Κρίση, αγανακτισμένοι και παιδιά

[Μαρια Στυλιανακη]

εμπνεύστηκα απο συζητηση στο fb για να ανοίξω αυτό το θέμα.

 

Ο λογος είναι ότι όπως και άλλα συμβάντα ίσως σοκαριστικά,

η κατάσταση που βρίσκεται η χώρα σε συνδυασμό με την ψυχολογία των γονέων, σαφέστατα επηρεάζει τα παιδιά.

 

Πιστεύω ότι οι γονείς θα είναι καλό να προσέχουν όσον αφορά το τί μεταφέρουν στα παιδιά απο συναισθηματικής πλευράς:

 

όπως και μετά απο ένα δύσκολο γεγονός ή φυσική καταστροφή, έτσι και η τωρινή κατάσταση είναι για αρκετές οικογένειες μία πηγή διαρκούς στρες.

Μπορεί να μην είναι μεμονωμένο, αλλά είναι διαρκές και ενδεχομένως προστίθεται στα παιδιά.

 

http://www.counselingcalifornia.com/p_EconomicRecession.cfm

και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ενδιαφέρον επισης αυτό

http://www.seattleschild.com/article/no-better-time-than-recession-to-teach-financial-responsibility

 

edit προσθεσα και αυτό το λινκ

http://www.marketwatch.com/story/recession-lessons-that-will-last-kids-a-lifetime-2010-04-20

 

Recession stress results in depression and anxiety in children, as well as increased risk for dropping out of school, health problems, and addictive behaviors. The reason is that our children do not feel a hopeful connection between their education and the future.

 

However, a childʼs resiliency is a predictor of future success and it can also buffer them against recession stress. So, what better time to teach the importance of financial responsibility than during an economic recession?

 

 

 

Όσον αφορά την παρουσία των παιδιών στις διαδηλώσεις /συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων

η άποψή μου είναι η εξής (την έγραψα ως απάντηση σε μια συζητηση στο facebook )

 

συνοπτικά εννοώ ότι όλα εξαρτούνται απο την ψυχοσύνθεση/ηλικία του παιδιού αλλά και την ικανότητα του γονέα να ελέγξει/διαμορφώσει με έναν πιο δομημένο τρόπο τα ερεθίσματα που το παιδί θα λάβει απο αυτές τις συγκεντρώσεις

 

 

"Απο μια πλευρά, είναι καλό να μην ανακατεύονται τα παιδιά (απο τους γονείς) σε θέματα που μπορεί να είναι φορτισμένα συναισθηματικά (όπως η ανησυχία του γονέα για το αν θα τα βγάλει πέρα, η φόρτιση του πλήθους που μπορεί να τα φοβίσει κτλ) αλλά, η πραγματικότητα είναι ότι τα παιδιά είναι πλέον λιγο ή πολύ εκτεθειμένα σε αυτό καθώς οι γονείς είτε το συζητήσουν σπίτι είτε σε μια εκδήλωση, είναι το ίδιο.

Απο κάποια ηλικία και μετά ίσως μάλιστα είναι και πιο υγιές για αυτά να βλέπουν αυτό για το οποίο οι γονείς συζητούν σε θεωρητική βάση, έτσι ώστε να μην είναι κάτι άγνωστο και τρομερό για αυτά. (τα παιδιά τα ανησυχεί το άγνωστο και η ανημπόρια στο να το καταλάβουν ή να συμμετάσχουν σε αυτό). Επίσης πρέπει να ειπωθεί ότι ένα παιδί που του διδάσκουν να εξασκεί το critical thinking, δεν θα εχει πρόβλημα να διαχωριστεί απο ότι δεν το εκφράζει καθώς μεγαλώνει. Έτσι λοιπόν εξαρτάται απο την κάθε κατάσταση, κ το κάθε παιδί/γονέα το αν θα είναι καλό κάτι τέτοιο ή όχι και προφανώς θα πρέπει να λαμβάνονται ως κριτήριο (ηλικία/ψυχοσύνθεση του παιδιού) τα παραπάνω. Ακόμα, παίζει ρόλο το αν κάποιος νιώθει την ανάγκη να πάει, και δεν μπορεί να αφήσει αλλού τα παιδιά/το παιδί του την συγκεκριμένη μέρα.. Αλλο κοινωνικό θέμα είναι και το ότι η περασμένη γενιά (οι γεννημένοι το 1900-1940) δεν είχε περάσει τόσο το μύνημα της ενασχόλησης με τα κοινωνικά και τοπικά γίγνεσθαι !!σε όλα τα επίπεδα!!, (σε σύγκριση με το τι κανουν οι γονείς στο εξωτερικό πχ) και η σημερινή γενιά των γονιών, έχοντας δεί ότι η απάθεια και η μή ενασχόληση οδηγούν στα φαινόμενα που έχουμε σήμερα, θέλουν οπωσδήποτε να διδάξουν στα παιδιά τους το αντίθετο. Ενδιαφέρον θέμα! "

 

 

σε συνδυασμό λοιπόν με τα παραπάνω άρθρα, πιστεύω ότι όσοι έχουν παιδιά 5-6 ετών και άνω, θα είναι σημαντικό να δοκιμάσουν και στην πράξη, σαν παιχνίδι, όλα αυτά για τα οποία ακούν. την αποταμίευση, τις σωστές επιλογές, τα οποία μπορούν να είναι όπως γράφει στο ένα άρθρο "εμπειρίες ζωής"

 

όσο και να είναι δύσκολο πάντως είναι σημαντικό οι γονείς να επικοινωνήσουν (με τον κατάλληλο ανα ηλικία τρόπο) με τα παιδιά τους, για τα όσα παρατηρούν, και να δώσουν ευκαιρία στα παιδιά να εκφράσουν τις ανησυχίες τους στην περίπτωση που έχουν δεί ενδείξεις ότι τα παιδιά έχουν κατά κάποιο τρόπο αγχωθεί,επηρεαστεί αρνητικά απο όλα αυτά τα ερεθίσματα απελπισίας τα οποία μας τριγυρίζουν.

 

έχετε λοιπόν ανοιχτές τις κεραίες σας για αυτό τον παράγοντα - και θυμηθείτε ότι οι έντονες/δυνατές συζητησεις στα ΜΜΕ ειδικά απο κάποια συγκεκριμένα, μεταφέρουν πολύ έντονα αυτό το άγχος. Περιορίστε δηλαδή όσο μπορείτε αυτή την έκθεση.

 

συνοπτικά:

 

: δομημένη επαφή των παιδιών με τα ερεθίσματα

: χρήση τους για παιχνίδια και διδάγματα - τα βοηθάει να επεξεργαστούν τα ερεθίσματα

: περιορισμός ερεθισμάτων που δεν είναι δομημένα ή ενισχύουν αναταραχή/ανησυχία

[natalia_pa]

Μπράβο Μαρία! Ήταν πολύ καλή ιδέα αυτή η δημοσίευση γιατί προσωπικά αναρωτιόμουν επί του θέματος...

 

Πήρα μια φορά την μεγάλη μου (4χρ)μαζί στο Σύνταγμα - την δεύτερη Κυριακή με πανευρωπαϊκό κάλεσμα - και από την μία το διασκέδασε, από την άλλη αγχώθηκε γιατί έγιναν και κάτι τσαμπουκάδες και την πήρε σβάρνα ένας αγριεμένος τύπος. Όταν φεύγαμε μου είπε οτι της άρεσε η βόλτα στην πλατεία, αλλά δεν της αρέσει να διαμαρτύρεται, προτιμάει να παίζει... (μου έβαλε τα γυαλιά, πολύ λογική αντίδραση...)

 

Το άγχος επίσης εμφανίζεται εκεί που δεν το περιμένεις. Ξαφνικά μου είπε πριν μερικές μέρες "μαμάκα μου, όπου και να βρείς δουλειά να με πάρεις μαζί σου. Εγώ θα μάθω οτι γλώσσα χρειάζεται "αγλικα", "ιταικα" ή κινέζικα και θα σε βοηθάω". (είμαστε και οι δύο άνεργοι - ο μπαμπάς 20 μήνες κι εγώ 6 μήνες) Μάλλον άκουσε που συζητάμε μήπως ψάξουμε για δουλειά στο εξωτερικό - αν και δεν το παίρνουμε ακόμα απόφαση - και φαντάστηκε οτι μπορεί και να μην την πάρουμε μαζί:shock:

[korina1974]

Πολύ καλές συμβουλές. Γιατί χωρίς να το θέλουμε τις περισσότερες φορές συζητάμε τα οικονομικά προβλήματα μπροστά στον 5χρονο γιο μας. Μπορεί να μην καταλαβαίνει ακόμα τι σημαίνει οικονομική κρίση, όμως από τον τόνο της φωνής μας (θλιμμένος ή αγχωμένος), καταλαβαίνει ότι στεναχωριόμαστε .

[underage]

..........Πιστεύω ότι οι γονείς θα είναι καλό να προσέχουν όσον αφορά το τί μεταφέρουν στα παιδιά απο συναισθηματικής πλευράς.......

 

πόσο θα κρυφτεί ένας απελπισμένος γονιός; αν μέσα στο σπίτι μετά την ανασφάλεια, την απελπισία, έρθει η ανέχεια, η οποία θα φέρει και την γκρίνια τότε τι γίνεται;

αν ζητώντας κάτι ένα παιδί από τους γονείς του παίρνει ως απάντηση άρνηση;

 

το ένστικτο ενός παιδιού πιάνει πολλά περισσότερα από όσα νομίζουμε!!!!!

 

εντάξει οι περισσότερες από εμάς εδώ έχουμε παιδιά που είναι μικρά "δεν αντιλαμβάνονται" όλααααα πράγματα και δεν ξέρουν ότι το μέλλον τους είναι προγμαμματισμένο από το ΔΝΤ δηλαδή σίγουρα ανύπαρκτο!!!

 

όμως τι θα πει ο γονιός στα παιδιά που είναι πριν ή κατά την διάρκεια της εφηβείας? πως θα κρυφτεί από τα τεράστια μάτια που κοιτάνε με απελπισία τα απελπισμένα μάτια του άνεργου 45ρη πατέρα τους

[Eleftheria]

Μαρία, σε ευχαριστούμε πολύ για το θέμα που άνοιξες!

Αναρωτιέμαι πολύ: πότε και μέχρι ποιό σημείο θα βάλεις τα παιδιά μέσα στο πρόβλημα.

Σήμερα 2 γνωστοί μου, είπαν στα παιδιά τους ότι πρέπει να αλλάξουν σχολείο (από Ιδιωτικό σε Δημόσιο). Το ένα παιδί (θα πάει το Σεπτέμβρη 1η γυμνασίου), πήρε και έκρυψε τα χαρτιά για να μην κάνει ο μπαμπάς της την εγγραφή στο νέο σχολείο.

Όταν έχει διαταραχτεί η δική μας ψυχική ηρεμία, πως θα βοηθήσουμε τα παιδιά να περάσουν όσο πιο ομαλά γίνεται σε μία νέα πραγματικότητα?

[korina1974]

Μαρία, σε ευχαριστούμε πολύ για το θέμα που άνοιξες!

 

Αναρωτιέμαι πολύ: πότε και μέχρι ποιό σημείο θα βάλεις τα παιδιά μέσα στο πρόβλημα.

Σήμερα 2 γνωστοί μου, είπαν στα παιδιά τους ότι πρέπει να αλλάξουν σχολείο (από Ιδιωτικό σε Δημόσιο). Το ένα παιδί (θα πάει το Σεπτέμβρη 1η γυμνασίου), πήρε και έκρυψε τα χαρτιά για να μην κάνει ο μπαμπάς της την εγγραφή στο νέο σχολείο.

 

Όταν έχει διαταραχτεί η δική μας ψυχική ηρεμία, πως θα βοηθήσουμε τα παιδιά να περάσουν όσο πιο ομαλά γίνεται σε μία νέα πραγματικότητα?

 

Λυπάμαι πολύ τους γονείς που έχουν μεγαλύτερα σε ηλικία παιδιά ή στην εφηβεία που σίγουρα δεν μπορούν να τους κρύψουν την πραγματικότητα.

Θα μου πεις πρέπει να τους την κρύψουν ? Δεν πρέπει τα παιδιά να γνωρίζουν τι συμβαίνει μέσα στην οικογένεια ?

Εντάξει, πρέπει να γνωρίζουν, αλλά αυτό τους δημιουργεί σίγουρα άγχος και τα αποπροσανατολίζει από τον στόχο τους. Το σχολείο ή τις σπουδές τους. Ακόμα και να περάσουν ανέμελα την εφηβεία τους, όπως ήταν στα δικά μας χρόνια.

Μια υγιής εφηβεία, δημιουργεί μια υγιή προσωπικότητα που θα κληθεί αργότερα να αντιμετωπίσει τις δυσκολίες. Όταν έρθει η ώρα του όμως, όχι νωρίτερα.

[ZWH]

Δεν εχω βαλει τα παιδια μου σε αυτη την διαδικασια. Δεν βρισκω τον λογο να τον αγχωσω.

Ετσι και αλλιως παντα ζουσαμε συμφωνα με τις δυναμεις μας, οποτε ουσιαστικα δεν τους εχουν λειψει ιδιαιτερα πραγματα.

Αγχωμενοι δεν ειμαστε με τον αντρα μου για τον λογο οτι και να αγχωθουμε δεν θα βγαλουμε κατι.

[fenaki]

Θεωρω γενικά πως τα παιδιά πρέπει πάντα να ξέρουν τι γινεται στο σπιτι.....ως ένα βαθμό.......

θα αναφερω 3 διαφορετικές περιστάσεις.....παλαιότερες αλλά επίκαιρες

1. στη δική μου οικογενεια ξέραμε πάντα την οικονομική κατάσταση της οικογένειας....όταν μπορούσαν οι γονεις μου μας προσφεραν...όταν δεν μπορούσαν απλά μας το έλεγαν.....δεν θυμάμαι ποτε να ημουν αγχωμένη...απλά στεναχωριομουν λιγο αλλά δεν πέθανα κιολας ουτε μαράζωσα........και εμεις πάντα μαζευαμε λεφτα σε γιορτες και η μαμα μου μας έπερνε κυριως ρουχα και 1 συμβολικο παιχνιδι....όχι πως μας έλειπαν....ετσι και αλλιώς εμεις παιζαμε στις αλλάνες τοτε...και ομαδικα παιχνιδια......

2. η οικογένεια του άντρα μου.....ότι βγάζανε το τρώγανε....μεγαλωσαν 3 παιδιά με ασειδωσια....δεν υπάρχει περιπτωση ακομη και τωρα......να μην αποκτεισουν κινητο τελευταιας τεχνολογίας...λαπτοπ.....και ότι άλλο κυκλοφορει......η πεθερα μου προκειμενου να κάνει τα χατηρια των παιδιών της έμαθε να δανειζεται λεφτα.....απο την πλουσια αδερφη της....έχουν χρεωκοπίσει την οικογενειακη επιχειρηση.....για λογους ασειδωσιας και για χρονια κανεις δεν ηξερε τιποτα....ο πεθερός μου χρεωμένος μεχρι το κεφάλι......η πεθερά μου ασυλόγιστες κινησεις....και τωρα στα γεράματα κλαιγεται αφου καλα όταν ακομη έβγαζαν πολλά λεφτα δεν ειχε μυαλο να τα κρατησει.....ας φαει τωρα τα ταξιδια τις μπλουζες τα παλτα....τα κομμωτηρια και όλα τα σχετικά....οταν ο άντρας μου μπηκε να δουλέψει στην εταιρεια καθε χρονο ανακάλυπτε ψεματα λεφτά που κανεις δεν ηξερε που πηγαιναν....συνέχεια ωφειλές στο δημόσιο δανεια απληρωτα ενοικια απληρωτα....ε....ωσπου τα βροντηξε και έφυγε....αφου του ρουφηξαν το αίμα.......

3 περιπτωση ο θειος μου αδερφος της μαμάς μου και αυτος μια απο τα ίδια κακοδιαχειριση πολλα δάνεια τα παιδιά του δεν ήξεραν τιποτα....η ξαδερφη μου και ο ξεδερφος μου σκοτωνονται με τους γονεις γιατι ντρεπονται να κυκλοφορησουν έξω.....η γιαγιά μου κατάντησε ζητιάνα.......να πάει να δανειζεται απο τα αδερφια της

θα μου πειτε αυτα ειναι λογω κακοδιαχειρησης.......οκ αλλά δεν ειναι κακο να μαθουμε στα παιδιά μας πως κουραζόμαστε πως αγωνιζόμαστε για να έχουμε το κυριοτερο 1 πιατο φαι και το σπίτι μας.....ειναι πιο δυσκολο μετα να εξηγησεις στο παιδι......θα σου πει οκ....πριν πως μπορουσες να μου δινεις τα πάντα....τωρα γιατι δεν μπορεις...και θα απαντησεις δεν μπορω γιατι είμαι άνεργος.....και θα σκεφτει και ίσως το πει....και εμένα τι με νοιάζει.....εγω μέχρι χθες έτρωγα καθε μέρα εξω τωρα γιατι μου το στερεις......

οι αρχαιοι έλεγαν παν μέτρον άριστον.....νομίζω πως θα πρεπει να το έχουμε ως κανονα γενικά....

επίσης δεν θεωρω πως η συμμετοχη του παιδιου σε μια πορεια μπορει να προσφέρει κάτι.....ίσα ισα το αντιθετο...θεωρω ότι ασπάζεται τα πιστευω μας χωρις να το ψάξει......απλά συμμετέχει σε κάτι για το οποιο δεν ειναι σε θέση να κατανοησει και αυτο όχι γιατι ειναι χαζο.....αλλά γιατι δεν ειναι η καθημερινοτητα του.....δεν μπορει να αντιληφθει το 10χρονο ή 5χρονο πως αν πάει η μαμα στην πορεια πχ θα θέσει τα θεμέλια για μια οικομική και πολιτικη αλλαγή....δεν ειναι ενεργό μέλος στην αγορά εργασίας το παιδι και δεν παλευει για τον επιουσιο.....

οποτε θεωρω πως απλά το καθε παιδι πρεπει απλά να ξέρει την αλήθεια για την οικονομικη κατάσταση του σπιτιου και τιποτε άλλο..........

[ilonka19]

Είναι τελείως διαφορετικό πράγμα η σωστή διαχείριση των χρημάτων, το να μάθουν τα παιδιά ότι δεν μπορούν να έχουν όλα τα παιχνίδια που θα δουν να διαφημίζονται στην τηλεόραση και τελείως διαφορετικό πράγμα να εξηγήσεις στο παιδί σου γιατί πρέπει να ζει στη φτώχεια. Υπάρχουν πλέον πολλές οικογένειες που δεν θα μπορούν να ζεστάνουν το σπίτι τους το χειμώνα, θεωρείτε εύκολο να εξηγήσεις στο παιδί ότι στο σπίτι από εδώ και πέρα θα κυκλοφορείς στο σπίτι με το μπουφανάκι, θεωρείτε εύκολο να εξηγήσεις σε ένα παιδί ότι μπορεί να πίνει μόνο ένα ποτήρι γάλα την ημέρα, γιατί πρέπει να μείνει και για αύριο, θεωρείτε εύκολο να εξηγήσει κάποιος γονιός στο παιδί ότι δεν μπορεί να διαθέσει 10 ευρώ, για να συμμετάσχει το παιδί στην εκδρομή του σχολείου του. Πώς να εξηγήσεις σε ένα παιδί ότι ο πατέρας έχει κατάθλιψη γιατί εδώ και ένα χρόνο προσπαθεί να βρει δουλειά και δεν μπορεί να βρει, δυστυχώς αυτά δεν είναι "καλλιγραφία στον κώλο της μαϊμούς" , αλλά είναι η πραγματικότητα και καλό θα ήταν ο φίλος που τα γράφει αυτά να προσγειωθεί στη γη.

[fenaki]

αυτο λεμε καλη μου με αλλα λογια πως ότι και να προσπαθισεις να πεις στο παιδι επειδη δεν δουλευει και δεν ειναι γονιος δεν μπορει να αναλογιστει....την τεράστια ευθυνη...........αν όμως του μάθεις απο μωρο ή απο τοτε που καταλαβαινει ότι δεν κάνουμε σπατάλες γιατι μπορει να μας λειψει το φαγητο το γαλα η θερμαση και όλα αυτά.......γιατι ποτε δεν ξέρεις θα μάθει να ειναι ολιγαρκης και να μην θυμώνει ή να μην στεναχωριέται όταν ο μπαμπάς ειναι άνεργος.....γιατι δεν ήταν επιλογη του.....

[Sam]

Εδώ και αρκετό καιρό η χώρα μας βιώνει μια πρωτόγνωρη οικονομική κρίση, που επηρεάζει αρνητικά τις περισσότερες οικογένειες και τον προϋπολογισμό τους. Κάποια παιδιά ακούνε για περικοπές, κάποια ήδη βιώνουν στερήσεις, κάποια παρατηρούν τους γονείς να αγχώνονται και να προετοιμάζονται για ακόμη δυσκολότερες ημέρες.

Τα προβλήματα είναι πολλά, το ίδιο και το άγχος, αλλά και η ανασφάλεια για το αβέβαιο μέλλον της οικονομίας. Οι περισσότερες οικογένειες αντιμετωπίζουν δυσκολίες και προσπαθούν να φτιάξουν σχέδια “επιβίωσης”. Στην προσπάθεια να μην περικόψουν τα απαραίτητα, αλλάζουν τον τρόπο ζωής τους και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα.

Η διάσπαρτη ανησυχία για το αύριο, οι αγωνίες όλων που έχουν φουντώσει από τα κυβερνητικά μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης, αλλά και ο βομβαρδισμός των ειδήσεων καταστροφής σε εθνικό αλλά και διεθνές επίπεδο οδηγούν πολλές συζητήσεις γύρω από τα οικονομικά προβλήματα.

Τα παιδιά της ελληνικής οικογένειας, πιο βίαια της φτωχής, αλλά αρκετά έντονα και της μεσαίας, εισπράττουν τις συζητήσεις για την πορεία της οικονομίας και την πίεση του οικογενειακού προϋπολογισμού.

Τα παιδιά παρακολουθούν τα πάντα και ανάλογα με το οικογενειακό περιβάλλον όπου μεγαλώνουν, ζουν την κρίση με διαφορετικό τρόπο. Το άνεργο παρόν της μαμάς, το ανασφαλές αύριο του μπαμπά, οι μειώσεις μισθών και επιδομάτων, οι τιμές που συνεχώς ανεβαίνουν και τα δάνεια που “τρέχουν” χωρίς να μπορούν να αποπληρωθούν εγκαίρως, έχουν δημιουργήσει ένα διαφορετικό τρόπο ζωής. Όμως έχετε αναρωτηθεί τι πρέπει να ξέρει ένα παιδί από όλα τα οικονομικά προβλήματα της οικογένειας; Σκεφτήκατε αν το δικαιολογημένο άγχος σας μπορεί να επηρεάσει σημαντικά τα παιδιά σας;

Πρέπει να μιλάμε στα παιδιά για τα οικονομικά μας;

 

Υπάρχουν δύο απόψεις για το κατά πόσο πρέπει τα παιδιά να είναι ενήμερα για την οικονομική κατάσταση της οικογένειας και τα προβλήματα. Η μία λέει πώς στην κατάλληλη ηλικία (γύρω στην πρώτη δημοτικού) τα παιδιά πρέπει να συμμετέχουν σε σχετικές συζητήσεις. Η άλλη άποψη το απορρίπτει και προτείνει να κρατάμε τα παιδιά μακριά από οικονομικά προβλήματα. Όμως ένα είναι σίγουρο! Είτε αποφασίσετε να μιλήσετε είτε όχι, δεν πρέπει να τους μεταδώσετε το άγχος σας.

Βέβαια σε μια τόσο έντονη κρίση, όπως αυτή που βιώνουμε σήμερα, οι ειδικοί προτείνουν οι γονείς να μιλάνε με τα παιδιά τους και για τα οικονομικά. Άλλωστε, τα παιδιά και κυρίως οι έφηβοι, δεν είναι έξω από το πρόβλημα, αλλά στην καρδιά του, αφού πολλά μέτρα των κυβερνήσεων αφορούν την τωρινή ζωή τους και το δύσκολο μέλλον τους.

Οι γονείς και οι καθηγητές οφείλουν να ανοίξουν σοβαρό διάλογο με τα παιδιά για τις οικονομικές συνθήκες ανάλογα με την ηλικία τους και κυρίως για θέματα στα οποία εκείνα πρώτα εκφράζουν απορίες. Οι απόψεις που εκφράζουν γονείς και συγγενείς στα παιδιά θα πρέπει να κινούνται σε παράλληλα και όχι αντιφατικά επίπεδα. Οι οικογένειες σε διαφορετικό βαθμό, ανάλογα με την οικονομική κατάστασή τους, είναι αναγκασμένες να κάνουν περικοπές και αυτό αφορά και τα παιδιά τους. Θα πρέπει, λοιπόν, να εξηγηθούν οι λόγοι αυτών των αλλαγών. Όσον αφορά τους εφήβους, επειδή αναζητούν και τους υπευθύνους αυτής της κρίσης, οι ενήλικοι οφείλουν να είναι ειλικρινείς μαζί τους. Σε αυτές τις περιπτώσεις, όμως, οι συζητήσεις θα πρέπει να καταλήγουν και σε κάποια μηνύματα αισιοδοξίας, γιατί τα παιδιά απογοητεύονται πιο εύκολα.

 

 

 

http://www.yeskid.gr/kosmos-paidioy/anaptyksi/oikogeneiakos-proypologismos/oikogeneia-oikonomiki-krisi

[Sam]

Οι γονείς οφείλουν να μεταφέρουν στα παιδιά την κοινωνική πραγματικότητα της οικογένειας και να μην τους κρύβουν την αλήθεια. Είναι πολύ σημαντικό να είναι ενημερωμένα, από την ηλικία των πέντε ετών και μετά, σχετικά με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας. Τα παιδιά πρέπει να γνωρίζουν βασικά πράγματα, για παράδειγμα το αν δουλεύουν και οι δύο γονείς και γιατί.

Πρέπει να τους εξηγήσετε ότι εργάζεστε για συγκεκριμένους λόγους, δηλαδή για να έχει η οικογένεια σπίτι, για να αγοράζετε ρούχα και φαγητό, για να πληρώνετε για την εκπαίδευσή τους και τα χόμπι τους, κ.ά. Επίσης, τα παιδιά πρέπει να ξέρουν τι δουλειά κάνετε, αν αυτή είναι κουραστική και αν απαιτεί πολύ χρόνο.

Επιπλέον, είναι πολύ σημαντικό να μπαίνουν περιορισμοί στις καταναλωτικές συνήθειες των παιδιών, ακόμη και αν υπάρχει μέχρι τώρα οικονομική ευχέρεια στην οικογένεια. Πρέπει να προσπαθήσετε να κάνετε τα παιδιά υπεύθυνα ως προς την κατανάλωση και το χαρτζιλίκι στο σχολείο είναι ένας πολύ καλός τρόπος.

Από τα μέσα ή προς το τέλος της Α΄ Δημοτικού, τότε που τα παιδιά έχουν μάθει πρόσθεση και αφαίρεση, πρέπει να τους δίνετε χαρτζιλίκι, ώστε να μάθουν ότι με αυτό το συγκεκριμένο ποσό πρέπει να περάσουν την ημέρα, δηλαδή πρέπει να τους φτάσει να αγοράσουν ένα κουλουράκι, ένα μπουκάλι νερό ή ένα πακέτο χαρτομάντιλα.

Η σχέση των παιδιών με τα χρήματα

 

Η τριβή με το χρήμα και η εξοικείωση με τη διαχείριση των εσόδων είναι σημαντικά όπλα. Αναγκαία κρίνεται επίσης η εξάσκηση στην ιεράρχηση προτεραιοτήτων και στην υπευθυνότητα. Έτσι, αν είστε γονείς με μικρά παιδιά, καλό είναι να εφαρμόσετε τις παρακάτω αρχές το συντομότερο δυνατόν:

 

• Να είστε ειλικρινείς με κάθε δεδομένο, ώστε να μην πιαστείτε αργότερα επ' αυτοφώρω να λέτε ψέματα.
  
• Για κάθε κακό νέο να ψάχνετε για μια καλή επίπτωση, έστω μελλοντική, για να μην προάγετε μόνο αισθήματα ανασφάλειας.
  
• Για κάθε περικοπή ψυχαγωγίας να προτείνετε ανέξοδες οικογενειακές δραστηριότητες. Μια βόλτα με το ποδήλατο ή ένα κυνήγι θησαυρού μέσα στο σπίτι μπορούν άνετα να αντικαταστήσουν ακριβότερες μορφές διασκέδασης.
  
• Επειδή τα παιδιά μιμούνται τη συμπεριφορά σας, να δίνετε το καλό παράδειγμα της μετρημένης καταναλωτικής ζωής με τις προσωπικές επιλογές σας.
  
• Να αφήνετε πάντα υπονοούμενα ελπίδας για επερχόμενη και θεαματική βελτίωση της ζωής.
  
• Να ωραιοποιείτε κάποιες αποφάσεις. Αν π.χ. δεν πρόκειται να τους αγοράσετε νέα τσάντα όπως κάθε σχολική χρονιά, ας βρείτε μια δικαιολογία. Π.χ. ότι πετώντας την παλιά επιβαρύνετε το περιβάλλον.
  
• Με κάθε ευκαιρία να κατηγορείτε την εμμονή του σύγχρονου ανθρώπου στην καταναλωτική πολυτέλεια και στην έλλειψη ουσιαστικών επιδιώξεων.
  
• Να μάθετε στα παιδιά την αξία της ανακύκλωσης.
  

http://www.yeskid.gr/kosmos-paidioy/anaptyksi/oikogeneiakos-proypologismos/oikogeneia-oikonomiki-krisi?page=2

[Sam]

Τα σημερινά παιδιά μεγάλωσαν σε μια έντονα καταναλωτική κοινωνία και η επαφή τους με το χρήμα είναι στενή. Αυτό τα κάνει να συλλαμβάνουν με τις κεραίες τους και το παραμικρό σημάδι οικογενειακού οικονομικού προβλήματος και μπορεί να τα κάνει να νομίσουν ότι και τα ίδια έχουν μερίδιο ευθύνης. Πώς μπορείτε, λοιπόν, να αντιμετωπίσετε την κατάσταση;

 

• Οι γονείς και οι συγγενείς καλό να είναι φειδωλοί μπροστά στα παιδιά σε σχέση με την παρουσίαση των δικών τους δυσκολιών, αλλά απλόχεροι σε αγάπη και φροντίδα για αυτά.
  
• Αν η οικογένεια αντιμετωπίζει οικονομικά προβλήματα, οι γονείς πρέπει να λένε την αλήθεια στα παιδιά, αλλά χωρίς να τα τρομοκρατούν: Αυτό ισχύει για τα παιδιά μικρής ηλικίας, ώστε να μην τους δημιουργήσετε ανασφάλειες.
  
• Καλό είναι να μην “πλάθετε” έναν ψεύτικο κόσμο, γιατί όταν τα παιδιά θα ενηλικιωθούν και θα βρεθούν αντιμέτωπα με την πραγματικότητα, η εμπειρία θα είναι τραυματική. Τέτοιες κακές συμπεριφορές μάς έφτασαν άλλωστε ως εδώ! Δανειζόμασταν συνεχώς προκειμένου να εξασφαλίσουμε καταναλωτικά αγαθά στα παιδιά μας, αλλά με αυτόν τον τρόπο υποσκάψαμε το μέλλον τους. Οφείλουμε, λοιπόν, να τους εξηγήσουμε ότι τα λεφτά τελείωσαν και να τα προετοιμάσουμε για τα δύσκολα χρόνια που θα ζήσουν. Επειδή το οικονομικό χάος θα είναι η κυριότερη κληρονομιά που θα τους αφήσουμε, τουλάχιστον ας μη δίνουμε μια ψεύτικη εικόνα για να μην τα πληγώσουμε, γιατί μοιραία θα αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα και τα πολύ “προστατευμένα” παιδιά θα εξελιχθούν στους πιο ευάλωτους πολίτες του κόσμου.
  
• Αν ένας γονιός χάσει την εργασία του, πρέπει άμεσα να ενημερώσει το παιδί με απλές κουβέντες. Δεν πρέπει να κρύψει την αλήθεια, ώστε να δείξει ότι το εμπιστεύεται. Μην ξεχνάτε, ότι η ειλικρίνεια παρέχει συναισθηματική ασφάλεια και όχι ανασφάλεια.
  
• Αν πρέπει να περικοπούν δραστηριότητες του παιδιού που αφορούν τη διασκέδαση, θα πρέπει να αναζητήσετε εναλλακτικές λύσεις που δεν κοστίζουν, όπως εκδρομές στη φύση, βόλτες σε πάρκα και σε παιδικές χαρές, συμμετοχή σε εκδηλώσεις που οργανώνονται δωρεάν σε βιβλιοπωλεία, σε μουσεία, κ.ά.
  
• Όταν αποφεύγετε να αγοράζετε καινούρια παιχνίδια, τονίστε ότι έχετε ήδη αρκετά και πρέπει να τα αξιοποιείτε περισσότερο. Πείτε στα παιδιά ότι όταν παίρνετε νέα, δεν ευχαριστιούνται αυτά που ήδη έχουν.
  
• Αν πρέπει να περικόψετε και μαθησιακές δραστηριότητες, οφείλετε να κάνετε μια ιεράρχηση. Άλλωστε, τα παιδιά σήμερα κάνουν τόσα πολλά πράγματα που κάποια μαθήματα θα μπορούσαν να περιοριστούν.
  
• Τέλος, πρέπει να επισημάνουμε ότι οι μικρότερες ηλικίες θα έχουν σημαντικότερα προβλήματα από την κρίση. Οι μεγαλύτεροι άνθρωποι έχουν κάπου να ανατρέξουν, όμως τα νέα παιδιά έχουν μάθει να υπάρχουν μέσα από την κατανάλωση και η σημερινή κατάσταση τους είναι ακόμα πιο δύσκολη. Είναι μάλιστα πολύ πιθανό αυτό να τα οδηγήσει ακόμα περισσότερο στην απομόνωση του διαδικτύου.
  

http://www.yeskid.gr/kosmos-paidioy/anaptyksi/oikogeneiakos-proypologismos/oikogeneia-oikonomiki-krisi?page=3

[Sam]

Άλλη μια συνέπεια της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης αποτελεί η δημιουργία ενός νέου κινήματος μεταξύ κάποιων γονιών, οι οποίοι ισχυρίζονται ότι είναι πια καιρός να χαλαρώσουμε και να πάψουμε να φορτώνουμε τα παιδιά μας με 1.000 διαφορετικές δραστηριότητες.

Είναι γεγονός, ότι τα περισσότερα παιδιά μετά το σχολείο γυρνάνε βιαστικά στο σπίτι, τρώνε γρήγορα το μεσημεριανό τους, παίρνουν τα βιβλία τους και τρέχουν για φροντιστήρια, αγγλικά, γερμανικά, ιταλικά, μπαλέτα, κολυμβητήρια, πολεμικές τέχνες, ωδεία... Επιστρέφουν γύρω στις 9 - 10, για να κάτσουν στο γραφειάκι τους και να διαβάσουν τα μαθήματα της επόμενης ημέρας. Πρόκειται για ένα σκληρό πρόγραμμα που ταλαιπωρεί τα τελευταία χρόνια τα περισσότερα παιδιά, από τα πρώτα κιόλας βήματα της ζωής τους, καθώς πολλοί γονείς τα φορτώνουν με χίλια δυο πράγματα, με το σκεπτικό πως ίσως κάποια από όλες αυτές τις δραστηριότητες να τους χρειαστεί μελλοντικά. Πράγμα που σημαίνει, πως όλο αυτό το τρέξιμο υπάρχει περίπτωση να μείνει αναξιοποίητο!

Αυτό το συμπέρασμα σε συνδυασμό με το γεγονός πως το συνεχές τρέξιμο από δραστηριότητα σε δραστηριότητα κλέβει την ξενοιασιά της παιδικής ηλικίας, ίσως να είναι η αφορμή μιας νέας τάσης με σύνθημα: Γονείς, χαλαρώστε και αφήστε τα παιδιά σας να κάνουν λιγότερα πράγματα! Άλλωστε, είναι προτιμότερο να τα βλέπετε να χαμογελούν και να είστε δίπλα τους στις όμορφες στιγμές τους, βοηθώντας στην εξέλιξη της προσωπικότητάς τους μέσα από νέες εικόνες και ερεθίσματα.

Η οικονομική κρίση, λοιπόν, αλλάζει και τη διαπαιδαγώγηση. Όλα δείχνουν, πως η εποχή που οι γονείς υποχρέωναν τα παιδιά τους να ξεκινούν ξένες γλώσσες από τα τρία τους και να προετοιμάζονται για ένα καλό πανεπιστήμιο από το νηπιαγωγείο, έφτασε στο τέλος της! Σε αυτή βέβαια την αλλαγή η οικονομική κρίση έχει παίξει το ρόλο της, καθώς όταν δεν είσαι σε θέση να πληρώνεις μαθήματα πιάνου και μπαλέτου για το παιδί σου, είναι πιο εύκολο να μετατρέψεις το αίσθημα ενοχής σε μια νέα φιλοσοφία ανατροφής. Βέβαια, για πολλούς γονείς οι απόψεις αυτές μπορεί να φαίνονται ιδιόρρυθμες, πόσο μάλλον όταν εδώ και δεκαετίες οι ειδικοί προτείνουν ακριβώς τα αντίθετα από τη φιλοσοφία των χαλαρών γονιών.

Η οικονομική κρίση, λοιπόν, ίσως βοηθήσει σε μια πιο χαλαρή στάση των γονιών που θα συμβάλλει στο να γίνουν τα παιδιά καλύτερα, καθώς τους δίνεται η δυνατότητα να ψάξουν και να βρουν τα πραγματικά τους ταλέντα αντί να κάνουν βεβιασμένες, σπασμωδικές κινήσεις. Επιπλέον, η προληπτική στάση του “μάθε 50 πράγματα από τα οποία αύριο μπορεί να μη χρειαστεί να κάνεις τίποτα” είναι άσκοπη σπατάλη ενέργειας. Βέβαια, στο παρελθόν δύσκολα ένας γονιός που είχε μεγαλώσει με στρατιωτική πειθαρχία θα γινόταν χαλαρός. Σήμερα, όμως, με τα δύσκολα οικονομικά, μπορεί και να σκεφτεί: “Θέλω να μεγαλώσω το παιδί μου όπως με μεγάλωσαν εμένα οι γονείς μου;”

Τα περισσότερα παιδιά, όταν πιέζονται από τους γονείς για να προλάβουν χιλιάδες πράγματα, χάνουν τις ξένοιαστες στιγμές της παιδικής τους ηλικίας. Όμως, πριν γίνουν υπεύθυνοι και σοφοί ενήλικες, πρέπει πρώτα να χαζολογήσουν, να συναντήσουν και να γελάσουν με τους φίλους τους, να ξεθεωθούν στο παιχνίδι. Αν γίνουν όλα αυτά, κι αν το παιδί δεν πιέζεται, είναι σίγουρο πως θα ζητήσει από μόνο του να κάνει πράγματα, κανένα παιδί άλλωστε δεν είναι τεμπέλικο εκτός κι αν συντρέχουν άλλοι λόγοι.

 

http://www.yeskid.gr/kosmos-paidioy/anaptyksi/oikogeneiakos-proypologismos/oikogeneia-oikonomiki-krisi?page=4

[Sam]

Μέσα από τη μαζική οικονομική κρίση ο άνθρωπος καλείται να αναθεωρήσει τις αξίες του και το περιβάλλον του. Δυστυχώς, ή καλύτερα ευτυχώς, καλούμαστε να ανακαλύψουμε κάποια άλλα πράγματα, τα οποία ήταν ξεχασμένα τα τελευταία χρόνια. Πρέπει να βρούμε νέες πηγές για να περνάμε καλά και να διασκεδάζουμε.

Βέβαια, αυτοί οι νέοι τρόποι ίσως να μην είναι νέοι, αλλά μάλλον παραδοσιακοί. Άλλωστε, το να συγκεντρωνόμαστε σε σπίτια και να μαγειρεύουμε δε είναι και τόσο καινούργιος τρόπος διασκέδασης. Μας βοηθά πάντως περισσότερο και ουσιαστικότερα στην επικοινωνία μας με τους φίλους και τους συγγενείς μας.

Επίσης, η οικονομική κρίση έβαλε τέλος στη διαχείριση της κατάθλιψης μέσω του shopping therapy. Τώρα, πρέπει να βρούμε ουσιαστικότερους τρόπους για να αντιμετωπίσουμε τη στεναχώρια μας, αλλά και για να δώσουμε χαρά στον εαυτό μας και τους γύρω μας.

Σε περιόδους οικονομικής ύφεσης οι άνθρωποι χρειάζονται την αίσθηση της ασφάλειας. Η επιστροφή στις πραγματικές ανθρώπινες σχέσεις είναι η λύση. Ας δούμε, λοιπόν, και τα θετικά της κρίσης, γιατί τα προηγούμενα χρόνια η ευημερία ενθάρρυνε μια ψεύτικη κατάσταση. Πόσες φορές ως γονείς ξεγελαστήκατε με την κατανάλωση και αποφύγατε την ουσιαστική σχέση με τα παιδιά σας. Πόσες φορές ένα καινούριο παιχνίδι ή ένα καινούριο χόμπι δεν αντικατέστησε την παρουσία σας;

Στην οικονομική ύφεση δεν υπάρχει μόνο η απαισιόδοξη πλευρά. Υπάρχει και η αισιόδοξη και ουσιαστική πλευρά. Θα τολμήσω να πω, ότι ίσως τη χρειαζόμασταν κιόλας. Όχι με αυτό τον τρόπο, αλλά κάτι έπρεπε να γίνει...

Η επικοινωνία είναι λοιπόν το κλειδί. Ακούστε τα παιδιά σας. Καλέστε τους φίλους τους στο σπίτι σας. Μιλήστε και ανοιχτείτε. Διαβάστε μαζί ένα βιβλίο, παίξτε παιχνίδια, αθληθείτε. Επισκεφτείτε μια έκθεση ζωγραφικής. Ανακαλύψτε λίγο παραπάνω τη φύση. Αναπνεύστε, περπατήστε περισσότερο. Επενδύστε σε αυτά που πραγματικά σας γεμίζουν και σας ευχαριστούν και δε χρειάζονται χρήματα. Η ζωή δεν έχει μόνο υλικά πράγματα. Ανακαλύψτε μαζί με τα παιδιά σας, πλευρές που είχατε ξεχάσει. Δείτε την κρίση ως μια ευκαιρία συνολικής αναθεώρησης.

http://www.yeskid.gr/kosmos-paidioy/anaptyksi/oikogeneiakos-proypologismos/oikogeneia-oikonomiki-krisi?page=5

[pk33]

Εγώ πάντως λέω στα παιδιά μου οτι ένας χοντρός κύριος που τον λένε κύριο Βαγγέλη παίρνει τα λεφτά του μπαμπά και έτσι ο μπαμπάς δεν έχει λεφτά για να πάρει παιχνιδάκια.

Σε λίγο θα τους μάθω να ξεχωρίζουν και τους συμφοιτητές ... τον Γιωργάκη και τον Αντωνάκη....

[ΑΦΡΟΔΙΤΑΚΙ]

Πολύ καλό!

[zouzounel]

pk33 ποσο χρονων ειναι τα παιδιά σου?

Γιατί και ο άντρας μου λεει κατι παρόμοιο στον γιο μας, που ειναι 2,5 χρονων, ότι δεν εχουμε λεφτά, μας τα πηρε ο Βενιζέλος. Αλλά εγώ εκνευρίζομαι, δε θεωρώ σωστό να αγχώνεις ενα τόσο μικρό παιδάκι και να του λες ότι καποιος μας πήρε τα λεφτά και δεν εχουμε να του παρουμε παιχνίδια...

Ο άντρας μου παλι έχει τον αντιλογο, ότι πρεπει να ειναι ενημερωμενος από μικρός για το ποιος μας εφτασε εδώ...

Τι να πω...

[xuito]

Εγώ πάντως λέω στα παιδιά μου οτι ένας χοντρός κύριος που τον λένε κύριο Βαγγέλη παίρνει τα λεφτά του μπαμπά και έτσι ο μπαμπάς δεν έχει λεφτά για να πάρει παιχνιδάκια.

Σε λίγο θα τους μάθω να ξεχωρίζουν και τους συμφοιτητές ... τον Γιωργάκη και τον Αντωνάκη....

 

 

Και ο δικός μου γιος μαζί :

 

"Ποιός είναι αυτός που βλέπεις στην τηλεόραση αγόρι μου?"

"Ο Γιωγάκης"

"Και τι κάνει ο Γιωργάκης?"

"Μας παίρνει όλα τα λεφτά μαμά!"

[mmaria]

ναι, κατι τετοια υπεραπλουστευμενα του ειπα κι εγω το καλοκαιρι που (κακως!!!!) τον πηρα στο συνταγμα.

και τωρα το παιδι, το εχει κανει καραμελα και οπου δει δημοσιο προσωπο αρχιζει να λεει πραγματα που δεν τα καταλαβαινει στην ουσια τους. και γενικα βλεπω να παπαγαλιζει κουβεντες που ειναι εξω απο το μυαλο του.

θεωρω οτι ειναι λαθος!

και φιλικο μου προσωπο που ηταν δυναμικα το καλοκαιρι στις συγκεντρωσεις του συνταγματος, μου ειπε οτι εκανα μαλ... που πηρα το παιδι. δεν το κανεις ετσι ανεξαρτητα σκεπτομενο ανθρωπο!

δεν εχω κανενα λογο να του φορτωνω το μυαλο με πραγματα που το ξεπερνανε. μια απλη αναφορα στην κακη οικονομικη κατασταση της χωρας που μας επηρεαζει και δεν εχουμε αφθονο χρημα, αρκει ως εξηγηση για τυχον περικοπες στο σπιτι μας.

[zouzounel]

Αλήθεια huito, και ο δικός σου?

Μόνο εγώ ενοχλούμαι δλδ?

Ο αντρας μου του λεει διαφορα.. πχ "ποιος ειναι ο χοντρος, ο μεγαλος, ο τεραστιος, που τα τρωει όλα και μας παιρνει τα λεφτα?"... και ο μικρός απαντάει...

Δεν ξερω, δε μου αρεσει παντως.

 

(να διευκρινήσω ότι δεν εχει να κανει με πολιτικές πεποιθήσεις, δεν ψηφιζουμε καν τα τελευταια χρονια ούτε εγω ούτε ο συζυγος -κακως από μια αποψη, αλλά τεσπα)

[xuito]

Αλήθεια huito, και ο δικός σου?

Μόνο εγώ ενοχλούμαι δλδ?

Ο αντρας μου του λεει διαφορα.. πχ "ποιος ειναι ο χοντρος, ο μεγαλος, ο τεραστιος, που τα τρωει όλα και μας παιρνει τα λεφτα?"... και ο μικρός απαντάει...

Δεν ξερω, δε μου αρεσει παντως.

 

(να διευκρινήσω ότι δεν εχει να κανει με πολιτικές πεποιθήσεις, δεν ψηφιζουμε καν τα τελευταια χρονια ούτε εγω ούτε ο συζυγος -κακως από μια αποψη, αλλά τεσπα)

 

 

Κοίτα , κι εμείς δεν ψηφίζουμε τα μεγάλα κόμματα , και ποτέ δεν υπήρξαμε πολιτικοποιημένοι σαν άτομα ούτε εγώ , ούτε ο άντρας μου.

 

Απλά και καθαρά , αφού ο μικρός καταλαβαίνει ότι η χρήση των χρημάτων είναι πχ. "για να πηγαίνουμε στο Καλφούλ και να παίρνουμε πάματα" ή ότι χρειαζόμαστε λεφτά "για να βάλουμε στο παπάκι" , έτσι απλά προσπαθώ να του δώσω να καταλάβει τι γίνεται με το Γιωργάκη και την παρέα του ή οποιοδήποτε Γιωργάκη μας προκύψει στο μέλλον.

[citron]

Θυμαμαι που η γιαγιά μου ελεγε οτι στον πολεμο προσπαθουσαν να κανουν οτι δεν συμβαινει τιποτα μπροστα στα παιδια και να τους δινουν την αισθηση οτι ολα πανε καλα - οσο μπορουσαν βεβαια. Τοτε τα πραγματα ηταν πολυ χειροτερα απο σημερα και ετσι δεν καταλαβαινω γιατι ενα δίχρονο-τριχρονο παιδι θα πρπει να στερειται απο την ευλογημένη παιδικη του αγνοια και να του δημιουργουνται ανασφαλειες τυπου "Καποιος μας παιρνει ολα τα λεφτα" "Δεν θα εχουμε λεφτα να φαμε" "Δεν θα αγοραζουμε παιχνιδια".

 

Δεν νομιζω οτι ετσι θα γινει ουτε πιο ρεαλιστης, ουτε πιο εξυπνος ουτε θα του καλλιεργηθει καμια κριτικη σκεψη. Το μονο που κανουμε σε ενα παιδι ειναι να του στερουμε την παιδικότητα του. Για αυτο ειμαστε εδω εμεις οι μεγαλοι, για να τα αντιμετωπιζουμε αυτα ωστε να μην χρειαστουν να τα αντιμετωπισουν τα παιδια μας.

[DALIA]

Θυμαμαι που η γιαγιά μου ελεγε οτι στον πολεμο προσπαθουσαν να κανουν οτι δεν συμβαινει τιποτα μπροστα στα παιδια και να τους δινουν την αισθηση οτι ολα πανε καλα - οσο μπορουσαν βεβαια. Τοτε τα πραγματα ηταν πολυ χειροτερα απο σημερα και ετσι δεν καταλαβαινω γιατι ενα δίχρονο-τριχρονο παιδι θα πρπει να στερειται απο την ευλογημένη παιδικη του αγνοια και να του δημιουργουνται ανασφαλειες τυπου "Καποιος μας παιρνει ολα τα λεφτα" "Δεν θα εχουμε λεφτα να φαμε" "Δεν θα αγοραζουμε παιχνιδια".

 

Δεν νομιζω οτι ετσι θα γινει ουτε πιο ρεαλιστης, ουτε πιο εξυπνος ουτε θα του καλλιεργηθει καμια κριτικη σκεψη. Το μονο που κανουμε σε ενα παιδι ειναι να του στερουμε την παιδικότητα του. Για αυτο ειμαστε εδω εμεις οι μεγαλοι, για να τα αντιμετωπιζουμε αυτα ωστε να μην χρειαστουν να τα αντιμετωπισουν τα παιδια μας.

 

ακριβώς της ίδιας άποψης είμαι και΄γω...

ακριβώς αυτό που αναφέρει η citron είναι το μόνο που θα κάνουμε συν του ότι θα το βάλουμε σε ένα "τρυπάκι" που δεν είναι για την ηλικία του

[ego-roula]

Και ο δικός μου γιος μαζί :

 

"Ποιός είναι αυτός που βλέπεις στην τηλεόραση αγόρι μου?"

"Ο Γιωγάκης"

"Και τι κάνει ο Γιωργάκης?"

"Μας παίρνει όλα τα λεφτά μαμά!"

 

 

 

χαχααχαχαα.......... :-P:-P:-P:-P

 

μπραβο στον μικρο....