Σας παρακαλώ βοηθήστε με...

[zimaraki]

Ο γιός μου που είναι 4,5 χρονών παρουσιάζει μια περίεργη συμπεριφορά κυρίως τον τελευταίο μήνα περίπου.

 

Έχει πολλάαααααααα νεύρα και μιλάει σαν έφηβος:

 

Βγές από το δωμάτιό μου...

Δε σε θέλω....

Πάλι τα ίδια άρχισες...

Με έχεις κουράσει....

κλπ κλπ

 

Σίγουρα κάτι τον έχει ενοχλήσει και προσπαθεί με τον τρόπο αυτό να το εκφράσει.

Όμως δεν ξέρω με ποιον τρόπο να τον προσεγγίσω γιατί δε με θέλει... περισσότερο εμένα και λιγότερο τον μπαμπά του.

 

Οι αλλαγές που συνέβησαν το τελευταίο διάστημα στην καθημερινότητά του είναι:

α) είμαστε πιο αυστηροί μαζί του και

β) έμαθε να ντύνεται μόνος του και θέλει να απομονώνεται στο δωμάτιό του και να αλλάζει ρούχα.

 

Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό: Την προηγούμενη εβδομάδα δάγκωσε την μητέρα μου γιατί πήρε την αδερφή του να την ταίσει την ώρα που παίζανε. Όταν γύρισα σπίτι και μου ζήτησε να δει dvd δεν τον άφησα ώς συνέπεια γι΄αυτό που έκανε. Τότε από τα νεύρα του γκρέμισε την προσωρινή πορτούλα ασφαλείας που έχω στη σκάλα για προστασία της μικρής, και πέταξε τα χαλιά της κραβατοκάμαράς μου στον κάτω όροφο!!!!

 

Γενικά είναι παιδί με έντονο χαρακτήρα και ισχυρή προσωπικότητα (πάντα ο χειρισμός του ήταν δύσκολη υπόθεση). Επίσης έχω καταλάβει οτι είναι καλύτερα να τον παίρνω με το καλό. Ωστόσο κάποιες φορές που συμπεριφέρεται τελείως ανάρμοστα (π.χ. με χτυπάει) δεν μπορώ να μην γίνω αυστηρή μαζί του.

 

Σας παρακαλώ θα ήθελα να μου δώσετε τις συμβουλές σας.....

Είμαι πολύ στεναχωρημένη και προβληματισμένη.......

[Dimitra83]

χμμμ περασα τετοιου ειδους εκρηξεις απο την κορη μου πριν περιπου 1 χρονο.δηλαδη ηταν στην ηλικια του γιου σου.ολο αυτο κρατησε 6 μηνες περιπου.

ειναι κατι σαν παιδικη εφηβεια αυτο που συμβαινει.

ο καλυτερος τροπος για να σταματησει ειναι να μη δινεις σημασια οταν αυτος γκρινιαζει η φωναζει η χτυπιεται. να μη του μιλας φωναζοντας.απλα με εντονο και σταθερο υφος οταν θελεις να τον επιπληξεις.

οσο και να κοπανιεται η να κοπαναει δεν θα πας να φωναξεις(εγω στις αρχες γκαριζα αλλ ακαταλαβα οτι τα εκανα χειροτερα)αφησε τον να βγαλει αυτο που θελει να βγαλει απο μεσα του χωρις καν να σχολιασεις τιποτα(ετσι θα δει οτι ολο αυτο που κανει σε αφηνει αδιαφορη απεναντι σαυτον και δε του δινεις σημασια)

μολις ηρεμισει ασε να περασουν αρκετες ωρες και φωναξε τον να μιλησετε.

εκει μιλησε του λες και ειναι ενηλικος.ετσι θα νιωσει μεγαλος και δε θα νιωθει οτι τον αντιμετωπιζεις ως παιδι(ασχετα που ειναι) εκει λοιπον πες του

΄΄εχεις δει εμενα αν θυμωσω να δαγκωνω ανθρωπους η να σπαω η να πεταω?εχεις δει τον μπαμπα να το κανει αυτο? εχεις δει καποιον μεγαλο?''

αφησε τον να σε βοηθαει μεσα στο σπιτι.

''φερε μου τη σκουπα'' η δωστου κατι να καθαρισει στο δωματιο του η δωστου κανενα χαλασμενο μηχανημα να ταχα να το φτιαξει

να νιωσει οτι εχει ευθυνες και αυτος μεσα στο σπιτι και απεναντι σε εσας

[zimaraki]

Ο γιός μου που είναι 4,5 χρονών παρουσιάζει μια περίεργη συμπεριφορά κυρίως τον τελευταίο μήνα περίπου.

 

Έχει πολλάαααααααα νεύρα και μιλάει σαν έφηβος:

 

Βγές από το δωμάτιό μου...

Δε σε θέλω....

Πάλι τα ίδια άρχισες...

Με έχεις κουράσει....

κλπ κλπ

 

Σίγουρα κάτι τον έχει ενοχλήσει και προσπαθεί με τον τρόπο αυτό να το εκφράσει.

Όμως δεν ξέρω με ποιον τρόπο να τον προσεγγίσω γιατί δε με θέλει... περισσότερο εμένα και λιγότερο τον μπαμπά του.

 

Οι αλλαγές που συνέβησαν το τελευταίο διάστημα στην καθημερινότητά του είναι:

α) είμαστε πιο αυστηροί μαζί του και

β) έμαθε να ντύνεται μόνος του και θέλει να απομονώνεται στο δωμάτιό του και να αλλάζει ρούχα.

 

Θα σας περιγράψω ένα περιστατικό: Την προηγούμενη εβδομάδα δάγκωσε την μητέρα μου γιατί πήρε την αδερφή του να την ταίσει την ώρα που παίζανε. Όταν γύρισα σπίτι και μου ζήτησε να δει dvd δεν τον άφησα ώς συνέπεια γι΄αυτό που έκανε. Τότε από τα νεύρα του γκρέμισε την προσωρινή πορτούλα ασφαλείας που έχω στη σκάλα για προστασία της μικρής, και πέταξε τα χαλιά της κραβατοκάμαράς μου στον κάτω όροφο!!!!

 

Γενικά είναι παιδί με έντονο χαρακτήρα και ισχυρή προσωπικότητα (πάντα ο χειρισμός του ήταν δύσκολη υπόθεση). Επίσης έχω καταλάβει οτι είναι καλύτερα να τον παίρνω με το καλό. Ωστόσο κάποιες φορές που συμπεριφέρεται τελείως ανάρμοστα (π.χ. με χτυπάει) δεν μπορώ να μην γίνω αυστηρή μαζί του.

 

Σας παρακαλώ θα ήθελα να μου δώσετε τις συμβουλές σας.....

Είμαι πολύ στεναχωρημένη και προβληματισμένη.......

__________________

[Eve]

προσφατα και ο δικος μου που ειναι ενα χρονο μικροτερος απο τον δικο σου φερεται περιπου ετσι..

εμας μας απειλει διαρκως

"φυγε απο εδω αλλιως δεν θα σου ξαναμιλησω"

"θα σε σκοτωσω"

και αλλα χαριτωμενα

 

και ειναι αρκετα βιαιος, δηλαδη συχνα θα ερθει να μας χτυπησει οταν ειναι εκνευρισμενος.

 

εχω προσεξει οτι τις φορες που θα τον βαλω τιμωρια, θα τον μαλωσω κλπ η κατασταση αγριευει. Δηλαδη την επομενη φορα που θα θυμωσει θα με απειλησει χρησιμοποιωντας τα δικα μου λογια (οταν τον ειχα μαλωσει).

 

Εχω την αισθηση οτι το καλυτερο στην δικη μας περιπτωση (και μπορει και στη δικη σας) ειναι να του εξηγησω ηρεμα οτι αυτο που κανει δεν ειναι σωστο (και γιατι) και να παρω τη μικρη απο το χωρο, να τον αφησω μονο του. Να σημειωσω οτι εμενα ξεσπαει παρα πολυ επανω της, την απειλει οτι θα τη σκοτωσει και μου δηλωνει συνεχως ότι δεν την αγαπαει. Τον εχω μαλλωσει απειρες φορες και εχω καταληξει ότι ολη αυτή η ενταση που δημιουργειται γυρναει σε βαρος μας, και δεν εχει βελτιωσει ελαχιστα τη συμπεριφορα του..

 

Το να κρατησω την ψυχραιμια μου εκεινη την ωρα και να μην του φωναξω, ειναι κατι που προσπαθω παρα πολυ διοτι απαιτει τεραστια προσπαθεια απο εμενα διοτι ειμαι θυμωμενη εκεινη την ωρα. Αλλες φορες τα καταφερνω και αλλες οχι..

 

Παντως κι εμενα συμπεριφερεται όπως λες κι εσυ, σαν ενηλικας, τοσο στο υφος του οσο και στα λεγομενα του..

[Dimitra83]

κοριτσια κιεμενα μου φαινοταν πολυ δυσκολο να κρατησω ψυχραιμια κ ομως τα καταφερα!!!το πρωι ο μικρος μου χτυπιοταν για να φαει κακαο!ναι σκετο απο το κουτι!εγω του ειπα ΟΧΙ.του εξηγησα φυσικα οτι αν τρωμε σκετο κακαο θα κανει τρυπα η κοιλια μας.και θα χαλασουν και τα δοντια του και θα γινουν μαυρα. εφερε τον κοσμο ανω κατω!χτυπιοταν πετουσε πραγματα τσιριζε αλλα εγω εκει.πηγε στο δωματιο του και αρχισε να φωναζει οτι θελει κακαο.εγω τιποτα. ουτε του φωναξα ουτε του ειπα και τιποτε αλλο.αφου οτι ειχα να πω...το ειπα εξαρχης και το καταλαβε παρα πολυ καλα.απλα δεν περασε το δικο του!

μετα απο κανενα 15λεπτο πουκρατησε ολο αυτο ηρθε ησυχος ησυχος διπλα μου και μου ζητησε τοστ!!

και μετα ηταν ολα μια χαρα!

η κορη μου ειχε πιο εντονες εκρηξεις.

φωναζε κιαυτν ''φυγε απο το δωματιο μου δε σαγαπαω να φυγεις δε σε θελω''

και αλλα τετοια...

[zimaraki]

κορίτσια, σας ευχαριστώ πολύ - πολύ για τις απαντήσεις σας.

Παίρνω πολύ κουράγιο όταν βλέπω πως υπάρχουν και άλλες μαμάδες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα με μένα.

Επίσης, πραγματικά νομίζα πως μόνο ο δικός μου είναι τόσο ζωηρός γιατί στο συγγενικό και φιλικό περιβάλλον μου είναι στα αλήθεια το πιο ζωηρό παιδί που γνωρίζω.

dimitra, σε ευχαριστώ για τη συμβουλή σου. Θα το εφαρμόσω.

Τελικά βλέπω πως μάλλον είναι σωστό που σκέφτομαι πως όταν το παιδί αντιδρά με αυτόν τον τρόπο καλύτερα να τον πάρουμε με το καλό και όχι να τον τιμωρήσουμε γιατί η αντίδρασή του γίνεται χειρότερη.

Καμιά φορά από τον φόβο μας να μην χάσουμε τον έλεγχο μπορεί να γινόμαστε και εμείς πολύ απόλυτοι.

 

Αλήθεια έχω ξανακούσει για αυτήν την μικρή εφηβεία και μου λένε πως τα παιδιά αυτά ηρεμούν αρκετά γύρω στα έξι και μετά γίνονται τα πιο ήρεμα και τα πιο πειθαρχημένα . Άραγε ισχύει αυτό;

[Dimitra83]

η κορη μου παντως που ειναι 5.5 δεν εχει καμια σχεση με αυτο που ηταν περσι.μα καμια σχεση ομως!

[fenaki]

επίσης μην ξεχνάς πως όταν μιλάς στο παιδι σου να στεκεσαι στο υψος του δηλαδη να γονατίζεις να μην τον προκαλεις λεγοντας του οτι θα τον τιμωρίσεις.....και μην ξεχνάς την δύναμη της αγκαλιάς......κάθε φορά που παραλογίζεται αγκαλιασε τον για να του δειξεις πως εισαι εκει......

[Eve]

επίσης μην ξεχνάς πως όταν μιλάς στο παιδι σου να στεκεσαι στο υψος του δηλαδη να γονατίζεις να μην τον προκαλεις λεγοντας του οτι θα τον τιμωρίσεις.....και μην ξεχνάς την δύναμη της αγκαλιάς......κάθε φορά που παραλογίζεται αγκαλιασε τον για να του δειξεις πως εισαι εκει......

 

 

εχεις δικιο σε αυτο που λες, οσες φορες τα εχω καταφερει (μετα απο 10ωρες γιογκα, 30ηρεμιστικα χαπια, διαλογισμο κλπ :lol: ) εχει αποτελεσμα..

[Lucy]

Εμένα είναι μόνο 3,5 αλλά εδώ και καιρό χρησιμοποιώ τη φράση ότι περνά εφηβεία... Συνήθως είναι γλυκειά, τρυφερή, υπάκουη, συνεννοήσιμη κτλ. Αλλά κάποιες φορές την πιάνει η υστερία της (τρόπος του λέγειν) και ψάχνει αφορμή για να μαλώσουμε. Αρχίζει να κλαίει ή να φωνάζει για ασήμαντες αφορμές και ακόμα και αν ικανοποιηθεί το αίτημά της, ψάχνει να βρει κάτι άλλο. Όταν συμβαίνει αυτό και βλέπω ότι δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε, αφού της εξηγήσω για ποιο λόγο της αρνούμαι κάτι, σταματάω την κουβέντα. Της λέω ότι "θα σου μιλήσω όταν σταματήσεις να φωνάζεις ή να κλαις"... και πολλές φορές μπορεί να βγω και από το δωμάτιο ή να μην της δίνω καθόλου σημασία. Σε 5 λεπτά έρχεται με τα χέρια ανοικτά να μου ζητάει αγκαλίτσα και συγγνώμη.

Συνήθως τέτοιες κρισούλες περνά όταν είναι νυσταγμένη ή κουρασμένη.

[katri]

Δεν ξέρω αν βοηθάει, αλλά διάβασα στο βιβλίο "μεγαλώνοντας αγόρια" ότι σε κάποιες ηλικίες η μια από αυτές είναι γύρω στα 4, τα αγόρια αυξάνουν απότομα την ποσότητα τεστοστερόνης στο σώμα τους. Αυτές τις λέει εκρήξεις τεστοστερόνης και όπως φαντάζεστε οδηγούν σε επιθετικές συμεριφορές και γενικά όλα τα επακόλουθα της αντρικής αυτής ορμόνης. Η πιο μεγάλη έκρηξη φυσικά είναι αυτή της εφηβείας, οπλιστείτε από τώρα με ψυχραιμία (ή και χάπια νευροκαλμ...)

Πιστεύω ότι αν ξέρουμε ότι αυτό που περνάει το παιδί μας α) είναι φυσιολογικό και μάλιστα σωματικό β) κάνει και το ίδιο να αναστατώνεται, μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με ψυχραιμία. Είναι απίστευτο το πόσο αυτή η μαγική λέξη μπορεί να λύση τα προβλήματα από μόνη της, σας το λέω από δική μου πείρα.( Έχω γιο 15 χρονών ).

Όσο για συγκεκριμένες μεθόδους είναι δύσκολο να δώσει κανείς συμβουλή από μακριά, ο κάθε γονιός έχει και το δικό του στιλ. Εγώ προσωπικά δεν άφηνα να περάσει χωρίς συνέπεια (μάλωμα ή λίγη τιμωρία) η άσχημη συμπεριφορά εκτός κι αν ήταν δικαιολογημενη (κούραση κπλ) Τώρα έχω κι έναν μπέμπη 5 μηνών αλλά ειλικρινά δεν ξέρω αν θα ακολουθήσω ακριβώς τα ίδια σ' αυτόν.

Η ψυχραιμία από μονη της μας βοηθάει να βρίσκουμε τις πιο σωστές λύσεις κάθε φορά.

[no doubt]

Μου κάνει τα ίδια ο μεγάλος μου αλλά εγώ τον βάζω τιμωρία στο δωμάτιο του.

Αν τον αφήσω να χτυπιέται και να πετάει πράγματα τότε τον μιμούνται και τα δίδυμα και γίνεται ο χαμός.

Ο δικός μου βέβαια ξεσπάει και πάνω στα δίδυμα πολύ βίαια οπότε πρέπει να δράσω άμεσα και αποτελεσματικά.

Αφού κλάψει, ουρλιάξει, κοπανηθεί έρχεται με χαμόγελο και λέει εντάξει μαμά τώρα είμαι καλό παιδί. Συμώμη (συγνώμη) αβεφάκια και τα φιλάει.

[mariab]

Η δική μου είναι σχεδόν 4 (παρά 1,5 μήνα) και είναι ακριβώς στην ίδια φάση. Οχι τίποτε άλλο, αλλά έχει και πλόυσιο λεξιλόγιο και μας "στολίζει" κανονικά. Δεν εννοώ ότι βρίζει, αλλά όπως το έθεσαν και οι κοπέλες παραπάνω, μιλάει σαν ενήλικας. Την τελευταία φορά μου εξήγησε πολύ αναλυτικά ότι δεν πρέπει να της λέω ότι είμαι η μαμά της, γιατί οι μαμάδες είναι καλές, ενώ εγώ είμαι πολύ κακιά. Αρα, δεν είμαι μαμά, αλλά μητριά. Οχι όμως σαν της Χιονάτης αλλά σαν της Σταχτοπούτας γιατί, όπως μου εξήγησε, ούτε ένα μαγικό δεν μπορώ να κάνω. Οπως καταλάβατε δηλαδή, ακόμα και σαν μητριά απέτυχα.!!!

 

Χωρίς πλάκα τώρα, όντως η μόνη αντιμετώπιση είναι η ψυχραιμία και η αγκαλιά. Τι γίνεται όμως όταν πιέζει ο χρόνος και πρέπει υποχρεωτικά να γίνουν κάποια πράγματα?

[agapoulini]

Η δική μου είναι σχεδόν 4 (παρά 1,5 μήνα) και είναι ακριβώς στην ίδια φάση. Οχι τίποτε άλλο, αλλά έχει και πλόυσιο λεξιλόγιο και μας "στολίζει" κανονικά. Δεν εννοώ ότι βρίζει, αλλά όπως το έθεσαν και οι κοπέλες παραπάνω, μιλάει σαν ενήλικας. Την τελευταία φορά μου εξήγησε πολύ αναλυτικά ότι δεν πρέπει να της λέω ότι είμαι η μαμά της, γιατί οι μαμάδες είναι καλές, ενώ εγώ είμαι πολύ κακιά. Αρα, δεν είμαι μαμά, αλλά μητριά. Οχι όμως σαν της Χιονάτης αλλά σαν της Σταχτοπούτας γιατί, όπως μου εξήγησε, ούτε ένα μαγικό δεν μπορώ να κάνω. Οπως καταλάβατε δηλαδή, ακόμα και σαν μητριά απέτυχα.!!!

 

Χωρίς πλάκα τώρα, όντως η μόνη αντιμετώπιση είναι η ψυχραιμία και η αγκαλιά. Τι γίνεται όμως όταν πιέζει ο χρόνος και πρέπει υποχρεωτικά να γίνουν κάποια πράγματα?

 

πρεπει να βρεις τον χρονο... οσο κι αν πιεζουν οι καταστασεις πρεπει να τον βρεις...

[mariab]

πρεπει να βρεις τον χρονο... οσο κι αν πιεζουν οι καταστασεις πρεπει να τον βρεις...

 

Προφανώς έχεις δίκιο και το προσπαθώ σκληρά. Κάποιες φορές μου ξεφεύγει βεβαια και βάζω κι εγώ τις φωνές. Το θέμα βέβαια είναι ότι τη στιγμή που ανοίγω το στόμα μου για να φωνάξω το ξέρω ότι έχω χάσει και ότι χειροτερεύω την κατάσταση. Προσπαθώ πάντως...

[roullio]

Εμένα πάντως ο γιος μου τα κάνει αυτά από τα 4,5 και τώρα κλείνει τα έξι τον Ιούνιο. Μου δίνει βέβαια διαλείματα ξεκούρασης δε μπορώ να πω, αλλά βλέπω ότι περνάει εφηβεία με διαδοχικές αλλαγές φάσεων της. Τώρα έχουμε φτάσει στο σημείο ότι ενω μέχρι τα χριστούγεννα έγραφε το ονομα του μόνο, εντελώς μόνος του χωρίς καμία πίεση μας γράφει γράμματα, ''Δεν αντέχω πια, μανούλα φεύγω'', "θα γίνω πειρατής και ψάξε να με βρείς", Μπαμπά μάγαπάς" και άλλα τέτοια. Το κακό είναι ότι τα λέει και στις γιαγιάδες οι οποίες στεναχωριούνται. Τα επιχειρήματα του βέβαια δε το συζητώ είναι σαν μεγάλος.

Νομίζω ότι οι καινούργιες μαμάδες στα παιδάκια που έχουν και λίγο μεγαλύτερη αντίληψη τους μιλάμε με ολοκληρωμένο λεξιλόγιο οπότε φυσικό είναι να μας τα επιστρέφουν.

[maribel]

Από τον τρόπο που εκφράζονται και από τα λόγια που σας λένε,πιστεύω πως από κάπου έχουν επηρεαστεί ,κάπου τα έχουν ακούσει και ανακάλυψαν έναν πολύ ωραίο τρόπο να κερδίζουν την προσοχή της οικογένειας.Συζήτηση με τις δασκάλες στο νηπιαγωγείο για να δείτε τι συμβαίνει και εκεί,με ποιους συναναστρέφεται κλπ.,και υπομονή...φάση είναι θα περάσει

[σπουργίτι]

Εμένα είναι μόνο 3,5 αλλά εδώ και καιρό χρησιμοποιώ τη φράση ότι περνά εφηβεία... Συνήθως είναι γλυκειά, τρυφερή, υπάκουη, συνεννοήσιμη κτλ. Αλλά κάποιες φορές την πιάνει η υστερία της (τρόπος του λέγειν) και ψάχνει αφορμή για να μαλώσουμε. Αρχίζει να κλαίει ή να φωνάζει για ασήμαντες αφορμές και ακόμα και αν ικανοποιηθεί το αίτημά της, ψάχνει να βρει κάτι άλλο. Όταν συμβαίνει αυτό και βλέπω ότι δεν πρόκειται να συνεννοηθούμε, αφού της εξηγήσω για ποιο λόγο της αρνούμαι κάτι, σταματάω την κουβέντα. Της λέω ότι "θα σου μιλήσω όταν σταματήσεις να φωνάζεις ή να κλαις"... και πολλές φορές μπορεί να βγω και από το δωμάτιο ή να μην της δίνω καθόλου σημασία. Σε 5 λεπτά έρχεται με τα χέρια ανοικτά να μου ζητάει αγκαλίτσα και συγγνώμη.

Συνήθως τέτοιες κρισούλες περνά όταν είναι νυσταγμένη ή κουρασμένη.

 

Κάπως έτσι είναι και η κόρη μου στην ίδια ηλικία! Το γέλιο είναι όταν την μαλώνει ο μπαμπάς της, αφού κλάψει, μετα παίρνει το μαξιλάρι της αγκαλιά και κάνει βόλτα στο σπίτι, οπότε ο μπαμπάς της φωνάζει και την παίρνει αγκαλίτσα μαζί με το μαξιλάρι και όλα καλά! Αμέσως γελάμε και μας περνάνε όλα!

[σπουργίτι]

Πέρασα την ίδια φάση με το γιο μου στα 4,5! Είχε γίνει πολύ επιθετικός και τρώγαμε ξύλο κανονικό! Και φωνάξαμε και του ρίξαμε καναδυό ομολογώ! Όλη η φάση κράτησε κάνα 6μηνο περίπου! Αυτό με την τεστοστερόνη δεν το ήξερα ομολογώ ούτε και το σκέφτηκα!

Μίλησα με τη δασκάλα του τότε για να δω αν υπάρχουν επιθετικές συμπεριφορές στο σχολείο του που τις μεταφέρει στο σπίτι! Η απάντηση ήταν αρνητική, ότι γενικά ως τμήμα ήταν από τα ήσυχα που είχε ποτέ και όλοι πολύ καλά παιδιά. Ο γιος μου μάλιστα ήταν πιο ήσυχος και απ' ότι θα ήθελε η ίδια στο σχολείο! Στο σπίτι όμως έπεφτε ξύλο κανονικό. Θυμάμαι μια φορά που καθόμουν και τις έτρωγα μέχρι να ξεσπάσει, σε σημείο που πόνεσα πραγματικά και έκλαψα! Δεν σήκωνε όμως χέρι στην αδερφή του, μόνο σε μαμά και μπαμπά.

Τότε ήταν που άρχισα να εφαρμόζω την τιμωρία. Του άρεσε να παίζει με ένα παιχνίδι στο κινητό μου και παρόλο που μέχρι τα 3 δεν τον άφηνα ούτε να το πιάσει στα χέρια του, τότε έβαλα νερό στο κρασί μου και το χρησιμοποιήσα ως τιμωρία του όταν δεν φερόταν καλά! Ανάλογα με το πόσο άσχημη ήταν η συμπεριφορά του, του απαγόρευα να παίζει με αυτό για 2,3 ή 4 μέρες! Αν ήταν καλό παιδί, τον άφηνα να παίζει για συγκεριμένο χρόνο. Πήρα και ένα βιβλίο "τα χεράκια δεν είναι για να δέρνουμε" που με βοήθησε κάπως σ' εκείνη τη φάση.

Τελευταία βγάζει ξανά κάποιες φορές επιθετική συμπεριφορά, αλλά είναι προφανές ότι προσπαθεί (και τα καταφέρνει συνήθως) να την ελέγξει

[mmaria]

ε θα σαλταρω! περιμενα να περασουν τα terrible 2, και τωρα μαθαινω οτι θα πρεπει να κανω υπομονη (που δεν εχω πλεον...) για την "πρωτη εφηβεια"???

 

ο δικος μου παντως οτι του πω η πρωτη αντιδραση ειναι "οχι, δεν θελω, δεν ξερεις εσυ".

καλα μου λεει και το θεικο "μαμα σταματα δεν ξερεις εσυ εισαι μικρη"! και εγω του λεω "μακαρι να ημουν και να φροντιζαν αλλοι κι εμενα..."

[demi]

χμμμ περασα τετοιου ειδους εκρηξεις απο την κορη μου πριν περιπου 1 χρονο.δηλαδη ηταν στην ηλικια του γιου σου.ολο αυτο κρατησε 6 μηνες περιπου.

ειναι κατι σαν παιδικη εφηβεια αυτο που συμβαινει.

ο καλυτερος τροπος για να σταματησει ειναι να μη δινεις σημασια οταν αυτος γκρινιαζει η φωναζει η χτυπιεται. να μη του μιλας φωναζοντας.απλα με εντονο και σταθερο υφος οταν θελεις να τον επιπληξεις.

οσο και να κοπανιεται η να κοπαναει δεν θα πας να φωναξεις(εγω στις αρχες γκαριζα αλλ ακαταλαβα οτι τα εκανα χειροτερα)αφησε τον να βγαλει αυτο που θελει να βγαλει απο μεσα του χωρις καν να σχολιασεις τιποτα(ετσι θα δει οτι ολο αυτο που κανει σε αφηνει αδιαφορη απεναντι σαυτον και δε του δινεις σημασια)

μολις ηρεμισει ασε να περασουν αρκετες ωρες και φωναξε τον να μιλησετε.

εκει μιλησε του λες και ειναι ενηλικος.ετσι θα νιωσει μεγαλος και δε θα νιωθει οτι τον αντιμετωπιζεις ως παιδι(ασχετα που ειναι) εκει λοιπον πες του

΄΄εχεις δει εμενα αν θυμωσω να δαγκωνω ανθρωπους η να σπαω η να πεταω?εχεις δει τον μπαμπα να το κανει αυτο? εχεις δει καποιον μεγαλο?''

αφησε τον να σε βοηθαει μεσα στο σπιτι.

''φερε μου τη σκουπα'' η δωστου κατι να καθαρισει στο δωματιο του η δωστου κανενα χαλασμενο μηχανημα να ταχα να το φτιαξει

να νιωσει οτι εχει ευθυνες και αυτος μεσα στο σπιτι και απεναντι σε εσας

 

 

 

βρε δημητρα μηπως σε καμια προηγουμενη ζωη ημασταν αδερφες ψυχες????

και παλι θα συμφωνησω με την Δημητρα..απολυτα ομως.

[maria_t]

Μετά από ενα σωρό βιβλία διαπαιδαγώγησης, μαθήματα γονέων και εφαρμογής διαφόρων μεθόδων, έχω καταλήξει σε ένα απλό συμπέρασμα:

 

Η συνταγή για την αντιμετώπιση τέτοιων κρίσεων είναι η αγάπη μας προς τα μικρά μας και πως τη δείχνουμε...

 

Κακά τα ψέματα, είναι εύκολο να δείχνουμε την αγάπη μας σε ένα παιδί ευχάριστο και γλυκομίλητο! Εκεί όμως που έχει την μεγαλύτερη αξία είναι να τη δείχνουμε και στα δύσκολα! Πώς:::

 

-Μη χάνοντας την ψυχραιμία μας... Τί παράδειγμα δίνουμε σε ένα παιδί αν εκτροχιαστούμε; Σκέψου πως αν εμείς δίνουμε το δικαίωμα στον εαυτό μας να νευριάσει που είμαστε .... χρονών, το ίδιο δικαίωμα δεν έχει και ένα 4χρονο; Πόσο αυτοέλεγχο μπορούμε να απαιτήσουμε από ένα μικρό παιδί!

 

-Αποδεχόμαστε τα συναισθήματά του και τα αναγνωρίζουμε! Πολλές φορές κάποια συναισθήματα είναι τόσο πρωτόγνωρα για ένα παιδί που ακόμη και αυτο το άγνωστο που νιώθουν τα "αποσυντονίζει". Θα βοηθούσε να αναγνωρίζαμε το δικαίωμα του παιδιού στην συναίσθηση του θυμού, φόβου, πόνου κτλ με μιά απλή φράση όπως: "θύμωσες που η αδερφούλα σου έριξε τον πύργο, έ;" (ακαλιά΄και δίνουμε χρόνο...) ή "στεναχωρέθηκες που βρέχει και δεν μπορούμε να πάμε στην παιδική χαρά, έ" κτλ.

 

-Αποδεχόμαστε την ηλικία του, επιβραβεύοντας αφενός κάθε σωστή κίνηση (από ένα απλό κλείσιμο του ματιού, ένα χαμόγελο και χτύπημα στην πλάτη, έως και ένα δωράκι για κάτι πιό σημαντικό), και αφετέρου κάνοντας τα στραβά ματια σε όσες περισσότερες περιπτώσεις μπορούμε (εξάλλου είναι μόνο παιδί!!!)

 

-Περνούμε όσο το δυνατο περισσότερο ποιοτικό χρόνο μπορούμε μαζί του για να αναπτυχθούν οι σχέσεις εμπιστοσύνης και αγάπης (γιατί άλλωστε να μας ακούει αν είμαστε ξένοι...)

 

Καταλαβαίνω πως κάποια εφαρμόζονται πολύ δύσκολα, αλλά πραγματικά πιστεύω πως αν τα προσπαθήσουμε και τα καταφέρουμε, θα είναι επένδυση η καλή σχέση με το παιδί μας.

 

Συγγνώμη αν σας κούρασα...

[μανουλα-ελενη]

Δεν ξέρω αν βοηθάει, αλλά διάβασα στο βιβλίο "μεγαλώνοντας αγόρια" ότι σε κάποιες ηλικίες η μια από αυτές είναι γύρω στα 4, τα αγόρια αυξάνουν απότομα την ποσότητα τεστοστερόνης στο σώμα τους. Αυτές τις λέει εκρήξεις τεστοστερόνης και όπως φαντάζεστε οδηγούν σε επιθετικές συμεριφορές και γενικά όλα τα επακόλουθα της αντρικής αυτής ορμόνης. Η πιο μεγάλη έκρηξη φυσικά είναι αυτή της εφηβείας, οπλιστείτε από τώρα με ψυχραιμία (ή και χάπια νευροκαλμ...)

Πιστεύω ότι αν ξέρουμε ότι αυτό που περνάει το παιδί μας α) είναι φυσιολογικό και μάλιστα σωματικό β) κάνει και το ίδιο να αναστατώνεται, μας βοηθάει να αντιμετωπίσουμε την κατάσταση με ψυχραιμία. Είναι απίστευτο το πόσο αυτή η μαγική λέξη μπορεί να λύση τα προβλήματα από μόνη της, σας το λέω από δική μου πείρα.( Έχω γιο 15 χρονών ).

Όσο για συγκεκριμένες μεθόδους είναι δύσκολο να δώσει κανείς συμβουλή από μακριά, ο κάθε γονιός έχει και το δικό του στιλ. Εγώ προσωπικά δεν άφηνα να περάσει χωρίς συνέπεια (μάλωμα ή λίγη τιμωρία) η άσχημη συμπεριφορά εκτός κι αν ήταν δικαιολογημενη (κούραση κπλ) Τώρα έχω κι έναν μπέμπη 5 μηνών αλλά ειλικρινά δεν ξέρω αν θα ακολουθήσω ακριβώς τα ίδια σ' αυτόν.

Η ψυχραιμία από μονη της μας βοηθάει να βρίσκουμε τις πιο σωστές λύσεις κάθε φορά.

ποπο ετσι εξηγουνται ολα!!!

κι εγω νομιζα πως μονο ο δικος μου κανει ετσι

ευτυχως τωρα μπορω να τα εξηγησω ολα και να συνεχισω να κανω υπομονη

αυτο κανω τοσο καιρο και απλως δεν αφηνω να του περασει

κι εγω στην αρχη φωναζα και ειδα οτι το κανω χειροτερο οποτε τωρα απλως προσπαθω να ηρεμω (μετραω απο μεσα μου πολλες φορες πρεπει να φτασω μεχρι το 1026588745 χιχι ) μεχρι να ηρεμησει κι εκεινος

στα κοριτσια ομως τι συμβαινει και αντιδρουν ετσι;;; (εγω παντως στη δικη μου λεω τη γνωστη ατακα "τα ρουχα σου εχεις παιδακι μου ;" χιχι)

[MARGIO]

πρεπει να βρεις τον χρονο... οσο κι αν πιεζουν οι καταστασεις πρεπει να τον βρεις...

 

 

Μα που να τον βρεις τον ερμο τον χρονο οταν η ωρα εχει παει 8.15 και σ'εχει φαει το αγχος οτι ΠΑΛΙ εσυ θα κλεισεις την πορτα του νηπιαγωγειου και αυτη οδυρεται γιατι την ενοχλει η ραφη του καλσον και αρνειται πεισματικα να σ'ακολουθησει?

Δεν ξερω κοριτσια προσπαθω πραγματικα να εφαρμοσω ολα αυτα που εχω διαβασει κατα καιρους αλλα υπαρχουν στιγμες που αδυνατω και μ'ακουει ολο το τετραγωνο.

Το πηρα αποφαση μεγαλωνω ενα δυσκολο παιδι..δεν ξερω τια αλλο να κανω μολις λυνω το ενα προβλημα προκυπτει αλλο και ξανα και ξανα και ξανα...

Το τελευταιο που μου ειπε "Μαμα θελω να κανω ο,τι θελω οπως εσυ κανεις ο,τι θελεις" καλα εδω γελαμε

[zimaraki]

πω, πω βρε κορίτσια.... σας διαβάζω και δεν το πιστεύω πως λίγο πολύ έχετε αντιμετωπίσει επιθετικές συμπεριφορές από τα παιδιά σας προς εσάς. Νόμιζα πραγματικά πως μόνο ο δικός μας μας χτυπάει και ειλικρινά αυτό είναι κάτι που με εξοργίζει!!! Από μια άποψη χαίρομαι που διαπιστώνω πως ίσως να είναι μια φάση που περνάνε ....

Αυτό με την τετοστερόνη μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον !!!!!!