις ενα βρεφακι στο σπιτι

[mama tou kostantinoulh]

Παντως ομολογω οτι δεν περιμενα να βοηθηθώ τοσο απο τις αποψεις σας. Τις τελευταιες μερες προσπαθησα να συμπεριφερθω στο μεγάλο σαν να ηταν μωρο απο αποψη αγκαλιας, απαιτήσεων, φροντιδας, αδιαφορησα για τις φορες που τα εκανε πανω του και το εκοψε, και εχω δει διαφορα. Δεν ειναι τοσο επιθετικος απεναντί μας, βεβαια επειδή και ο μικρος ειναι αρρωστος εχει κανει σχολια τύπου να τον παμε στην γιατρο (για να πονεσει) αλλα τα αντιπαρερχομαι. Τί να πω ελπιζω να κρατησει.

[YIOUPI]

Παντως ρε κοριτσια σχεδον σε ολες τις περιπτωσεις συμβαινει αυτο το πραγμα, τυχαιο? Δεν νομιζω

Και μενα οι κορες μου ετσι ακριβως ηταν και ειναι.

Μηπως τελικα φταιμε εμεις? Μηπως ολη αυτη η προσοχη και η προσπαθεια που κανουμε να εχει τελικα τα αντιθετα αποτελεσματα?

Δεν ξερω εχω προβληματιστει πολυ και ειδικα μετα που μου ειπε η μεγαλη μονο τη Μαρια αγαπας εγινα κομματια

 

 

Ωχ, τι σου είπε μωρέ το καλό μου....

Ισχύει αυτό που λες για την προσοχή που τους δίνουμε αλλά χμ... η ''μεγάλη'' μου έδωσε από την πρώτη στιγμή ''δείγματα γραφής'':lol:

[elenik]

. Και αν εχει παρει προσοχη αυτο το παιδι, ενω το μικρο παρατημενο σε μια γωνια.....

Αλλες φορες θα νοιωθεις ετσι για το 1,

αλλες για το αλλο ... και η ζυγαρια θα τραμπαλιζει . Δεν εχει σχεση με το αν αγαπας το ενα περισσοτερο ή το αλλο. Απλα καθενα ειναι με τις χαρες του και εκτιματε γι αυτο. Το μικρο μιας και ησυχο ακομα εχει το + αυτη την στιγμη. Ο μεγαλος ειναι που εχασε τα κεκτημενα του και αγωνιζετε να κρατησει τα ηνια που νοιωθει οτι χανει.

Διαβασε εδω τις συμβουλες που μου ειχαν δωσει για το 1ο σταδιο αντιδρασης του 1ου Δεύτερο παιδι & αντιδρασεις πρώτου και σε αυτο http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=95198 οτι ουτε κακια μαμα εισαι , ουτε αχρηστη. Απλα εισαι στο κεντρο του κυκλωνα αυτη την στιγμη και κλαταρες Οποιος σε ξεκουραζει ειναι αξιολατρευτος με αυτο που ζεις

[mama tou kostantinoulh]

Αλλες φορες θα νοιωθεις ετσι για το 1,

αλλες για το αλλο ... και η ζυγαρια θα τραμπαλιζει . Δεν εχει σχεση με το αν αγαπας το ενα περισσοτερο ή το αλλο. Απλα καθενα ειναι με τις χαρες του και εκτιματε γι αυτο. Το μικρο μιας και ησυχο ακομα εχει το + αυτη την στιγμη. Ο μεγαλος ειναι που εχασε τα κεκτημενα του και αγωνιζετε να κρατησει τα ηνια που νοιωθει οτι χανει.

Διαβασε εδω τις συμβουλες που μου ειχαν δωσει για το 1ο σταδιο αντιδρασης του 1ου Δεύτερο παιδι & αντιδρασεις πρώτου και σε αυτο http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=95198 οτι ουτε κακια μαμα εισαι , ουτε αχρηστη. Απλα εισαι στο κεντρο του κυκλωνα αυτη την στιγμη και κλαταρες Οποιος σε ξεκουραζει ειναι αξιολατρευτος με αυτο που ζεις

 

Γενικα εχω αρχισει να ισορροπω στο θεμα! Είναι που και ο μεγαλος αρχισε να αποδεχεται το μικρο (ωρες ωρες βεβαια), αλλά κυριως ότι νομιζω ότι ειχα αυτά τα συναισθηματα για το μεγαλο μου στην προσπαθεια μου να προστατεψω το μικρο γιατι κανεις αλλος δεν το εκανε. Ουτε καν ο αντρας μου. Λεω οτι για τους αλλους εχουμε ενα μοναχοπαιδι με αδελφακι ενώ πρεπει να ειναι οτι εχουμε 2 παιδια!!!!Δηλαδη στην αρχη ολοι πεσαν και ΠΑΛΙ πανω στο μεγαλο για να μη στεναχωρηθει και φτυσαν το μωρο!!!Αλλα εντελως!Ετσι και γω για λογους προστασιας του μικρου και τσαντιλας με τους υπολοιπους μαλλον κακιωσα στο μεγαλο ο οποιος εκεινη την περιοδο εγινε το χειροτερο παιδι λογω ζηλιας φυσικα!Συζητωντας με τον αντρα μου και λυνοντας καπως το θεμα νομιζω οτι αρχισα να ισορροπω λιγακι.Καποια στιγμη ειχαμε καταντησει ο καθενας να εχει το παιδι του (ο αντρας μου τον μεγαλο και εγω τον μικρο) και να μη "νοιαζεται"για το αλλο.

Τι να πω!!Αβυσσος η ψυχη του ανθρωπου!

[elenik]

Και δεν λες παλι καλα; Εμενα πεσαν ολοι στον μικρο και δεν μπορω να τον χαρω εγω. Γιατι αν πεσω κι εγω ... η ζυγαρια γερνει πολυυυυυ! Για να διατηρηθει η ισσοροπια νοιωθω οτι δεν εχω χορτασει το 2ο παιδι μου λοιπον.

 

ΥΓ. εμεις ειμασταν αναποδα. Εγω Βασιλη , εκεινος Γιαννη. Απορω αν ειχαμε τριτο τι θα καναμε τοτε . Αχαχα