Πόσο "άνετοι" είστε;

[danel]

...εάν το 13χρονό σας επισκέπτεται σπίτια φίλων του που δε γνωρίζετε ή έστω τους έχετε δει μια-δυό φορές; Και εάν οι γονείς τους λείπουν από το σπίτι;

Μήπως είναι απλώς ουτοπία να πιστεύω ότι έχω τον έλεγχο αν δεν το επιτρέπω; Εσείς τί λέτε; Φαντάζομαι ότι θα υπάρχουν εδώ στο forum γονείς αυστηροί ή πιό ελαστικοί, και θα ήταν ενδιαφέρον να ακούσω πώς το βλέπετε;

[GEOELI]

To γεγονός να είναι μονοι τους στο σπίτι για κάποια ώρα δεν θα με ενοχλούσε αρκεί να ξέρω καλά το άλλο παιδί και βέβαια να γνωρίζω τους δικούς του. Γενικά θεωρώ τον εαυτό μου από τις ελαστικές μαμάδες και νομίζω ότι μπορώ να έχω εμπιστοσύνη στο παιδί μου. Ομως έπειδή ακόμα είναι παιδιά πρέπει να έχουμε συνέχεια τα μάτια μας και τα αυτιά μας ανοιχτά γιατί ποτέ δεν ξέρεις πως μπορούν να παρασυρθούν.

[tsixlofouska]

Η κάθε οικογένεια φαίνεται.Βέβαια με 1-2 φορές δεν μπορείς να κρίνεις τους γονείς του άλλου παιδιού.Θα την άφηνα να πηγαίνει όσο θέλει σε σπίτια παιδιών που ήξερα τους γονείς τους.Να τους είχα δει αρκετές φορές και αν ήταν δυνατό να είχαμε πιεί και έναν καφέ μαζί.

Διαφορετικά...

Εσείς,σαν γονείς έχετε γαλουχήσει το παιδί σας με κάποιες αρχές.Σίγουρα δεν μπορείς να είσαι συνέχεια δίπλα του.Το αφήνεις και λίγο μόνο του για να εφαρμόσει στον έξω κόσμο αυτά που μαθαίνει στο σπίτι του.Αν έχεις εμπιστοσύνη στο παιδί σου,και το γνωρίζεις,μπορείς να ξέρεις αν πχ.θα τεθεί σε κίνδυνο η σωματική του ακεραιότητα στο άλλο σπίτι,ανάβοντας φωτιά ή κάνοντας επικίνδυνα πράγματα.

Καλείς και 5-6 φορές τα άλλα παιδάκια στο σπίτι σου και βλέπεις από 'κει τι...μέρος του λόγου είναι.Το παιδί είναι ο καθρέφτης της οικογένειας.

[Morchelina]

Σε ίδιου φύλου φίλων δεν με απασχολεί και πάει. Σε σπίτια φίλων άλλου φύλου που είναι πολύ πιο σπάνιο μόνο αν ξέρω τα παιδιά ή και τους γονείς τους.

[βιλλυ]

Εγω κοριτσια δυστυχως γινομαι υστερικη με το παιδι....

Ειναι 13 ετων, αγορι και μοναχοπαιδι...

Φετος αρχισε δειλα-δειλα να ζητα να ζητα να βγαινει κανα Σαββατο για καφε ή να πηγαινει στα παρτυ μονος του....

Βεβαια ξερω ολες τις παρεες του, αλλους περισσοτερο και αλλους λιγοτερο αλλα τι να σας πω......

Υστεριαζομαι οταν λειπει....Κανω τα παντα για να μην φυγει, αλλα οταν βλεπω πως το παρατραβαω κανω πισω, τον αφηνω και μετα εγω τρωγομαι με τα ρουχα μου...Δε μπορω να κανω τιποτα, ουτε να κανω δουλειες ουτε να δω τηλεοραση ουτε τιποτα...Ο αντρας μου, με λεει τρελη και εχει δικιο....

Μια φορα που ειχε παει Γκουντις με τους φιλους του, δεν απαντουσε στο κινητο, ειχα κανει 35, ναι, 35 κλισεις και στο τελος πηγα εκει και τον βουτηξα να φυγουμε...Το ειχε βαλει στη σιγαση καταλαθος μου ειπε αλλα εγω πουουουου!!!! Εκανα 3 ωρες να συνελθω...

Οταν ειναι σε σπιτι ειμαι πιο ηρεμη, δε με πειραζει....

Οταν ειναι εξω απλα δε το αντεχω!!!!

Ειναι αριστος μαθητης, περισυ τελειωσε με 19 και 12/13 και φετος στο 2ο τριμηνο ειχε 19 και 11/13....Δε μπορω να του προσαψω κατι, ειναι πολυ καλο και σεβαστικο παιδι....Το προβλημα ειμαι ΕΓΩ......

Προσπαθω να το χειριστω μονη μου, αλλα μαλλον δε τα καταφερνω!!!!

Θα χρειαστω βοηθεια...Δε θελω να κανω κακο στο παιδι μου...

Εσεις τι με συμβουλευετε??

[tsixlofouska]

Βιλλυ χαλάρωσε.Πολλές φορές οι γονείς φτιάχνουν μια γυάλα και προσπαθούν να χώσουν τα παιδιά εκεί μέσα.Μέσα από τη γυάλα δεν μαθαίνεις τον κόσμο.Μπορεί εκείνοι να το κάνουν από αγάπη για το παιδί μα είναι ΛΑΘΟΣ.Μιας που μεγάλωσε και βγαίνει είναι ευκαιρία να βγεις κι εσύ με τον άντρα σου.

(Να δω τι θα κάνω εγώ σε 15 χρόνια )

[βιλλυ]

Βιλλυ χαλάρωσε.Πολλές φορές οι γονείς φτιάχνουν μια γυάλα και προσπαθούν να χώσουν τα παιδιά εκεί μέσα.Μέσα από τη γυάλα δεν μαθαίνεις τον κόσμο.Μπορεί εκείνοι να το κάνουν από αγάπη για το παιδί μα είναι ΛΑΘΟΣ.Μιας που μεγάλωσε και βγαίνει είναι ευκαιρία να βγεις κι εσύ με τον άντρα σου.

(Να δω τι θα κάνω εγώ σε 15 χρόνια )

 

Ax, βρε Τσιχλοφουσκα....Αυτο ακριβως θελω να αποφυγω...Να τον κλεισω μεσα σε μια γυαλα.....Εχεις δικιο στο οτι πρεπει να μαθει τον κοσμο....Κατανοω οτι αυτο που κανω ειναι λαθος...Το ξερω παρα πολυ καλα....Γι αυτο και δε του λεω οχι σε οτι ζηταει πανω σε αυτο το θεμα...Να βγει για καφε, να παει στα παρτυ, να παει σινεμα, οτι ζηταει μεσα στα λογικα πλαισια.....

Εγω που μενω πισω εχω το προβλημα...

Αχ, οταν ηταν μωρο και εγω ελεγα πως δε θα γινω σαν αυτες που "κοροιδευα"..Χι, χι...Χειροτερη εγινα...Βεβαια ολη την υστερια μου την βιωνει ο συζυγος γιατι μπροστα στο παιδι το "παιζω" ανετη..

Πολλες φορες κλαιω οταν σκεφτομαι οτι μπορει να μην περασει σε καποιο πανεπιστημιο εδω στην Αθηνα και τι θα κανω???

Ασε οταν σκεφτομαι το στρατό...Αχα χου χαααααααα!!!!!!!!

Προσπαθει ο κακομοιρης ο συζυγος να με συνεφερει αλλα πουουου εγω!!!!!!

Οταν του πηραμε κινητο και τον αφησαμε να εχει σελιδα στο φεισμπουκ του ειχαμε πει οτι θα πρεπει να γνωριζουμε τον κωδικο...Δεχτηκε και ετσι καποια στιγμη εφτασα στο σημειο να παρακολουθω τα παντα....Σιχαθηκα το εαυτο μου....Ζητησα απο τον αντρα μου να αλλαξει τους κωδικους και να τους ξερει μονο αυτος, για νορμαλ παρακολουθηση του μικρου...Ηταν οτι πιο δυσκολο χρειαστηκε να κανω και για βδομαδες εψαχνα απεγνωσμενα τους κωδικους τους οποιους ο συζυγος δε μου εχει δωσει ξανα...

Μετα ομως μου περασε σιγα-σιγα και ο αντρας μου μου αναφερει μονο οσα αυτος θεωρει οτι χρειαζεται να συζητησουμε...

Τελος παντων...Μαλλον θα χρειαστω επαγγελματικη βοηθεια και φυσικα την δικη σας εδω...Εχω προβλημα και το γνωριζω..:cry:

[tsixlofouska]

Βιλλυ καμία από εμάς που έχουμε μωρά δεν ξέρουμε πώς θα είμαστε σε λίγα χρόνια.Προσωπικά δεν έχω δει ακόμη τίποτα!

Γενικά δεν είναι ό,τι καλύτερο η εξάρτιση από το παιδί.Καταλαβαίνω,έναν το έχεις,είναι η ζωή σου.Σκέψου όταν κάνει την δική του οικογένεια.Μπες στα διάφορα θέματα με τις πεθερές και διάβασε τι λένε οι νύφες.Όλα ξεκινούν από την εξάρτιση της μάνας από τον γιο.

Λογικό είναι να ανησυχείς...Ψάξε μέσα σου ή με κάποιον ειδικό την χρυσή τομή.Για να νιώθεις εσύ και το παιδί σου-μελλοντικά-καλύτερα!

Στο λέω με όλη μου τη φιλική διάθεση λόγω προσωπικής εμπειρίας από την σχέση του άντρα μου με την μητέρα του.

[mirantini]

[quote name='βιλλυ;1996399Εγω που μενω πισω εχω το προβλημα...

Σιχαθηκα το εαυτο μου....

Τελος παντων...Μαλλον θα χρειαστω επαγγελματικη βοηθεια και φυσικα την δικη σας εδω...Εχω προβλημα και το γνωριζω..:cry:

 

Θα σου μιλήσω πολύ φιλικά ως μαμά 14χρονου και ως παιδί απο ποοοοολύ αυστηρούς γονεις..... μην παρεξηγήσεις οτι σου πω....

 

Το σίγουρο αυτή τη στιγμή είναι πως εσύ έχεις το μεγάλο πρόβλημα όπως και το παραδέχεσαι.... έφτασες σε σημείο να λες πως σιχάθηκες τον εαυτό σου....

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ !!!! και κάνε κάτι γρήγορα γι΄αυτο..... είσαι ενήλικας και πρέπει να βοηθήσεις τον εαυτό σου γιατι αν δεν το εχεις καταφέρει εως τώρα' date=' σύντομα θα βλάψεις το παιδί σου.....

Οσο ζημιά μπορεί να προκαλέσει στο παιδί σου ο οποιοσδήποτε εξωτερικός παράγοντας που εσύ δεν μπορείς να ελέγξεις, αλλο τόσο και εσυ η ιδια με αυτή τη συμπεριφορά μπορεις να δημιουργήσεις τετοια ζημιά στο παιδί σου που δεν θα είσαι ουτε εσύ ικανή μετά να τον βοηθήσεις να την διορθώσει.

 

Αν εσυ η ίδια βλέπεις το πρόβλημα σου, το βλέπει και το παιδί σου

Αν εσύ η ίδια σιχάθηκες το ευατό σου, κινδυνεύεις να νιώσει το ίδιο και το παιδί σου.

Υπάρχει όμως μία διαφορά....... ο γιός σου βιώνει πίεση και απο σένα αλλά και απο τον ίδιο του τον εαυτο......

είσαι ενήλικας και δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στο γεγονός οτι το παιδί σου μεγαλώνει, με ότι συνεπάγεται αυτο......

τότε ο γιός σου που είναι ακόμη παιδί, πως περιμένεις να εχει εμπιστοσύνη στον εαυτο του, αυτοπεποιθηση οτι θα τα καταφέρει σωστά εκει έξω χωρίς να απογοητεύσει ουτε τους γονείς του αλλά ούτε και τον ιδιο του τον εαυτο ?

Το προσπαθεί όμως γιατί έχει φτάσει σ΄αυτή την ηλικία και είναι φυσιολογικότατο και έρχεσαι μετά εσύ και τον "ισοπεδώνεις" .....

 

Μπορείς να φανταστείς πόσο τον απογοήτευσες και πόσο τον έκανες να ντραπει όταν πήγες και τον βούτηξες απο την παρέα του ? Βέβαια δεν γνωρίζω τι ώρα ήταν και αν είχε ξεπεράσει το χρονικό περιθώριο.....

 

Λες πως είναι καλός μαθητης (φαντάζομαι συνετο παιδι) και πως κάνατε κάποιες κινήσεις (κινητο και facebook) που εγώ βέβαια δεν τα θεωρώ πράξεις "ανεξαρτησίας", αλλά είναι γνωμη δική μου, που αυτό σημαίνει πως κάποια εμπιστοσύνη του έχετε σαν γονεις..... [b']Σας εχει δώσει λαβές για κάτι αντίθετο ? του έχετε δώσει την ευκαιρία να σας δείξει αν ειναι άξιος εμπιστοσύνης ? [/b]

 

Συγνώμη για το μεγάλο μνμ, θα μπορούσα να γράφω ώρες γι΄αυτο το θέμα, γιατί ποτέ δεν θα ξεχάσω τα δικά μου τα χρόνια..... με μια μητέρα με παρόμοια αν οχι την ίδια "υστερική" συμπεριφορά με την δική σου Βιλλυ...... μια συμπεριφορά που ποτέ δεν σταμάτησε, ούτε καν οταν έφτασα στα 30 μου και παντρεύτηκα..... μόνο τότε μπόρεσα να κόψω μαχαίρι κάποια πράγματα.....

 

Εγώ πλέον χωρισμένη έχω ένα αντράκι, μοναχογιο, όπου απο πάντα προσπαθούσα να μην νιώσει μόνος..... τον έσπρωχνα (είναι λιγο κλειστός χαρακτήρας) να κάνει καινούριες γνωριμίες, να γνωρίσει μόνος του τους διαφορετικούς χαρακτήρες και να κάνει την επιλογή των φίλων του μόνος του...

Πάντα όμως ζητούσα και ζητάω να γνωρίζω όλα τα παιδιά που συναναστρέφεται για να γνωρίσω και εγω τις επιλογές του αλλά και να μάθω το επίπεδο κριτικής του γιου μου.....

Εχω όμως πλήρη εικόνα για τον χαρακτήρα του παιδιού μου, μέχρι τώρα του δείχνω απόλυτη εμπιστοσύνη και ποτέ δεν με απογοήτευσε......

Βέβαια ολα αυτά πιστεύω πως προυποθέτουν μια πολλή καλή σχέση ανάμεσα στο παιδί και στον γονιο και πολλή μα πάρα πολλή συζήτηση για τα πάντα..... Ετσι μαθαίνει και τα σωστά και τις υπερβολές και τα απαγορευμένα, όλα όσα θα συναντήσει μπροστά του και θα κλιθεί να πάρει αποφάσεις και να διαλέξει δρόμο και τροπο ζωής.....

 

Και για να απαντήσω και στην Danel...... ο γιός μου πάει σε σπίτια φίλων (χωρίς την παρουσία μου) ή έρχονται στο δικό μας απο το δημοτικό. Σε ποιο μικρή ηλικία επιδίωκα να γνωρίζω τους γονείς λίγο καλύτερα, με 3-4 καφεδάκια μαζι.....τώρα πια οχι.... με τους περισσότερους είμαι με μια καλησπέρα και ενα ευχαριστώ πολύ..... τα παιδιά τους όμως έρχονται σπίτι μου και αυτό είναι το βασικό για μένα..... οταν νιώσουν ελεύθερα και άνετα σε έναν χώρο θα τα ακούσεις πώς μιλάνε, πώς συμπεριφέρονται και θα κρίνεις.....

 

"Φαίνονται" τα παιδιά ακόμη τουλάχιστον σ΄αυτη την ηλικία...... αρκεί να τα "κοιτάξεις" καλά και διακριτικά....

Δεν χρειάζονται υπερπαραγωγές με ψαξίματα, κωδικούς γνωστούς, έλεγχος κινητών κλπ.....

Είμαι της άποψης.... οτι δίνεις, παίρνεις.....

Δώστου γνώσεις και μάθε απο αυτό (από το παιδί).

Δώστου εμπιστοσύνη και πάρε την δική του.

Δώστου τον καλό σου, ήρεμο, ασφαλή χαρακτήρα σου και απόλαυσε τη ζωή του...

Ισως να είναι ένα είδος "γιατρειάς" Βίλλυ μου για σένα, να προσφέρεις μια ασφάλεια στο παιδί σου για να αποκτήσεις την ελευθερία σου..... για πριν και απο το παιδί σου, εσύ δεν νιώθεις ελεύθερη.... ετσι δεν είναι ?

[Morchelina]

Βίλλυ το παιδί είναι αγόρι και θα σε γράψει κανονικά οπότε δεν μεταβιβάζεις το πρόβλημα του άγχους σου και της ανασφάλειάς σου. Αν ήταν κορίτσι θα υπήρχε θέμα. Κοίτα εσύ τι θα κάνεις γιατί αυτός μια χαρά θα περνάει.

[mirantini]

Βίλλυ το παιδί είναι αγόρι και θα σε γράψει κανονικά οπότε δεν μεταβιβάζεις το πρόβλημα του άγχους σου και της ανασφάλειάς σου. Αν ήταν κορίτσι θα υπήρχε θέμα. Κοίτα εσύ τι θα κάνεις γιατί αυτός μια χαρά θα περνάει.

 

Κάτσε βρε Morchelina..... δηλαδη το αγόρι δεν είναι παιδί ? δεν είναι το παιδί της ή το παιδί του οποιοδήποτε ? Μακάρι να μεγαλώσουν και να περνάνε όλα μια χαρά....

το θέμα όμως είναι να είναι αληθινή και σωστή η χαρά τους και να μπορούν και ολοι αυτοί που είναι μαζί του να περνάνε μια χαρά.... και σ΄αυτο παίζει ρόλο ο χαρακτήρας τους και οι επιλογές τους στα οποία εμείς πρέπει να βοηθήσουμε και να συμβάλλουμε.... είτε ειναι αγόρι είτε ειναι κορίτσι....

 

αν το παιδί σου πρόκειται να σε γράψει ως γονιο, θα μάθει να γράφει και ολους τους υπόλοιπους που θα λέγονται φίλοι, σχέση, συνεργάτες....ολους..... και σίγουρα δεν παίζει ρόλο αν αυτο το παιδί θα έχει πουλάκι ή πιπί (για να το πω και ευγενικα).

[Morchelina]

Βρε κορίτσια εγώ έχω ένα κι ένα, δεν εννούσα τίποτα για τα αγόρια. Το γράψιμο είναι μια διαδικασία της εφηβείας, η απεξάρτηση. Μπορεί να μην μας αρέσει αλλά στην προσπάθειά του το παιδί να απογαλακτισθεί μπορεί και να μας πληγώσει. Κάτι παραπάνω το αγόρι που δεν ταυτίζεται με την ψυχολογία της μάνας. Ιδίως που και ο μπαμπάς του χειρίζεται καλύτερα το θέμα όπως έγραψε η Βίλλυ. Στο κορίτσι μπορεί αυτή η αγχώδη συμπεριφορά να περάσει και να την αναπαράγει.

[βιλλυ]

Βιλλυ καμία από εμάς που έχουμε μωρά δεν ξέρουμε πώς θα είμαστε σε λίγα χρόνια.Προσωπικά δεν έχω δει ακόμη τίποτα!

Γενικά δεν είναι ό,τι καλύτερο η εξάρτιση από το παιδί.Καταλαβαίνω,έναν το έχεις,είναι η ζωή σου.Σκέψου όταν κάνει την δική του οικογένεια.Μπες στα διάφορα θέματα με τις πεθερές και διάβασε τι λένε οι νύφες.Όλα ξεκινούν από την εξάρτιση της μάνας από τον γιο.

Λογικό είναι να ανησυχείς...Ψάξε μέσα σου ή με κάποιον ειδικό την χρυσή τομή.Για να νιώθεις εσύ και το παιδί σου-μελλοντικά-καλύτερα!

Στο λέω με όλη μου τη φιλική διάθεση λόγω προσωπικής εμπειρίας από την σχέση του άντρα μου με την μητέρα του.

 

 

Τσιχλοφουσκακι μου εχεις απολυτο δικιο...Αυτο που δε θα ηθελα ΠΟΤΕ να συμβει ειναι να με σιχτηριζει καμια νυφη στο μελλον...

Σε ευχαριστω πολυ για την απαντηση σου και να σου ζησουν τα ζουζουνακια σου...!!!

[βιλλυ]

Θα σου μιλήσω πολύ φιλικά ως μαμά 14χρονου και ως παιδί απο ποοοοολύ αυστηρούς γονεις..... μην παρεξηγήσεις οτι σου πω....

 

Το σίγουρο αυτή τη στιγμή είναι πως εσύ έχεις το μεγάλο πρόβλημα όπως και το παραδέχεσαι.... έφτασες σε σημείο να λες πως σιχάθηκες τον εαυτό σου....

ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΣΟΥ !!!! και κάνε κάτι γρήγορα γι΄αυτο..... είσαι ενήλικας και πρέπει να βοηθήσεις τον εαυτό σου γιατι αν δεν το εχεις καταφέρει εως τώρα, σύντομα θα βλάψεις το παιδί σου.....

Οσο ζημιά μπορεί να προκαλέσει στο παιδί σου ο οποιοσδήποτε εξωτερικός παράγοντας που εσύ δεν μπορείς να ελέγξεις, αλλο τόσο και εσυ η ιδια με αυτή τη συμπεριφορά μπορεις να δημιουργήσεις τετοια ζημιά στο παιδί σου που δεν θα είσαι ουτε εσύ ικανή μετά να τον βοηθήσεις να την διορθώσει.

 

Αν εσυ η ίδια βλέπεις το πρόβλημα σου, το βλέπει και το παιδί σου

Αν εσύ η ίδια σιχάθηκες το ευατό σου, κινδυνεύεις να νιώσει το ίδιο και το παιδί σου.

Υπάρχει όμως μία διαφορά....... ο γιός σου βιώνει πίεση και απο σένα αλλά και απο τον ίδιο του τον εαυτο......

είσαι ενήλικας και δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις στο γεγονός οτι το παιδί σου μεγαλώνει, με ότι συνεπάγεται αυτο......

τότε ο γιός σου που είναι ακόμη παιδί, πως περιμένεις να εχει εμπιστοσύνη στον εαυτο του, αυτοπεποιθηση οτι θα τα καταφέρει σωστά εκει έξω χωρίς να απογοητεύσει ουτε τους γονείς του αλλά ούτε και τον ιδιο του τον εαυτο ?

Το προσπαθεί όμως γιατί έχει φτάσει σ΄αυτή την ηλικία και είναι φυσιολογικότατο και έρχεσαι μετά εσύ και τον "ισοπεδώνεις" .....

 

Μπορείς να φανταστείς πόσο τον απογοήτευσες και πόσο τον έκανες να ντραπει όταν πήγες και τον βούτηξες απο την παρέα του ? Βέβαια δεν γνωρίζω τι ώρα ήταν και αν είχε ξεπεράσει το χρονικό περιθώριο.....

 

Λες πως είναι καλός μαθητης (φαντάζομαι συνετο παιδι) και πως κάνατε κάποιες κινήσεις (κινητο και facebook) που εγώ βέβαια δεν τα θεωρώ πράξεις "ανεξαρτησίας", αλλά είναι γνωμη δική μου, που αυτό σημαίνει πως κάποια εμπιστοσύνη του έχετε σαν γονεις..... Σας εχει δώσει λαβές για κάτι αντίθετο ? του έχετε δώσει την ευκαιρία να σας δείξει αν ειναι άξιος εμπιστοσύνης ?

 

Συγνώμη για το μεγάλο μνμ, θα μπορούσα να γράφω ώρες γι΄αυτο το θέμα, γιατί ποτέ δεν θα ξεχάσω τα δικά μου τα χρόνια..... με μια μητέρα με παρόμοια αν οχι την ίδια "υστερική" συμπεριφορά με την δική σου Βιλλυ...... μια συμπεριφορά που ποτέ δεν σταμάτησε, ούτε καν οταν έφτασα στα 30 μου και παντρεύτηκα..... μόνο τότε μπόρεσα να κόψω μαχαίρι κάποια πράγματα.....

 

Εγώ πλέον χωρισμένη έχω ένα αντράκι, μοναχογιο, όπου απο πάντα προσπαθούσα να μην νιώσει μόνος..... τον έσπρωχνα (είναι λιγο κλειστός χαρακτήρας) να κάνει καινούριες γνωριμίες, να γνωρίσει μόνος του τους διαφορετικούς χαρακτήρες και να κάνει την επιλογή των φίλων του μόνος του...

Πάντα όμως ζητούσα και ζητάω να γνωρίζω όλα τα παιδιά που συναναστρέφεται για να γνωρίσω και εγω τις επιλογές του αλλά και να μάθω το επίπεδο κριτικής του γιου μου.....

Εχω όμως πλήρη εικόνα για τον χαρακτήρα του παιδιού μου, μέχρι τώρα του δείχνω απόλυτη εμπιστοσύνη και ποτέ δεν με απογοήτευσε......

Βέβαια ολα αυτά πιστεύω πως προυποθέτουν μια πολλή καλή σχέση ανάμεσα στο παιδί και στον γονιο και πολλή μα πάρα πολλή συζήτηση για τα πάντα..... Ετσι μαθαίνει και τα σωστά και τις υπερβολές και τα απαγορευμένα, όλα όσα θα συναντήσει μπροστά του και θα κλιθεί να πάρει αποφάσεις και να διαλέξει δρόμο και τροπο ζωής.....

 

Και για να απαντήσω και στην Danel...... ο γιός μου πάει σε σπίτια φίλων (χωρίς την παρουσία μου) ή έρχονται στο δικό μας απο το δημοτικό. Σε ποιο μικρή ηλικία επιδίωκα να γνωρίζω τους γονείς λίγο καλύτερα, με 3-4 καφεδάκια μαζι.....τώρα πια οχι.... με τους περισσότερους είμαι με μια καλησπέρα και ενα ευχαριστώ πολύ..... τα παιδιά τους όμως έρχονται σπίτι μου και αυτό είναι το βασικό για μένα..... οταν νιώσουν ελεύθερα και άνετα σε έναν χώρο θα τα ακούσεις πώς μιλάνε, πώς συμπεριφέρονται και θα κρίνεις.....

 

"Φαίνονται" τα παιδιά ακόμη τουλάχιστον σ΄αυτη την ηλικία...... αρκεί να τα "κοιτάξεις" καλά και διακριτικά....

Δεν χρειάζονται υπερπαραγωγές με ψαξίματα, κωδικούς γνωστούς, έλεγχος κινητών κλπ.....

Είμαι της άποψης.... οτι δίνεις, παίρνεις.....

Δώστου γνώσεις και μάθε απο αυτό (από το παιδί).

Δώστου εμπιστοσύνη και πάρε την δική του.

Δώστου τον καλό σου, ήρεμο, ασφαλή χαρακτήρα σου και απόλαυσε τη ζωή του...

Ισως να είναι ένα είδος "γιατρειάς" Βίλλυ μου για σένα, να προσφέρεις μια ασφάλεια στο παιδί σου για να αποκτήσεις την ελευθερία σου..... για πριν και απο το παιδί σου, εσύ δεν νιώθεις ελεύθερη.... ετσι δεν είναι ?

 

 

Καταρχας δεν υπαρχει περιπτωση να παρεξηγηθω γιατι εγω η ιδια ζητησα βοηθεια και σε ευχαριστω παρα πολυ για την απαντηση σου...

Σε οοοοολα οσα ειπες εχεις απολυτο δικιο....

Εχω σχεση εμπιστοσυνης με τον μικρο και συζηταμε σχεδον τα παντα....Βεβαια θα σου πω το κλασικο, πως δεν εχω εμπιστοσυνη στους αλλους.....Δικαιολογιες θα μου πεις, και παλι θα εχεις δικιο...

Οπως ειπα απο την αρχη, αναγνωριζω οτι το προβλημα το εχω εγω...

Και γι αυτο προσπαθω και αγωνιω για το πως θα το χειριστω...

Εχω μια φιλη που ο αδερφος της ειναι ψυχολογος....Σκεφτομαι να παω να τον δω...Θελω να εξηγησω σε αυτο το σημειο οτι το προβλημα μου ειναι μονο οταν βγαινει εξω αργα για βολτα...Δηλαδη, αν ειναι σε φιλικα σπιτια, ή παιζει μπασκετ, ή στο χωριο με τη γιαγια, ολα ενταξει....

Το περιστατικο στο Γκουντις ηταν απο τα γεγονοτα που θα ηθελα να σβησω.....Και να μην επαναλαβω ποτε...

Φυσικα και το παδι καταλαβαινει και αισθανεται τα παντα, απλα εγω οταν επιστρεφει, κανω την ανετη για να μην τον φερνω σε δυσκολη θεση....

Δεν μου εχει δωσει καποιο στοιχειο ή αφορμη για να μην τον εμπιστευομαι ως τωρα....

Το γεγονος πως του κανω κακο με ολα αυτα που κανω και νοιωθω ειναι που με σκοτωνει....

Παντως δε θα το αφησω ετσι.....Θα κανω οτι χρειαζεται μεχρι να συνελθω.....

Και παλι σε ευχαριστω για την ειλικρινη σου απαντηση...

 

[βιλλυ]

Βρε κορίτσια εγώ έχω ένα κι ένα, δεν εννούσα τίποτα για τα αγόρια. Το γράψιμο είναι μια διαδικασία της εφηβείας, η απεξάρτηση. Μπορεί να μην μας αρέσει αλλά στην προσπάθειά του το παιδί να απογαλακτισθεί μπορεί και να μας πληγώσει. Κάτι παραπάνω το αγόρι που δεν ταυτίζεται με την ψυχολογία της μάνας. Ιδίως που και ο μπαμπάς του χειρίζεται καλύτερα το θέμα όπως έγραψε η Βίλλυ. Στο κορίτσι μπορεί αυτή η αγχώδη συμπεριφορά να περάσει και να την αναπαράγει.

 

Μοrchelina μου εχεις δικιο σε αυτο το σημειο...Ο απογαλακτισμος ειναι δυσκολος και εγω με την σταση μου χειροτερευω τα πραγματα...

Σε αυτην την ηλικια, οντως, το αγορι ερχεται πιο κοντα στον πατερα και οταν αυτος ειναι παρων και σωστος μεσα στην οικογενεια , ( γιατι δεν ειναι παντα ετσι ), νομιζω πως η μαμα, ιδιως μια τρελη σαν εμενα, πρεπει να κανει ενα βημα πισω...

[demi]

ME πανικοβαλει η σκεψη οτι σε λιγα χρονια θα γραφω και εγω εδω για τους 2 γιους μου..δεν ξερω πως θα ειμαι..δεν ξερω και πως θα ειναι τα παιδια μου..

ευχομαι ομως να ειναι ενα παιδι σαν της βιλλυ ...να συνδιαζει το καλο παιδι με τον αριστο μαθητη αλλα και να βγαινει και εξω συμμαζεμενα κανενα goodys ΚΛΠ..Μπραβο μανουλα εχεις ενα υπεροχο παιδι και το δημιουργησες εσυ ..και εσυ εισαι αυτη που ψαχνεις για βοηθεια γιατι καταλαβες το λαθος σου.

εξαιρετικη οικογενεια μπραβο σας.

 

οσο για τον γιο μου αν και μικρος καταλαβαινω οτι θα ειναι πολυ μα πολυ ζωηρος ...στα μαθηματα λιγο κουκουρουκου αρα θα θελει λιγο παραπανω προσπαθεια και υπομονη..ισως και αυστηροτητα...δεν ξερω..θα τα ξαναπουμε σε λιγα χρονια..

[mirantini]

Βρε κορίτσια εγώ έχω ένα κι ένα, δεν εννούσα τίποτα για τα αγόρια. Το γράψιμο είναι μια διαδικασία της εφηβείας, η απεξάρτηση. Μπορεί να μην μας αρέσει αλλά στην προσπάθειά του το παιδί να απογαλακτισθεί μπορεί και να μας πληγώσει. Κάτι παραπάνω το αγόρι που δεν ταυτίζεται με την ψυχολογία της μάνας. Ιδίως που και ο μπαμπάς του χειρίζεται καλύτερα το θέμα όπως έγραψε η Βίλλυ. Στο κορίτσι μπορεί αυτή η αγχώδη συμπεριφορά να περάσει και να την αναπαράγει.

 

Σίγουρα η περίοδος της εφηβείας πληγώνει..... και τους γονεις και τα παιδιά όμως.... εξαρτάται πάντα βέβαια απο το χαρακτήρα του καθενός αλλά και την οικογενειακή κατάσταση που υπάρχει σε κάθε σπιτι.

Για παράδειγμα ο δικος μου μερικές φορές αρνείται να βγει (κυρίως οταν έχει προηγηθεί και άλλη έξοδος κοντινη) για να μη με αφήσει μόνη μου....

κάτι το οποίο δεν το θέλω και μάλιστα με φοβίζει μπορώ να πω μήπως αυτός ο συναισθηματισμός του μεγαλώσει και αυξηθεί και καταλήξουμε σαν μερικές μονογονεικές οικογένειες όπου το αγόρι ειναι προσκολημένο στη μάνα παίζοντας το ρόλο του άντρα που είναι απών.....

Δεν θέλω να με "γράψει" κάποτε και δεν πιστεύω οτι θα το κάνει γιατί αυτά που έχουμε περάσει μέχρι τώρα ειναι πολλά και σκληρά. Θέλω όμως να καταλάβει πως έχοντας πάντα ένα μέτρο, απο δω και πέρα ξεκινάει σιγά σιγά η δικιά του πορεία με εμένα να τον ακολουθώ πάντα αλλά όχι πλάι του ή απο πάνω του.....

 

Αυτό που είπες Βιλλυ για τον στρατο..... θυμάμαι ρε κορίτσια, ήταν 15 ημερών μόλις και με ειχαν πάρει απο τον δήμο για να γράψουν το βρέφος στους στρατολογικους καταλόγους!! Κλάμααααα εγώ... για πόσες μέρες το σκεφτόμουν και έκλαιγα..... Αχ οπου να΄ναι μας έρχεται και αυτο..... ναι, σ΄αυτο το θέμα τρώω μεγάλο ζόρι.... εστω και αν οι μήνες θητείας πλέον ειναι λίγοι....

[akamatra]

Εγώ δεν θα έλεγα ότι είμαι άνετη...Προσπαθώ απλώς να ξέρω που είναι (ευτυχώς μας ενημερώνει), σε κάποια σπίτια του εξηγώ ότι καλύτερα να μην μπαίνει (δηλ. να βγαίνουν έξω, να πηγαίνουν στο γήπεδο ή στην πλατεία), αλλά δεν του εκφράζω και όλους τους φόβους μου. Ευτυχώς εδώ είναι μικρή η πόλη και λίγο πολύ γνωριζόμαστε όλοι.

Επειδή είναι προσκοπος φεύγει πολλές φορές σε εκδρομές, διήμερες αποδράσεις, πεζοπορία στο βουνό, κατασκηνώσεις οπότε συνηθίζουμε σιγά σιγά (η ψυχή μου το ξέρει)

Συμφωνήσαμε με το σύζυγο όταν ξεφευγει ο ένας να τον συγκρατεί ο άλλος γιατί το παιδί πρέπει να μάθει να είναι υπευθυνο. εμείς να έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά για κάθε ενδεχόμενο και καλή σχέση ώστε να μας μιλάει για ότι τον απασχολεί..

όταν τελείωσε τη Β΄Δημοτικού και πήγε πρώτη φορά κατασκήνωση με τα λυκόπουλα 24 ώρες το 24ωρο έκλαιγα....

[βιλλυ]

ME πανικοβαλει η σκεψη οτι σε λιγα χρονια θα γραφω και εγω εδω για τους 2 γιους μου..δεν ξερω πως θα ειμαι..δεν ξερω και πως θα ειναι τα παιδια μου..

ευχομαι ομως να ειναι ενα παιδι σαν της βιλλυ ...να συνδιαζει το καλο παιδι με τον αριστο μαθητη αλλα και να βγαινει και εξω συμμαζεμενα κανενα goodys ΚΛΠ..Μπραβο μανουλα εχεις ενα υπεροχο παιδι και το δημιουργησες εσυ ..και εσυ εισαι αυτη που ψαχνεις για βοηθεια γιατι καταλαβες το λαθος σου.

εξαιρετικη οικογενεια μπραβο σας.

 

οσο για τον γιο μου αν και μικρος καταλαβαινω οτι θα ειναι πολυ μα πολυ ζωηρος ...στα μαθηματα λιγο κουκουρουκου αρα θα θελει λιγο παραπανω προσπαθεια και υπομονη..ισως και αυστηροτητα...δεν ξερω..θα τα ξαναπουμε σε λιγα χρονια..

 

Σε ευχαριστω πολυ για τα καλα σου λογια...Η αληθεια ειναι οτι ο μικρος ειναι πολυ καλο παιδι, ποτέ δε με στεναχωρησε, πολυ ωριμο παιδι και αυτο μου το λενε πολλοι....Ευτυχως δειχνει ιδιαιτερο ενδιαφερον για το σχολειο του, διαβαζει αρκετα, τον βοηθαω και εγω....Μου θυμιζει τον εαυτο μου, ετσι κι εγω....Με εχει κανει περηφανη με τους βαθμους του και κυριως με την συμπεριφορα του...

Αυτοι ειναι και οι λογοι που με κανουν να καταλαβαινω το λαθος μου και να θελω να ζητησω βοηθεια...

Φυσικα σε κανενα παιδι δεν αξιζει να εχει μια "τρελη" καταπιεστικη μανα, ποσο μαλλον ενα παιδι που δεν εχει δωσει ποτε αφορμες....

Να σου ζησουν τα δυο αγγελουδια σου και ευχομαι να μην βρεθεις στη θεση μου , να εισαι λογικη και σωστη απεναντι τους....

Γιατι ποναει ρε γμτ......Δε θελω να ειμαι ετσι.....:sad:

 

[kyra]

Βίλλυ μου, το παιδί σου αντιδρά μία χαρά στην 'τρελή καταπιεστική μάνα' μου λές ότι είσαι. Εγώ ως μάνα πολύ μικρότερων παιδιών ήθελα να ρωτήσω: Σε ανησυχεί κάτι στη συμπεριφορά του παιδιού??? ΥΠάρχει κάτι που σε κάνει να πιστεύεις ότι το παιδί αντιδρά, ότι δεν αντέχει, ότι του πέφτεις λίγο βαρειά??????

Από αυτά που γράφεις, δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Άριστος μαθητής, καλό παιδί, σοβαρός. Μιλάμε και για εφηβεία, που κάθε οικογένεια έχει και ένα παιδί 'στα δέντρα'. Και το δικό σου είναι άψογο σε όλα. Επομένως γιατί να αλλάξεις κατι στη συμπεριφορά σου?????? Δεν καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου.....

[βιλλυ]

Σίγουρα η περίοδος της εφηβείας πληγώνει..... και τους γονεις και τα παιδιά όμως.... εξαρτάται πάντα βέβαια απο το χαρακτήρα του καθενός αλλά και την οικογενειακή κατάσταση που υπάρχει σε κάθε σπιτι.

Για παράδειγμα ο δικος μου μερικές φορές αρνείται να βγει (κυρίως οταν έχει προηγηθεί και άλλη έξοδος κοντινη) για να μη με αφήσει μόνη μου....

κάτι το οποίο δεν το θέλω και μάλιστα με φοβίζει μπορώ να πω μήπως αυτός ο συναισθηματισμός του μεγαλώσει και αυξηθεί και καταλήξουμε σαν μερικές μονογονεικές οικογένειες όπου το αγόρι ειναι προσκολημένο στη μάνα παίζοντας το ρόλο του άντρα που είναι απών.....

Δεν θέλω να με "γράψει" κάποτε και δεν πιστεύω οτι θα το κάνει γιατί αυτά που έχουμε περάσει μέχρι τώρα ειναι πολλά και σκληρά. Θέλω όμως να καταλάβει πως έχοντας πάντα ένα μέτρο, απο δω και πέρα ξεκινάει σιγά σιγά η δικιά του πορεία με εμένα να τον ακολουθώ πάντα αλλά όχι πλάι του ή απο πάνω του.....

 

Αυτό που είπες Βιλλυ για τον στρατο..... θυμάμαι ρε κορίτσια, ήταν 15 ημερών μόλις και με ειχαν πάρει απο τον δήμο για να γράψουν το βρέφος στους στρατολογικους καταλόγους!! Κλάμααααα εγώ... για πόσες μέρες το σκεφτόμουν και έκλαιγα..... Αχ οπου να΄ναι μας έρχεται και αυτο..... ναι, σ΄αυτο το θέμα τρώω μεγάλο ζόρι.... εστω και αν οι μήνες θητείας πλέον ειναι λίγοι....

 

 

Τι γλυκο!!!!!!! Να μην θελει να βγει για να μη σε αφησει μονη σου!!!

Οταν μεγαλωνεις μονη ενα παιδι, ειναι πολυ πιο δυσκολο.....

Ολη η ευθυνη πεφτει πανω σου και μπραβο σου που το χειριζεσαι τοσο καλα..

Καλα, εγω, αν δεν ειχα τον συζυγο να με "μαζευει" καποιες φορες, θα το ειχα χασει τελειως...

 

 

Αχ!!!!!!!!!!!!!!

Ο στρατος!!!!!!!!!!!

Βρε κοριτσια υπαρχει μανα που δεν λυγιζει μπροστα στο θεμα στρατος??????

Αν υπαρχει ακομα αυτο το φορουμ τότε, εκει να δειτε τι εχει να γινει!!!!

Μετα το Πασχα θα παω στον ψυχολογο που σας ειπα.....

Νοιωθω δυνατη, να παλεψω με τον εαυτο μου σε αυτο το θεμα...

 

 

[βιλλυ]

Βίλλυ μου, το παιδί σου αντιδρά μία χαρά στην 'τρελή καταπιεστική μάνα' μου λές ότι είσαι. Εγώ ως μάνα πολύ μικρότερων παιδιών ήθελα να ρωτήσω: Σε ανησυχεί κάτι στη συμπεριφορά του παιδιού??? ΥΠάρχει κάτι που σε κάνει να πιστεύεις ότι το παιδί αντιδρά, ότι δεν αντέχει, ότι του πέφτεις λίγο βαρειά??????

Από αυτά που γράφεις, δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Άριστος μαθητής, καλό παιδί, σοβαρός. Μιλάμε και για εφηβεία, που κάθε οικογένεια έχει και ένα παιδί 'στα δέντρα'. Και το δικό σου είναι άψογο σε όλα. Επομένως γιατί να αλλάξεις κατι στη συμπεριφορά σου?????? Δεν καταλαβαίνω τον προβληματισμό σου.....

Γεια σου kyra..

Οχι, στην συμπεριφορα του παιδιου δε με ανησυχει κατι...

Δεν του απαγορευω να βγαινει σε λογικα πλαισια, ή να παει στις εκδρομες του, ή να φυγει να παει σε καποια παρτυ μονος του....

Γι αυτο δεν εχει καποιο αντικτυπο πανω του ολο αυτο...

Εγω και μονο εχω το προβλημα...

Μου λεει για παραδειγμα οτι θελει να παει για καφε ή για φαι καπου με τους φιλους του....Του λεω : Ενταξει αγαπη μου, να προσεχεις και να εισαι πισω στις 10μιση...

Φευγει ο μικρος και εκει με πιανει η τρελα που ειπα...

Αρχιζω: Να εφτασε καλα? μηπως επαθε τιποτα στο δρομο? Μηπως τον πειραξει κανεις? Μηπως ξεχασει οτι ειναι αλλεργικος στα φουντουκια και φαει?

Μηπως παει πουθενα αλλου και δεν το ξερω?

Ολα αυτα χωρις ποτε ως τωρα να μου εχει δωσει αφορμη οτι μπορει να γινουν...Και φυσικα θα μου πεις, ενταξει, ολες οι μανουλες λιγο πολυ, ανησυχουν για αυτα οταν λειπουν τα παιδακια τους....

Αλλα εγω δε μπορω να σκεφτω τιποτα αλλο εκεινες τις ωρες...Δε μπορω να κανω ας πουμε το σιδερο, ή να φροντισω τον κηπο, ή εστω να δω τηλεοραση...Κλαιω και με πιανει πονοκεφαλος...Χτυπα το τηλεφωνο και ταραζομαι...Μου μιλανε και ειμαι στον κοσμο μου...

Θελω να μπω στο αυτοκινητο και να παω να τον φερω πισω....Δε χρειαζεται να ειναι καποιος ειδικος για να καταλαβει οτι ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ.....

Ερχεται ο μικρος και ολα μπαινουν στη θεση τους...Ετσι απλα...

Δε του δειχνω τιποτα απο αυτα που προηγηθηκαν, αν και οπως ειπε η κοπελα παραπανω, τα παιδια καταλαβαινουν και χωρις να δουν ή να ακουσουν....

Ετσι λοιπον ο μικρος δε βλεπει κατι διαφορετικο απο μενα απο οτι ας πουμε βλεπουν οι φιλοι του απο τις δικες τους νορμαλ μαναδες..

Αυτο εννοω οταν λεω πως το προβλημα το εχω εγω....

Μεχρι τωρα το μονο που μπορω να πω ειναι πως παραειναι ηρεμο και χαμηλων τονων παιδι, και αρκετες φορες αυτο του εχει δημιουργησει προβλημα στο σχολειο, οταν ηταν πιο μικρος...Τον πειραζαν τα αλλα παιδια και κανα δυο τον ειχαν χτυπησει κιολας...

Αυτα σταματησαν στα τελη του Δημοτικου, οταν τα παιδια μεγαλωσαν λιγο και οι παρεες ξεκαθαρισαν...Εχει πολυ ισχυρο λογο το παιδι και πιστευει πως ολα λυνονται με αυτο....Δεν ειναι ομως ετσι παντα...Ισως να ειναι και λιγο αφελης, ή δεν ξερω τι αλλο και ΕΓΩ πιστευω πως δε θα μπορεσει να χειριστει καποια δυσκολη κατασταση, παρολο που και να συμβει κατι τετοιο ξερω πως πρεπει να τον αφησω να το χειριστει μονος του ασχετα απο το αποτελεσμα..

Και επειδη τωρα ξεκιναμε σιγα-σιγα τα της εφηβειας και τωρα γινεται η αρχη των εξοδων που θα γινονται ολο και πιο συχνες και ολο και πιο αργα θα γυριζει, θελω να το λυσω αυτο μεσα μου...Πριν φτασουμε στις 5ημερες εκδρομες...Πριν περασουμε απο τον καφε στο μπαρακι...Πριν φτασουμε στο θεμα "κοπελες"....

Για να μπορω να τα χειριστω ολα αυτα τα φυσιολογικα πραγματα, τις φυσιολογικες καταστασεις και να μην χρειαστει να φτασω να του απαγορευω πραγματα απο δικη μου ανασφαλεια και τότε αρχισει και ο μικρος να εχει προβλημα και με το δικιο του...

Αυτο που μου λεει και ο συζυγος ειναι οτι τουλαχιστον δεν "πνιγω" το παιδι, του επιτρεπω να κανει ολα οσα κανουν οι φιλοι του και απορει πως μπορω να του λεω, ενταξει αγαπη μου, να πας...και μετα να τρελαινομαι ετσι...

[kyra]

Θα μπορούε το πρόβλημα να το έχεις εσύ και να το 'φορτωνεις' στο παιδί. Δούλεψέ το λοιπόν με τον εαυτό σου, αλλά σίγουρα δεν κάνεις (προς το παρόν τουλάχιστον) κακό στο παιδί. Καλή προσπάθεια....:)

[Γλύκα]

Γεια σου kyra..

Οχι, στην συμπεριφορα του παιδιου δε με ανησυχει κατι...

Δεν του απαγορευω να βγαινει σε λογικα πλαισια, ή να παει στις εκδρομες του, ή να φυγει να παει σε καποια παρτυ μονος του....

Γι αυτο δεν εχει καποιο αντικτυπο πανω του ολο αυτο...

Εγω και μονο εχω το προβλημα...

Μου λεει για παραδειγμα οτι θελει να παει για καφε ή για φαι καπου με τους φιλους του....Του λεω : Ενταξει αγαπη μου, να προσεχεις και να εισαι πισω στις 10μιση...

Φευγει ο μικρος και εκει με πιανει η τρελα που ειπα...

Αρχιζω: Να εφτασε καλα? μηπως επαθε τιποτα στο δρομο? Μηπως τον πειραξει κανεις? Μηπως ξεχασει οτι ειναι αλλεργικος στα φουντουκια και φαει?

Μηπως παει πουθενα αλλου και δεν το ξερω?

Ολα αυτα χωρις ποτε ως τωρα να μου εχει δωσει αφορμη οτι μπορει να γινουν...Και φυσικα θα μου πεις, ενταξει, ολες οι μανουλες λιγο πολυ, ανησυχουν για αυτα οταν λειπουν τα παιδακια τους....

Αλλα εγω δε μπορω να σκεφτω τιποτα αλλο εκεινες τις ωρες...Δε μπορω να κανω ας πουμε το σιδερο, ή να φροντισω τον κηπο, ή εστω να δω τηλεοραση...Κλαιω και με πιανει πονοκεφαλος...Χτυπα το τηλεφωνο και ταραζομαι...Μου μιλανε και ειμαι στον κοσμο μου...

Θελω να μπω στο αυτοκινητο και να παω να τον φερω πισω....Δε χρειαζεται να ειναι καποιος ειδικος για να καταλαβει οτι ΑΥΤΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΛΟΓΙΚΕΣ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ.....

Ερχεται ο μικρος και ολα μπαινουν στη θεση τους...Ετσι απλα...

Δε του δειχνω τιποτα απο αυτα που προηγηθηκαν, αν και οπως ειπε η κοπελα παραπανω, τα παιδια καταλαβαινουν και χωρις να δουν ή να ακουσουν....

Ετσι λοιπον ο μικρος δε βλεπει κατι διαφορετικο απο μενα απο οτι ας πουμε βλεπουν οι φιλοι του απο τις δικες τους νορμαλ μαναδες..

Αυτο εννοω οταν λεω πως το προβλημα το εχω εγω....

Μεχρι τωρα το μονο που μπορω να πω ειναι πως παραειναι ηρεμο και χαμηλων τονων παιδι, και αρκετες φορες αυτο του εχει δημιουργησει προβλημα στο σχολειο, οταν ηταν πιο μικρος...Τον πειραζαν τα αλλα παιδια και κανα δυο τον ειχαν χτυπησει κιολας...

Αυτα σταματησαν στα τελη του Δημοτικου, οταν τα παιδια μεγαλωσαν λιγο και οι παρεες ξεκαθαρισαν...Εχει πολυ ισχυρο λογο το παιδι και πιστευει πως ολα λυνονται με αυτο....Δεν ειναι ομως ετσι παντα...Ισως να ειναι και λιγο αφελης, ή δεν ξερω τι αλλο και ΕΓΩ πιστευω πως δε θα μπορεσει να χειριστει καποια δυσκολη κατασταση, παρολο που και να συμβει κατι τετοιο ξερω πως πρεπει να τον αφησω να το χειριστει μονος του ασχετα απο το αποτελεσμα..

Και επειδη τωρα ξεκιναμε σιγα-σιγα τα της εφηβειας και τωρα γινεται η αρχη των εξοδων που θα γινονται ολο και πιο συχνες και ολο και πιο αργα θα γυριζει, θελω να το λυσω αυτο μεσα μου...Πριν φτασουμε στις 5ημερες εκδρομες...Πριν περασουμε απο τον καφε στο μπαρακι...Πριν φτασουμε στο θεμα "κοπελες"....

Για να μπορω να τα χειριστω ολα αυτα τα φυσιολογικα πραγματα, τις φυσιολογικες καταστασεις και να μην χρειαστει να φτασω να του απαγορευω πραγματα απο δικη μου ανασφαλεια και τότε αρχισει και ο μικρος να εχει προβλημα και με το δικιο του...

Αυτο που μου λεει και ο συζυγος ειναι οτι τουλαχιστον δεν "πνιγω" το παιδι, του επιτρεπω να κανει ολα οσα κανουν οι φιλοι του και απορει πως μπορω να του λεω, ενταξει αγαπη μου, να πας...και μετα να τρελαινομαι ετσι...

 

Ακριβώς έτσι κάνω κι εγώ!!και ξέρω ότι είμαι πολύ λάθος...

όταν διάβασα όσα έγραψες νόμιζα ότι όλα αυτά τα έγραψα εγώ!τόσο πολύ ταιριάζουν με αυτά που κάνω και αισθάνομαι.Ο γιος μου πηγαίνει α' γυμνασίου, είναι άριστος μαθητής(του 19), ευγενικός, υπεύθυνος, αγαπητός αλλά κάθε φορά που βγαίνει έξω αγχώνομαι πραγματικά..

προσπαθώ με κάθε πλάγιο τρόπο να τον κρατήσω μέσα αλλα βλέπω τη χαζομάρα μου και φυσικά δεν τον πιέζω ποτέ να μείνει μέσα..κι ενώ χαίρομαι που θα βγει, άρα έχει παρέες τόσο τρώγομαι με τα ρούχα μου...αν είναι μέσα σε σπίτια φίλων δεν έχω πρόβλημα αλλά αν βγει έξω..άστα

κι εγώ έχω ένα σύζυγο που τον τρελαίνω κι εγώ παλεύω με τον εαυτό μου να είμαι ήρεμη κι ότι αυτό που νιώθω δεν είναι φυσιολογικό αλλά δεν τα καταφέρνω..δεν μπορώ να κάνω τίποτα στο σπίτι, πέρυσι έφτασα σε σημείο να περνάω "τυχαία" από εκεί που είναι και να κόβω κίνηση-φέτος είπα δεν θα το κάνω αυτό- το ξέρω είμαι τρελή...πάντως σε καταλαβαίνω απόλυτα...

[βιλλυ]

Ακριβώς έτσι κάνω κι εγώ!!και ξέρω ότι είμαι πολύ λάθος...

όταν διάβασα όσα έγραψες νόμιζα ότι όλα αυτά τα έγραψα εγώ!τόσο πολύ ταιριάζουν με αυτά που κάνω και αισθάνομαι.Ο γιος μου πηγαίνει α' γυμνασίου, είναι άριστος μαθητής(του 19), ευγενικός, υπεύθυνος, αγαπητός αλλά κάθε φορά που βγαίνει έξω αγχώνομαι πραγματικά..

προσπαθώ με κάθε πλάγιο τρόπο να τον κρατήσω μέσα αλλα βλέπω τη χαζομάρα μου και φυσικά δεν τον πιέζω ποτέ να μείνει μέσα..κι ενώ χαίρομαι που θα βγει, άρα έχει παρέες τόσο τρώγομαι με τα ρούχα μου...αν είναι μέσα σε σπίτια φίλων δεν έχω πρόβλημα αλλά αν βγει έξω..άστα

κι εγώ έχω ένα σύζυγο που τον τρελαίνω κι εγώ παλεύω με τον εαυτό μου να είμαι ήρεμη κι ότι αυτό που νιώθω δεν είναι φυσιολογικό αλλά δεν τα καταφέρνω..δεν μπορώ να κάνω τίποτα στο σπίτι, πέρυσι έφτασα σε σημείο να περνάω "τυχαία" από εκεί που είναι και να κόβω κίνηση-φέτος είπα δεν θα το κάνω αυτό- το ξέρω είμαι τρελή...πάντως σε καταλαβαίνω απόλυτα...

 

Αχ, Γλυκα μου!!!!

Μενουμε μακρια, αλλιως θα ηθελα πολυ να κανουμε παρεα και να στηριζει η μια την αλλη εκεινες τις δυσκολες ωρες μεχρι να τα καταφερουμε να το ξεπερασουμε....

Και επισης χαιρομαι που υπαρχει αλλη μια μαμα που δε με δικαιολογει αλλα με καταλαβαινει...

Ασε, δε θελω να αναφερω ολα τα κουλά που εχω κατα καιρους κανει....

Να χαιρεσαι τα παιδακια σου και συγχαρητηρια για τον γιοκα σου που ειναι τοσο καλο παιδι και αριστος μαθητης....