έχει νόημα???

[motherof2]

Τον τελευταίο καιρό σκέφτομαι ειλικρινά αν έχει κανένα νόημα να βάζουμε τα παιδιά μας στο "λούκι" των εξετάσεων κάθε είδους ,με σκοπό να συνεχίσουν σε κάποιο ανώτερο-ανώτατο ίδρυμα....

Βλέπω τους διπλανούς μας στην πολυκατοικία.. Απλοί άνθρωποι, ο πατέρας ταξιτζής, η μητέρα δουλεύει υπάλληλος σε μια φαρμακοβιομηχανία, έχουν δύο παιδιά, μια κόρη 7 χρονών και άλλη μια που τώρα έδωσε πανελλήνιες.

Η μεγάλη από τότε που τη γνώρισα, είναι με ένα βιβλίο στο χέρι και διαβάζει. Στην κυριολεξία τρελλαίνεται για το διάβασμα και φυσικά είναι μαθήτρια του 20. ευτυχώς είναι και πολύ πολύ καλό παιδί και πραγματικά εγώ την χαίρομαι πρώτα γι'αυτό

λοιπόν μιλάγαμε με την μητέρα της και μου έλεγε ότι το κορίτσι δεν ξέρει τί να ακολουθήσει αφού σε όλα είναι καλή και άριστη πχ δεν είναι αποκλειστικά των "θεωριτικών' για να πάει Παιδαγωγικό.

Μου έλεγε λοιπόν ότι σκεφτόταν να πάει Χημικός, αλλά -και εγώ συμφωνώ σε αυτό- τί θα κάνει μετά? Μεταπτυχιακό σε κάτι άλλο για να πάει σε κάποια εταιρεία και να πέρνει 1000 ευρώ (και αν!!) αφού θα έχει φάει 5-6 χρόνια σε σπουδές? Μετά της έλεγαν να πάει Ιατρική, αφού έχει τα προσόντα.. Αλλά πολύ σωστά το κορίτσι είπε στην μητέρα της, ότι τότε είναι που θα πιάσει δουλειά στα 35 και αν !!!!

σκέφτομαι λοιπόν, όταν τα παιδιά μου φτάσουν στο λύκειο γιατί να τα τρέχω σε φροντιστήρια και ιδιαίτερα με σκοπό να περάσουν σε μια σχολή και μετά να δουλεύουν για πολυεθνικές για 3 και 60???

έχει νόημα?

για την μόρφωση γενικά ? μα τα βιβλία και η γνώση είναι μπροστά μας κάθε μέρα και απλα περιμένουν να τα "αρπάξουμε"...

για το "πρεστίζ"? δηλ. για να λέω ο γιός μου ο δικηγόρος?? ή κόρη μου η Οικονομολόγος?? αυτό θα με κάνει υπερήφανη για τα παιδιά μου ή αν είναι σωστοί και έντιμοι άνθρωποι???

το να μην έχουν δουλειά και να είναι τεμπέλιδες θα με στεναχωρήσει και θα με κάνει να νοιώθω μειονεκτικά, και όχι το είδος της δουλειάς τους.. ειλικρινά προτιμώ να γίνει ο γιος μου σεφ (που βλέπω ότι έχει μια κλίση) και η κόρη μου κομμώτρια, και να βρουν κατευθείαν μια καλοπληρωμένη δουλειά που να τους αρέσει κιόλας (γιατί πεστε μου, πόσοι από εσάς που έχετε πτυχίο ανώτερης εκπαίδευσης, δεν θα θέλατε να κάνετε κάτι άλλο και απλά περάσατε στην συγκεκριμένη σχολή λόγω ...βάσεων!! )

δηλαδή όλοι η ζωή των παιδιών να καθορίζεται από το πόσο καλά θα γράψουν σε 5-6 μαθήματα, μία φορά..δεν είναι λιγο άδικο???

ο άντρας μου έχει βγάλει πολυτεχνείο, έχει μεταπτυχιακό στα οικονομικά και δουλεύει για πολυεθνική με κουλά ωράρια, χωρίς υπερωρίες και με μισθό.. άστα να πάνε (για την προυπηρεσία του και τις γνώσεις του)

και φυσικά στην Ελλάδα θεωρείται καλοπληρωμένος και εννοείται ότι τελικά είναι, σύμφωνα με τον μέσο όρο.. αλλά αξίζει τον κόπο να είναι υπάλληλος , να κινδυνεύει να απολυθεί μόλις φτάσει σε κάποια ηλικία, να χορεύει με τους ρυθμούς που του προστάζουν και να λέει και ευχαριστώ?

 

χτες μίλαγα με την παιδίατρο. Μου έλεγε ότι ο γιος της τελείωσε -με καθυστερηση- το φυσικό στην Πάτρα και του είπε. "και τώρα τί θα κάνεις? Θες να πας για μεταπτυχιακό έξω?" (μπορεί φυσικά να τον στείλει!) ξέρετε τί της απάντησε.?? "Δεν θα κάνω τίποτα παραπάνω" και τον ρώτησε "γιατί παιδάκι μου δεν μου το έλεγες από την αρχή να μην μπεις καν στον κόπο να δώσεις πανελληνιες και να γίνεις ας πούμε υδραυλικός??" και της λέει " Αν τότε είχα το μυαλό που έχω τώρα, να είσαι σίγουρη ότι θα γινόμουν υδραυλικός!!"

μήπως τελικά έχουμε χάσει το νόημα της μόρφωσης και της παιδείας? μήπως τη ζωή θα έπρεπε να την απολαμβάνουμε περισσότερο?? είναι σωστό να έχουμε τόσες απαιτήσεις από τα παιδιά μας, όσον αφορά τις σχολικές τους υποχρεώσεις??? μήπως υπερβάλουμε λίγο??

[Maya]

Στην εποχή μας και για αυτά τα 1000 ευρώ πρέπει να έχεις πτυχίο και ξένη γλώσσσα. Μην τα υποτιμάς, γιατί είναι το διαβατήριο για να βρεις κι αυτή την δουλειά, τουλάχιστον να μην σε συντηρούν οι γονείς, όπως βλέπουμε πολλές φορές. Αν δεν έχεις πτυχίο, ή κάποιο γνωστό να σε συστήσει σε δουλειά, ταλαιπωρείσαι για 600 ευρώ ανασφάλιστος (στην καλύτερη περίπτωση) και δεν μπορείς να ζήσεις ανεξάρτητος. Νομίζω ότι μία ξένη γλώσσα και η πιστοποίηση μία ικανότητας (όχι απαραίτητα πτυχίο ΑΕΙ), είναι απαραίτητα και θα είναι ακόμα περισσότερο σε 15 -20 χρόνια. Στη δουλειά μου, το παιδί που βγάζει φωτοτυπίες είναι απόφοιτος ΤΕΙ και μιλάει καλά αγγλικά. Και γι αυτό τον προσέλαβαν, γιατί στην ανάγκη μπορεί να στείλει και ένα FAX, μπορεί να στείλει ένα mail και μπορεί να σηκώσει ένα τηλέφωνο. Οι άλλοι υποψήφιοι που μπορούσαν να βγάλουν άριστες φωτοτυπίες αλλά ήταν απλά απόφοιτοι λυκείο, δεν προτιμήθηκαν.

[motherof2]

Καθόλου δεν τα υποτιμάω, ίσα ίσα που λέω ότι δεν θά έπρεπε να είναι έτσι τα πράγματα και το σωστό είναι τα πτυχία να έχουν την αξία που τους αρμόζει.. Αν κοιτάξεις αγγελίες στην εφημερίδα θα δεις ότι θέλουν πωλητές με πτυχίο οικονομικού πανεπιστημίου ή γραμματέα με πτυχίο Πάντειου.. το ζήτημα είναι ότι πληρώνονται όμως για αυτα τα πτυχία? το παιδί που βγάζει τις φωτοτυπίες και είναι απόφοιτος ΤΕΙ ως τί τον έχουν προσλάβει? με τί μισθό? με τί προοπτική? κατάλαβες, τί λέω?

Εννοείται ότι δεν λέω να μην σπουδάζουν τα παιδιά μας και σίγουρα δεν υποστηρίζω να παρατήσουν το σχολείο.. απλά απορώ πού θα αποροφηθούν όλοι αυτοί οι πτυχιούχοι όταν βγουν στην αγορά εργασίας

οκ! είναι ωραίο να είσαι φιλόλογος ή μαθηματικός, αλλά μετά τί μπορείς να κάνεις? με ιδιαίτερα και φροντιστήρια μπορείς να αισθανθείς ασφαλής και να κάνεις το βήμα να παντρευτείς και να δημιουργήσεις οικογένεια??

[Maya]

Το παιδί αυτό έχει πτυχίο λογιστικής, παίρνει 800 ευρώ και πιθανόν δεν έχει καμία προοπτική. Είναι όμως ασφαλισμένος, γράφει προϋπηρεσία και άλλωστε τελείωσε πριν 3 χρόνια και κάνει τις γνωριμίες του. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι χωρίς πτυχίο, ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΕΙΧΕ ΟΥΤΕ ΑΥΤΑ. Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου για την υποτίμηση των πτυχίων και για μένα είναι θλιβερό, όμως είναι μία πραγματικότητα. Όταν για μία θέση ΥΕ (υποχρεωτικής εκπαίδευσης) στο δημόσιο κάνουν αίτηση άνθρωποι με μεταπτυχιακά, τότε πώς να προχωρήσει κανείς χωρίς πτυχίο? Μην ξεχνάς άλλωστε ότι το πτυχίο δεν είναι ένα χαρτί απλά. Κουβαλάει μαζί του και μία ουσία, αντιπροσωπεύει μία μόρφωση που φαίνεται στον άνθρωπο. Κάποιος που έχει βγάλει μία σχολή, έχει μάθει να ερευνά, να πειθαρχεί σε προθεσμίες, να οργανώνει το χρόνο του, ακόμα και να διαχειρίζεται χρήματα, αν σπουδάζει μακριά από το σπίτι του. Όλα αυτά είναι χρήσιμες ικανότητες. Και επειδή το ελληνικό πανεπιστήμιο είναι το γνωστό μπάχαλο, οι έλληνες φοιτητές πρέπει οπωσδήποτε να τις έχουν αυτές τις ικανότητες.....

[dora]

Δυστυχως ετσι οπως εχουν γινει τα πραγματα δυο πραγματα μπορουμε να προσφερουμε στα παιδια μας...

Η ετοιμη στρωμενη δουλεια (που δυστυχως πολύ λιγοι απο μας μπορουμε να το κανουμε καθως οι περισσοτεροι ειμαστε υπαλληλοι σε ξενες δουλειες που απλα βγαζουμε τα προς το ζην)

Η τη δυνατοτητα να σπουδασουν και να αποκτήσουν εφοδια για να βρουν αργότερα στηνχειροτερη περιπτωση μια δουλεια των "1000 ευρω" + ασφαλιση και να βγαζουν και αυτοι τα προς το ζην..

Γιατι πλέον μια δουλεια των 1000 ευρω κοστιζει ενα πτυχιο πανεπιστημίου, 2 μεταπτυχιακα και ενα διδακτορικο στο εξωτερικο... δηλαδη περιπου οσο μια αδεια ταξι

Διαλεγεις και παιρνεις...

Εκτός αν το παιδι σου ειναι απο τη φυση του πολύ εργατικο και στα 16 του αντι να παιζει στα ιντερνετ καφε αποφασισει να παει να γινει βοηθος του μπαρμπα του που ξερει μια τεχνη και να την μαθει ετσι για να του βρισκεται και μετα τη συνεχισει... Αλλα σπανιο φαινόμενο.

[motherof2]

Ρε γμτ, δεν τα παίρνετε στο κρανίο με όλη αυτή την κατάσταση??? δηλαδή πλέον προσωπικά έχω απογοητευτεί τόσο μα τόσο πολύ από την Ελλάδα που πραγματικά αν μπορούσα να πείσω τον άντρα μου, θα έφευγα για έξω....

έχω απογοητευτεί ...

γιατί για να γράψω την μικρή στον δημοτικό παιδικό σταθμό (για 3η χρονιά) τελικά θα πρέπει να έχω μπάρμπα στην .. Κορώνη και το ξέρω εκ των προτέρων ότι θα τσακωθώ πολύ άσχημα για ακόμη μία χρονία

γιατί ξέρω ότι θα πληρώσω τα μυαλοκέφαλά μου για ξένες γλώσσες των παιδιών, που θα έπρεπε να διδάσκονται "σωστά" και δωρεάν , από το δημοτικό

γιατί τα παιδιά μου θα πήξουν στο σχολείο θέλοντας και μη, για όλους τους λόγους που αναλύσαμε πιο πάνω

γιατί τα φροντιστήρια θα μας καταστρέψουν τον οικογενειακό προυπολογισμό

γιατί πλέον ο άντρας μου άρχισε να δουλεύει και "λίγες ώρες" το Σάββατο, που έχει ησυχία και μπορεί να βγάλει την δουλειά...

γιατί αν δεν ήταν ο κουμπάρος μου γιατρός, δεν ξέρω τί θα έκανα σε όλες τις περιπτώσεις που χρειάστηκα ιατρική βοήθεια και για κακή μου τύχη πήγα σε δημόσιο νοσοκομείο

γιατί δεν πάω στο ΙΚΑ αφού ποτέ μα ποτέ δεν εξυπηρετηθηκα όπως ήθελα και έπρεπε

γιατί ξέρω ότι δεν υπάρχει καμία πρόνοια από το κράτος, για την εργαζόμενη μητέρα και την αφήνουν στην τύχη της

γιατί δεν έχω καμία εμπιστοσύνη στην Ελληνική δικαιοσύνη (?) και αστυνομία και πλέον τις θεωρώ διακοσμητικό στοιχείο

γιατί ειλικρινά έχω σιχαθεί όλους τους πολιτικούς και τις μπουρδολογίες τους και δεν ξέρω τί να ψηφίσω στις επόμενες εκλογές

 

από την άλλη μεριά θα μπορούσαμε να πούμε ότι είμαι πεσιμίστρια και δεν κοιτάω που έχουμε την υγειά μας και μπορούμε και δουλεύουμε και έχουμε και δουλειά ......αλλά στην ζωή όλα έχουν δύο όψεις και φαντάζομαι ότι βλέπουμε την πλευρά στην οποία θα "πέσει το νόμισμα", κάθε φορά.......

[Belfaccino]

Καλημέρα! Μου άρεσε πολύ το θέμα που ανέφερες.

Πραγματικά τα πτυχία ή οποιαδήποτε μορφή πιστοποίησης σήμερα είναι διαβατήριο για την εύρεση εργασίας και την εξασφάλιση του εισοδήματος.

 

Στα 40 μου, μετά από 18 χρόνια εργασίας σπουδάζω για πτυχίο και μεταπτυχιακό, γιατί η εμπειρία απλά δεν αρκεί για να επιζήσεις και να παραμείνεις στην αγορά της εργασίας. Έχω κατασταλάξει φυσικά μετά από τόσα χρόνια στο επάγγελμα που θα ήθελα να συνεχίσω και χρειάζομαι την πιστοποίηση για να μείνω ανταγωνιστική σε αυτό. Ειδικά στις μέρες μας, η αποδεδειγμένη εξιδείκευση σε ένα συγκεκριμένο επάγγλεμα και όχι γενικά η απόκτηση ενός πτυχίου και μεταπτυχιακού διπλώματος είναι αυτό που ανοίγει τις πόρτες για μια θέση σε μια καλά οργανωμένη εταιρεία που δίνει παροχές στους εργαζομένους.

 

Νομίζω, όμως, για να έχει νόημα η όλη επιδίωξη ενός πτυχίου, θα πρέπει να εξετάσουμε και το lifestyle που θα θέλαμε να έχουμε. Για παράδειγμα, πρόσφατα γνώρισα έναν Ολλανδό που σπούδασε πολιτικός μηχανικός και τελικά επέλεξε να αφοσιωθεί στην ιστιοπλοϊα και είναι παγκόσμιος πρωταθλητής. Είναι άνω των 50 και έχει αφιερώσει όλη του τη ζωή στο άθλημα αυτό. Το έχει κάνει επάγγελμα. Είναι ευτυχισμένος γιατί η επιλογή του αυτή του πρόσφερε το είδος ζωής που του ταίριαζε. ο δρόμος δεν ήταν ωραία στρωμένος, αλλά γεύτηκε την επιτυχία μέσα από επιμονή και την αγάπη του γι'αυτό που κάνει και βγάζει εισόδημα από αυτό. Ο αδελφός μου επίσης σπούδασε πολιτικός μηχανικός και μετά από πολλά χρόνια εργασίας σε μεγάλους οργανισμούς, άλλαξε πορεία και άνοιξε εργαστήριο βιολογικών προϊόντων, γιατί δεν ήταν ευχαριστημένος με τον τρόπο ζωής που του πρόσφερε η εργασία μέσα σ'ένα γραφείο. Αυτό που κάνει τώρα έχει μεγαλύτερο νόημα για εκείνον.

 

Οπότε, εκεί που θέλω να καταληξω είναι ότι, πέρα από το να αποκτούν τα παιδιά μας ένα "εισητήριο", θα πρέπει να βοηθήσουμε τα παιδιά να πειραματιστούν και να ανακαλύψουν τι είδους ζωή θέλουν να έχουν. Άλλοι προτιμούν να έχουν μια σταθερή εργασία, με εξασφαλισμένο μηνιαίο μισθό και με ωράριο εργασίας. Άλλοι δεν μπορούν να λειτουργήσουν όντας μέλη ενός οργανισμού. Θέλουν να εργάζονται μόνοι τους και να παίρνουν οι ίδιοι τις αποφάσεις και τα ρίσκα. Άλλοι θέλουν να ταξιδεύουν και να δικτυώνονται με ανθρώπους του επαγγέλματός τους.

Δυστυχώς, συνήθως αν δεν βγούμε στην αγορά εργασίας και δεν δοκιμάσουμε, δεν μπορούμε να διακρίνουμε ακριβώς πώς θα θέλαμε να ζήσουμε. Γιαυτό, πιστεύω το κλειδί είναι ο χρόνος. Όσο πιο νωρίς βγούμε στην αγορά εργασίας, τόσο πιο νωρίς θα έχουμε δει τις εναλλακτικές.

 

Προσωπικά, θα ενθαρρύνω το γιο μου να εργάζεται και να σπουδάζει συγχρόνως, με την ευχή και την ελπίδα ότι γρήγορα θα μπορέσει να βρει την άκρη του νήματος για τον τρόπο με τον οποίο θα ήθελε να ζήσει και για το επάγγελμα εκείνο που θα του προσφέρει προσωπική ικανοποίηση. Δεν είναι μόνο το καλό εισόδημα που μετρά. Είναι και ο τρόπος που ζουμε.

 

Δήμητρα

[elenik]

Εγω θελω αν μπορω και θελει και το παιδι, να του προσφερω τα εφοδια να πολεμησει (γιατι η ζωη ειναι μια μαχη).

Απο εκει και περα ας εχει τα εφοδια για την ζωη που θα ηθελα για εκεινον (πχ οχι να κρεμεται απο μια σκαλοσια σαν Ηλεκτρολογος, ούτε να ποναν τα χερια του σαν υδραυλικος)και ας την αποριψει . Αλλα να εχει τα εφοδια αν θελει να το κανει. Θα ηθελα να καθετε στο γραφειο του και απλα να εξεταζει παιδακια και να περνει 50αρικα ή να ειναι δασκαλος και να καθετε ολο το καλοκαιρι και να πληρωνεται. Το τι θα γινει θα το αποφασισει εκεινος.

 

 

Οσοι εχουμε φαει την γλυκα του να μενουμε στασιμη λογω αυτου του καταραμενου ^%$$$χαρτου σιγουρα δεν θελουμε να το ζησουν τα παιδια μας. Ας βρει κλειστες πορτες στην ζωη του. Αλλα να μην ειναι λογω ενος λαθους που εκανε μικρος.

[marga]

Θιγεις ενα μεγαλο θεμα κ πολυ σοβαρο τη σημερινη εποχη. Πραγματι, η αναλογιες μισθου-σπουδων, πολλες φορες ειναι χαλια... Ειμαστε η γενια των 600 ευρω δυστυχως.

Εχω αρκετους γνωστους μου που εχουν πτυχια απο ΑΕΙ και κανουν 5 χρονια να βρουν δουλεια, ή στο τελος κανουν κατι τελειως διαφορετικο.

Δεν ειναι ομως ολοι ετσι. Πχ ο κουμπαρος μου τελειωσε το Οικονομικο της Αθηνας, εκανε το "alba" (μεταπτυχιακο) κ τωρα στα 28 του εχει πολυ καλη θεση στην Προκτερ.

 

Πιστευω πως τα παιδια πρεπει να διαλεγουν επαγγελματα με μελλον. Γιατι αν πας πχ να σπουδασεις βιοχημικος, ΤΙ θα κανεις στην Ελλαδα?!

Επισης θεωρω απαραιτητο οι γονεις να μην ανακατευονται στο θεμα επιλογης σχολης. Ειμαι σιγουρη πως οπως ειπατε κ εσεις, υπαρχουν τοσοι ανθρωποι π ακολουθησαν μια δουλεια λογω γονιων και τωρα το μετανιωνουν. Για παραδειγμα, βλεπω τωρα μια πρωην συμμαθητρια μου που επειδη ετυχε να παει πολυ καλα, μπηκε νομικη. Αλλα η κοπελα καμια σχεση με το θεμα...Τεφαα ηθελε..

 

Η γιαγια μου μου λεγε-και μου λεει, να απο κτω "βραχιολια". Οσο πιο πολλα βραχιολια εχουμε, τοσο πιο ευκολο θα ναι να βρουμε δουλεια.

 

Αλλωστε ενα παιδι φαινεται αν εχει κλιση στα μαθηματα ή οχι. Καποιος που δε του αρεσει το διαβασμα, καλυτερα να γινει υδραυλικος να τα κονομαει κιολας, παρα να ναι αιωνιος φοιτητης του Φυσικου

[motherof2]

ξέρετε τί άλλο νομίζω (και πείτε μου αν κάνω λάθος..) πιστεύω ότι πλέον ΟΛΑ τα παιδιά βγαίνουν στην αγορά εργασίας με τουλάχιστον 1 πτυχίο από κάποια σχολή. Σε αυτά συμπεριλαμβάνονται και τα ιδιωτικά ΙΕΚ ή εργαστήρια ελευθέρων σπουδών κλπ κλπ., δηλάδή υπάρχει υπερπροσφορά παιδιών με πτυχία και γι'αυτό οι εργοδότες το έχουν δει και διαλέγουν ένα παιδί με πτυχίο ΤΕΙ για να βγάζει φωτοτυπίες , όπως είπε και η Maya.. βρίσκουν και τα κάνουν ..και θα μου πεις τί να κάνεις? να μην σπουδάσει το παιδί σου ώστε όντως να βρει και αυτή την δουλειά (καμιά δουλειά δεν είναι ντροπή εξάλλου) ??? είναι φαύλος κύκλος ή όχι?? πόσους πια πτυχιούχους θα μπορέσουν να αποροφήσουν οι εταιρείες στην Ελλάδα (και να τους πληρώνουν κιόλας ανάλογα με τα προσόντα τους??)

[mamavasia]

Το θέμα που ανοίξατε είναι πολύ καλό...Θα πω και εγώ την γνώμη μου λοιπόν μιας και τα τελευταία χρόνια εξαιτίας της δουλειάς μου έρχομαι σε επάφή με πολλούς φοιτητές και νοιώθω κάπως τον σημερινό παλμό.

 

Καταρχήν να πω ότι η σημερινή γενιά είναι όντως απογοητευμένη διότι ξέρει ότι αν σπουδάσει ίσως να μην βρει δουλειά ή θα πρέπει να έχει μέσον (αυτό το πράγμα είναι χαρακτηριστικό της Ελλάδας σε μεγάλο βαθμό, όσα χρόνια και να περάσουν αυτό θα ισχύει, πρέπει να γίνουν ριζικές αλλαγές αλλά είναι δύσκολο)

 

Για μένα το να γίνει κάποιος υδραυλικός ή κομμώτρια ή αισθητικός έχει πιο άμεση εξασφάλιση αλλά έχει και δυσκολίες π.χ. μια γνωστή μου τελείωσε κομμώτρια και όπου και να πήγε της έλεγαν ότι θέλουν προυπηρεσία (άλλο κουλό και αυτό, πωσ να αποκτήσει προϋπηρεσία αφού κανείς δεν την έπαιρνε)

 

Απο την άλλη εγώ π.χ. σπούδασα οικονομικά και δεν μπόρεσα να μπω σε τράπεζα παρά το μέσον που είχα επειδή κάποιο άλλο μέσον ήταν πιο ισχυρό, κατέληξα λοιπόν να δουλεύω στο σπίτι και να μεγαλώνω το παιδί μου το οποίο τελικά δεν με χαλάει αφού πληρώνομαι καλά σε σχέση με άλλους και είμαι σπίτι μου.

 

Θέλω να καταλήξω ότι το κάθε πράγμα έχει τα υπέρ και τα κατά του, αλλά για μένα το να σπουδάσεις δεν είναι μόνο για επαγγελματική αποκατάσταση είναι επειδή διευρύνεις τον ορίζοντα σου, βλέπεις τα πράγματα σφαιρικά και ανοίγει το μυαλό σου να το πω και έτσι. Η μόρφωση σου δίνει εφόδια για την μετέπειτα ζωή σου. Μπορεί να έχεις σπουδάσει την ζωή όπως λένε κάποιοι και να είσαι πιο σοφός απο τον μορφωμένο αλλά κακά τα ψέμματα δεν είναι το ίδιο (ίσως και να κάνω λάθος, άποψη μου)

 

Ωστόσο καθώς το μέλλον εξελίσσεται σίγουρα θα υπάρχουν επαγγέλματα τα οποία τώρα είναι άγνωστα και στο μέλλον θα έχουν ζήτηση, π.χ. στην εποχή που σπούδαζα εγώ είχαν μεγάλη ζήτηση οι νοσηλεύτριες, οι μηχανικοί και άλλα.

 

Εγώ μελλοντικά θεωρώ ότι τα επαγγέλματα που θα έχουν μεγάλη ζήτηση θα είναι όσα έχουν σχέση με την τεχνολογία και με τις ανανεώσιμες πήγές ενέργειας. μπορείς να στρέψεις προς τα εκεί το παιδί σου... Επίσης σημαντικό είναι το γεγονός να σκεφτείς ότι, όποιο επάγγελμα και να επιλέξει το παιδί σου θα πρέπει να μπορεί να το ασκήσει και σαν ελέυθερος επαγγελματίας, ώστε αν δεν βρεί δουλειά να κάνει κάτι δικό του.

 

Το λέω αυτό γιατί για παράδειγμα εμένα ο άντρας μου είναι μηχανικός, εργάζεται τα πρωινά σε κατασκευαστική εταιρία αλλά έχει την δυνατότητα τα απογεύματα στο σπίτι να κάνει και δικές του δουλειές, σαν μηχανικός ενισχύοντας κατά πολύ το εισόδημα...

 

Αυτή ήταν η άποψη μου, ελπίζω να έγινα κατανοητή

[athens2006]

Το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον και νομίζω πως μας αγγίζει ολους...

 

Στη δουλειά μου, το παιδί που βγάζει φωτοτυπίες είναι απόφοιτος ΤΕΙ και μιλάει καλά αγγλικά. Και γι αυτό τον προσέλαβαν, γιατί στην ανάγκη μπορεί να στείλει και ένα FAX, μπορεί να στείλει ένα mail και μπορεί να σηκώσει ένα τηλέφωνο. Οι άλλοι υποψήφιοι που μπορούσαν να βγάλουν άριστες φωτοτυπίες αλλά ήταν απλά απόφοιτοι λυκείο, δεν προτιμήθηκαν.

 

Το οτι ήταν απλά απόφοιτοι λυκείου για μένα προσωπικά δεν σημαίνει τίποτα και ....με προσβάλλει κάπως.

Εχω αποφοιτήσει από Γενικό λύκειο με ένα βαθμό καθόλου αξιοσέβαστο για το είδος μαθήτριας που ήμουν καθώς βαριόμουν τελευταία χρονιά να διαβάσω. Πήγα σε ιδιωτική σχολή και έμαθα χρήση Η/Υ.

Εκ τότε εργάστηκα ως γραμματέας για 2,5 χρόνια και η επόμενη εργασία μου συμπεριλάμβανε και τιμολόγηση σε erp και η τωρινή επίσης.

Σε ολες τις δουλείες μου προσπάθησα και κατάφερα να μάθω όσα μπορούσα περισσότερα. Στην πρώτη έμαθα τα πρώτα βασικά της λογιστικής χρησιμοποιώντας το κεφάλαιο σαν πρόγραμμα, στην δεύτερη το Atlantic της Unisoft και τώρα το Control της Singular. Ετσι χωρις να έχω διδαχθεί λογιστικά τώρα κρατάω πολυ καλά το λογιστήριο της εταιρείας με μία μικρή βοήθεια του εξωτερικού λογιστή. Επίσης σε όλες τις επιχειρήσεις που δούλευα είχα τις εισαγωγές και τις εξαγωγές μαζί με την έκδοση τιμολογίων και όλων των σχετικών εγγράφων τους.

Οπως βλέπεις λοιπόν για αποφοιτη λυκείου έχω ένα αρκετά καλό βιογραφικό πρακτικό θα το χαρακτήριζα γιατί μπορεί πτυχίο να μην έχω, μπορώ όμως να αναλάβω περισσότερες ευθύνες από το να βγάζω φωτοτυπίες.

Παρολα αυτά, και έπειτα αρκετών χρόνων προυπηρεσίας, περίπου 9 τώρα πια, είμαι στη προνομιακή θέση να λαμβάνω το μισθό των 800,00€(ναι!!!!!!!!!) και αυτό προσαυξημένο με το επιδομα γάμου λόγω του παιδιού που έχω αν και άγαμη!

Αυτά, συγνώμη αν ακούστηκα κάπως, αλλά δεν μπορούν μόνο τα πτυχία να σου ανοίξουν δρόμους.Καμια φορά πρέπει να τους κυνηγάς, καμια φορά ανοίγουν έτσι απλά...

[motherof2]

irene-stathis, δε νομίζω ότι κανείς μίλησε υποτιμητικά για τους απόφοιτους λυκείου (και εγώ είμαι ) απλά λέμε τα γεγονότα και τις ανησυχίες μας σύμφωνα με τα σημερινά δεδομένα στην Ελλάδα εννοείται ότι υπαρχουν ευκαιρίες και μπράβο σε όποιον τις μυρίζεται και τις αρπάζει ...και σίγουρα αν θέλει κάποιος να δουλέψει, να μάθει και να προοδεύσει θα το κάνει, έστω και δύσκολα, έστω και σε άσχετο κλάδο από αυτό που έχει σπουδάσει τελικά..

[Ντέπυ]

Η Μaya δεν μίλησε υποτιμητικά. Καταλαβαίνω τι θέλει να πει όπως και η motherof2. Το θέμα όμως είναι οτι πρώτον υπάρχει μεγάλος ανταγωνισμός οπότε κοιτάς να εφοδιάσεις το παιδί σου με ότι καλύτερο μπορείς και δεύτερον ζουμε στη Ελλάδα που σημαίνει ότι αυτό που μετράει είναι οι γνωριμίες και το μεσον παρά πτυχία. Στην εταιρεία που δουλεύω κοίταγαν μέχρι και τι σχολείο έχεις τελειώσει όχι μόνο πτυχία αλλά δεν ήταν και λίγοι αυτοί που μπήκαν με μέσον χωρίς πτυχία.

Προσωπικά είμαι της άποψης ότι αφήνεις το παιδί σου να επιλέξει το επάγγελμα που θέλει χωρίς να κουβαλάς τα κατάλοιπα των δικών σου λανθασμένων επιλογών σε συνδιασμό πάντα με ότι πτυχία μπορεί ν' αποκομίσει.

[Guest Nepheli]

Εγω θελω αν μπορω και θελει και το παιδι, να του προσφερω τα εφοδια να πολεμησει (γιατι η ζωη ειναι μια μαχη).

 

Όσα "εφόδια" και αν του δώσεις τελικά, ΑΥΤΟ θα κρατήσει...

 

Ότι πρέπει "να πολεμάει" και ότι "η ζωή είναι μια μάχη".

 

 

Θέλω να πω ότι...

 

στα παιδιά μας δεν δίνουμε αυτό που έχουμε, αυτό που κάνουμε γι' αυτά αλλά αυτό που ΕΙΜΑΣΤΕ....μέσα από τα λόγια μας και τις πράξεις μας τις καθημερινές...εκεί που δεν δίνουμε συνήθως σημασία.

 

Αν έτσι βλέπεις τον κόσμο, έτσι είναι.

 

Αλλά ο κόσμος είναι υποκειμενικός και ο καθένας βλέπει αυτό που θέλει, παίρνει αυτό που περιμένει και επιβεβαιώνει αυτό που πιστεύει.

[Maya]

Αυτό που ήθελα να πω είναι ότι μία δουλειά γίνεται καλά, όταν αυτός που την κάνει αισθάνεται ικανοποιημένος γι αυτό. Το παιδί από το ΤΕΙ, φαντάζομαι είχε άλλα σχέδια για την επαγγελματική του δράση. Κάθε μέρα θα το θυμάται αυτό και θα αισθάνεται 'ριγμένος΄, όσο κι αν μπορεί ναλέει ότι είναι τυχερός που βρήκε έστω κι αυτήν. Αυτό ισχύει σε όλες τις δουλειές που οι εργαζόμενοι έχουν παραπάνω 'τυπικά' προσόντα από όσα απαιτούνται. Γι αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι εργάζονται χωρίς ενθουσιασμό. Γιατί συμβιβάστηκαν λόγω άνεργίας σε μία δουλειά που δεν τους εκφράζει και φυσικά την θεωρούν προσωρινή και ψάχνουν συνέχεια κάτι άλλο. Όταν τελείωνα εγώ το Λύκειο, πριν πολλά πολλά χρόνια, αυτό ήταν διαβατήριο για μία δουλειά. Τώρα, αν δεν είσαι πολύ τυχερός και ιδιαιτέρως ικανός, θα προτιμηθεί κάποιος άλλος. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, χωρίς να θέλω να υποτιμήσω κανέναν.

Τώρα η μόρφωση είναι άλλο πράγμα, αλλά όποιος έχεις τελειώσει πανεπιστήμιο θα συμφωνήσει μαζί μου ότι δεν αποκτάται στο πατεπιστήμιο. Τα χρόνια 17-22 είναι πολύ σημαντικά για να μορφωθει κανείς, αν έχουν μπει βέβαια βάσεις στο σχολείο, αυτό όμως δεν γίνεται στο πανεπιστήμιο αλλά στον ελέυθερο χρόνο των παιδιών, και εξαρτάται από την οικογένεια, τις παρέες τους, τα γενικότερα ενδιαφέροντά τους. Ο ξάδερφός μου που είναι ναυτικός είναι ο πιο μορφωμένος άνθρωπος που ξέρω. Τα βιβλία που διαβάζει είναι για μένα στόχος ζωής να τα διαβάσω. Οι συζητήσεις που κάνουμε είναι σχολείο (κι αν έχω τελειώσει σχολεία!).