Την χασαμε την μπαλα...

[mmdad]

Πως την μαζευουμε τωρα ξανα?

 

Εγραψα προ ημερων οτι ο μεγαλος δαγκωνει τον μικρο... Χτες και σημερα μου εκαναν και στο σχολειο παραπονα οτι ειναι πολυ επιθετικος...

Μιλησα με ψυχολογο και μου ειπε οτι πρεπει να του βαλουμε ορια και οτι η συμπεριφορα μου και οι τιμωριες που του βαζω ειναι πολυ ελαστικες για τις παραξεις του...

Βοηθεια...

Τι μπορουμε να κανουμε τωρα μηπως και ηρεμισει λιγο???

[miriki]

Νομίζω ότι το πιο βασικό από όλα είναι να υπάρχει κλιμάκωση των ορίων και των επιπτώσεων. Πάνω από όλα πρέπει να φροντίζεις να μη φτάσει να χρειάζεται μεγάλη τιμωρία. Να αντιμετωπίζονται τα πράγματα όταν είναι ασήμαντα ακόμη.

 

Το παιδί κάτι σας λέει με τη συμπεριφορά του. Βρες τι προηγείται του δαγκώματος/ επιθετικότητας και φρόντισε να παρέμβεις κατάλληλα πριν φτάσει εκεί. Π.χ. βαριέται αφόρητα, ζητάει τηλεόραση στο χαλαρό, του λες όχι τώρα και συνεχίζεις να ταΐζεις τον μικρό, σηκώνεσαι να αφήσεις το πιάτο και ο μικρός αποκτά καινούριο "ρολόι" στο σβέρκο. (υποθετικό το σενάριο έτσι; )

Συμπέρασμα μην τον αφήσεις να βαρεθεί πρότεινε κάτι και ασχολήσου και με τους δυο.

 

ή Βαριέται αφόρητα, κάνει μπρος- πίσω την καρέκλα, του λες να σταματήσει, συνεχίζει ,πέφτει κάτω παρασέρνοντας και το κρυστάλλινο βάζο της προγιαγιάς σου και τον παίρνει και τον σηκώνει. Ε, κατέβασέ τον κάτω από την καρέκλα πριν φτάσεις να εκνευριστείς κι εσύ κι αυτός.

 

Βάλε ξεκάθαρα όρια και τηρησέ τα. Το σημαντικό είναι να παρατηρήσεις πώς προχωρά ο θυμός του ώστε να το αντιμετωπίζεις έγκαιρα και αποτελεσματικά, πριν φτάσετε στα άκρα.

 

Σε φώτισα ε; Αύριο θα έχω πιο καθαρό μυαλό. Γράψε κανένα πραγματικό σενάριο να βρούμε πιθανές λύσεις.

[mmdad]

Και τις 2 φορες που δαγκωσε τον μικρο παιζανε. Σπρωχνει την κουνια του μικρου, την κολλαει στο κρεβατι και σκαρφαλωνουν μεσα. Την πρωτη φορα ειπε οτι δεν πηγαινε ο μικρος πιο περα. Τη δευτερη αρνηθηκε οτι το εκανε..

 

Πιαζουν με τα αυτοκινητακια... Περνει το αυτοκινητακι και το πεταει προσπαθοντας να πετυχει τον μικρο ή εμενα (που ειμαι πιο περα και δεμ ασχολουμε μαζι τους)

 

Στο σχολειο??? Και εκει ζηλευει? Ειχαμε παρομοιο προβλημα στην αρχη αλλα τοτε ολοι (και εμεις και στο σχολειο) θεωρησαμε οτι ειχε προβλημα να εκφραστει μια και δεν ηξερε την γλωσσα. Τωρα ομως μιλαει με τα παιδακια αρα δεν χρειαζεται να τα χτυπησει για να παρει κατι...

[mmdad]

Υπαρχει περιπτωση να κουραστικε? Και περισι στον παιδικο ηταν επιθετικος τετοια εποχη. Ομως περισυ ειχαμε πολλες αλλαγες γιατι αρχισα να δουλευω και αναγκαστικα εμενε περισσοτερες ωρες εκει..

[miriki]

Και βέβαια υπάρχει περίπτωση να κουράστηκε.

Επίσης τον μικρό συνεχίζει να το ζηλεύει και όταν είναι στον παιδικό. Άλλωστε ποιοι είναι όλοι αυτοί που διεκδικούν μερίδιο από την προσοχή της δασκάλας, όπως ο μικρός από τη δική σου προσοχή;

Αύριο θα καταστρώσουμε σχέδιο δράσης, Να δούμε τι θα πουν και οι υπόλοιπες.

[mmdad]

Σε ευχαριστω... Αργα θα μπω παλι γιατι στο γραφειο δεν...

[Melina22]

Πως την μαζευουμε τωρα ξανα?

 

Εγραψα προ ημερων οτι ο μεγαλος δαγκωνει τον μικρο... Χτες και σημερα μου εκαναν και στο σχολειο παραπονα οτι ειναι πολυ επιθετικος...

Μιλησα με ψυχολογο και μου ειπε οτι πρεπει να του βαλουμε ορια και οτι η συμπεριφορα μου και οι τιμωριες που του βαζω ειναι πολυ ελαστικες για τις παραξεις του...

Βοηθεια...

Τι μπορουμε να κανουμε τωρα μηπως και ηρεμισει λιγο???

 

Η ψυχολόγος τι είπε για τα αίτια της επιθετικότητας; Δεν πρότεινε πιο συγκεκριμένα πράγματα για να το αντιμετωπίσετε; Μέχρι τώρα πως αντιμετωπιζόταν η επιθετική συμπεριφορά; Τι ηλικίας είναι τα αδερφάκια;

[AthinaP]

Το παιδί δάγκωσε στο σπίτι δύο φορές μετρημένες και στο σχολείο θορυβήθηκαν και κάλεσαν τους γονείς... Πόσο διαφορετικά είναι εκεί πέρα σε σχέση με τους δικούς μας ψυχολόγους που (κάποιοι εξ αυτών) πρεσβεύουν (κάπως αστήρικτα) ότι "παιδάκια είναι θα πλακωθούν, ας τα βγάλουν πέρα μόνα τους...να μάθουν..." Στον πρώτο παιδικό που ήταν τα παιδιά μου πήγαινε το δάγκωμα σύννεφο... Τον πόνο μου λέω, αλλά πιστεύω με την καθοδήγηση που θα έχετε από εκεί, κάτι να γίνει.

 

Εν τέλει δεν πιστεύω ότι τη χάσατε τη μπάλα, αλλά λόγω κουλτούρας τα βάφουν πιο μαυρα, από ό,τι θα τα βλέπαμε εδώ. Σε κάθε περίπτωση, συμφωνώ ότι κάτι πρέπει να κάνετε, και με το καλό, να φέρετε το παιδί να γίνει πιο ήρεμο και να εκφράζεται με πιο αποδεκτούς τρόπους.

[mmdad]

Η ψυχολόγος τι είπε για τα αίτια της επιθετικότητας; Δεν πρότεινε πιο συγκεκριμένα πράγματα για να το αντιμετωπίσετε; Μέχρι τώρα πως αντιμετωπιζόταν η επιθετική συμπεριφορά; Τι ηλικίας είναι τα αδερφάκια;

 

Για την συμπεριφορα απενατι στον αδελφο του μου ειπε να το παρω αποφαση οτι αυτο θα γινεται. Δηλαδη οτι ο μεγαλος θα χτυπαει τον μικρο γιατι ζηλευει. Δεν θα ηθελε ομως το δαγκωμα σαν εκφραση στην ηλικια των 4. Γενικα μου ειπε να προσπαθησω να ξεκουραζεται περισσοτερο ο μεγαλος και να ειναι πιο αυστηρη η τιμωρια μου απο το time-out.

Τα παιδια ειναι 2 και 4. Για το σχολειο πιστευει οτι κατι τον ενοχλει γενικα. Σχολαισε αρνητικα το γεγονος οτι θα τον απομακρινουν απο τον φιλο του και ας τσακωνονται (η ψυχολογος ειναι ελληνιδα)

[mmdad]

Το παιδί δάγκωσε στο σπίτι δύο φορές μετρημένες και στο σχολείο θορυβήθηκαν και κάλεσαν τους γονείς... Πόσο διαφορετικά είναι εκεί πέρα σε σχέση με τους δικούς μας ψυχολόγους που (κάποιοι εξ αυτών) πρεσβεύουν (κάπως αστήρικτα) ότι "παιδάκια είναι θα πλακωθούν, ας τα βγάλουν πέρα μόνα τους...να μάθουν..." Στον πρώτο παιδικό που ήταν τα παιδιά μου πήγαινε το δάγκωμα σύννεφο... Τον πόνο μου λέω, αλλά πιστεύω με την καθοδήγηση που θα έχετε από εκεί, κάτι να γίνει.

 

Εν τέλει δεν πιστεύω ότι τη χάσατε τη μπάλα, αλλά λόγω κουλτούρας τα βάφουν πιο μαυρα, από ό,τι θα τα βλέπαμε εδώ. Σε κάθε περίπτωση, συμφωνώ ότι κάτι πρέπει να κάνετε, και με το καλό, να φέρετε το παιδί να γίνει πιο ήρεμο και να εκφράζεται με πιο αποδεκτούς τρόπους.

 

Βασικα το θεμα ειναι οτι ειναι μεγαλος για να δαγκωνει. Σχετικα με το σχολειο μου ειπαν οτι μπορει να μην ειναι σε θεση ακομη να εκφραστει με τα λογια. Αυτο μου το ειπε ψυχολογος απο το Βελγιο. Οτι για να μπορει να επικοινωνει ανετα πρεπει να περασει και αυτη η σχολικη χρονια για να βελτιωθει στα γαλλικα...

Επισης στο σχολειο δεν εχω καταλαβει αν ειναι επιθετικος μονο σε ενα παιδακι (στον "πρωην" κολλητο του) ή γενικοτερα... πχ την παρασκευη δεν ειχαμε παραπονα..

[Melina22]

Είναι σημαντικό να εφαρμόζεται σωστά το τάιμ άουτ ώστε να μην το εκλαμβάνει εφόσον ζηλεύει ως "προσοχή". Ίσως ήδη να το εφαρμόζετε σωστά αλλά αν θες ρίξε μια ματιά κ εδώ. http://parents.org.gr/psych/a47

Πρέπει να προσέχετε με όποιον τρόπο κ αν το χειρίζεστε να μην αισθάνεται ότι "τιμωρείται". Αυτό θέλει προσπάθεια γιατί ιδίως όταν έχει χτυπηθεί ή δαγκωθεί το μικρότερο εκείνη τη στιγμή μας βγαίνει θυμός κ αγανάκτηση στη φωνή.

 

Η ζήλεια είναι φυσιολογικό συναίσθημα κ πρέπει να ξέρει ότι δεν είναι "κακό" να το νιώθει, απλά ότι η επιθετικότητα δεν είναι αποδεκτός τρόπος να εκφραστεί κ θα πρέπει να εκφράζεται διαφορετικά. (π.χ αν πει δεν αγαπάω ή δεν θέλω ή μισώ τον αδερφό μου να μην αντιδράσει κάποιος λέγοντας με πανικό τι είναι αυτά που λες για τον αδερφό σου; ντροπή!!!! αλλά "είναι φυσιολογικό που αισθάνεσαι έτσι για τον αδερφό σου αυτή τη στιγμή, αλλά δεν επιτρέπεται να τον χτυπάς")(ή οι δαγκωματιές δεν είναι ο σωστός τρόπος να πάρεις αυτό που θέλεις. Το ξέρω ότι έχεις τρόπους κ μπορείς να πάρεις αυτό που θες ευγενικά)

Άρα θα τον βοηθήσετε πολύ με το να του δώσετε εναλλακτικές ώστε να ξέρει ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει όταν νιώθει έτσι. Μπορείτε να σκεφτείτε κ μαζί τρόπους. (να πει με λόγια αυτό που τον ενοχλεί, να φύγει από το παιχνίδι αυτό κ να κάνει κάτι άλλο, να χτυπάει ένα μαξιλάρι...να χτυπά τα πόδια στο πάτωμα, οτιδήποτε μπορεί να τον βοηθήσει εκείνη την στιγμή)

 

Όταν το καταφέρει αυτό που συμφωνήσατε έστω κ λίγο χρειάζεται μεγάλη επιβράβευση!!!! Γενικά όταν καταφέρνει για μεγαλύτερο διάστημα να παίξουν χωρίς να του επιτεθεί η επιβράβευση κ η ενίσχυση της θετικής αυτοεικόνας του βοηθά πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα.

 

 

Εγώ θα ρωτούσα περισσότερες πληροφορίες για το σχολείο κ το τι ενδεχομένως τον επηρεάζει εκεί πέρα απ΄το θέμα της ζήλειας το οποίο όπως είπε κ η miriki δεν σταματά να υφίσταται... Τι εννοούν θα τον απομακρύνουν από τον φίλο του;

Θα μπορούσε να μιλήσει κ η ψυχολόγος με την δασκάλα ή έστω εσύ κ ο μπαμπάς μαζί της κ μαζί όλοι να συνεργαστείτε ώστε να υπάρχει κοινό μέτωπο.

 

Γενικά θέλει να αισθάνεται ότι τον αγαπάτε το ίδο με τον μικρό ή μάλλον θέλει να αισθάνεται ότι τον αγαπάτε αποκλειστικά κ θέλει κ αυτός αντίστοιχη προσοχή αλλά δεν πρέπει η προσοχή αυτή να φτάνει στο άλλο άκρο (δηλ παραμελώ τον μικρό ή ικανοποιώ παράλογες απαιτήσεις του μεγάλου) αλλά να υπάρχει ισορροπία. Οπότε αποκλειστικός χρόνος μαζί του

όποτε μπορείς, να παίξετε ή να κάνετε κάτι παρεούλα ή το ίδιο με τον μπαμπά...κ εκφράσεις όπως "για μένα είσαι μοναδικός κ κανείς δεν μπορεί να σε αντικαταστήσει" που καθησυχάζουν.

 

Μια καλή δραστηριότητα που ίσως βοηθήσει να ξαλαφρώσει από το βάρος της ζήλιας του είναι να βλέπετε μαζί το άλμπουμ των φωτογραφιών του όταν ήταν μικρότερος κ να του απαντάς στις ερωτήσεις του..Θα καταλάβει ότι είχε κ εκείνος την ίδια ή κ μεγαλύτερη προσοχή απ' αυτή που έχει το αδελφάκι του..Πολλά παιδιά τα καθησυχάζει αυτό κ ζητούν να τους επαναλαμβάνουν την ίδια ιστορία ξανά και ξανά..

 

Δεν ξέρω αν βοηθάω καθόλου πάντως ότι αν γίνει μην το βάζεις κάτω κ μην απογοητεύεσαι αν δεν βλέπεις γρήγορη πρόοδο. Θέλει χρόνο κ σταθερότητα. Μια μαμά που το ψάχνει κ προσπαθεί τόσο σίγουρα δεν έχει χάσει την μπάλα...

 

Δες κ εδώ που έχει ξανασυζητηθεί παρόμοιο θέμα αν θες ίσως κάποια σημεία να βοηθήσουν

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=20262

[mmdad]

Είναι σημαντικό να εφαρμόζεται σωστά το τάιμ άουτ ώστε να μην το εκλαμβάνει εφόσον ζηλεύει ως "προσοχή". Ίσως ήδη να το εφαρμόζετε σωστά αλλά αν θες ρίξε μια ματιά κ εδώ. http://parents.org.gr/psych/a47

Πρέπει να προσέχετε με όποιον τρόπο κ αν το χειρίζεστε να μην αισθάνεται ότι "τιμωρείται". Αυτό θέλει προσπάθεια γιατί ιδίως όταν έχει χτυπηθεί ή δαγκωθεί το μικρότερο εκείνη τη στιγμή μας βγαίνει θυμός κ αγανάκτηση στη φωνή.

 

Η ζήλεια είναι φυσιολογικό συναίσθημα κ πρέπει να ξέρει ότι δεν είναι "κακό" να το νιώθει, απλά ότι η επιθετικότητα δεν είναι αποδεκτός τρόπος να εκφραστεί κ θα πρέπει να εκφράζεται διαφορετικά. (π.χ αν πει δεν αγαπάω ή δεν θέλω ή μισώ τον αδερφό μου να μην αντιδράσει κάποιος λέγοντας με πανικό τι είναι αυτά που λες για τον αδερφό σου; ντροπή!!!! αλλά "είναι φυσιολογικό που αισθάνεσαι έτσι για τον αδερφό σου αυτή τη στιγμή, αλλά δεν επιτρέπεται να τον χτυπάς")(ή οι δαγκωματιές δεν είναι ο σωστός τρόπος να πάρεις αυτό που θέλεις. Το ξέρω ότι έχεις τρόπους κ μπορείς να πάρεις αυτό που θες ευγενικά)

Άρα θα τον βοηθήσετε πολύ με το να του δώσετε εναλλακτικές ώστε να ξέρει ποιον άλλο τρόπο θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει όταν νιώθει έτσι. Μπορείτε να σκεφτείτε κ μαζί τρόπους. (να πει με λόγια αυτό που τον ενοχλεί, να φύγει από το παιχνίδι αυτό κ να κάνει κάτι άλλο, να χτυπάει ένα μαξιλάρι...να χτυπά τα πόδια στο πάτωμα, οτιδήποτε μπορεί να τον βοηθήσει εκείνη την στιγμή)

 

Όταν το καταφέρει αυτό που συμφωνήσατε έστω κ λίγο χρειάζεται μεγάλη επιβράβευση!!!! Γενικά όταν καταφέρνει για μεγαλύτερο διάστημα να παίξουν χωρίς να του επιτεθεί η επιβράβευση κ η ενίσχυση της θετικής αυτοεικόνας του βοηθά πολύ περισσότερο από όλα τα υπόλοιπα.

 

 

Εγώ θα ρωτούσα περισσότερες πληροφορίες για το σχολείο κ το τι ενδεχομένως τον επηρεάζει εκεί πέρα απ΄το θέμα της ζήλειας το οποίο όπως είπε κ η miriki δεν σταματά να υφίσταται... Τι εννοούν θα τον απομακρύνουν από τον φίλο του;

Θα μπορούσε να μιλήσει κ η ψυχολόγος με την δασκάλα ή έστω εσύ κ ο μπαμπάς μαζί της κ μαζί όλοι να συνεργαστείτε ώστε να υπάρχει κοινό μέτωπο.

 

Γενικά θέλει να αισθάνεται ότι τον αγαπάτε το ίδο με τον μικρό ή μάλλον θέλει να αισθάνεται ότι τον αγαπάτε αποκλειστικά κ θέλει κ αυτός αντίστοιχη προσοχή αλλά δεν πρέπει η προσοχή αυτή να φτάνει στο άλλο άκρο (δηλ παραμελώ τον μικρό ή ικανοποιώ παράλογες απαιτήσεις του μεγάλου) αλλά να υπάρχει ισορροπία. Οπότε αποκλειστικός χρόνος μαζί του

όποτε μπορείς, να παίξετε ή να κάνετε κάτι παρεούλα ή το ίδιο με τον μπαμπά...κ εκφράσεις όπως "για μένα είσαι μοναδικός κ κανείς δεν μπορεί να σε αντικαταστήσει" που καθησυχάζουν.

 

Μια καλή δραστηριότητα που ίσως βοηθήσει να ξαλαφρώσει από το βάρος της ζήλιας του είναι να βλέπετε μαζί το άλμπουμ των φωτογραφιών του όταν ήταν μικρότερος κ να του απαντάς στις ερωτήσεις του..Θα καταλάβει ότι είχε κ εκείνος την ίδια ή κ μεγαλύτερη προσοχή απ' αυτή που έχει το αδελφάκι του..Πολλά παιδιά τα καθησυχάζει αυτό κ ζητούν να τους επαναλαμβάνουν την ίδια ιστορία ξανά και ξανά..

 

Δεν ξέρω αν βοηθάω καθόλου πάντως ότι αν γίνει μην το βάζεις κάτω κ μην απογοητεύεσαι αν δεν βλέπεις γρήγορη πρόοδο. Θέλει χρόνο κ σταθερότητα. Μια μαμά που το ψάχνει κ προσπαθεί τόσο σίγουρα δεν έχει χάσει την μπάλα...

 

Δες κ εδώ που έχει ξανασυζητηθεί παρόμοιο θέμα αν θες ίσως κάποια σημεία να βοηθήσουν

http://parents.org.gr/forum/showthread.php?t=20262

 

Το timeout μαλλον δεν το εφαρμοζω σωστα. Κανονικα πρεπει να εχω ενα χωρο χωρις παιχνιδια αλλα εγω τον κραταω περιορισμενο στην αγκαλια μου (και θελει συγχρονως και ο μικρος "γκαλιτσα"). Δυστυχως δεν εχουμε βρει την αιτια που φερεται ετσι γιατι το κανει οταν παιζουν οι δυο τους και οχι οταν ασχολουμαστε με τον μικρο (που δεν ασχολουμαστε - καλυπτουμε απλα τις βασικες του αναγκες και ουτε καν τον προστατευουμε). Ο πατερας τους ασχολειται κατα το 95% με τον μεγαλο και εγω ισως κατα το 75%. Πχ οταν ειναι να βγουμε εξω και να παρουμε εναν απο τους 2 περνουμε τον μεγαλο. Με τον μικρο ασχολειται κυριως η γιαγια...

 

Στο σχολειο γενικα και εμεις εχουμε προβλημα με τη γλωσσα μια και τα γαλλικα μου ειναι σχετικα καλα για να καταλαβω αλλα οχι για να συζητησω σε βαθος. Με αυτο το γαορακι δεθηκε το Πασχα που ηταν μονα τους σε αλλο περιβαλλον. Κατα την δασκαλα το αλλο παιδακι ειναι πιο νευρικο και ο δικος μου τον μιμηται. Επειδη ομως τον μιμηται και στα θετικα οπως δαρστηριοτητες στην ταξη το "εκμεταλευτικε" η δασκαλα. Η μαμα του αλλου παιδιου ειχε ζητησει να τους χωρισουν πριν απο ενα, εναμιση μηνα αλλα η δασκαλα εκρινε οτι δεν υπαρχει λογος. Τωρα ομως που ο δικος μου χτυπησε το αλλο παιδακι (ενω μεχρι τωρα τις ετρωγε) η δασκαλα τους απαγορεψε να παιζουν μαζι και ειπε οτι του χρονου θα τους βαλει σε διαφορετικα τμηματα. Η ψυχολογος με την οποια μιλησα ειναι στην Ελλαδα (οποτε δεν μπορει να ερθει) και αυτη με την οποια μιλησα στο Βελγιο μου απαντησε πολυ γενικα μια και κατα το τυπικο πρεπει να παμε για να μας δει (και να πληρωσουμε).

 

Θα κοιταξω και τα links που μου εστειλες...

[mmdad]

Αυτα τα εγραφα τον Ιουνιο...

 

Σημερα ειχε μια γρατζουνια στο κουτελο (επεσε λεει μονος του και δεν τον πειραξε κανενα παιδακι) και απο μια δαγκωνια σε καθε ωμο!!! Του το εκανε λεει στο διαλειμα η Τιφεν...

Τι πρεπει να κανω εγω τωρα αν αυρο σπρωξει την Τιφεν????

[neraida11]

βρε τα ζηλιαρικα!!!

[mmdad]

Παλι αρχισε τα ιδια στο σχολειο...

Χτυπαει τα παιδακια χωρις λογο, εχει κρισεις νευρων.. Ολο το χειμωνα ηταν μια χαρα και τωρα? Δεν ειναι οτι εχει φτιαξει ο καιρος? Βγαινει η κουραση της χρονιας? Γινεται κατι? Και φυσικα αυτα στο Βελγικο σχολειο που παει καθημερινα. Στο ελληνικο που παει μια φορα την εβδομαδα ειναι πολυ πιο μαζεμενος.. Τι του φταιει? Και τι μπορουμε να κανουμε? Εχουμε 2 βδομαδες ακομη σχολειο και καθε μερα μας κανει παραπονα η δασκαλα του...

[Maya]

Το παιδί δάγκωσε στο σπίτι δύο φορές μετρημένες και στο σχολείο θορυβήθηκαν και κάλεσαν τους γονείς... Πόσο διαφορετικά είναι εκεί πέρα σε σχέση με τους δικούς μας ψυχολόγους που (κάποιοι εξ αυτών) πρεσβεύουν (κάπως αστήρικτα) ότι "παιδάκια είναι θα πλακωθούν, ας τα βγάλουν πέρα μόνα τους...να μάθουν..." Στον πρώτο παιδικό που ήταν τα παιδιά μου πήγαινε το δάγκωμα σύννεφο... Τον πόνο μου λέω, αλλά πιστεύω με την καθοδήγηση που θα έχετε από εκεί, κάτι να γίνει.

 

 

Πάντως και το καλό σχολείο δεν πετάει το μπαλάκι στους γονείς για την τυχόν περιστασιακή επιθετικότητα που εμφανίζει ένα παιδί σε αυτή την ηλικία. Νομίζω ότι είναι κυρίως αρμοδιότητα του σχολείου να μάθει στο παιδί πώς να φέρεται σε παρόμοιες περιπτώσεις με άλλα παιδάκια.

Εμένα στο σχολείο, όταν τους είπα ότι είναι επιθετικός, μου απάντησαν: αυτό είναι δική μας δουλειά, να του μάθουμε πώς να εκφράζει το θυμό του χωρίς επιθετικότητα.

Μικρό παιδάκι είναι, δεν είναι έφηβος.......

 

Εγώ θα έλεγα στη δασκάλα: Και τί κάνετε εσείς για να το αντιμετωπίσετε αυτό?

[mmdad]

Εγώ θα έλεγα στη δασκάλα: Και τί κάνετε εσείς για να το αντιμετωπίσετε αυτό?

 

Η δασκαλα τον βαζει time out και οταν τον αφηνει να επιστρεψει ξανακανει τα ιδια. Γιαυτο και μας ενημερωσε. Κατα τα αλλα συμμετεχει στις δραστηριοτητες, κανει τις εργασιες που τους βαζεις στο σχολειο, οταν ομως παιζουν τις τελευταιες μερες χτυπαει τα παιδακια..

 

Ξαναμιλησα με την δασκαλα του στο ελληνικο και μου ειπε οτι εκτως απο μια φορα που τσακωθηκε με ενα παιδακι (τα τελευταια σαββατα) γενικα δεν δειχνει ειπθετικοτητα αλλα μπορει να μην νιωθει και τοσο ανετα με το περιβαλλον...