Jump to content
➔ ParentsCafe.gr
 Εάν η διεύθυνση E-Mail σας δεν υπάρχει, δεν λειτουργεί, ή σας είναι άγνωστη, παρακαλούμε στείλτε μας το νέο σας E-Mail  &  το όνομα χρήστη σας στο a d m i n i s t r a t o r @parents.org.gr ! 
  • Tell a friend

    Είναι ενδιαφέρον αυτό το θέμα συζήτησης στο Parents.org.gr; Μοιράσου το με μια φίλη ή έναν φίλο!

Recommended Posts

Δημοσιεύτηκαν

Δεν διάβασα όλα τα μηνύματα.

 

Κατ' αρχήν έχεις δίκιο. Έχεις ένα τεράστιο μερίδιο της ευθύνης σπιτιού/μικρού και ο χρόνος σε πιέζει. Θέλω ένα να σου πω, μέγα λάθος να χαϊδεύεις το μικρό θέλω/δε θέλω να πάω σχολείο. Το ταίζεις, το ντύνεις, το πλένεις και το βουτάς, αυτό. Εμείς δηλαδή πώς πηγαίναμε σχολείο? Δεν θέλαμε να μείνουμε με μαμά/μπαμπά/γιαγιά? Αντιλαμβάνομαι ότι θέλεις να αντιμετωπίσεις έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο με συγκεκριμένα συναισθήματα κι ανάγκες σ' ένα κορμάκι τεσσάρων χρονών. Δεν διαφωνώ. Αλλά εδώ ο χρόνος πιέζει. Υπάρχει ανάγκη για δουλειά και επιβίωση.

 

Μην ανοίγεις κουβέντες το πρωί. Μην απαντάς καν στα "δε θέλω". Πλένεις, ταϊζεις, ντύνεις, βουτάς και βουρ για παιδικό και δουλειά. Και το απογευματάκι αγκαλίτσες και φιλάκια και γλύκες.

 

Δεν ξέρω κι όλας, εγώ αν είχα παιδάκι έτσι πιστεύω θα έκανα... μήπως είμαι ρομαντική? Μήπως είμαι σκληρή? Μήπως είμαι έξω από το χορό? (αυτό το τελευταίο σίγουρα). Απλώς είπα μια γνώμη.

 

Όσο για τη μάνα, τι να πω. Μερικές φορές υπάρχει ανταγωνισμός από μέρους τους. Ίσως ο χρόνος που περνάει βοηθήσει.

it's never too late to start all over again

 


Διαφημίσεις


  • Απαντήσεις 59
  • Πρώτη δημ/ση
  • Τελευταία Απάντηση

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοφιλείς ημέρες

Περισσότερες δημοσιεύσεις

Δημοσιεύτηκαν

Πόσο καταλαβαίνω την κοπελια με τη μαμά της!!!

Κι εγω από τότε που έγινα μαμά, επειδή μενω πάνω-κάτω με τους γονείς μου, είχα σχεδόν καθε μερα διενέξεις.

Μόλις κι εγω αρχισα τη δουλειά, η μικρή ήταν 10 μηνων, αλλά δεν υπήρχε φράγκο για σταθμό, και αναγκαστικά έμενε με τη μαμά.

Να σημειώσω εδω πως πέρα από το τάισμα και το άλλαγμα δεν χρειαζόταν τίποτε, διότι τα ετοίμαζα όλα (φαγητό, φρέσκα φρούτα) από το βράδυ. Ακόμη και τα ψωνια της έκανα για να μην κουράζεται μόνη στο σουπερμαρκετ κλπ.

 

Εφευγα στις 6.00 το πρωί, της το πήγαινα κοιμισμένο, με το γαλα έτοιμο στο μπουκάλι, γύριζα ομως από τη δουλειά και έβρισκα στις 3.30-4.00 ωρα το παιδί ατάιστο και τη μαμά να μιλά που άλλου? στο τηλέφωνο! Η δικαιολογία της ήταν ότι το παιδί ξυπναει στις 11 και δεν πεινάει αφού φυσικά τρωει 11.30 με 12.00 τα φρούτα! Κια για να έχει την ησυχία της, κατα τις 13.00 κοίμιζε το μωρό, με αποτέλεσμα το απογευμα που έπρεπε να ξεκουραστούμε, γινόμουν κι εγω ράκος!

Όπως είναι λογικό γινόμουν έξαλλη! Ομηρικοί καβγάδες! Της λεω λοιπόν 1 κι 1 κανουν 2 , θα συμμορφωθεί με τα θέλω μου, αλλιως θα φερω νταντά στο σπίτι και δεν θα πατά το πόδι της όσο λείπω. Στην αρχή δεν το πίστεψε και με ειρωνεύτηκε (το κλασικο, μεγαλωσα 2 παιδιά δεν χρειάζομαι υποδείξεις), αλλά όταν έφερα μια συνάδελφο και την παρουσίασα ως νταντά τα χρειάστηκε! Να σημειώσω πως και η δική μου μαμά δεν δούλεψε ποτέ της, και δεν σηκώθηκε ποτέ πριν από τις 10 από το κρεβάτι της!

 

Πάντα θυμάμαι το μπαμπά να μας ετοιμάζει το γάλα και να μας αφήνει στο σχολείο πριν φύγει για δουλειά...

Δημοσιεύτηκαν

καταλαβαινω ποσο δυσκολο ειναι για σενα να μεγαλωνεις το μωρο και να κουραζεσαι στη δουλεια αλλα πιστευω οτι οι γονεις μας ειναι μονο για τα απαραιτητα. Η ηλικια τους δεν τους επιτρεπει να ανατρεφουν κανονικα ενα μωρο.

Δημοσιεύτηκαν
Δεν διάβασα όλα τα μηνύματα.

 

Κατ' αρχήν έχεις δίκιο. Έχεις ένα τεράστιο μερίδιο της ευθύνης σπιτιού/μικρού και ο χρόνος σε πιέζει. Θέλω ένα να σου πω, μέγα λάθος να χαϊδεύεις το μικρό θέλω/δε θέλω να πάω σχολείο. Το ταίζεις, το ντύνεις, το πλένεις και το βουτάς, αυτό. Εμείς δηλαδή πώς πηγαίναμε σχολείο? Δεν θέλαμε να μείνουμε με μαμά/μπαμπά/γιαγιά? Αντιλαμβάνομαι ότι θέλεις να αντιμετωπίσεις έναν ολοκληρωμένο άνθρωπο με συγκεκριμένα συναισθήματα κι ανάγκες σ' ένα κορμάκι τεσσάρων χρονών. Δεν διαφωνώ. Αλλά εδώ ο χρόνος πιέζει. Υπάρχει ανάγκη για δουλειά και επιβίωση.

 

Μην ανοίγεις κουβέντες το πρωί. Μην απαντάς καν στα "δε θέλω". Πλένεις, ταϊζεις, ντύνεις, βουτάς και βουρ για παιδικό και δουλειά. Και το απογευματάκι αγκαλίτσες και φιλάκια και γλύκες.

 

Δεν ξέρω κι όλας, εγώ αν είχα παιδάκι έτσι πιστεύω θα έκανα... μήπως είμαι ρομαντική? Μήπως είμαι σκληρή? Μήπως είμαι έξω από το χορό? (αυτό το τελευταίο σίγουρα). Απλώς είπα μια γνώμη.

 

Όσο για τη μάνα, τι να πω. Μερικές φορές υπάρχει ανταγωνισμός από μέρους τους. Ίσως ο χρόνος που περνάει βοηθήσει.

 

Aκριβώς τα ίδια ετοιμαζόμουν να γράψω κι εγώ!

Συμφωνώ απόλυτα, έτσι ακριβώς πρέπει να κάνεις.

Όταν αρχίσει το πρωί και του εξηγείς και δεν συνεργάζεται, κόβεις την συζήτηση και συντομεύεις την διαδικασία χωρίς πολλές κουβέντες, έτσι γλιτώνεις χρόνο και το μικρό παίρνει το μήνυμα σου ότι δεν διαπραγματεύεσαι κάτι που είναι ρουτίνα, όπως πχ το σχολείο.

Όσο για τη μαμά σου, προσπάθησε να αγνοείς εντελώς ό,τι σε ενοχλεί και συμφιλιώσου με την ιδέα ότι δεν θα αλλάξει ποτέ και πως θα πρέπει να αλλάξεις εσύ απέναντι τους.

Γίνε πιο ορθή και κοφτή, τώρα τελευταία έχω κόψει τον αέρα των δικών μου, με το να τους λέω, πως από την στιγμή που δεν ζήτησα την γνώμη τους δεν θέλω και να την ακούω και πως έχω δική μου κρίση και δεν μου χρειάζεται η γνώμη τους, τους λέω ένα τέλος και το ευχαριστιέμαι κιόλας.

Κόψτους τον αέρα και γίνε πιο ψυχρή.

Από τον τρόπο που γράφεις αισθάνομαι, ότι είσαι γλυκός άνθρωπος και μερικές φορές αυτούς τους ανθρώπους τους πατάνε στον λαιμό, αλλά κάποια στιγμή ξυπνάνε κι αυτοί και μετά δεν τους αναγνωρίζουν.

Καλή τύχη εύχομαι και μην χαλάς την ζαχαρένια σου για κανέναν!:)!

Δεν αξίζει!

Δημοσιεύτηκαν

Βλεπω εισαι και Θεσσαλονικη.Εχουμε βεβαια διαφορα στην ηλικια εμεις ειμαστε 9,5 μηνων αλλα βγαινουμε συνεχεια βολτιτσες.Αν θελησεις καμια μερα να ξεσκασεις και ειμαστε κοντα ......βγαζουμε τα ζουζουνια μας βολτιτσα μαζι.Να τα πεις να ξεσπαθωσεις........:lol:

19Zup2.png

 

149138qob4e3htng.gif


Διαφημίσεις

Δημοσιεύτηκαν
Θέλω τόσο πολύ να μιλήσω σήμερα, για ότι μου συνέβει πρωί πρωί και για ότι μου συμβαίνει τόσο καιρό, για όλα όσα με σφίγγουν στο λαιμό μέχρι να λυποθυμίσω από ασφυξία..

Η σημερινή μέρα ξεκίνησε ως εξής: Ξυπνάμε πρωί, συμμαζεύω όλο το σπίτι και έρχεται η ώρα να βάλω το φαγητό του παιδιού μαζί για το σχολείο (κλεισμένα 4 πάει προνήπιο). Το βλέπει και ξεκινάει "δε θέλω να πάω σχολείο, θέλω ναμείνω στη γιαγιά -μητέρα μου μένει από πάνω μας με τον πατέρα μου...μέγα λάθος-". Ξεκινάω λοιπόν τα γνωστά, γιατί δε θες να πας, όλα τα παιδάκια πάνε, και οι φίλοι σου πάνε κι εκεί θα παίξεις και και και χίλια και για να τον ξεκολλήσω από το πείσμα του...(Σημείωση: Πάει στο σχολείο με την καρδιά του, δεν τον πιέζουμε και από ότι μας λέει κάθε μέρα περνάει όμορφα)..Αφού τίποτα δεν φέρνει αποτέλεσμα και ο μικρός αρχίζει να ωρύεται, η ώρα είναι ήδη 8:30 κι εγώ έπρεπε να είμαι στη δουλειά μισή ώρα ήδη , χάνω την ψυχραιμία μου και αρχίζω να του φωνάζω...ουρλιάζει το μικρό και του λέω μη φωνάζεις και μην κάνεις έτσι γιατί θα κάνεις εμετό(κάτι που το συνηθίζει)..συνεχίζει και φυσικά κάνει εμετό τρεις φορές σε όλο το σπίτι..η ψυχραιμία έχει χαθεί εντελώς φωνάζωντας τον αλλάζω και κάνω το λάθος να πάρω τη μανα μου τηλέφωνο να έρθει να με βοηθήσει γιατί η ώρα περνάει και γίνεται ο χαμός στο σπίτι...

έρχεται λοιπόν της λέω τι έγινε φωνάζωντας κι εγώ σχεδόν κλαίγοντας ξινίζει τα μούτρα της και αρχίζει να με βοηθάει να καθαρίσω γρήγορα γρήγορα τους εμετούς...ως δια μαγείας ο μικρός έχει κλέισει το στόμα του και δεν ουρλιάζει πια και χτυπάει το κουδούνι και είναι ο πατέρας μου..."τι έγινε;" λέει "να -απαντάει η άλλη- έκανε το παιδί εμετό, και δεν την ακούς πως του φωνάζει;"

Φούντωσε όλο μου το κεφάλι στο άκουσμα της φράσης..και συνεχίζει ο πατέρας μου "τι γκαρίζεις έτσι ..έλα αγόρι μου να σε πάω εγώ στο σχολείο.." έβαλα τα παπούτσια μου και έφυγα χωρίς να χαιρετήσω κανέναν..νιώθω απέραντη λύπη για την τροπή των πραγμάτων..είμαι καλή μανούλα με μεγάλη αντοχή, ανοχή και υπομονή..αλλά να καμμιά φορά -ελάχιστες φορές- εκτροχιάζομαι λόγω πίεσης, λόγω έλλειψης προσωπικού χρόνου, λόγω του ότι με έχει φάει η κλεισούρα και έχω να βγω βόλτα από τις 05/03 έστω και για μια ώρα μόνη μου, λόγω του ότι το παιδί μου είναι χρυσό και το λατρεύω πιο πολύ κι από τη ζωή μου αλλά μερικές φορές νιώθω ότι με τυραννάει, ειδικά το πρωί όπου όσο και να εξηγώ ότι πάμε η μαμά θα αργήσει στη δουλειά, ο μικρός συνεχίζει πεισματικά να πηγαίνει αργά αργά...όσον αφορά τους παππουδογιαγιάδες είναι εκατομμύρια οι φορές που με έχουν απογοητεύσει από τότε που έγινα κι εγώ γονιός σε πολλά επίπεδα...θυμάμαι μια φορά μια κοπέλα εδώ μέσα είχε πει ότι η μητέρα της ακόμα κι αν την έβλεπε και με μια πέτρα να είχε διένεξη την πέτρα θα υποστήριζε...ε κάπως έτσι είναι και οι γονείς μου, νιώθω πολύ μόνη μου γιατί από τότε που έκανα το παιδί κλείστηκα πολύ λόγω του ότι η μάνα μου δεν θα προσφερθεί ποτέ να το κρατήσει για να πάω κάπου έστω για μια ώρα και τόσα άλλα που με πνίγουν καθημερινά...ήρθαν σήμερα να το παίξουν οι καλοί της υπόθεσης ..πόσο λυπάμαι, να φανταστείτε είμαι μοναχοπαίδι και όταν μεγάλωνα εγώ δεν είχαν καμία σχέση με αυτό που είναι τώρα στο γιο μου , υποστηρικτικοί δηλαδή και όλο μεσ τα μέλια, το αντίθετο

 

Λες και τα εγραψα εγω....σε νοιωθω κοπελα μου οσο δεν φανταζεσαι...

Δημοσιεύτηκαν
Aκριβώς τα ίδια ετοιμαζόμουν να γράψω κι εγώ!

Συμφωνώ απόλυτα, έτσι ακριβώς πρέπει να κάνεις.

Όταν αρχίσει το πρωί και του εξηγείς και δεν συνεργάζεται, κόβεις την συζήτηση και συντομεύεις την διαδικασία χωρίς πολλές κουβέντες, έτσι γλιτώνεις χρόνο και το μικρό παίρνει το μήνυμα σου ότι δεν διαπραγματεύεσαι κάτι που είναι ρουτίνα, όπως πχ το σχολείο.

Όσο για τη μαμά σου, προσπάθησε να αγνοείς εντελώς ό,τι σε ενοχλεί και συμφιλιώσου με την ιδέα ότι δεν θα αλλάξει ποτέ και πως θα πρέπει να αλλάξεις εσύ απέναντι τους.

Γίνε πιο ορθή και κοφτή, τώρα τελευταία έχω κόψει τον αέρα των δικών μου, με το να τους λέω, πως από την στιγμή που δεν ζήτησα την γνώμη τους δεν θέλω και να την ακούω και πως έχω δική μου κρίση και δεν μου χρειάζεται η γνώμη τους, τους λέω ένα τέλος και το ευχαριστιέμαι κιόλας.

Κόψτους τον αέρα και γίνε πιο ψυχρή.

Από τον τρόπο που γράφεις αισθάνομαι, ότι είσαι γλυκός άνθρωπος και μερικές φορές αυτούς τους ανθρώπους τους πατάνε στον λαιμό, αλλά κάποια στιγμή ξυπνάνε κι αυτοί και μετά δεν τους αναγνωρίζουν.

Καλή τύχη εύχομαι και μην χαλάς την ζαχαρένια σου για κανέναν!:)!

Δεν αξίζει!

 

Καλημέρα αστεράκι! Σήμερα όλα καλά λες και ήταν άλλο παιδί- όχι το χθεσινό :)

έτσι πρέπει να γίνει να κοπεί ο αέρας γιατί είναι όπως τα λες, οι συγκαταβατικοί άνθρωποι δεν επιβιώνουν της προκοπής, το δυσάρεστο βέβαια είναι όταν συμβαίνει και μέσα στο οικογενειακό περιβάλλον!

Δημοσιεύτηκαν
Βλεπω εισαι και Θεσσαλονικη.Εχουμε βεβαια διαφορα στην ηλικια εμεις ειμαστε 9,5 μηνων αλλα βγαινουμε συνεχεια βολτιτσες.Αν θελησεις καμια μερα να ξεσκασεις και ειμαστε κοντα ......βγαζουμε τα ζουζουνια μας βολτιτσα μαζι.Να τα πεις να ξεσπαθωσεις........:lol:

 

Καλημέρα, φυσικά γιατί όχι. στις βόλτες δε λέμε ποτέ όχι :)

Δημοσιεύτηκαν
Πόσο καταλαβαίνω την κοπελια με τη μαμά της!!!

Κι εγω από τότε που έγινα μαμά, επειδή μενω πάνω-κάτω με τους γονείς μου, είχα σχεδόν καθε μερα διενέξεις.

Μόλις κι εγω αρχισα τη δουλειά, η μικρή ήταν 10 μηνων, αλλά δεν υπήρχε φράγκο για σταθμό, και αναγκαστικά έμενε με τη μαμά.

Να σημειώσω εδω πως πέρα από το τάισμα και το άλλαγμα δεν χρειαζόταν τίποτε, διότι τα ετοίμαζα όλα (φαγητό, φρέσκα φρούτα) από το βράδυ. Ακόμη και τα ψωνια της έκανα για να μην κουράζεται μόνη στο σουπερμαρκετ κλπ.

 

Εφευγα στις 6.00 το πρωί, της το πήγαινα κοιμισμένο, με το γαλα έτοιμο στο μπουκάλι, γύριζα ομως από τη δουλειά και έβρισκα στις 3.30-4.00 ωρα το παιδί ατάιστο και τη μαμά να μιλά που άλλου? στο τηλέφωνο! Η δικαιολογία της ήταν ότι το παιδί ξυπναει στις 11 και δεν πεινάει αφού φυσικά τρωει 11.30 με 12.00 τα φρούτα! Κια για να έχει την ησυχία της, κατα τις 13.00 κοίμιζε το μωρό, με αποτέλεσμα το απογευμα που έπρεπε να ξεκουραστούμε, γινόμουν κι εγω ράκος!

Όπως είναι λογικό γινόμουν έξαλλη! Ομηρικοί καβγάδες! Της λεω λοιπόν 1 κι 1 κανουν 2 , θα συμμορφωθεί με τα θέλω μου, αλλιως θα φερω νταντά στο σπίτι και δεν θα πατά το πόδι της όσο λείπω. Στην αρχή δεν το πίστεψε και με ειρωνεύτηκε (το κλασικο, μεγαλωσα 2 παιδιά δεν χρειάζομαι υποδείξεις), αλλά όταν έφερα μια συνάδελφο και την παρουσίασα ως νταντά τα χρειάστηκε! Να σημειώσω πως και η δική μου μαμά δεν δούλεψε ποτέ της, και δεν σηκώθηκε ποτέ πριν από τις 10 από το κρεβάτι της!

 

Πάντα θυμάμαι το μπαμπά να μας ετοιμάζει το γάλα και να μας αφήνει στο σχολείο πριν φύγει για δουλειά...

 

 

....αααχχ...


Διαφημίσεις

Λάβετε μέρος στην συζήτηση

Μπορείτε να δημοσιεύσετε το κείμενό σας τώρα και να ολοκληρώσετε την εγγραφή σας αργότερα. Εάν έχετε ήδη όνομα/λογαριασμό χρήστη, συνδεθείτε τώρα για να δημοσιεύσετε με το όνομα χρήστη σας.
Προσοχή: Η δημοσίευσή σας θα χρειαστεί να εγκριθεί από τους διαχειριστές πριν αναρτηθεί στο φόρουμ.

Guest
Απάντηση σε αυτό το θέμα...

×   Pasted as rich text.   Paste as plain text instead

  Only 75 emoji are allowed.

×   Ο σύνδεσμος εμπεδώθηκε αυτόματα.   Εμφάνιση URL ως απλό σύνδεσμο

×   Your previous content has been restored.   Clear editor

×   You cannot paste images directly. Upload or insert images from URL.

×
×
  • Δημιουργία νέου...